I SA/WA 2222/22

I SA/Wa 2222/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-12-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-09-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Marciniak
Dorota Kozub-Marciniak /sprawozdawca/
Łukasz Trochym /przewodniczący/
Symbol z opisem
6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Trochym Sędzia WSA Bożena Marciniak Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.) Protokolant referent Magdalena Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 czerwca 2022 r. nr DO-II.7610.23.2022.AB w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę.
Uzasadnienie
[...] S.A. w [...] (dalej, jako: [...] lub skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 czerwca 2022 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
Wojewoda [...], działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 - dalej jako: ugn), § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), decyzją z dnia 23 grudnia 2021 r. znak [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w [...], obręb [...], oznaczonego jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha uregulowane w księdze wieczystej nr [...], działka nr [...] o pow. [...] ha uregulowana w księdze wieczystej nr [...], działka nr [...] o pow. [...] ha uregulowana w księdze wieczystej nr [...], działka nr [...] o pow. [...] ha uregulowana w księdze wieczystej nr [...], działka nr [...] o pow. [...] ha uregulowana w księdze wieczystej nr [...], działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha uregulowane w księdze wieczystej nr [...], działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha uregulowane w księdze wieczystej Wykaz [...], [...].
Pismem z dnia 11 stycznia 2022 r. skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji.
Zaskarżoną decyzją Minister Rozwoju i Technologii utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 200 ugn i podniósł, że z treści ksiąg wieczystych prowadzonych dla przedmiotowych działek wynika, że właścicielem tych nieruchomości jest Skarb Państwa. Podstawę ujawnienia prawa własności Skarbu Państwa dla: działek nr [...] i nr [...] w księdze wieczystej nr [...] stanowi zaświadczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] nr [...], działki nr [...] w księdze wieczystej nr [...] stanowi zaświadczenie Prezydenta Miasta [...] z 2 grudnia 2011 r. o przejęciu nieruchomości na Skarb Państwa, działki nr [...] w księdze wieczystej nr [...] stanowi art. 256 Traktatu pokoju między mocarstwami sprzymierzonymi i skojarzonymi z Niemcami podpisanym w Wersalu w dniu 28 czerwca 1919 r., działki nr [...] w księdze wieczystej nr [...] stanowi prawo własności wpisane w księdze wieczystej [...] Wykaz [...], działki nr [...] w księdze wieczystej nr [...] stanowi wpis w miejsce dotychczasowej księgi wieczystej [...] tom [...] Wykaz [...], działek nr [...] i nr [...] w księdze wieczystej nr [...] stanowią: umowa sprzedaży nr [...] z 27 stycznia 1965 r., akt przystąpienia do umowy nr [...] z 2 lutego 1965 r. oraz orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z 23 czerwca 1958 r. nr [...], działek nr [...] i nr [...] w księdze wieczystej Wykaz [...] [...] stanowi wniosek z 30 listopada1962 r. nr [...] zawierający zaświadczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w [...] nr [...] - wpis z [...] listopada 1962 r. Oznacza to, że w dniu 5 grudnia 1990 r. przedmiotowe działki stanowiły własności Skarbu Państwa, a tym samym w stosunku do przedmiotowych nieruchomości została spełniona przesłanka własności państwowej.
Minister wskazał, że kwestią sporną na gruncie tej sprawy jest natomiast to, czy przedmiotowy grunt znajdował się w zarządzie [...] w [...] według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r.
Organ podniósł, że zarząd, to prawna forma władania nieruchomością. Obowiązująca w dniu 5 grudnia 1990 r. ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99) przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Zgodnie z art. 38 ust. 2 ww. ustawy państwowe jednostki organizacyjne uzyskują grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Ponadto na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. grunty państwowe będące w dniu wejścia ww. ustawy tj. dnia 1 sierpnia 1985 r., w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych, które to zostało ustanowione między innymi na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1961 r. Nr 32, poz. 159) przechodzą w zarząd tych jednostek.
Minister uznał, że zarząd nieruchomości był ustanawiany nie w sposób ogólny, lecz tylko dla ściśle określonych składników mienia. Jednocześnie istnienia zarządu nie można w żadnym przypadku domniemywać. Stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.).
Dalej organ odwoławczy podniósł, że do wniosku uwłaszczeniowego z dnia 20 grudnia 2009 r. [...] jak dowód potwierdzający, iż przedmiotowy grunt znajdował się w zarządzie [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. dołączyła m.in. decyzję Urzędu Miejskiego w [...] Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia 24 czerwca 1987 r. znak [...] ustalającą dla [...] z siedzibą w [...] - [...] (wchodzącej w skład [...] w [...]) opłaty roczne z tytułu zarządu gruntu znajdującego się w [...], obręb [...] o pow. [...] ha [...] a [...] m².
W ocenie Ministra Rozwoju i Technologii ww. decyzja z 1987 r. nie może zostać uznana za dowód, jednoznacznie przesądzający o istnieniu po stronie skarżącej prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości, w rozumieniu przepisów rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu.
Niewątpliwie decyzja określona w § 4 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia stanowi dowód na istnienie po stronie przedsiębiorstwa prawa zarządu. Jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że tego rodzaju rozstrzygnięcie (mające charakter faktyczny) nie jest wystarczającym dowodem ustanowienia zarządu w sensie prawnym, który mógł powstać jedynie zgodnie z art. 38 ust 2 oraz art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. Oznacza to, iż decyzja o naliczeniu i aktualizacji opłat może być uznana za podstawę stwierdzenia istnienia prawa użytkowania (zarządu) jedynie wyjątkowo, gdy była wydana w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 (OTK 1999/7/159) z decyzji o opłatach powinien wynikać w sposób jednoznaczny tytuł prawny ich wnoszenia: ustanowione mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo użytkowania na rzecz podmiotu wnoszącego opłatę.
Treść ww. decyzji z 1987 r. nie wskazuje natomiast na podstawie jakiego dokumentu przedmiotowe nieruchomości znajdowały się w zarządzie [...] w [...].
Pismem z dnia 6 października 2016 r. organ zwrócił się do [...] o przedłożenie dokumentów potwierdzającym spełnienie przesłanki zarządu zgodnie z § 4 ust.1 ww. rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. Skarżąca pismem z 14 października 2016 r. poinformowała, iż wystąpiła do [...] S.A. o informację w przedmiotowej sprawie, jednakże do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego przekazanie zarządu przedmiotowych działek.
Ponadto organ I instancji pismem z dnia 19 listopada 2021 r. wystąpił do Prezydenta Miasta [...] czy decyzja Urzędu Miejskiego w [...] Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia 24 czerwca 1987 r. była poprzedzona przekazaniem przedmiotowego gruntu w zarząd w formie prawem przewidzianej. Pismem z dnia 29 listopada 2021 r. Prezydent Miasta [...] poinformował organ I instancji, iż na podstawie posiadanych dokumentów oraz wyjaśnień skarżącej nie jest możliwe ustalenie czy decyzja o opłatach z tytułu użytkowania - zarządu była poprzedzona umową o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, bądź też decyzją o przekazaniu przedmiotowego gruntu w użytkowanie lub zarząd w formie prawem przewidzianej. Wskazał również, że ww. decyzja z dnia 24 czerwca 1987 r. dotyczyła ustalenia opłat rocznych z tytułu zarządu/użytkowania na powierzchnię bez wskazywania konkretnych działek.
Wobec powyższego Minister uznał, iż dokumenty zgromadzone w toku postępowania nie mogą stanowić dokumentów potwierdzających spełnienie przesłanki prawa zarządu do gruntu Skarbu Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r.
Z tym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji oraz o rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej. Nadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
a. art. 7 oraz art. 8 K.p.a. poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,
b. art., 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 ab initio K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;
2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z §4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu poprzez nieuwzględnienie, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego [...] z siedzibą w [...], co winno doprowadzić do przyjęcia, że [...] nabyły z dniem 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości.
W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że potwierdzeniem sprawowania przez skarżącą zarządu nad nieruchomością jest złożona do wniosku o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości decyzja Urzędu Miejskiego w [...] Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia 24 czerwca 1987 r. znak [...] ustalającą dla [...] z siedzibą w [...] - [...] (wchodzącej w skład [...] w [...]) opłaty roczne z tytułu zarządu gruntu znajdującego się w [...], obręb [...] o pow. [...] ha [...] a [...] m2.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawą podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć stanowił przepis art. 200 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym, grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób.
Powołany przepis reguluje zatem tryb potwierdzania następującej z mocy prawa konwersji przynależnego państwowej osobie prawnej w ww. dacie prawa zarządu nieruchomością w prawo użytkowania wieczystego.
Kluczowe zatem dla podjęcia na tej podstawie decyzji było ustalenie, czy podmiot ubiegający się o uwłaszczenie (w tym przypadku przedsiębiorstwo państwowe [...]) na dzień 5 grudnia 1990 r. legitymował się prawem zarządu przedmiotowym gruntem. Zarząd zaś (obecnie trwały zarząd) był prawną formy władania, która uprawniała określony podmiot do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo, a następnie spółkę z nieruchomości tego prawa zatem nie kreuje. Decydujące znaczenie mają bowiem dwie kwestie: dzień wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 29 września 1990 r. - tj. 5 grudnia 1990 r. oraz obowiązujące w tym dniu przepisy pozwalające stwierdzić, że w tym dniu określone mienie należało do przedsiębiorstw państwowych.
Jak słusznie zauważył organ, obowiązująca wówczas ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Tak więc stosownie do art. 38 ust. 2 tej ustawy dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu, umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) bądź umowa o nabyciu nieruchomości.
Zgodzić też należy się z Ministrem, że istnienia prawa zarządu, nie można domniemywać. Tego rodzaju dokumentami kreującymi prawo zarządu skarżąca spółka (a uprzednio przedsiębiorstwo) się nie legitymuje.
Skarżąca jako dowód na istnienie wspomnianego prawa powołuje decyzję Urzędu Miejskiego w [...] Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia 24 czerwca 1987 r. znak [...] ustalającą dla [...] z siedzibą w [...] - [...] (wchodzącej w skład [...] w [...]) opłaty roczne z tytułu zarządu gruntu znajdującego się w [...], obręb [...] o pow. [...] ha [...] a [...] m2. Zdaniem skarżącej, jest ona wystarczająca dla udokumentowania zarządu, co wynikać ma z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Przywołane bowiem rozporządzenie, wymienia jako dowód umożliwiający stwierdzenie dotychczasowego zarządu decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat za zarząd nieruchomością (§ 4 ust. 1 pkt 6).
Sąd rozpoznający sprawę niniejszą nie podziela jednak tego poglądu. Decyzja ta w żaden sposób nie nawiązuje bowiem do aktu (decyzji) kreującego prawo zarządu. Sam zaś fakt posłużenia się w jej redakcji sformułowaniem wskazujący, że opłata ustalana jest z tytułu sprawowania nad nim "zarządu", nie jest wystarczające do uznania, że istotnie tego rodzaju prawo przedsiębiorstwu przynależało. W konsekwencji zaś powyższego, w myśl utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, ukształtowanego pod wpływem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 (OTK 1999/7/159), jest dokumentem niewystarczającym dla stwierdzenia istnienia tego prawa. Jak wyjaśniał bowiem Trybunał, a w ślad za nim sądy administracyjne, decyzja o naliczeniu opłat może być uznana za podstawę stwierdzenia istnienia prawa zarządu (użytkowania) jedynie wyjątkowo, gdy była ona wydana w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Inne rozumienie przepisów rozporządzenia w powyższym zakresie oznaczałaby bowiem niezgodność rozporządzenia z delegacją ustawową zawartą w art. 206 ugn, a tym samym z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Co prawda rozważania zawarte w powyższym wyroku dotyczą stwierdzenia prawa użytkowania nieruchomości na rzecz spółdzielni i § 6 ww. rozporządzenia, jednakże pozostają one aktualne także w odniesieniu do warunków stwierdzania prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 570/07, Lex nr 505282).
Zasadnie zatem organy nie uznały ww. decyzji za dokument przesądzający o istnieniu owego prawa w dniu 5 grudnia 1990 r.
Prowadzone z kolei przez organ I instancji poszukiwania stosownych dokumentów okazały się bezskuteczne. Co przy tym istotne, skarżąca spółka nie udzieliła odpowiedzi na pismo z dnia 6 października 2016 r. o udzielenie informacji oraz o przedłożenie dokumentów świadczących o przekazaniu przedmiotowego gruntu w zarząd w formie prawem przewidzianej. Nadto, pismem z dnia 19 listopada 2021 r. organ wystąpił do Prezydenta Miasta [...] czy decyzja Urzędu Miejskiego w [...] Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia 24 czerwca 1987 r. była poprzedzona przekazaniem przedmiotowego gruntu w zarząd w formie prawem przewidzianej. W odpowiedzi wskazano, że nie jest możliwe ustalenie czy decyzja o opłatach z tytułu użytkowania - zarządu była poprzedzona umową o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, bądź też decyzją o przekazaniu przedmiotowego gruntu w użytkowanie lub zarząd w formie prawem przewidzianej.
Jeśli więc organ podejmował działania w celu odszukania dokumentów mogących potwierdzać okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i dokumentów takich nie uzyskał – nie sposób mu skutecznie postawić zarzutu naruszenia w toku procedowania sprawy przepisów art. 7, art. 8, art. 75 § 1, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., przejawiającego się w niepodejmowaniu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też zaniechania wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Podkreślić należy, że obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji jej pasywnej postawy w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3577/18). Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 3719/17).
Skoro zatem w toku postępowania wyjaśniającego nie pozyskano dowodu potwierdzającego sprawowanie przez przedsiębiorstwo państwowe [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. prawnie ustanowionego zarządu gruntu Skarbu Państwa (ta okoliczność nie jest sporna w sprawie) położonego w [...], obręb [...], oznaczonego jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha uregulowane w księdze wieczystej nr [...], działka nr [...] o pow. [...] ha uregulowana w księdze wieczystej nr [...], działka nr [...] o pow. [...] ha uregulowana w księdze wieczystej nr [...], działka nr [...] o pow. [...] ha uregulowana w księdze wieczystej nr [...], działka nr [...] o pow. [...] ha uregulowana w księdze wieczystej nr [...], działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha uregulowane w księdze wieczystej nr [...], działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha uregulowane w księdze wieczystej Wykaz [...], [...] – to uzasadnione jest wnioskowanie, że władanie nim przez ten podmiot miało jedynie charakter faktyczny. To z kolei wykluczało możliwość potwierdzenia na jego rzecz konwersji z mocy art. 200 ugn owego władania w prawo użytkowania wieczystego. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nawet w sytuacji istnienia decyzji Urzędu Miejskiego w [...] Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia 24 czerwca 1987 r. znak [...], a której to odpis zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia umożliwia stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości, nie zwalnia to organów administracji ani Sądu z każdorazowego badania czy w dacie 5 grudnia 1990 r. zarząd istniał w sensie prawnym, a nie jedynie faktycznym. Powyższa okoliczność nie może bowiem przekreślić faktu, że skarżąca nie dysponuje żadnym indywidualnym aktem ustanawiającym w dacie 5 grudnia 1990 r. przedsiębiorstwu państwowemu [...] prawo zarządu do spornych nieruchomości. W konsekwencji zdaniem Sądu, istniejąca decyzja o ustaleniu opłat nie jest wystarczającym dowodem przesądzającym o istnieniu prawa zarządu do nieruchomości w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. Brak jest podstaw do domniemania zarządu w oparciu o ww. decyzję opłatową.
Podsumowując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd w tej sprawie nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (w szczególności art. 200 ugn), bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także w zgodzie z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniono właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.