I SA/Wa 2155/19

I SA/Wa 2155/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dariusz Pirogowicz /sprawozdawca/
Gabriela Nowak /przewodniczący/
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska
Symbol z opisem
6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne
Grunty warszawskie
Sygn. powiązane
I OSK 2353/20 - Wyrok NSA z 2024-02-13
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 156 par. 1 pkt 2 i 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1996 nr 13 poz 74
art. 18 ust. 1 pkt 4 lit. a
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
art. 7
Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2020 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] delegowanego do Prokuratury Regionalnej w [...] sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku
Uzasadnienie
Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...], po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, orzekła, że decyzja Prezydenta [...] z [...] marca 1999 r. nr [...] o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę ew. nr [...] z obrębu [...], wydana została z naruszeniem prawa.
Decyzja Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (przywoływanej dalej jako: "Komisja") wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
Położona w W. przy ul. [...], zabudowana nieruchomość, oznaczona dawnym wykazem hipotecznym nr [...], objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. - o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) przywoływanego dalej jako "dekret" i w dacie jego wejścia stanowiła własność T. K.. Aktualnie jej obszar obejmuje działkę ew. nr [...] pow. [...] m2, której granice wyznaczone są konturami budynku oraz działkę ew. nr [...] pow. [...] m2 - stanowiącą podwórko.
Objęcie nieruchomości w posiadanie przez gminę nastąpiło [...] stycznia 1948 r., kiedy ukazało się w tym względzie stosowne ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...]. [...] sierpnia 1948 r. T. K. złożył wniosek o przyznanie w trybie art. 7 dekretu prawa własności czasowej do gruntu tej nieruchomości. Następnie aktem notarialnym z [...] września 1948 r. (rep. Nr [...]) sprzedał budynek i wynikające z dekretu roszczenia do gruntu przedmiotowej nieruchomości E. P. i K. P..
Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] maja 1953 r. nr [...] odmówiono T. K. prawa własności czasowej do gruntu tej nieruchomości. Powyższe orzeczenie nie zostało doręczone wnioskodawcy, gdyż ten zmarł [...] lipca 1950 r. Informacja o jego zgodnie zawarta została na zwróconej do organu kopercie, w której przesyłano orzeczenie. Doręczono je natomiast administracji domu.
Na podstawie owego orzeczenia Państwowe Biuro Notarialne wpisało [...] kwietnia 1970 r. w księdze wieczystej jako właściciela nieruchomości Skarb Państwa.
W 1991 r. K. S. i E. P. wystąpili o ustanowienie na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości przy ul. [...]. Umową zaś z [...] lipca 1998 r. (rep A Nr [...]) zbyli oni na rzecz spółki "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w W. przynależne im prawo użytkowania wieczystego do gruntu działki nr [...] (przyznane decyzją Prezydenta [...] z 1996 r.) oraz udziały we własności budynku za [...] zł., a także prawa i roszczenia wynikające z dekretu w odniesieniu do części działki ew. nr [...] (cena tych ostatnich w umowie przedwstępnej określona została na kwotę [...] [...]).
Decyzją z [...] marca 1999 r. nr [...] Prezydent [...], w następstwie rozpoznania wniosku T. K., orzekł o ustanowieniu w trybie art. 7 ust. 2 dekretu na 99 lat prawa użytkowania wieczystego gruntu działki nr [...] przy ul. [...] na rzecz spółki z o.o. "[...]" za czynszem symbolicznym ustalonym na podstawie zarządzenia Prezydenta [...] Nr [...] z [...] lutego 1998 r. Orzekł nadto (w części rozstrzygnięcia obejmującej warunki przyszłej umowy) o ustanowieniu na przedmiotowej nieruchomości ograniczonego prawa rzeczowego polegającego na obciążeniu jej prawem służebności gruntowej umożliwiającym korzystanie z niej, właścicielom lokali mieszkalnych nr [...], [...], [...], [...] i [...] w budynku zlokalizowanym pod tym samym adresem na działce ew. nr [...]. W motywach tej decyzji, organ stanął na stanowisku, że orzeczenie z 1953 r., jako niedoręczone stronie, ani nabywcom praw od pierwotnego właściciela, nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a tym samym w sensie prawnym nie istnieje. To zaś umożliwiło merytoryczne rozpoznanie wniosku.
W wykonaniu tej decyzji zawarto [...] kwietnia 1999 r. stosowny akt notarialny (Rep A Nr [...]).
Umową z [...] września 2005 r. (rep. A Nr [...]) spółka z o.o. "[...]", w wykonaniu umowy warunkowej z [...] lipca 2005 r., zbyła z kolei nabyte prawa do działki nr [...] na rzecz A. W. za kwotę [...] złotych.
[...] grudnia 2018 r. od decyzji Prezydenta [...] sprzeciw do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniósł prokurator, żądając stwierdzenia jej nieważności.
Wobec takich ustaleń stanu faktycznego decyzją z [...] sierpnia 2019 r. Komisja, powołując się na art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2017 r. poz. 718 ze zm.) przywoływanej dalej jako: "u.s.d.r." w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 ww. ustawy, art. 156 § 2 w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 oraz art. 2 pkt 4 u.s.d.r., stwierdziła, że decyzja Prezydenta [...] z [...] marca 1999 r. wydana została z naruszeniem prawa.
Komisja uznała, że badana decyzja obarczona jest wadą, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. zapadła w sytuacji, gdy sprawa była już rozstrzygnięta ostatecznym orzeczeniem z 1953 r. Ponadto w zakresie w jakim ustalono w niej wymiar opłaty symbolicznej (czynszu symbolicznego) podjęta została bez podstawy prawnej, a więc obarczona jest wadą z art. 156 § 1 pkt 2 in principio k.p.a. Podstawą ustalenia tej opłaty nie mogło być bowiem przywoływane w decyzji dekretowej zarządzenie Prezydenta [...], ale jedynie odpowiednia uchwała rady gminy, której w owym czasie nie było. Do wyłącznej bowiem właściwości rady gminy ustawodawca przekazał kompetencje do podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określania zasad nabycia, zbycia i obciążania nieruchomości gruntowych. Podobnie bez podstawy prawnej wydana została kontrolowana decyzja w części w jakiej orzeczono nią o ustanowieniu na nieruchomości ograniczonego prawa rzeczowego (służebności gruntowej). W tym aspekcie Komisja odwoływała się do poglądu wyrażonego w wyroku WSA z 8 grudnia 2017 r. I SA/Wa 999/17, gdzie zwracano uwagę, że przewidziane art. 7 ust. 3 dekretu określanie przez gminę warunków, pod którymi może zostać zawarta umowa, odnosi się do etapu cywilnego, który będzie prowadzony dopiero po wydaniu decyzji. Norma zawarta w tym przepisie nie przewidziała zatem kompetencji orzeczniczych organów administracji publicznej.
W kwestii wejścia do obrotu prawnego orzeczenia z 1953 r., stojącego na przeszkodzie ponownemu rozpoznaniu wniosku dekretowego (bez uprzedniego jego wyeliminowania), Komisja – odwołując się do poglądów prezentowanych w przywoływanych przez nią wyrokach sądów administracyjnych – wywodziła, że doręczenie decyzji innemu niż wnioskodawca podmiotowi, nawet w przypadku, gdy przesłano mu tę decyzję "do wiadomości" powoduje, że decyzja taka weszła do obrotu prawnego i zaczęła wywoływać skutki prawne. Nie były to przy tym skutki "pozorne". Stąd stanowisko Prezydenta [...] prezentowane w decyzji uznawała za błędne. Jednocześnie oceniła, że poza obarczenia z tego powodu decyzji Prezydenta [...] wadą z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., w efekcie ponownego orzeczenia w tej samej sprawie Prezydent naruszył ów przepis w stopniu rażącym.
Skoro zaś badana decyzja obarczona była wadami nieważności to winna być wyeliminowana z obrotu prawnego, o ile na przeszkodzie temu nie stoją nieodwracalne skutki prawne nią wywołane. Przy czym owe skutki prawne Komisja interpretowała przez pryzmat definicji sformułowanej w art. 2 pkt 4 u.s.d.r., przy uwzględnieniu zdefiniowanego w art. 41a ust. 3 tej ustawy pojęcia "złej wiary". Takie nieodwracalne skutki prawne, na gruncie rozpoznawanej sprawy wiązała z odpłatnym przeniesieniem przez beneficjenta decyzji uzyskanych na A. W.. W zgromadzonych dokumentach nie odnalazła bowiem informacji o powiązaniu osób reprezentujących spółkę "[...]" [...] z siedzibą w A. (jedynego udziałowca spółki "[...]") czy też M. D. - reprezentującego "[...]" przy zawieraniu umów z A. W.. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że ten ostatni wiedział o okolicznościach związanych z naruszeniem przez Prezydenta [...] powagi rzeczy osądzonej i ustaleniem czynszu symbolicznego bez podstawy prawnej, bądź też z łatwością mógł się nich dowiedzieć.
Z tego względu Komisja ograniczyła swoje rozstrzygniecie do stwierdzenia, że badana decyzja wydana została z naruszeniem prawa.
Na decyzję Komisji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Miasto [...], kwestionując ją wyłącznie w części obejmującej uzasadnienie. Zarzuciło decyzji naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 2, art. 29 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. Nr 36, poz. 341 ze zm.) w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a u.s.d.r. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3, art. 156 § 2 k.p.a. poprzez zawarcie bezpodstawnych stwierdzeń w uzasadnieniu decyzji, tj. w tytule pkt.[...] (str. [...]) w całości; w pkt.[...] (str.[...]-[...]) w całości; w pkt. [...] (str. [...]) w całości; w pkt. [...] (str. [...]) w całości; w pkt.[...] (str. [...]) w całości; podczas gdy:
a) w sprawie niniejszej nie doszło do niewadliwego, a przez to skutecznego, doręczenia orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z [...] maja 1953 r. jego jedynemu adresatowi, tj. T. K., w szczególności za wadliwe, a przez to bezskuteczne, uznać należy pozostawienie tego orzeczenia administracji budynku przy ul. [...] w W.;
b) wobec niedoręczenia ww. orzeczenia administracyjnego, nie weszło ono do obrotu prawnego i nie wywołuje skutków prawnych, wobec czego w sprawie niniejszej nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej pomiędzy tym orzeczeniem a decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] marca 1999 r.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w motywach skargi, wniosło o uchylenie kwestionowanej decyzji w części dotyczącej uzasadnienia w zakresie wskazanym w skardze oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych .
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając ją za niezasadną i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. O oddalenie skargi wnosił również prokurator, który na rozprawie zgłosił swój udział w postępowaniu, a także dopuszczona do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania organizacja społeczna "[...] – Stowarzyszenie [...]" z siedzibą w W.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga jest niezasadna.
mając na względzie, że jej przedmiotem Miasto [...] uczyniło wyłącznie uzasadnienie decyzji Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z [...] sierpnia 2019 r. wyjaśnić wypada, że możliwość zaskarżenie decyzji w części dotyczącej jej uzasadnienia, aczkolwiek nieuregulowana wprost w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, ani w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) dalej: "p.p.s.a." jest powszechnie aprobowana w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie. Brak jedynie zgodności co do określenia zakresu (przedmiotu) zaskarżenia w takim przypadku, a także powiązanego z nim zakresu kompetencji kasacyjnych sądu w razie uwzględnienia skargi. Istota rozbieżności w poglądach sprowadza się do kwestii, czy jest dopuszczalne wniesienie skargi skierowanej jedynie przeciwko uzasadnieniu decyzji administracyjnej – z wyłączeniem kwestionowania samego rozstrzygnięcia, a w rezultacie czy jest dopuszczalne uchylenie przez sąd administracyjny decyzji w części obejmującej wyłącznie jej uzasadnienie" (zob. J. Turski, "Uchylenie przez sąd administracyjny decyzji administracyjnej w części obejmującej uzasadnienie lub jego fragmenty", ZNSA 1(70)/2017, a także wyrok NSA z 1.02.2017 r. II OSK 2436/15).
Sąd w obecnym składzie odrzuca koncepcję, że w razie uznania za zasadną skargi o zakresie zaskarżenia zawężonym tylko do uzasadnienia danej decyzji, władny jest uchylić tę decyzję wyłącznie w części dotyczącej uzasadnienia, pozostawiając w obrocie prawnym osnowę decyzji (względnie niekwestionowane fragmenty uzasadnienia). Godzi się bowiem zauważyć, że ani rozstrzygnięcie, ani uzasadnienie nie mogą funkcjonować w obrocie prawnym samodzielnie, niezależnie od siebie. Stąd wniesienie skargi przeciwko uzasadnieniu decyzji zawsze oznacza zaskarżenie decyzji jako całości, której poszczególne elementy są ze sobą nierozerwalnie związane i stanowią integralną całość. To z kolei oznacza, że przedmiotem kontroli sądu musi być objęte także jej rozstrzygnięcie. Stwierdzenie zaś, że jest ono prawnie wadliwe (zwłaszcza w kontekście przywołanej na jego poparcie argumentacji uzasadnienia), obliguje sąd do uchylenia w całości zakwestionowanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., chyba że wydanie tego rodzaju wyroku oznaczałoby pogorszenie sytuacji prawnej strony skarżącej, a stwierdzone naruszenia prawa nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Wówczas bowiem, ze względu na uregulowany w art. 134 § 2 p.p.s.a. tzw. zakaz reformationis in peius (orzekania na niekorzyść strony skarżącej) sąd musi oddalić skargę. Zobligowany jest także do oddalenia skargi jeżeli poszczególne zakwestionowane w skardze fragmenty uzasadnienia decyzji administracyjnej są wprawdzie wadliwe (błędne), ale nie mają zasadniczego wpływu na wynik sprawy.
Przyczyną stwierdzenia przez Komisje, że kontrolowana w postępowaniu rozpoznawczym decyzja Prezydenta [...] z [...] marca 1999 r. wydana została z naruszeniem prawa, było ustalenie, że obarczona ona została wadami, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., ale ze względu na nieodwracalne skutki prawne jakie zostały nią wywołane, wynikające z odpłatnego zbycia ustanowionego decyzją prawa użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej, nie można stwierdzić jej nieważności. Przy czym owe skutki oceniała przez pryzmat definicji sformułowanej w art. 2 pkt 4 u.s.d.r.
Zaistnienie pierwszej wady nieważności, uregulowanej w art. 156 § pkt 2 in principio k.p.a. (wydania decyzji bez podstawy prawnej) Komisja upatrywała w ustanowieniu w decyzji Prezydenta [...] na nieruchomości oddawanej w użytkowanie wieczyste, tj. działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., ograniczonego prawa rzeczowego (służebności gruntowej), mimo braku przyznania mu w tym zakresie przez przepisy prawa powszechnie obowiązujące kompetencji, a także w ustaleniu nią wymiaru czynszu symbolicznego, w oparciu o zarządzenie Prezydenta [...], a nie o akt prawa miejscowego (odpowiednią uchwałę rady gminy) – jak wymagały tego przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 1996 r., Nr 13, poz. 74 ze zm.). Z kolei zaistnienia wady z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (wydania decyzji w sprawie rozstrzygniętej już inna ostateczną decyzją) Komisja wiązała z pozostawaniem w obrocie prawnym wydanego w tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] maja 1953 r., którym odmówiono T. K. przyznania w trybie art. 7 dekretu prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości przy ul. [...].
Spór pomiędzy Miastem [...], a Komisją dotyczy tego, czy w stanie faktycznym sprawy można przyjąć, że powyższe orzeczenie weszło do obrotu prawnego - jak stwierdziła Komisja, czy też ze względu na jego niedoręczenie stronie (T. K.) – co jest okolicznością niesporną - tego rodzaju konstatacja jest wykluczona. Jak bowiem wywodziło Miasto, dopiero doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego. Wobec czego, decyzje (orzeczenie administracyjne), które nie zostały doręczone stronie należy traktować jako nieistniejące.
Odnosząc się do tego zagadnienia, Sąd zgadza się co do zasady ze stanowiskiem strony skarżącej, że decyzja nikomu niedoręczona, nie wywołuje żadnych skutków prawnych i można ją co najwyżej traktować jako projekt decyzji. Stanowiska tego nie podważa skądinąd także Komisja (vide pkt [...] uzasadnienia). Nie w każdym jednak przypadku sam fakt niedoręczenia decyzji stronie (a więc jednostce, której prawa i obowiązki na gruncie norm prawa materialnego w sposób władczy decyzją kształtowano) będzie prowadził do tego rodzaju konsekwencji. Odrębnie bowiem należy podejść do sytuacji, w której decyzja w ogóle nie została doręczona żadnemu podmiotowi (i zalega jedynie w aktach) oraz sytuacji, gdzie wprawdzie nie doręczono jej stronie, ale z zamiarem zakomunikowania jej treści doręczona została podmiotowi pozostającemu poza strukturą organu, choćby w sprawie nie posiadał on statusu strony. O ile więc w pierwszym przypadku można mówić o projekcie decyzji (a więc akcie niewywołującym żadnych skutków prawnych), o tyle w drugim przypadku tego rodzaju wniosków wyprowadzić nie sposób. Decyzja taka, aczkolwiek obarczona wadami prawnymi, wchodzi do obrotu prawnego i dopóki nie zostanie wzruszona we właściwym ku temu trybie, jest prawnie skutecznym aktem jurysdykcyjnym, definitywnie załatwiającym określoną sprawę administracyjną. Wejście bowiem do obrotu prawnego decyzji nie jest uzależnione od prawidłowego - zgodnego z prawem – doręczenia (jak sugeruje Miasto), lecz od samego dokonania czynności doręczenia, która polega na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata (por. wyrok NSA z 20 lutego 20104 r. II OSK 2259/12). Stąd - jak trafnie wywiodła Komisja - doręczenie decyzji innemu niż wnioskodawca (strona) podmiotowi, nawet w przypadku, gdy przesłano mu tę decyzję "do wiadomości" powoduje, że wywołuje ona skutki prawne. Uznanie zaś jej za akt nieistniejący jest niedopuszczalne. Pogląd ten znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego przykładem mogą być poza przywoływanymi w decyzji Komisji wyrokami NSA: z 5 marca 2009 r. I OSK 453/08, z 26 lipca 2013 r. II OSK 718/12, z 1 lutego 2017 r. I FSK 1213/15 i z 11 maja 2017 r. I FSK 1001/15, także wyroki WSA w Warszawie z 28 listopada 2016 r. I SA/Wa 1356/16, WSA w Szczecinie z 13 czerwca 2019 r. II SA/Sz 465/19, czy NSA z 11 września 2019 r. I FSK 566/18. Podjęta zatem w takich okolicznościach faktyczno-prawnych kolejna merytoryczna decyzja (tak pozytywna jak i negatywna), z uwagi na wydanie jej w warunkach rei iudicatae (powagi rzeczy osądzonej) oceniana być musi jako obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Oceny tej nie może zmienić nawet widoczna już "na pierwszy rzut oka" wadliwość pierwszej decyzji, do których to wadliwości nawiązuje w skardze Miasto, wskazując na zgon adresata decyzji przed jej wydaniem, czy naruszenia ustalonej w rozporządzeniu Prezydenta RP z 1928 r. procedury doręczenia decyzji. Prawu administracyjnemu nie jest bowiem znana konstrukcja bezwzględnej nieważności (nieważności z mocy prawa) decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi (por. wyrok NSA z 18 listopada 1998 r., III SA 1103/97). Stąd nawet w tak drastycznych przypadkach jaki miał miejsce na gruncie rozpoznawanej sprawy - gdzie orzeczenie administracyjne z 1953 r. skierowano do osoby nieżyjącej, a na dodatek takiej, która nawet gdyby żyła nie miałby w sprawie interesu prawnego kreującego jej przymiot strony, wobec zbycia przynależnych jej praw i roszczeń dekretowych – organy administracji publicznej owego orzeczenia nie mogły zignorować. Korzystało ono z wywodzonego z zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.) domniemania zgodności z prawem. Obalenie zaś tego domniemania mogło nastąpić wyłącznie we właściwej ku temu procedurze, mającej za przedmiot tę decyzję, co w sprawie rozstrzyganej przez Prezydenta [...] nie miało miejsca.
Zaakceptowanie natomiast forsowanej przez Miasto koncepcji (na której oparta była także decyzja z [...] marca 1999 r.) zakładającej, że wadliwie doręczona decyzja (decyzja nie doręczona stronie) nie wchodzi do obrotu prawnego – jak zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w przywoływanym już wyroku z 20 lutego 2014 r. II OSK 2259/12 - podważałoby sens instytucji wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy poza sporem jest natomiast, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] maja 1953 r. doręczone zostało administracji domu przy ul. [...], a więc podmiotowi usytuowanemu poza strukturą organu rozstrzygającego. Skierowane również zostało do wiadomości Miejskiego Zarządu [...] nr [...] w W., który to podmiot sprawował na ternie miasta zarząd i administrację budynkami należącymi do Skarbu Państwa czy opuszczonymi. Nie sposób więc przyjąć, że nie weszło ono do obrotu prawnego, a co za tym idzie nie wywoływało skutku prawnego. Przeczy temu także to, że na jego podstawie ujawniono w prowadzonej dla nieruchomości księdze wieczystej jako właściciela Skarb Państwa (vide: zawiadomienie Państwowego Biura Notarialnego z [...] kwietnia 1970 dz.kw [...], wniosek Prezydium Rady Narodowej w [...] do Sądu Powiatowego dla [...] Wydz. [...] [...] z [...] stycznia 1956 r.). Jak już wspomniano, powyższe orzeczenie nie zostało także derogowane w trybie przewidzianym w kodeksie. To zaś oznacza, że ponowne merytoryczne rozstrzyganie w sprawie zainicjowanej wnioskiem T. K. z [...] sierpnia 1948 r. było wyłączone. W tym stanie rzeczy, podejmując mimo powyższej przeszkody prawnej decyzję, Prezydent [...] działał bez wątpienia w warunkach objętych hipotezą normy prawnej zawartej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Stwierdzenie zatem tej wady przez Komisje były prawidłowe, a przedstawioną w tym aspekcie argumentację Komisji, ujętą w punkcie [...] uzasadnia decyzji, sąd w składzie orzekającym w sprawie w pełni podziela. Powyższe czyni zatem skargę kierowaną przeciwko owemu uzasadnieniu pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
Rację ma również Komisja wywodząc, że w stanie obowiązującym w dacie wydania przez Prezydenta [...] decyzji, brak było przepisu prawa powszechnie obowiązującego, uprawniającego go ustalenia wymiaru czynszu symbolicznego za oddawane w użytkowanie wieczyste gruntu. Za takie nie mogły bowiem być uznane unormowania zawarte w przywoływanym w decyzji zarządzeniu Prezydenta [...] z [...] lutego 1998 r. Nr [...]. Stanowienie zasad ustalania wysokości opłat za zbywane nieruchomości (przez co również należy rozumieć oddanie nieruchomości gminnych w użytkowanie wieczyste w ramach realizacji roszczeń dekretowych), nie pozostawało wówczas, podobnie jak ma to miejsce obecnie, w gestii organu wykonawczego jednostki samorządu, ale musiało znajdować oparcie w powszechnie obowiązującej uchwale, podjętej przez jej organ stanowiący (radę gminy). To bowiem do jej wyłącznej kompetencji ustawodawca przekazał podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określania zasad nabycia, zbycia i obciążania nieruchomości gruntowych (art. 18 ust. 1 pkt 9 lit.a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.). Taka natomiast, w dacie wydania decyzji przez Prezydenta [...] nie została uchwalona.
Podobnie nie znajduje oparcia w przepisach dekretu obciążanie nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej ograniczonym prawem rzeczowym. Na tym etapie procedury ustanawiania prawa użytkowania wieczystego rozstrzyga się wyłącznie o spełnieniu materialnoprawnych przesłanek z art. 7 dekretu, warunkujących uzyskania prawa. Nie jest natomiast możliwe władcze kształtowanie obowiązków przyszłego użytkownika wieczystego. Wprawdzie art. 7 ust. 3 in fine dekretu stanowi, że w razie uwzględnienie wniosku gmina określi warunki, pod którymi umowa może zostać zawarta. Jednakże określenie tych "warunków" - uregulowanych obecnie w przepisach kodeksu cywilnego - odnosić należy do etapu postępowania cywilnego, które będzie dopiero prowadzone po wydaniu ww. decyzji. To zatem w ramach tego drugiego etapu, a nie w decyzji administracyjnej, rozstrzyga się o "warunkach" zawarcia tej umowy, a więc również o ewentualnym obciążeniu nieruchomości ograniczonym prawem rzeczowym. Formułowane natomiast wówczas w tym aspekcie stanowisko organów gminy nie wynika z wykonywania przez nie władzy publicznej (imperium), ale realizacji uprawnień gminy w sferze dominium. Z tego względu zgodzić się należy z Komisją, że kreując w ten sposób stosunek administracyjnoprawny, Prezydent [...] działał bez podstawy prawnej, przez co podjęta przezeń decyzja obarczona jest wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (do której nawiązuje także art. 30 ust. 1 pkt 4 u.s.d.r.). To zaś winno prowadzić do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3a u.s.d.r., o ile na przeszkodzie takiemu rozstrzygnięciu nie stałyby nieodwracalne skutki prawne tą decyzją wywołane. Takie zaś, jak trafnie ustaliła Komisja, w sprawie zaistniały, a wynikały z odpłatnego zbycia uzyskanych przez beneficjenta decyzji reprywatyzacyjnej praw na osobę trzecią, czego organ administracji publicznej w ramach przynależnych mu kompetencji i dostępnych środków prawnych nie mógł znieść. To zaś prowadzić musiało do stwierdzenia, na podstawie art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. i art. 38 ust. 1 u.s.d.r., że kontrolowana w postępowaniu rozpoznawczym decyzja reprywatyzacyjna wydana została z naruszeniem prawa oraz wskazania przyczyn z powodu, których nie można stwierdzić jej nieważności. Podejmując zatem tej treści rozstrzygnięcie, Komisja nie naruszyła prawa.
Błędnie jedynie w aspekcie "nieodwracalnych skutków prawnych" wywołanych decyzją Prezydenta [...], odwoływała się do definicji ustanowionej w art. 2 pkt 4 u.s.d.r., a przez to także do autonomicznie na gruncie tej ustawy zdefiniowanego pojęcia "złej wiary". Uszło bowiem jej uwadze, że ma ona zastosowanie wyłącznie wówczas ilekroć o tych nieodwracalnych skutkach prawnych jest wprost w ustawie mowa (art. 2 in principio). O takich zaś ustawa stanowi jedynie w art. 29 ust. 1 pkt 4 (odnoszącym się do sytuacji gdy z ich powodu nie można "uchylić", a nie "stwierdzić nieważności" decyzji); w art. 23 ust. 1 - przyznającym Komisji kompetencje do nakazania wpisu w księdze wieczystej ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu rozpoznawczym; a także w art. 38 ust. 5 - gdzie są one przeszkodą do stwierdzenia nieważności decyzji, ale nie reprywatyzacyjnej, tylko wydanej w jej przedmiocie decyzji Komisji. Skoro zatem stanu gdzie decyzja reprywatyzacyjna obarczona wadą nieważności wywołuje nieodwracalne skutki prawne w ustawie z 9 marca 2017 r. nie uregulowano, przyjąć należy, że zagadnienie to i konsekwencje z tego wynikające, w związku z zawartym w art. 38 ust. 1 u.s.d.r. odesłaniem do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksów postępowania administracyjnego (za wyjątkiem przepisów enumeratywnie wyliczonych) w sprawach ustawą nieuregulowanych, rozpatrywać należy wyłącznie w kontekście unormowania z art. 156 § 2 in fine k.p.a. (por. nieprawomocny wyrok WSA w Warszawie z 2 kwietnia 2019 r. I SA/Wa 2143/18).
Powyższe uchybienie pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy. W świetle bowiem przyjmowanego w judykaturze rozumienia "nieodwracalnych skutków prawnych" na gruncie art. 156 § 2 in fine k.p.a. jako takich, których organ administracji publicznej w ramach swoich uprawnień nie jest w stanie odwrócić na drodze postępowania administracyjnego, prowadzi do ich powstania także mający miejsce po wydaniu decyzji cywilnoprawny obrót nieruchomością, o której w owej decyzji rozstrzygano.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Przywołane w motywach wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
-----------------------
10