I SA/WA 2059/06

I SA/Wa 2059/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Sobielarska /przewodniczący sprawozdawca/
Emilia Lewandowska
Maria Tarnowska
Symbol z opisem
6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Skarżony organ
Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Maria Tarnowska Protokolant st. sekr. sądowy Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2007 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez powiat 1.uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [..] marca 2006 r., nr [...], 2.stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania Prezydenta Miasta K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Miasto K. mienia Skarbu Państwa obejmującego nieruchomość położoną w jednostce inwentaryzacyjnej K., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, ujawnioną w KW nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ przedstawił następująco stan faktyczny:
Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Miasto K. mienia Skarbu Państwa obejmującego opisaną wyżej nieruchomość, uznając, że nie zostały wypełnione wszystkie przesłanki do nabycia przez tę jednostkę samorządu terytorialnego przedmiotowego mienia.
Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. odwołał się Prezydent Miasta K. zarzucając Wojewodzie [...] błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.).
Minister Skarbu Państwa w toku postępowania odwoławczego ustalił, że na dzień 1 stycznia 1999 r. przedmiotowym mieniem władało [...] Centrum [...] i [...]Zdrowia w K., a zatem jednostka, która nie podlegała [...][...] Zespołowi Opieki Zdrowotnej w K. Zdaniem organu, przejęcie uprawnień organów administracji rządowej przez Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające (...) wobec [...][...] Zakładu Opieki Zdrowotnej w K. nastąpiło bez opisanej wyżej spornej nieruchomości, ponieważ jednostka ta nie władała tą nieruchomością. Świadczy o tym, zdaniem organu, zarządzenie Wojewody z dnia [...] października 1996 r., na mocy którego z [...][...] Zespołu Opieki Zdrowotnej w K. wydzielono i utworzono [...] Ośrodek [...],[...] i [...] w Ochronie Zdrowia w K. (zarządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1999 r. zmieniono nazwę jednostki na [...] Centrum [...] i [...] Zdrowia) oraz zobowiązano [...][...] Zespół Opieki Zdrowotnej w K. do przekazania protokołem zdawczo-odbiorczym spornej nieruchomości położonej przy ul. [...] na rzecz nowo powstałej jednostki - przekazanie tej nieruchomości nastąpiło dnia [...] lutego 1997 r. Taki stan faktyczny potwierdził również w swoim postanowieniu Sąd Rejonowy dla K. Wydział [...] Ksiąg Wieczystych z dnia [...] lipca 2004 r. Zdaniem organu, [...] Zespół Opieki Zdrowotnej w K. nie spełnił zatem przesłanki władania przedmiotową nieruchomością na dzień 1 stycznia 1999 r. i dlatego nie można przekazać z mocy prawa spornej nieruchomości Prezydentowi Miasta K. na podstawie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające (...). Uwzględniając powyższe organ uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nie narusza prawa.
Na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył w imieniu Skarbu Państwa - Prezydent Miasta K., zarzucając w niej naruszenie przez organ prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 60 ust. 1 i 3 w zw. z art. 47 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) i wniósł o jej uchylenie.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że na dzień 1 stycznia 1999 r. nieruchomość położona w K., jednostka ewidencyjna S., obręb [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, objęta księgą wieczystą KW nr [...] pozostawała w zarządzie [...][...] Zespołu Opieki Zdrowotnej w K., a więc dysponował on tytułem prawnym do nieruchomości, która pozostawała w jego władaniu.
Skarżący podniósł, że jego zdaniem przekazanie zarządzeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r. Dyrektora Wydziału Zdrowia Urzędu [...] w K. spornej nieruchomości na rzecz [...] Ośrodka [...],[...] i [...] w Ochronie zdrowia było jedynie przekazaniem faktycznego władztwa nad nieruchomością i miało na celu "uporządkowanie spraw związanych z jego użytkowaniem", nie było natomiast przekazaniem tej nieruchomości w zarząd. Zdaniem organu, przekazanie w zarząd wymaga formy decyzji administracyjnej po uprzednim wygaszeniu istniejącej decyzji o zarządzie innej jednostki organizacyjnej. Skarżący przytacza w skardze orzecznictwo sądowe (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2004 r., sygn. akt I SA 1843/02), z którego wynika, że pojęcie "władanie" nie jest tożsame z pojęciem "faktyczne władanie" jakim posługuje się kodeks cywilny i może podlegać wykładni co do jej normatywnego znaczenia odmiennej od tej, która stosowana jest w przypadku przepisów art. 222, art. 336, art. 338, art. 339, art. 3431 i art. 349 kodeksu cywilnego.
Odnosząc się do faktu ujawnienia prawa zarządu [...] Centrum [...] i [...] Zdrowia w K. (dawniej [...] Ośrodka [...] i [...] w Ochronie Zdrowia w K. ), skarżący podnosi, iż wypis nastąpił dopiero w dniu [...] stycznia 2002 r., zatem na dzień 1 stycznia 1999 r. prawo zarządu sporną nieruchomością przysługiwało [...][...] Zespołowi Opieki Zdrowotnej w K.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarżący wcześniej próbował wzruszyć wpis w księdze wieczystej
nr [...] - P. powołując argumenty jak w skardze, jednak postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r., sygn. akt [...] sąd wieczystoksięgowy dla K. ujawnił w dziale [...] księgi wieczystej [...] prawo zarządu na rzecz [...] Centrum [...] i [...] Zdrowia w miejsce [...][...] Zespołu Opieki Zdrowotnej w K.
Ponadto podnosi, że z pisma Sądu Rejonowego dla K. Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia [...] stycznia 2006 r. wynika, że postępowanie wieczystkosięgowe zostało prawomocnie zakończone, a wpis [...] Centrum [...] i [...] Zdrowia został utrzymany w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, chociaż z innych powodów niż w niej podniesione.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli obowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, ale także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy taki zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie będąc związany granicami skargi sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady udziału strony w postępowaniu administracyjnym wyrażonej w art. 10 kpa.
Z nadesłanych Sądowi akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona "Prezydentowi Miasta K. ". Organ administracji nie zaznaczył przy tym, czy doręczył ją Prezydentowi Miasta K. reprezentującemu Skarb Państwa, czy też Prezydentowi Miasta K. jako organowi samorządowemu. Sytuacja taka powoduje, że jedna ze stron została pozbawiona udziału w postępowaniu nie ze swej winy, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania. Skargę do Sądu złożył Prezydent Miasta K. reprezentujący Skarb Państwa. Oznacza to, że Prezydent Miasta K. reprezentujący Skarb Państwa skarżąc decyzję Ministra Skarbu Państwa działał przeciwko interesom Skarbu Państwa. Dlatego też, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ administracji powinien doręczyć decyzję w sposób prawidłowy, nie budzący wątpliwości, wszystkim stronom postępowania.
Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, ale także z przepisami postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem przepisów procesowych powoduje określone skutki prawne. Niedoreczenie jej w sposób prawidłowy wszystkim stronom w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 kpa oznacza, że strona nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy.
Ponadto, w aktach administracyjnych brak jest prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla K. Wydziału [...] Ksiąg Wieczystych z dnia [...] lipca 2005 r., które stanowiło podstawę orzeczenia organu pierwszoinstancyjnego, tj. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., nr [...]. Pismo Sądu Rejonowego z dnia [...] stycznia 2006 r. przesłane [...] Urzędowi Wojewódzkiemu informujące, że sprawa z wniosku [...] Centrum [...] i [...] Zdrowia w K. została prawomocnie zakończona w dniu [...] grudnia 2005 r., zdaniem Sądu, nie może zastąpić dokumentu w postaci postanowienia z klauzulą prawomocności.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz
art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.