I SA/Wa 2237/17

I SA/Wa 2237/17 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-06-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2017-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dariusz Pirogowicz /sprawozdawca/
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska
Przemysław Żmich /przewodniczący/
Symbol z opisem
6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I OSK 4136/18 - Wyrok NSA z 2019-01-31
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 23
art. 7, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
art. 95 pkt 4, art. 96 ust. 16
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant starszy specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi B. K., A. W., B. K., I.W., K. P., P.W. i U.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r., nr 4478/2017 w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2017 r. nr [...] o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu o pow. [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...], stanowiącego część działki ew. nr [...] z obrębu [...] (dz. ew. nr [...])
Decyzja Wojewody [...] wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
Nieruchomość przy ul [...] w [...] wchodziła w skład dawnej nieruchomości hipotecznej, dla której urządzono księgę "[...], dawny [...]",objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) przywoływanego dalej jako: "dekret warszawski", stanowiącej w dniu wejścia w życie dekretu własność I. W., M. W., K.W., E.W., R. W., E. W., a także J. D., której [...] niepodzielnej część tej nieruchomości sprzedano [...] lipca 1944 r. Objęcie gruntu w posiadanie przez gminę nastąpiło 25 listopada 1948 r., tj. z dniem ukazania się stosownego ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m. [...] nr [...].
Wnioskiem z 11 lutego 1949 r. E. W., R. W.oraz K.W. wystąpili o przyznanie im w trybie art. 7 dekretu warszawskiego prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. Orzeczeniem administracyjnym z [...] listopada 1957 r. Prezydium Rady Narodowej w [...] odmówiło przyznania byłym właścicielom żądanego prawa. Orzeczenie to zostało wyeliminowane ze skutkiem ex tunc decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 3 marca 1999 r., w konsekwencji czego odżyła sprawa zainicjowana wnioskiem dekretowym.
Część nieruchomości "[...]" o pow. [...] m2, zlokalizowana jest we wschodniej części działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), stanowiącej własność Skarbu Państwa i pozostaje we władaniu Ambasady Republiki Bułgarii. Teren ww. działki jest ogrodzony, znajdują się na nim budynki mieszkalne (wzniesione w latach osiemdziesiątych ub. wieku oraz infrastruktura towarzysząca kompleksu mieszkalnego - ciągi komunikacyjne itp.). Granice dawnej nieruchomości hipotecznej przecinają działkę i posadowiony na niej budynek pod kątem 45 stopni.
Sprawa ustanowienia w obszarze tej działki prawa użytkowania wieczystego na rzecz następców prawnych byłych właścicieli nieruchomości stanowiła już przedmiot rozstrzygania organów. Wydana w tym przedmiocie negatywna decyzja Prezydenta [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 2014 r. z uwagi na naruszenie przy ich podejmowaniu przepisów prawa materialnego, zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 czerwca 2014 r. I SA/Wa 1190/14. Sąd zwrócił wówczas uwagę, że przy rozpoznawaniu sprawy organy nie zbadały możliwości ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w stosunku do tej części gruntu, która nie jest zabudowana, po jej ewentualnym wydzieleniu z działki ewidencyjnej nr [...]. Dopiero bowiem stosowne orzeczenie wydane na podstawie art. 95 pkt 4 w związku z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) przywoływanej dalej jako: "u.g.n.", pozwoliłoby organowi dokonać całościowej oceny przedmiotowej sprawy i stwierdzić czy możliwe jest uwzględnienie wniosku dekretowego poprzez ewentualne ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w stosunku do części (niezabudowanej) nieruchomości objętej ww. wnioskiem.
Rozpoznając ponownie sprawę Prezydent [...] decyzją z [...] lutego 2017 r. kolejny raz odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu o pow. [...] m2 położonego przy ul. [...]. Podejmując tej treści rozstrzygnięcie organ odwołał się do treści art. 214a pkt 5 u.g.n., zgodnie z którym można odmówić ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, także ze względu na: brak możliwości dokonania zgodnego z prawem i ładem przestrzennym podziału nieruchomości, której jedynie część jest przedmiotem roszczenia określonego w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu. Z taką zaś sytuacja mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, bowiem w ocenie Prezydenta [...] w budynku posadowionym na przedmiotowym gruncie (stanowiącym część kompleksu mieszkalnego Ambasady Republiki Bułgarii), w miejscu przecinania go przez granice nieruchomości "[...]" nie ma pełnych ścian oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakie powinny spełniać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz.U. Nr 268, poz. 2663). W konsekwencji czego decyzja ustanawiającą prawo użytkowania wieczystego na przedmiotowej nieruchomości byłaby niewykonalna, a zatem obarczona wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.
W następstwie rozpoznania wniesionego przez spadkobierców byłych właścicieli odwołania, Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2017 r. utrzymał decyzję Prezydenta [...] w mocy.
W motywach decyzji Wojewoda zwracał uwagę, że Prezydent wprawdzie nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanym w sprawie, czym naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) oraz art. 95 pkt 4 w zw. z art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 4 u.g.n. Niemniej nie uznał by z tego powodu decyzję tę należało uchylić, gdyż działając na zasadzie art. 136 k.p.a., uzupełnił na etapie postępowania odwoławczego materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia okoliczności, wskazanych w wyroku, poprzez powołanie biegłego z zakresu geodezji, który 23 sierpnia 2017 r. wykonał operat techniczny na okoliczność możliwości podziału działki nr [...].
W konkluzjach tego operatu biegły natomiast wykluczył możliwość wykonania podziału (przebiegającego po granicy dawnej nieruchomości hipotecznej), podnosząc że projektowana linia podziału będzie przechodziła w takim wypadku przez budynek mieszkalny wielorodzinny w sposób, który byłby sprzeczny z wymogami określonymi w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r. oraz rozporządzeniu z 7 grudnia 2004 r.
Sporządzony przez biegłego operat Wojewoda uznał za wiarygodny i włączył go w poczet materiału dowodowego sprawy. Mając zaś na względzie jego treść wywodził, że ze względu na brak możliwości wydzielenia z działki nr [...] terenu o pow. [...] m2, tak by orzec o ustanowieniu na nim prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 dekretu warszawskiego, zaistniała w sprawie przeszkoda uniemożliwiająca ustanowienie owego prawa. Rozważając kwestie możliwości podziału nieruchomości Wojewoda powoływał się przy tym na art. 96 ust. 1b u.g.n., zgodnie z którym nie wydaje się decyzji zatwierdzającej podział w przypadku wydzielenia nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa, albo w przypadku wydzielenia części nieruchomości na potrzeby zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Ostateczna decyzja o nabyciu własności lub użytkowania wieczystego albo ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości zatwierdza podział.
Niezależnie od powyższego, odrębną przeszkodą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego było, zdaniem organu wojewódzkiego, zaistnienie w sprawie negatywnej przesłanki wskazanej w art. 214a pkt 1 u.g.n., tj. przeznaczenia lub wykorzystywania nieruchomości na cele publiczne określone w art. 6 tej ustawy. Na taki zaś cel jest wykorzystywana do dnia dzisiejszego przedmiotowa nieruchomość. W tym aspekcie odwoływał się on do celu zdefiniowanego art. 6 pkt 6 u.g.n, dotyczącego m.in. budowy i utrzymywaniem pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji. Zwracał jednocześnie uwagę, że także niezabudowana część działki nr [...] (pokrywająca się z granicami dawnej nieruchomości hipotecznej) stanowi infrastrukturę towarzyszącą niezbędną dla funkcjonowania części zabudowanej, co z kolei wypełnia negatywną przesłankę uwzględnienia wniosku dekretowego opisaną w art. 214a pkt 5 u.g.n.
W krańcowej natomiast części uzasadnienia podnosił dodatkowo argument, iż za część nieruchomości objętej obecnie prowadzonym postępowaniem decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] marca 1987 r ustalone zostało na rzecz byłych właścicieli odszkodowanie w trybie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. - o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 22, poz. 99 ze zm.). W tym stanie rzeczy ocenił, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu, za który ustalono odszkodowanie prowadziłoby do podwójnej rekompensaty utraty własności, a to w jego ocenie byłoby niedopuszczalne.
Na powyższą decyzję, w części w jakiej dotyczy odmowy oddania gruntu niezabudowanego w użytkowanie wieczyste, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: B. K., K. P., B.K., U. S., A. W., I. W. oraz P. W., zarzucając jej naruszenie:
1.art. 7 dekretu w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą stwierdzeniem, iż nieruchomość położona przy ul. [...] stanowiąca obecnie działkę nr ew. [...] nie mogła być wykorzystana przez jej byłego właściciela, co doprowadziło do bezzasadnej odmowy przyznania prawa własności czasowej i w konsekwencji pominięcie, iż przy wydaniu orzeczeń doszło do rażącego naruszenia prawa;
2. art. 6 ust. 6 u.g.n. w zw. z art. 214a pkt 5 u.g.n. poprzez wadliwe przyjęcie, iż część gruntu nie podlegająca zabudowie budynkami Ambasady przeznaczona jest na cel publiczny, w sytuacji gdy przedmiotowy przepis dotyczy jedynie pomieszczeń dla organów władzy nie zaś gruntów niezabudowanych, w konsekwencji nie mogąc stanowić podstawy odmownego ustalenia prawa użytkowania wieczystego w zakresie części niezabudowanej działki nr [...].
3. art. 214a pkt 5 u.g.n. w zw. z art. 7 dekretu poprzez wadliwe przyjęcie, iż niemożliwe jest dokonanie zgodnego z prawem i ładem przestrzennym podziału nieruchomości poprzez wydzielenie z niej niezabudowanej części nieruchomości.
Ponadto naruszenie art. art.: 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skarżących oraz nie ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, co miało wpływ na wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji bezpodstawne odmówienie wznowienia postępowania. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy zaskarżanej decyzji, w sytuacji, gdy uchybienia organu miały istotny wpływu na wynik sprawy, co winno skutkować uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
W związku z czym wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji jak też uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w części w jakiej ww. decyzjami odmówiono oddania gruntu niezabudowanego w użytkowanie wieczyste.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
skarga podlega oddaleniu, gdyż mimo częściowo błędnego uzasadnienia, rozstrzygnięcie sprawy, a więc odmowa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] o pow. [...] m2, wchodzącej w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] - odpowiada prawu.
Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją prowadzone było po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uprzednio wydanych w sprawie decyzji. W tym stanie rzeczy, dokonując oceny legalności tej decyzji, w pierwszej kolejności należało rozważyć kwestię związania organu wyrokiem z 10 czerwca 2014 r. I SA/Wa 1190/14. O ile bowiem wynikające z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związanie oceną prawną i wskazaniami byłoby aktualne, wydane przez Wojewodę [...] jak też Prezydenta [...] decyzje byłyby prawnie wadliwe.
W wyroku tym wskazano wszak, że zasadniczą okolicznością jaką organ ma wyjaśnić jest możliwość wydzielenia na potrzeby postępowania dekretowego z działki nr [...] jej części niezabudowanej. Tę okoliczność zaś organ mógł zbadać jedynie w drodze odrębnego postępowania podziałowego prowadzonego przez Prezydenta [...] i wydanego w jego ramach rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 96 ust. 1 w zw. z art. 95 pkt 4 u.g.n. – które w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości nie zapadlo. Nie ma bowiem racji organ wojewódzki, że ewentualne uwzględnienie roszczenia dekretowego zastępowałoby decyzję o podziale nieruchomościami, stosownie do art. 96 ust. 1b u.g.n. W zakresie hipotezy normy prawnej zawartej w tym przepisie mieszą się bowiem jedynie sytuacje, gdy własność lub użytkowanie wieczyste wydzielanej części nieruchomości zostały nabyte z mocy prawa, bądź w przypadku gdy jest to efektem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Nie można zatem przyjąć by mieściło się w niej postępowanie o ustanowienie użytkowania wieczystego w celu realizacji roszczeń wynikających z dekretu warszawskiego (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2016 r. I OSK 2508/15, ONSAiWSA 2017/6/109). Niezależnie od powyższego nie sposób nie dostrzec, że analizując w ramach postępowania dekretowego możliwość podziału nieruchomości organy czyniły to w odniesieniu do tego jej obszaru, który pozostaje zabudowany, podczas gdy wytyczne wyroku explicite odnosiły się do terenu niezabudowanego i to o tę część przez cały okres postępowania toczy się spór.
Powyższe wady przeprowadzonego postepowania, jak też błędna wykładnia art. 96 ust. 1b u.g.n., nie mogły jednak prowadzić do uchylenia wydanych w sprawie decyzji, gdyż wobec istotnych zmian stanu prawnego do jakich doszło po wydaniu wyroku, upadło wynikające z art. 153 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, związanie organów oceną prawną i wytycznymi zawartymi w tym wyroku.
Poza bowiem przesłankami ustalonymi w art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego (związanymi z możliwością pogodzenia korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z jego przeznaczeniem w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego), ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1271) do ustawy o gospodarce nieruchomościami z dniem 17 września 2016 r. został dodany art. 214a zawierający dodatkowe negatywne przesłanki, których zaistnienie może uzasadniać odmowę uwzględnienia zgłoszonego w trybie dekretu żądania ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz byłych właścicieli nieruchomości warszawskich (ich następców prawnych). Jedną z nich zaś - określoną w punkcie 1 art. 214a - jest przeznaczenie lub wykorzystywanie gruntu na cele określone w art. 6 u,g.n. I to na tę przeszkodę powoływał się m.in. organ wojewódzki.
Wśród celów publicznych wymienionych w art. 6 wskazuje się z kolei m.in. "budowę i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur" (pkt 6). Co istotne, stanowiąc o budowie i utrzymywaniu pomieszczeń dla "organów władzy" bądź "administracji" ustawodawca nie przesądził, że ma ona być realizowana jedynie na potrzeby władz i administracji krajowej. Stąd wypełnienie tego celu ma także miejsce w przypadku budowy i utrzymywania pomieszczeń niezbędnych dla prawidłowego i bezpiecznego funkcjonowania w Polsce przedstawicielstw dyplomatycznych innych państw. Te wszak na terenie państwa przyjmującego stanowią ekspozytury władz (organów władzy), tyle że państwa obcego. Pomoc zaś w uzyskiwaniu pomieszczeń na potrzeby misji dyplomatycznych jest jednym z obowiązków państwa przyjmującego wynikającym z art. 21 Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych (Dz.U.z 1965 r. Nr 37., poz. 232).
Realizacja takiego celu ze swej istoty, poza zabezpieczeniem terenu dla wzniesienia budynku, obiektu budowlanego, w którym będą znajdować się "pomieszczenia" obejmować musi także rezerwę terenową służąca do prawidłowego z niego korzystania, przy uwzględnieniu specyfiki danego obiektu. Stąd infrastruktura im towarzysząca taka jak ciągi komunikacyjne, wewnętrzne parkingi itp. mieści się także w realizacji owego celu. W przypadku terenów przeznaczonych do dyspozycji misji zagranicznych potwierdza to choćby definicja "pomieszczeń misji", sformułowana w art. 1 lit.j Konwencji wiedeńskiej, zgodnie z którą przez sformułowanie to rozumieć należy "budynki lub części budynków i tereny przyległe do nich, niezależnie od tego, kto jest ich właścicielem, użytkowane dla celów misji, łącznie z rezydencją szefa misji". Z tego względu błędne jest identyfikowanie możliwości realizacji owego celu publicznego – jak czynią to skarżący - jedynie w odniesieniu do takiego terenu, który pozostaje w całości zagospodarowany lub przeznaczony pod obiekty kubaturowe (budynki).
W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, że teren działki nr [...] przy ul. [...] w [...] (którego część o pow. [...] m2, pochodzi z dawnej nieruchomości "[...]) obejmuje jeden, wydzielony kompleks mieszkaniowy, który wybudowany został na potrzeby Ambasady Republiki Bułgarii (dawniej Ludowej Republiki Bułgarii) i do dnia dzisiejszego na ten cel jest wykorzystywany, pozostając we władaniu Ambasady. Z akt sprawy wynika przy tym, że poza budynkami mieszkalnymi, na gruncie posadowione są ciągi komunikacyjne (drogi wewnętrzne) funkcjonalnie powiązane z tymi budynkami. Całość kompleksu jest odgrodzona i zamknięta dla osób postronnych. Taki sposób wykorzystania nieruchomości wskazuje zatem niewątpliwie na realizację na niej celu określonego w art. 6 pkt 6 u.g.n., stanowiąc tym samym podstawę do odmowy uwzględnienia wniosku dekretowego z przyczyn opisanych w art. 214 a pkt 1 tej ustawy. Podejmując, zatem w tych uwarunkowaniach faktycznoprawnych decyzję o odmowie ustanowienie prawa użytkowania wieczystego także w zakresie gruntu niezabudowanego ww. nieruchomości, Prezydent [...] nie naruszył ww. przepisów. Nie uchybił im zatem także Wojewoda [...], utrzymując tę decyzję w mocy, a sformułowane w tym aspekcie zarzuty naruszenia prawa materialnego, w tym zarzut błędnej wykładni art. 6 pkt 6 u.g.n. zwłaszcza w powiązaniu go z art. 214 a pkt 5 u.g.n., uznać należy za chybione.
Zbędne było natomiast w tej sytuacji rozważanie przez Wojewodę kwestii zaistnienia w sprawie także negatywnej przesłanki z art. 214a pkt 5 u.g.n., tj. braku możliwości dokonania zgodnego z prawem i ładem przestrzennym podziału nieruchomości, której (jak w rozpoznawanej sprawie) jedynie cześć objęta jest przedmiotem roszczenia określonego w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu warszawskiego. Pomijając nawet fakt, że kwestia podziału nieruchomości z punktu widzenia ww. warunków mogła być rozstrzygnięta jedynie w ramach odrębnego postępowania podziałowego prowadzonego w trybie art. 95 pkt 4 u.g.n i wydanej w nim na podstawie art. 96 ust. 1 u.g.n. decyzji (a nie w ramach postępowania dekretowego), to wiążące rozstrzygniecie owego zagadnienia, w żaden sposób nie rzutowałby na ocenę konsekwencji wynikających z zaistnienia w sprawie przesłanki z art. 214a pkt 1 powołanej ustawy. A to z punktu widzenia tej przesłanki (po ustaleniu spełnienia warunków z art. 7 dekretu) w pierwszej kolejności należało ocenić zasadność wniosku. Bez związku ze sprawę pozostaje także podnoszona przez organ wojewódzki kwestia ustalenia za przedmiotową nieruchomość w 1987 r. odszkodowania w trybie przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zgodzić się bowiem przyjdzie ze skarżącymi, że ta okoliczność nie mogła stanowić samoistnej przyczyny odmowy ustanowienia w trybie przepisów dekretu prawa użytkowania wieczystego.
Niezrozumiały natomiast pozostaje zarzut naruszenia art. 7 dekretu w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., którego skarżący upatrują w błędnej wykładni tego przepisu. Z uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji wprost bowiem wynika, że przyczyną odmowy uwzględnienia wniosku poprzedników prawnych skarżących nie była kwestia niespełnienia wymogów dekretowych ujętych w art. 7 - tych bowiem organy nie kwestionowały (vide str. 6 i 7 uzasadnienia decyzji Wojewody [...]) - ale zaistnienie okoliczności objętych hipotezą normy prawnej ujętej w art. 214a pkt 1 u.g.n.
Sam stan faktyczny sprawy w okolicznościach kluczowych z punktu widzenia mających zastosowanie w niej norm prawa materialnego - wbrew podnoszonym w skardze zarzutom - ustalony został prawidłowo, przy poszanowaniu zasad postępowania administracyjnego, w tym ustanowionej w art. 7 k.p.a., a rozwiniętej w art. 77 § 1 k.p.a., zasady prawdy obiektywnej. Znajduje on także odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym, przy ocenie którego nie uchybiono zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). To natomiast, że w części uzasadnienia decyzji organ wojewódzki posłużył się nieadekwatną, czy wręcz błędną argumentacją, czym naruszył art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., nie jest tego rodzaju uchybieniem procedurze administracyjnej, które w okolicznościach niniejszej sprawy prowadziłoby do jej uchylenia. Zważywszy bowiem na fakt, że ujęte w niej rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, uchylenie jej z tego tylko powodu stanowiłoby przejaw nic niewnoszącego do sprawy nadmiernego formalizmu sądowego. Konsekwencją bowiem takiego orzeczenia nie byłaby hipotetyczna możliwość podjęcia w efekcie ponownie przeprowadzonego postępowania odmiennego co do istoty rozstrzygnięcia, ale - wobec wiążącej organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku - jego powtórzenie, tyle tylko że inaczej uzasadnionego.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.