I SA/Wa 125/22

I SA/Wa 125/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-12-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-01-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Fyda-Kawula /sprawozdawca/
Dariusz Pirogowicz /przewodniczący/
Elżbieta Lenart
Symbol z opisem
6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, sędzia WSA Elżbieta Lenart, asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją z 16 listopada 2021 r. nr DAP-WN-727-56/2021/WWP na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, zwanej dalej: k.p.a.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniosku Miasta L. (Skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 26 lipca 2021 r., znak: DAP-WPK-727-1-282/2020/KPu w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z 19 października 2015 r. Nr 363 na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji komunalizacyjnej Wojewody L. z 18 grudnia 1991 r. stwierdzającej m. in., że Miasto L. nabyło z mocy prawa własność nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] , położonej w L. , gm. Miasto L. , posiadającej uregulowany stan prawny w księdze wieczystej KW Nr [...] , opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część tej decyzji - w części odpowiadającej działce aktualnie oznaczonej nr [...] .
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z 20 maja 2016 r., Nr 321 utrzymał w mocy ww. decyzję z 19 października 2015 r.
Następnie w wyniku rozpatrzenia wniosku strony Skarżącej Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z 18 października 2018 r. stwierdził nieważność decyzji z 19 października 2015 r. oraz decyzji z 20 maja 2016 r. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 października 2018 r. została utrzymana w mocy decyzją tego organu z 5 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 6 grudnia 2019 r., sygn. akt: I SA/Wa 1057/19, uchylił ww. decyzje z 18 października 2018 r. i z 5 marca
2019 r.
Mając powyższe na uwadze Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z 26 lipca 2021 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z 19 października 2015 r. Nr 363 oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 maja 2016 r. Nr 321.
W wyniku wniosku Prezydenta Miasta L. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją z 16 listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję tego organu z 26 lipca 2021 r. Organ nadzoru w uzasadnieniu stwierdził, że ponowna analiza zgromadzonej dokumentacji wskazuje, iż przy wydawaniu decyzji z 19 października 2015 r. oraz z 20 maja 2016 r. nie zaistniała żadna z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Przy komunalizacji działki nr [...] , położonej w L. , posiadającej uregulowany stan prawny w księdze wieczystej Nr [...] , opisanej w karcie inwentaryzacyjnej Nr [...], stanowiącej integralną część decyzji komunalizacyjnej - w części odpowiadającej działce aktualnie oznaczonej Nr [...] , Wojewoda L. nie wyjaśnił stanu prawnego opisywanej nieruchomości na dzień komunalizacji z mocy prawa, tj. na dzień 27 maja 1990 r. Skoro organ prowadzący postępowanie komunalizacyjne w pełni nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sprawie, to tym samym nie wywiązał się z obowiązków określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego skutkującym wadliwością decyzji i stanowi podstawę wyeliminowania jej na mocy przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stan taki uzasadniał stwierdzenie nieważności decyzji z 18 grudnia 1992 r.
Jednocześnie organ nadzoru stwierdził, że w wyroku z 6 grudnia 2019 r. Sąd zauważył, że "żeby dokładnie wyjaśnić, jakie aktualnie oznaczenie geodezyjne ma część skomunalizowanej nieruchomości, która powstała z dawnej działki nr [...] i stanowi własność osób fizycznych konieczne jest wykonanie synchronizacji geodezyjnej w ponownie przeprowadzonym postępowaniu komunalizacyjnym. Istotnym w sprawie jest, że na dzień składania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej w 2015 r. sporne nieruchomości nadal oznaczone były jako działki nr [...] i nr [...] ".
Zdaniem organu nadzoru, przedstawione okoliczności oraz zalecenia wynikające z wyroku WSA w Warszawie prowadzą do wniosku, że decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z 19 października 2015 r., stwierdzająca nieważność decyzji Wojewody L. z 18 grudnia 1991 r., stwierdzającej m.in., że Miasto L. nabyło z mocy prawa własność ww. nieruchomości w części odpowiadającej działce aktualnie oznaczonej Nr [...] , oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z 20 maja 2016 r., nie zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa, co wypełniałoby przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Decyzje te nie były też obarczone żadną z pozostałych wad kwalifikowanych, określonych w art. 156 § 1 k.p.a., obligujących organ do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Sytuacja taka z kolei uzasadnia orzeczenie o odmowie stwierdzenia ich nieważności.
W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie:
1) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w zakresie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty świadczące o tym, że wnioskodawcom H. W. i W. W. przysługują prawa strony w tym postępowaniu i poprzedzających je postępowaniach (w tym przede wszystkim dokumentujące stan własnościowy działki o archiwalnym nr [...] w dniu 27 maja 1990 r.), nieuwzględnienie faktu, że w momencie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej oraz w dniu jego rozpatrzenia, kwestia przysługującego wnioskodawcom roszczenia o zwrot została już merytorycznie rozstrzygnięta na niekorzyść spadkobierców J. R. (decyzja z 4 stycznia 2006 r. odmawiająca zwrotu i decyzja z 30 marca 2012 r. umarzająca postępowanie) i w efekcie błędne przyjęcie, że H. W. i W. W. jako osoby starające się o zwrot nieruchomości stały się stronami we wszystkich postępowaniach administracyjnych prowadzonych w stosunku do spornego gruntu;
2) art. 8 § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zakazu odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym i utrzymanie w mocy decyzji z 26 lipca 2021 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z 19 października 2015 r., stwierdzającej nieważność decyzji z 18 grudnia 1991 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z 20 maja 2016 r., pomimo, iż wnioskodawcy nie udowodnili, iż w dniu 27 maja 1990 r. oni lub ich spadkodawcy posiadali prawo własności spornej nieruchomości, w sytuacji w której ten sam organ w decyzji z 27 października 2021 r. umorzył postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Podlaskiego z 12 grudnia 2000 r. znak: GKN.VII.77230-14-42/00 z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawców, którzy podobnie jak w tej sprawie nie wykazali własności skomunalizowanych nieruchomości na dzień komunalizacji;
3) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja
1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że interes prawny w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej pozwalający na uznanie za stronę osoby fizyczne, które nie udowodniły, iż na dzień 27 maja 1990 r. to im, a nie Skarbowi Państwa przysługiwało prawo własności komunalizowanej nieruchomości, a interes prawny wyprowadzają z faktu, że zainicjowały postępowanie o zwrot tej nieruchomości - bez względu na wynik tego postępowania (błędne oparcie rozstrzygnięcia o tezę wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1524/09, który zapadł w innym stanie faktycznym);
4) art. 105 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieumorzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej w momencie ustalenia, iż wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony;
5) art. 156 § 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji jako rażąco naruszającej prawo oraz skierowanej do osoby niebędącej stroną w sprawie, na podstawie błędnego uznania wnioskodawców za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej w oparciu o błędne zastosowanie rozstrzygnięcia zawartego w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1524/09, który zapadł w odmiennym stanie faktycznym, w sytuacji kiedy w tej sprawie w momencie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej oraz w dniu jego rozpatrzenia kwestia przysługującego roszczenia o zwrot została już merytorycznie rozstrzygnięta na niekorzyść spadkobierców J. R. , (decyzja z 4 stycznia 2006 r. odmawiająca zwrotu i decyzja z 30 marca 2012 r. umarzająca postępowanie, równocześnie potwierdzająca, iż nie przysługuje im zwrot z uwagi na brak potwierdzenia prawa własności wywłaszczonej nieruchomości), zaś wnioskodawcy nigdy nie udowodnili, iż to im lub ich spadkodawcom przysługiwało prawo własności spornej nieruchomości w dniu 27 maja 1990 r.;
6) art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że jest związany wskazaniami sądu w zakresie uznania, że Wojewoda L. nie wyjaśnił stanu prawnego spornej nieruchomości na dzień komunalizacji z mocy prawa, tj. na 27 maja 1990 r. i poprzez to naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a., co implikuje stwierdzenie wydania decyzji komunalizacyjnej z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 grudnia 2019 r. jasno wskazał, że "bałagan w oznaczeniach geodezyjnych spornego gruntu powstał już po wydaniu decyzji komunalizacyjnej", oraz w zakresie uznania, że wnioskodawcy posiadają przymiot strony w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej, podczas gdy WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 grudnia 2019 r. nie odnosił się w żadnym aspekcie do ww. zagadnienia;
7) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności poprzez brak wskazania racji decyzyjnej i wyjaśnienia toku rozumowania w związku z zastosowaniem konkretnych przepisów do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).
Kontrolując zaskarżone wydane w sprawie w trybie nadzorczym decyzje Sąd stwierdził, że są one zgodne z prawem.
Zaskarżoną decyzją Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję tego organu z 26 lipca 2021 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z 19 października 2015 r. Nr 363 oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 maja 2016 r. Nr 321. Decyzjami tymi organy nadzoru stwierdziły nieważność decyzji komunalizacyjnej Wojewody L. z 18 grudnia 1991 r. stwierdzającej m. in., że Miasto L. nabyło z mocy prawa własność nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] , położonej w L. , gm. Miasto L. , posiadającej uregulowany stan prawny w księdze wieczystej KW Nr [...] , opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] , stanowiącej integralną część tej decyzji - w części odpowiadającej działce aktualnie oznaczonej nr [...].
Zaskarżone w sprawie decyzje zostały wydane w trybie tzw. "nadzoru nad nadzorem".
Z ugruntowanego stanowiska wyrażonego w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wynika, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu ustalenie, czy badana w tym trybie decyzja obarczona jest którąkolwiek z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., uzasadniających jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Wyeliminowanie w tym trybie ostatecznej decyzji stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. generalnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, z której wynika domniemanie jej legalności. Zasada ta ma zaś fundamentalne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa obrotu prawnego i stabilności ukształtowanych w przeszłości stosunków administracyjnoprawnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1570/20 i przywołane w nim orzecznictwo).
Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Oznacza to, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy w tym trybie wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., który to przepis zawiera zamknięty katalog przesłanek. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a.
Wymaga ponadto podkreślenia, że organ nadzoru działał w warunkach związania oceną prawną wyrażoną w wydanym w tej sprawie prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1057/19, którym Sąd uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 października 2018 r. (stwierdzającą nieważność ww. decyzji z 19 października 2015 r. i decyzji z 20 maja 2016 r.) oraz utrzymującą ją w mocy decyzję tego organu z 5 marca 2019 r.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa materialnego i procesowego. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa (materialnego i procesowego), która zmierza do wyjaśnienia treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Z powołanego przepisu art. 153 p.p.s.a. wynika wprost, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu prawomocnego wyroku. Niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym rozstrzyganiu do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w prawomocnym wyroku naruszałoby zasadę związania organu oceną prawną i oznaczałoby, że podjęte w ten sposób rozstrzygnięcie jest wadliwe.
Stosownie zaś do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję z 16 listopada 2021 r., nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1057/19. W wyroku tym Sąd przesądził, że w tej sprawie "komunalizacją objęto między innymi grunt stanowiący wcześniej część działki nr (...) w określonych granicach (...), stanowiący na dzień komunalizacji własność osób fizycznych. (...) Działki zaprojektowane przez geodetę uprawnionego jako działki nr [...] i [...] (...) są tożsame zdaniem Sądu z częścią dawnej działki nr [...], którą skomunalizowano bez podstawy prawnej".
Kontrola legalności przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji, wydanej w ramach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a., sprowadzała się więc do oceny, czy organ podporządkował się ocenie prawnej wyrażonej w tym wyroku. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, który ciąży na organie administracyjnym i na sądach, jest wyłączony jedynie w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.
Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko organów nadzoru wyrażone w uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji, zgodnie z którym decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z 19 października 2015 r., stwierdzająca nieważność decyzji Wojewody L. z 18 grudnia 1991 r., stwierdzającej m.in., że Miasto L. nabyło z mocy prawa własność ww. nieruchomości w części odpowiadającej działce aktualnie oznaczonej Nr [...] , oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z 20 maja 2016 r., nie zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa, co wypełniałoby przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.
Zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zachodzi jedynie wówczas, gdy naruszenie prawa ma charakter oczywistego naruszenia bezpośrednio godzącego w rozstrzygnięcie decyzji, co wyraża się w oczywistej sprzeczności treści tej decyzji z obowiązującym porządkiem prawnym. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04).
Jak na wstępie podkreślono, decyzje administracyjne, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym, podlegają domniemaniu legalności, chyba że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Oznacza to, że nie każde naruszenie lub uchybienie prawa jest podstawą do zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji administracyjnej, będącego wyjątkiem od określonej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych.
Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 1998 r., sygn. akt II SA 1249/97). Pojęcie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156
§ 1 pkt 2 k.p.a. nie może być ponadto interpretowane w sposób rozszerzający. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić jedynie wtedy, gdy niebudzące wątpliwości, stwierdzone przez organ nadzoru, kwalifikowane naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.
W ocenie Sądu, wydane w sprawie decyzje organów nadzoru świadczą o dokonaniu prawidłowej i pełnej analizy okoliczności sprawy, z uwzględnieniem związania oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1057/19. Wojewoda L. wydając decyzję z 18 grudnia 1991 r. nie ustalił bowiem stanu prawnego spornej nieruchomości na dzień komunalizacji.
Ze wszystkich wskazanych powodów nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty Skarżącej dotyczące dowodzenia w postępowaniu nadzorczym tego, komu w dniu 27 maja 1990 r. przysługiwało prawo własności komunalizowanej nieruchomości, skoro niewyjaśnienie tej kwestii stanowiło przyczynę wyeliminowania z obrotu prawnego ww. decyzji komunalizacyjnej Wojewody L. .
Jak wskazano na wstępie, do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. niezbędne jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa. Wszelkie wątpliwości co do tego, czy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, należy rozstrzygać na korzyść legalności tej decyzji, w myśl wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Reasumując, organy nadzoru w tej sprawie prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji nadzorczych Ministra Administracji i Cyfryzacji z 19 października 2015 r. Nr 363 oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 maja 2016 r. Nr 321 przyjmując, że wynikało z nich prawidłowe stwierdzenie, że inkryminowana decyzja Wojewody L. z 18 grudnia
1991 r. była obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Wobec tego należało stwierdzić, że wydane przez organy nadzoru zaskarżone w tej sprawie decyzje nie naruszają prawa.
Ze wszystkich wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095).