I SA/Wa 2087/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w WarszawieWarszawa2006-05-18
NSAAdministracyjneŚredniawsa
nieruchomościadministracja publicznamienie Skarbu Państwasamorząd terytorialnystwierdzenie nieważnościpostępowanie administracyjneśrodki zaskarżeniawłaściwość sądu

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Powiatu [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa, uznając ją za niedopuszczalną z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia.

Powiat [...] złożył skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z 1999 r. dotyczącej nabycia mienia Skarbu Państwa. Sąd administracyjny odrzucił skargę, stwierdzając, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, ponieważ nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Ministra Skarbu Państwa, mimo błędnego pouczenia w decyzji organu.

Sprawa dotyczyła skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z 2005 r., która odmówiła stwierdzenia nieważności wcześniejszej decyzji Wojewody z 2000 r. w przedmiocie nabycia mienia Skarbu Państwa przez Województwo. Po serii decyzji i odwołań, w tym wyroku NSA z 2002 r. uchylającym decyzję Ministra z 2000 r., Minister Skarbu Państwa ostatecznie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody. Skarżący, Powiat [...], wniósł skargę do WSA, domagając się uchylenia decyzji Ministra. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił odrzucić skargę. Sąd uzasadnił to tym, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, ponieważ decyzja Ministra z 2005 r. była decyzją pierwszoinstancyjną, od której przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie skarga do sądu. Mimo błędnego pouczenia w decyzji Ministra, zgodnie z art. 112 k.p.a., brak złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skutkował niedopuszczalnością skargi do sądu administracyjnego.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, skarga jest niedopuszczalna, jeśli strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, nawet w przypadku błędnego pouczenia organu.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 52 § 1 PPSA, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Art. 112 k.p.a. stanowi, że błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała, co oznacza, że strona mogła złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro tego nie uczyniono, skarga była niedopuszczalna.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odrzucono_skargę

Przepisy (8)

Główne

PPSA art. 52 § 1

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

PPSA art. 58 § 1

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

pkt 6 - skarga niedopuszczalna z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia

k.p.a. art. 127 § 3

Kodeks postępowania administracyjnego

od decyzji organu pierwszej instancji nie służy odwołanie, ale wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy

Pomocnicze

PPSA art. 134 § 1

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

k.p.a. art. 156 § 1

Kodeks postępowania administracyjnego

pkt 2 - podstawa do stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego

k.p.a. art. 112

Kodeks postępowania administracyjnego

błędne pouczenie nie może szkodzić stronie

Dz. U. Nr 133, poz. 872 art. 60

Ustawa z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną

Dz. U. Nr 133, poz. 872 art. 62

Ustawa z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną

Argumenty

Skuteczne argumenty

Skarga niedopuszczalna z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia.

Godne uwagi sformułowania

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia

Skład orzekający

Jolanta Rudnicka

przewodniczący

Jerzy Siegień

sprawozdawca

Sławomir Antoniuk

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w przypadku niewyczerpania środków zaskarżenia, zwłaszcza przy błędnym pouczeniu organu."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej związanej z k.p.a. i PPSA.

Wartość merytoryczna

Ocena: 4/10

Sprawa ma znaczenie proceduralne dla prawników zajmujących się prawem administracyjnym, ale brakuje jej elementów faktycznych czy prawnych, które zainteresowałyby szerszą publiczność.

Sektor

administracyjne

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
I SA/Wa 2087/05 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jerzy Siegień /sprawozdawca/
Jolanta Rudnicka /przewodniczący/
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Skarżony organ
Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie : asesor WSA Sławomir Antoniuk asesor WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant Agnieszka Kozik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2000 r., na podstawie art. 60 i art. 62 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm.), stwierdził nabycie przez Województwo [...] z mocy prawa, nieodpłatnie, z dniem 1 stycznia 1999 r. mienia Skarbu Państwa należącego w dniu 31 grudnia 1998 r. do Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w R.
Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2000 r. odwołał się Powiat [...] wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, uzasadniając, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] listopada 2000 r. nie odnosząc się do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2000 r. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyło Województwo [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2002 r. sygn. akt I SA 59/01 stwierdził nieważność zaskarżonej, decyzji z uwagi na naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznej.
Minister Skarbu Państwa po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2000 r. w zakresie pkt 1 dotyczącego nabycia z mocy prawa nieruchomości zabudowanej, położonej w R., objętej księgą wieczystą KW nr [...]. Województwo [...] pismem z dnia [...] lutego 2003 r. złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Skarbu Państwa po rozpatrzeniu tego wniosku decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. uchylił własną decyzję z dnia [...] stycznia 2003 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2000 r.
Pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. Powiat [...]i ponownie zwrócił się do Ministra Skarbu Państwa o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2000 r., wskazując w uzasadnieniu, iż zgodnie w uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2000 r. sygn. akt OPS 14/99, podjęcie czynności cywilnoprawnej nie stanowi przeszkody do stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] września 2005 r., po rozpoznaniu wniosku Powiatu [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2000 r. stwierdzającej nabycie przez Województwo [...] z mocy prawa, nieodpłatnie z dniem 1 stycznia 1999 r. mienia Skarbu Państwa w skład, którego wchodzi:
- nieruchomość zabudowana, położona w R. - [...]
oznaczona w operacie ewidencji gruntów jako działka [...] o powierzchni
[...] m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...] wraz
z zabudowaniami i urządzeniami trwale z gruntem związanymi,
- mienie ruchome należące w dniu [...] grudnia 1998 r. do
Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w R. przy
ul. [...],
odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2000 r.
W decyzji powyższej Minister Skarbu Państwa pouczył strony, że przysługuje im prawo jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za jego pośrednictwem, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2005 r. złożył Powiat [...], wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
W myśl art. 127 § 3 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2005 r. została wydana w pierwszej instancji, po rozpoznaniu wniosku Powiatu [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2000 r. Minister Skarbu Państwa błędnie pouczył więc w tej decyzji, że przysługuje od niej prawo wniesienia przez stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zgodnie z art. 112 k.p.a., w związku z art. 127 § 3 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Strony postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją mogą więc wystąpić, w terminie przewidzianym w art. 58 § 2 k.p.a., z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Skoro zatem skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją, to jego skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), należało odrzucić.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI