I SA/Wa 2162/23

I SA/Wa 2162/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marta Kołtun-Kulik /sprawozdawca/
Nina Beczek
Przemysław Żmich /przewodniczący/
Symbol z opisem
6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), asesor WSA Nina Beczek, Protokolant referent Anna Kaczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2024 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2023 r. nr KOC/4104/Go/17 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium", "SKO", "organ") - po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania w [...] o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – utrzymało w mocy własną decyzję z [...] maja 2017 r.
Decyzja Kolegium została wydana w poniższym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Nieruchomość [...] oznaczona hipotecznie "[...]" stanowiła własność hrabiego A. B. Na podstawie umowy sprzedaży zawartej [...] lipca 1944 r. (akt notarialny Rep. nr [...]) ww. sprzedał na rzecz Z. K. nieruchomość o łącznej powierzchni [...] m2, oznaczoną jako: działka nr [...] – numer miejski hipoteczny [...], działka nr [...] – numer miejski hipoteczny [...] i działka nr [...] – numer miejski hipoteczny [...]. W dniu [...] sierpnia 1948 r. grunt przedmiotowej nieruchomości został objęty w posiadanie Gminy [...] – stosownie do przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
Pismem z [...] stycznia 1949 r. Z. K. (z zachowaniem terminu dekretowego) wniósł o przyznanie wieczystej dzierżawy do ww. gruntu nieruchomości [...]. Powyższe ponowił pismem z [...] marca 1962 r. Orzeczeniem administracyjnym z [...] listopada 1962 r., nr [...] Prezydium Rady Narodowej w [...] odmówiło Z. K. przyznania własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej na [...], nr hip. "[...]", miejski nr hip. [...], o powierzchni [...] m2. W uzasadnieniu stwierdzono, że na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego teren tej nieruchomości został przeznaczony pod przemysł i urządzenia kolejowe a zatem korzystanie przez wnioskodawcę nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu według tego planu.
Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z [...] czerwca 1979 r., sygn. akt: [...] spadek po Z. K. (zmarłym w dniu [...] czerwca 1977 r.) nabyła żona W. K. i syn J. K. w części. Z kolei, spadek po W. K. (zmarłej w dniu [...] listopada 1978 r.) nabył w całości syn J. K. J. K. zmarł w dniu [...] stycznia 2004 r., zaś spadek po nim nabyli synowie M. K. i Z. K. Z. K. zmarł w dniu [...] lutego 2004 r. , a spadek po nim w całości nabył brat M. K. (postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., sygn. akt: [...]).
Na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z [...] maja 2011 r., Rep. [...] i umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z [...] czerwca 2012 r., Rep. [...] M. K. zbył prawa i roszczenia wynikające z dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy na rzecz T. S. ([...] części) i A. W. ([...] części). Z kolei, w dniu [...] czerwca 2014 r. A. W. zbył swój udział w roszczeniach do gruntu na rzecz T. S., który stał się uprawniony do całości roszczeń dotyczących działki ew. nr [...] i [...]. Jak wynika z akt sprawy działka nr [...] powstała na skutek podziału działki nr [...] dokonanego na podstawie wykazu zmian gruntowych. W skład dawnej nieruchomości hip. Nr [...] aktualnie wchodzą następujące działki ewidencyjne: [...] o powierzchni [...] m2, [...] o powierzchni [...] m2 i [...] o powierzchni [...] 2.
Wnioskiem z [...] lipca 1993 r. M. R., działający w imieniu J. K., zwrócił się do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia administracyjnego z [...] listopada 1962 r. z uwagi na wydanie go z rażącym naruszeniem art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r.
Pismem z [...] grudnia 1998 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast przekazał wniosek wraz z aktami sprawy, zgodnie z właściwością, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].
Decyzją z [...] czerwca 1999 r., nr [...] Kolegium stwierdziło nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1962 r., nr [...], w odniesieniu do części działki nr hip. [...] o łącznej powierzchni [...] m2. Organ wskazał, że na tę część aktualnie składają się: cz. działki nr ew. [...] stanowiącej własność [...] w użytkowaniu wieczystym [...] Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "[...]’’, część działki nr ew. [...] stanowiącej własność Gminy [...] we władaniu Przedsiębiorstwa Remontowo-Budowlanego Szkół Wyższych "[...]" oraz całość działki nr ew. [...] stanowiącej własność [...] w użytkowaniu wieczystym M. i T. P. Decyzja została skierowana m.in. do M. R., pełn. J. K.,
Decyzją z [...] grudnia 1999 r., nr [...] Kolegium - po rozpoznaniu wniosku [...] Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "[...]" o ponowne rozpoznanie sprawy, uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania - utrzymało w mocy własną decyzję z [...] czerwca 1999 r.
Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania w [...] sp. z o.o. (dalej: MPO) jest następcą prawnym [...] Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "[...]’’, na rzecz którego Zarząd Związku Dzielnic - Gmin [...] wydał w dniu [...] czerwca 1994 r. decyzję nr [...], stwierdzającą (w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości) nabycie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] ul. [...].
[...] Przedsiębiorstwo Budownictwa Ogólnego "[...]" zostało przekształcone w spółkę prawa handlowego - Przedsiębiorstwo Budowlano Usługowe "[...]" sp. z o.o., następnie doszło do połączenia z Przedsiębiorstwem Robót Inżynieryjnych Budownictwa [...] sp. z o.o. Z kolei, na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników z [...] kwietnia 2011 r. doszło do połączenia spółek: Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjnych Budownictwa [...] sp. z o.o. oraz Miejskiego Przedsiębiorstwo Oczyszczania w [...] sp. z o.o. w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. W wyniku tego połączenia MPO nabyło cały majątek przejmowanej spółki, w tym prawo użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...].
W dniu [...] września 2016 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania w [...] sp. z o.o. wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z [...] czerwca 1999 r., nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji tego organu z [...] grudnia 1999 r. nr [...]. Decyzji zarzucono rażące naruszenie art. 64 § 2 w zw. z art. 157 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105, 6 i 8 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji wydanej na podstawie nieskutecznie złożonego wniosku o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1962 r. oraz brak umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego, a zamiast tego – w sytuacji nieuzupełnienia braków formalnych wniosku o wszczęcie postępowania - bezzasadne zastąpienie toczącego się postępowania z wniosku, postępowaniem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia administracyjnego z urzędu na etapie wydawania decyzji przez organ drugiej instancji.
Decyzją z [...] maja 2017 r., nr [...] Kolegium - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z 158 § 1 k.p.a. - odmówiło Miejskiemu Przedsiębiorstwu Oczyszczania w [...] stwierdzenia nieważności własnej decyzji z [...] czerwca 1999 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Kolegium z [...] grudnia 1999 r.
W dniu [...] lipca 2017 r. do SKO wpłynął wniosek MPO o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją z [...] maja 2017 r.
Decyzją z [...] sierpnia 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy własną decyzję z [...] maja 2017 r., nr [...].
W pierwszej kolejności Kolegium podniosło, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi swoistą formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi dotknięta jest którąkolwiek z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne dla stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w powołanym przepisie. W postępowaniu tym organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w art. 156 § 1 k.p.a. i nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym, bowiem ocenie podlega jedynie sama decyzja i jej skutki prawne, a nie poprzedzające ją postępowanie, organ ma obowiązek wskazać normę prawa, która została naruszona przy wydaniu decyzji.
SKO stwierdziło, że dokonując oceny sprawy pod kątem zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, nie podzieliło zarzutów sformułowanych przez MPO. W uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium MPO wywodziło, że M. R. - pełnomocnik J. K., nie był uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia dekretowego, gdyż nie został właściwie umocowany. Brak doręczenia pełnomocnictwa skutkował wydaniem decyzji bez wniosku. Zdaniem MPO, skoro M. R. działał bez umocowania, nie można w ocenie wnioskodawcy uznać, że wniosek pochodzi od strony. Wniosek niepodpisany przez stronę zawierał braki formalne uniemożliwiające nadanie sprawie dalszego biegu, a zatem nie mógł wywołać skutków prawnych.
Kolegium po analizie akt sprawy i decyzji nie podzieliło argumentacji wnioskodawcy wskazując, że w dniu [...] lipca 1993 r. M. R. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1962 r., nr [...]. W dniu [...] czerwca 1999 r. SKO w [...] stwierdziło nieważność tego orzeczenia w odniesieniu do części działki nr hip. [...] o łącznej powierzchni [...] m2, w której skład wchodziły działki nr [...], [...], [...] - w części. Następnie, na etapie postępowania zainicjowanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, pismem z [...] listopada 1999 r. Kolegium wezwało r. pr. M. R. do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa szczególnego do prowadzenia przedmiotowego postępowania, gdyż uznało wadliwość dokumentu pełnomocnictwa.
Pismem, które wpłynęło do Kolegium w dniu [...] listopada 1999 r. J. K. - w odpowiedzi na wezwanie Kolegium - zwrócił się o podanie podstawy prawnej żądania pełnomocnictwa szczególnego podnosząc, że jako strona postępowania ma prawo upoważnić każdą osobę fizyczną pełnomocnictwem zwykłym. J. K. zwrócił się również o uznanie udzielonego przez niego pełnomocnictwa. W tym miejscu Kolegium podkreśliło, że J. K. udzielił pełnomocnictwa r.pr. M. R. w dniu [...] lipca 1993 r. do reprezentowania w postępowaniu o zwrot nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...].
Następnie pismem, które wpłynęło do organu w dniu [...] grudnia 1999 r. J. K. wskazał, że to mocodawca decyduje kto jest pełnomocnikiem, a skoro udziela pełnomocnictwa w trakcie postępowania, oczywiste jest czego pełnomocnictwo dotyczy. Tym samym nie powinno budzić wątpliwości, że J. K. udzielił pełnomocnictwa do przedmiotowej sprawy r.pr. M. R., a ponadto potwierdził wszystkie czynności dokonane przed Kolegium przez swojego pełnomocnika.
Jeśli mocodawca nie ograniczył pełnomocnika w jakikolwiek sposób, lecz upoważnił go do działania w swoim imieniu w pewnej sprawie lub szerzej - w pewnej kategorii spraw, to pełnomocnik może imieniem mocodawcy wykonywać wszystkie czynności w toczącym się postępowaniu, za wyjątkiem tych, które wymagają osobistego działania mocodawcy (wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r., II GSK 708/09, LEX nr 746106; wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lipca 2008 r., II SA/Kr 221/08, LEK nr 510200).
Organ wyjaśnił, że z przedstawionej kolejności czynności w sposób jednoznaczny wynika, że r.pr. M. R. został prawidłowo umocowany do działania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności przytoczonego powyżej orzeczenia administracyjnego. Fakt, że Kolegium wzywało pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa szczególnego, w sytuacji gdy zostało udzielone pełnomocnictwo, które obejmowało żądanie zwrotu nieruchomości przy ul. [...], wydaje się zabiegiem zbędnym. Pełnomocnictwo zostało udzielone w 1992 r., kiedy wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowych dopiero zaczęto składać, podobnie jak wnioski o zwrot nieruchomości. Stąd - w ocenie Kolegium - owo pełnomocnictwo przy tamtejszej świadomości prawnej w sytuacji początków działań organów nadzoru w sprawach dekretowych, uznać należy za udzielone do wszystkich postępowań związanych z nieruchomością, w tym także objętych wnioskiem o stwierdzenie nieważności z [...] lipca 1993 r.
Dalej SKO podkreśliło, że niezależnie od powyższego, pismem - które wpłynęło do Kolegium w dniu [...] listopada 1999 r. i w dniu [...] grudnia 1999 r. – J. K. potwierdził udzielenie pełnomocnictwa do tejże sprawy, tym samym potwierdzając wszystkie czynności pełnomocnika. Decyzje wydane przez Kolegium w I i II instancji zostały wysłane prawidłowo do pełnomocnika r.pr. M. R. Decyzja z dnia [...] grudnia 1999 r. (data nadania 23 grudnia 1999 r.) wysłana zostało dodatkowo do mocodawcy – J. K. Należy ją potraktować jako wysłaną do wiadomości strony.
Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że zarzuty skierowane w stosunku do ww. decyzji we wniosku o stwierdzenie nieważności są chybione abstrahując od tego, że wezwania w zakresie uzupełnienia braków formalnych wniosku uznać należy za zbędne, z uwagi na prawidłowo udzielone pełnomocnictwo z [...] lipca 1992 r., które znajdowało się w aktach sprawy.
Dalej SKO podkreśliło, że nawet gdyby uznać, że przedmiotowe pełnomocnictwo nie było właściwie zredagowane i należało wystąpić o przedłożenie do akt uzupełniającego, prawidłowego dokumentu, to swoimi pismami z [...] listopada 1999 r. i z [...] grudnia 1999 r. strona wszystkie czynności swojego pełnomocnika potwierdziła i konwalidowała wszelkie ewentualne uchybienia procesowe, nie pozostawiając żadnych wątpliwości co do swoich intencji. Natomiast nawet częściowo wadliwe uzasadnienie decyzji również nie może stanowić podstawy rażącego naruszenia prawa.
Zatem, Kolegium stwierdziło, że dokonując (na etapie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją organu z [...] maja 2017 r.) oceny, czy decyzja Kolegium z [...] czerwca 1999 r. (stwierdzająca nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1962 r.). oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z [...] grudnia 1999 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, wywieść należy, że ww. decyzje nie naruszają prawa w sposób rażący, uzasadniający stwierdzenie ich nieważności.
Kolegium podniosło, że w postępowaniu nieważnościowym organ bada wyłącznie, czy decyzja administracyjna w dacie jej podjęcia była dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1 -7 k.p.a. Przy czym, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego. Organ nadzoru nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, ale wyłącznie w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Skargę na decyzję Kolegium z [...] sierpnia 2023 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania w [...] sp. z o.o. z siedziba w [...] (dalej: "strona skarżąca"), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika.
Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie art. 138 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 w zw. z art. 157 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w. zw. z art. 105 § 1, art. 6 oraz art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji SKO w [...] z [...] czerwca 1999 r. nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z [...] grudnia 1999 r. nr [...] pomimo zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie tych decyzji na podstawie nieskutecznie złożonego wniosku o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1962 r. oraz brak umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego, a zamiast tego - w sytuacji nieuzupełnienia braków formalnych wniosku o wszczęcie postępowania - bezzasadne zastąpienie toczącego się postępowania z wniosku, postępowaniem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia administracyjnego z urzędu na etapie wydawania decyzji przez organ drugiej instancji.
W konsekwencji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z [...] maja 2017 r., nr [...] i orzeczenie o zwrocie kosztów prawem przepisanych w procesowego.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest niezasadna.
Sąd kontrolował decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z [...] czerwca 1999 r., nr [...] stwierdzającej nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z [...] listopada 1962 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji SKO w [...] z [...] grudnia 1999 r. nr [...].
Decyzja Kolegium została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Jak słusznie podkreśliło Kolegium - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (pkt 1, 3 do 8). Postępowanie takie, co jest istotne, nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej (kontrolowaną w tym trybie) decyzją ostateczną.
O przyjęciu, że dany akt administracyjny został wydany z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) decydują, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, a także - według niektórych stanowisk - racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (np. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1900/13 i cyt. tam orzeczenia NSA). Oczywistość naruszenia prawa polega na nie budzącej wątpliwości sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a normą prawną stanowiącą jego podstawę prawną. Z kolei, skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. np. wyrok NSA z 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1521/10). Tak więc nie każde, nawet oczywiste naruszenie prawa, może być uznane za rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1334/17).
Gdy chodzi o charakter normy, która została naruszona rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, konieczne jest dokonanie oceny w konkretnej sprawie funkcji, jaką norma ta pełni w relacji do całej regulacji dotyczącej tego rodzaju sprawy i ustalenie czy naruszenie tej normy miało rzeczywiście wpływ na treść kwestionowanej decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., I OSK 195/09; uzasadnienie uchwały 7 Sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., I OPS 2/08, publ.: ONSAiWSA z 2008 r., nr 5, poz. 76).
Prawnie oczywiste jest, że pełnomocnik jest osobą umocowaną do działania na rzecz i w cudzym imieniu na skutek złożenia oświadczenia takiej woli osoby reprezentowanej. Od chwili złożenia organowi pełnomocnictwa udzielonego przez stronę administracyjnego postępowania, organ jest upoważniony nie tylko do przyjmowania od ustanowionego pełnomocnika oświadczeń i dokonywanych czynności, ale również traktuje pełnomocnika na równi ze stroną. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne pomiędzy stronami, że J. K. udzielił pełnomocnictwa r.pr. M. R. w dniu [...] lipca 1993 r. do reprezentowania w postępowaniu o zwrot nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...]. Jednakże prawidłowo organ wywiódł w postępowaniu nieważnościowym, że pismem, które wpłynęło do Kolegium w dniu [...] listopada 1999 r. i w dniu [...] grudnia 1999 r. – J. K. potwierdził udzielenie pełnomocnictwa r.pr. M. R. do przedmiotowej sprawy, potwierdzając tym samym wszystkie czynności pełnomocnika. Słusznie organ zwrócił uwagę, że decyzje Kolegium wydane w I i II instancji zostały wysłane prawidłowo do pełnomocnika r.pr. M. R.
W przedmiotowej sprawie rację mają więc organy obu instancji, że wada na którą wskazywała w skardze strona skarżąca nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a.
W konsekwencji Sąd uznał, że z analizy akt sprawy wynika, iż kontrolowane postępowanie nadzorcze zakończone zaskarżoną decyzją zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a wydane orzeczenie znajduje oparcie w przepisach prawa. Ponadto, zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. organ nadzoru przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.