II SA/Łd 413/20

II SA/Łd 413/20 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2020-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Sekunda-Lenczewska /przewodniczący/
Jolanta Rosińska
Magdalena Sieniuć /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I OSK 425/21 - Wyrok NSA z 2024-05-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 24 par. 1 pkt 5, art. 145 par. 1 pkt 1, 3, 4 i 5, art. 148 par. 1, art. 149 par. 3 i 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 119 pkt 3, art. 153, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 6 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2020 roku sprawy ze skargi W. N. i P. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ustalającej opłatę adiacencką oddala skargę. Ak.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 126, art. 127 § 3 oraz art. 149 § 3, art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymało w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił opłatę adiacencką w wysokości 8.130,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonych w Ł. przy ul. A 39 oznaczonych (przed podziałem) jako działki ewidencyjne nr: 146 i 147/3 (cz. [...]), 147/2 i 148/2 ([...]), 148/4 (KW [...]), w obr. [...], o powierzchni 16687 m2, spowodowanego ich podziałem na działki: 146/1, 146/2, 147/6, 147/7, 147/8, 147/9, 147/10, 147/4, 147/5, 148/5, 148/7, 148/9, 148/6, 148/8, 148/10, 148/11, 148/12, 148/13, 148/14, 148/15 i zobowiązał właścicieli, tj. P. N. i W. N. do jej solidarnego wniesienia na rzecz Gminy Miasta Ł.
W wyniku rozpatrzenia odwołania P. N. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] została zaskarżona przez P. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt. II SA/Łd 853/15, oddalił skargę. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1719/16, oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Ponadto postanowieniem z dnia 7 marca 2019r., sygn. akt. I OSK 1719/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek W.N. i P. N. w przedmiocie uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2018r., sygn. akt I OSK 1719/16, oddalającego ww. skargę kasacyjną. Postanowienie to zostało doręczone stronom w dniu 26 marca 2019 r.
W dniu 5 kwietnia 2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynął wniosek P. N. i W. N. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2015r. nr [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, utrzymanej w mocy przez Kolegium decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w oparciu o przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a.
Następnie w dniu 20 marca 2020 r. za pośrednictwem organu I instancji, wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. kolejny wniosek W. N. i P.N. z dnia 13 marca 2020 r. o wznowienie ww. postępowania w oparciu o podstawę określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.
W wyniku rozpoznania złożonych wniosków, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówiło wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości przedmiotowych nieruchomości położonych w Ł. przy ul. A 39, oznaczonych (przed podziałem) jako działki ewidencyjne nr: 146 i 147/3 (cz. KW [...]), 147/2 i 148/2 (KW [...]), 148/4 (KW [...]), w obr. [...], o powierzchni 16687 m2, spowodowanego ich podziałem na działki: 146/1, 146/2, 147/6, 147/7, 147/8, 147/9, 147/10, 147/4, 147/5, 148/5, 148/7, 148/9, 148/6, 148/8, 148/10, 148/11, 148/12, 148/13, 148/14, 148/15, zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...].
Pismem z dnia 24 kwietnia 2020 r. W. N. i P. N. wnieśli o ponowne rozpatrzenie powyższej sprawy, zarzucając nierzetelne i niezgodne z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2020r. sygn. akt II SA/Łd 648/19 rozpatrzenie ich wniosków o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia ww. opłaty adiacenckiej z dnia 5 kwietnia 2019 r. i z dnia 13 marca 2020 r.
Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez W. N. i P. N., utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. o odmowie wznowienia ww. postępowania.
W uzasadnieniu postanowienia Kolegium, odwołując się uprzednio do treści art. 145 § 1 i art. 148 k.p.a., stwierdziło, że ponowna ocena materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie potwierdziła, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania, ze względu na uchybienie przez wnioskodawców terminom do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, określonym w art. 148 k.p.a. Zgodnie bowiem z § 1 tego artykułu, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§2 art. 148 k.p.a.).
Następnie Kolegium wskazało, że wniosek (a w zasadzie wnioski) skarżących o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., oparte zostały na przesłankach wznowienia postępowania okreslonych w art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 i 3 k.p.a. Uzasadniając wnioski w kwestii przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. skarżący wskazali, że:
- decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej została oparta na dowodzie - operacie szacunkowym, który zawierał fałszywe ustalenia, gdyż niektóre z działek przyjętych przez rzeczoznawcę do porównań, nie są działkami podobnym do działek będących przedmiotem wyceny; ponadto w sprawie tej pominięto kilka czynników prawdopodobnie celowo, które miały istotny wpływ na ustalenie wysokości opłaty adicenckiej;
- z akt sprawy cywilnej o sygn. akt [...], zakończonej wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. wynika, że biegły rzeczoznawca A.Z. nie uwzględnił istotnych dla sprawy czynników wpływających na wartość nieruchomości, będącej przedmiotem wyceny dla opłaty adiacenckiej.
Z kolei odnośnie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. skarżący podnieśli, że:
- rzeczoznawca, pomimo tego że sam określił datę i miejsce przeprowadzenia oględzin nieruchomości przy ulicy C 39, nie pojawił się. A zatem istotne dla sprawy oględziny, które odbyły się zapewne później, bez ponownego poinformowania stron, zostały dokonane z naruszeniem przepisów prawa, a biegły nie uwzględnił wszystkich istotnych czynników dotyczących nieruchomości. Jednocześnie wnioskodawcy wskazali, iż o powyższych okolicznościach z art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a. dowiedzieli się w dniu 26 marca 2019 r.
Natomiast odnośnie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. wnioskodawcy wskazali, że z kontroli decyzji z dnia [...] maja 2015 r. [...] wynika, iż dopuszczono się naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez fakt, iż przy wydaniu tej decyzji jak i poprzedniej uchylonej decyzji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], brali udział ci sami pracownicy organu I instancji: L. W.-G. i K. P. W ocenie wnioskodawców dotyczy to również decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., gdzie członek Kolegium M. A., orzekała w składach dwóch decyzji, dotyczących tej samej sprawy. W przypadku powyższej okoliczności, strony wskazały, iż dowiedziały się o niej z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 648/19, doręczonego im w dniu 26 lutego 2020 r.
Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium stwierdziło, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy wskazuje, iż w dniu 17 maja 2013 r. W.N. zapoznała się z operatem szacunkowym, stanowiącym podstawę naliczenia opłaty adiacenckiej (dowód: protokół znak: [...]). Od tego dnia zatem, wnioskodawcy mieli wiedzę o okolicznościach podnoszonych w uzasadnieniu przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., związanych z tym operatem. Natomiast o okoliczności, iż: "rzeczoznawca A.Z. nie uwzględnił istotnych dla sprawy czynników wpływających na wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny dla opłaty adiacenckiej", wskazywanej przez wnioskodawców jako dającej podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., W. N. i P.N., jak sami stwierdzili, dowiedzieli się z wyroku z dnia [...] r., wydanego w sprawie cywilnej o sygn. akt. [...].
W ocenie Kolegium, powyższe oznacza, że wniosek W. N. i P. N. z dnia 5 kwietnia 2019 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., w zakresie podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. został złożony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w treści art. 148 § 1 k.p.a.
Jednocześnie Kolegium wywiodło, że z akt sprawy wynika, iż o terminie oględzin (9 lutego 2015 r. godz.12.00) wnioskodawcy dowiedzieli się z postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r., doręczonego w dniu 16 stycznia 2015 r., o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej z własnoręcznym podpisem P. N.. Przyjmując datę 16 stycznia 2015 r. jako datę powzięcia wiadomości o okoliczności wskazanej przez wnioskodawców w ramach podstawy wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że złożony w dniu 5 kwietnia 2019 r. wniosek również uchybia terminowi z art. 148 § 1 k.p.a.
Kolegium zauważyło przy tym, że zgodnie z treścią powołanego art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (a nie o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia). W tej sytuacji należy, zdaniem Kolegium, przyjąć, iż datą dowiedzenia się przez wnioskodawców o decyzji organu I instancji nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., w której powołano się na ustalenia dokonane w ramach przeprowadzonych w dniu 9 lutego 2015 r. oględzin nieruchomości, jest data doręczenia wnioskodawcom tej decyzji. Jak zaś wskazują zwrotne poświadczenia odbioru, decyzję tę doręczono – P. N. w dniu 19 maja 2015 r., natomiast W. N. w dniu 3 czerwca 2015 r. Zestawienie powyższych terminów z datami złożenia wniosku o wznowienie, nie przynosi, zdaniem Kolegium, odmiennej oceny w zakresie terminu złożenia wniosku.
Analizując kolejną przesłankę wznowienia postępowania wskazaną przez wnioskodawców Kolegium stwierdziło, że o okoliczności naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przez organy obu instancji, strony, wbrew ich twierdzeniom, nie dowiedziały się z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 648/19, doręczonego im w dniu 26 lutego 2020 r., lecz z treści decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. i treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Strony mylą bowiem wiedzę o okoliczności z wiedzą o tym, iż okoliczność ta może być podstawą wznowienia postępowania. Oznacza to, że i w przypadku podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a wniosek został złożony z uchybieniem terminu, określonego w treści art. 148 § 1 k.p.a.
Mając na względzie powyższe ustalenia Kolegium stwierdziło w konkluzji, że brak zachowania terminu, o którym mowa powyżej, uniemożliwia merytoryczne rozpatrzenie wniosku o wznowienie, stanowiąc jednocześnie podstawę do odmowy wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, w ocenie Kolegium rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu nr [...] z dnia [...] r. jest prawidłowe.
Skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli W. N. i P.N., wnosząc o:
- uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego niezgodnie z prawem i rozpatrzenie sprawy pod względem merytorycznym,
- zobowiązanie organu do wznowienia postępowania zakończonego wadliwą decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej,
- o zwrot kosztów sądowych.
W uzasadnieniu skargi W. N. i P. N. podnieśli, że Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] (doręczonym w dniu 7 maja 2020 r.) utrzymało w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., znak: [...], dokonując błędnej oceny materiału dowodowego i bezpodstawnie utrzymując, że wnioskodawcy przekroczyli termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co stanowiło o odmowie wznowienia postępowania czym, zdaniem skarżących, naruszono przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarżący podkreślili, że podstawą prawną złożonego wniosku z dnia 5 kwietnia 2019 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej był art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 oraz § 2, § 3 k.p.a. oraz drugiego złożonego wniosku z dnia 24 marca 2020 r. był art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.
W ocenie skarżących, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po raz kolejny nie rozpoznało prawidłowo sprawy, pomyliło fakty, co spowodowało błędne uznanie, że wnioskodawcy przekroczyli termin 30 dni, od kiedy powzięli informację o przesłankach do wznowienia przedmiotowego postępowania. Tymczasem wnioskodawcy dokładnie wyjaśnili, że zachowali obowiązujący termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a ponadto wskazali organowi na podstawę prawną do wznowienia postępowania wynikającą z art. 145 § 2 i 3 k.p.a. Artykuł ten w § 2 stanowi, że z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfaszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W myśl zaś § 3 z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa
Zdaniem skarżących, nie ulega wątpliwości, że operat szacunkowy został wykonany na podstawie fałszywych informacji przekazanych przez biegłego dotyczących przedmiotowej nieruchomości, co zostało potwierdzone w postępowaniu cywilnym prowadzonym przy udziale Urzędu Miasta Ł., reprezentującego Gminę Ł., w sprawie o sygn. akt [...], dotyczącego tego samego okresu i tej samej nieruchomości.
Mając na uwadze powyższe, skarżący podnieśli, że Kolegium wydało postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie znak: [...] z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., co oznacza, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. postępowanie powinno zostać wznowione. Ponadto przedmiotowa decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2015 r. posiada taką samą wadę prawną i jeśli nie na wniosek, to z urzędu, postępowanie takie powinno być wznowione, gdyż tak wadliwe orzeczenie nie może pozostać w obrocie prawnym.
Nadto w skardze skarżący stwierdzili, że w związku z brakiem możliwości zapoznania się z aktami sprawy w SKO w Ł. zastrzegają sobie prawo do uzupełnienia skargi w późniejszym czasie po zapoznaniu się z aktami sprawy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Następnie w dniu 23 czerwca 2020 r. wpłynęło do akt sprawy pismo, w którym skarżący P. N. podtrzymał skargę w całości i wniósł o załączenie oraz wykorzystanie materiału dowodowego z akt sprawy o sygn. akt II SA/Łd 648/19. Jednocześnie skarżący odnosząc się do błędnych, w jego ocenie, ustaleń Kolegium podniósł, że wyłącznie W. N. zapoznała się z operatem szacunkowym, a nie oboje wnioskodawcy, jak stwierdziło Kolegium w zaskarżonym postanowieniu.
Zdaniem skarżącego, organ niesłusznie powołuje się na dowód, który nie dotyczy przedmiotowej decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Jego zdaniem, zapoznanie się z operatem szacunkowym przez W. N. nastąpiło w dniu 17 maja 2013 r., czyli dwa lata przed wydaniem przedmiotowej decyzji, czego potwierdzeniem jest protokół. Protokół ten dotyczył innego, wcześniejszego postępowania, na podstawie którego wydana została decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2013 r., która następnie została uchylona wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1086/13. Z uwagi na fakt, że operat szacunkowy jest ważny 12 miesięcy od daty sporządzenia i tym samym nie mógł być wykorzystany w kolejnym postępowaniu dwa lata później.
Skarżący odnosząc się następnie do dalszych ustaleń Kolegium wskazał, że nie można przyjąć, że strona postępowania powzięła wiadomość w dniu 16 stycznia 2015 r. o przesłance wznowienia postępowania administracyjnego z art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. w przypadku, gdy decyzji administracyjnej nie było jeszcze w obrocie prawnym. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że decyzja ta została wydana dopiero w dniu [...] maja 2015 r., a nie ulega wątpliwości, że art. 145 § 1 k.p.a. dotyczy wyłącznie spraw zakończonych decyzją ostateczną, co oznacza, że okoliczności, które stanowią podstawę do wznowienia postępowania, mogą nastąpić dopiero po tym fakcie.
W dalszej kolejności skarżący podniósł, że postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r. w tej kwestii dotyczyło jedynie wyznaczenia terminu wykonania oględzin na dzień 9 lutego 2015 r. godz. 12.00. Zdaniem skarżącego, niejasne jest zatem stwierdzenie Kolegium, że wnioskodawcy już w tym dniu, tj. 16 stycznia 2015 r., powzięli wiadomości o okoliczności będącej podstawą dla wniosku z dnia 5 kwietnia 2019 r., bowiem z samego faktu o wyznaczeniu terminu oględzin jeszcze nic nie wynika. Nadto skarżący stwierdził, że zarzut zawarty we wniosku o wznowienie postępowania oparty na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczył tego, że biegły nie przybył na ustalony termin i miejsce oględzin nieruchomości, co spowodowało w konsekwencji niezapoznanie się przez biegłego z przedmiotem wyceny oraz przedstawienie przez biegłego fałszywych informacji odnośnie przebiegu oględzin, jak również danych dotyczących cech tej nieruchomości.
Skarżący podniósł, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że biegły A. Z. nie zapoznał się z przedmiotem wyceny, co potwierdzają adnotacje i zdjęcia zawarte w operacie szacunkowym z dnia 16 lutego 2015 r., jak również faktem jest, że biegły nie mógł posłużyć się operatem szacunkowym z poprzedniej sprawy, o czym stanowi wydane postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...].
Jednocześnie skarżący odnosząc się do dalszych ustaleń Kolegium zawartych w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że żaden pracownik administracji biorący udział w postępowaniach dotyczących ustalenia przedmiotowej opłaty adiacenckiej, zarówno w Urzędzie Miasta Ł., jak i w SKO, nie wystąpił z urzędu o wznowienie postępowania w związku z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Dopiero właściciele nieruchomości w dniu 26 lutego 2019 r., gdy otrzymali uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 648/19, powzięli wiedzę o istotnych wadach decyzji w przypadku naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i na tej podstawie dokonali weryfikacji dokumentów. W wyniku tych czynności okazało się, że jeden z członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. M.A. w prowadzonym postępowaniu odwoławczym zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...], brała udział również przy wydaniu wcześniejszej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] w tej samej sprawie, przez co doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.
Zdaniem skarżącego, w wydaniu pierwszej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2013 r. brali udział: M.A., B.W. oraz E.K.. Powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 25 marca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1086/13. W wydaniu zaś drugiej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2015 r. brali udział: M. A., J. J. oraz M. W.
W ocenie skarżącego, z powyższego wynika, że ten sam członek Kolegium –M. A. brała udział przy wydaniu dwóch kolejnych decyzji dotyczących tej samej sprawy. Zdaniem skarżącego, podobna sytuacja dotyczy Prezydenta Miasta Ł., gdzie te same osoby z Urzędu Miasta Ł. L. W.-G. i K.P., brali dwukrotnie udział przy wydaniu decyzji ustalającej przedmiotową opłatę adiacencką.
Ponadto skarżący podkreślił, że w odczuciu społecznym instytucje, takie jak: Samorządowe Kolegia Odwoławcze, urzędy miejskie winny stać na straży przestrzegania prawa w prowadzonych postępowaniach administracyjnych, a nie tak jak w tym przypadku mamy do czynienia, że to właściciele nieruchomości muszą przed sądem udowadniać, że instytucje te działają niezgodnie z prawem oraz świadomie ukrywają fakty naruszenia prawa, czym niewątpliwie działają na szkodę osób prywatnych.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 6 lipca 2020 r. niniejsza sprawa na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym.
W związku z wnioskiem zawartym w powyższym piśmie skarżącego zarządzeniem z dnia 6 lipca 2020r. akta zakończonej prawomocnie sprawy o sygn. II SA/Łd 648/19 załączono do akt niniejszej sprawy wyznaczonej do rozpoznania w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2020 r., stosownie do powyższego zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy czym zakresem kontroli sądu nie są objęte kwestie związane z pokrzywdzeniem strony decyzją (postanowieniem), czy negatywnymi dla niej skutkami i podobnie kwestie naruszeń zasad współżycia społecznego, jedyne bowiem kryterium kontroli, jak wskazano powyżej, stanowi legalność działania organu administracji publicznej.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej.
Rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów możliwe było na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie jest postanowieniem tego rodzaju, albowiem z mocy art. 149 § 3 i 4 k.p.a. podlega ono zaskarżeniu w drodze zażalenia. Dodać przy tym należy, że w przypadku skargi na tego rodzaju postanowienie skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie wskazanego wyżej zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 6 lipca 2020 r.
Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy, zaskarżone postanowienie Kolegium z dnia [...] r. utrzymuje w mocy postanowienie Kolegium z dnia [...] r. wydane w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w związku z wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 648/19, w którym Sąd ten na podstawie art. 145 § 1 lit. b) p.p.s.a. uchylił poprzednio wydane w sprawie postanowienia rozstrzygające o odmowie wznowienia przedmiotowego postępowania w sprawie zakończonej decyzją o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Dokonując konfrontacji składu osobowego Kolegium orzekającego w drodze decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. o opłacie adiacenckiej z dnia 15 maja 2015 r. i w drodze postanowienia z dnia [...] czerwca 2020 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją i utrzymaniu go w mocy w drodze postanowienia z dnia [...] lipca 2019 r. Sąd wskazał, że członkowie składu Kolegium orzekającego o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2015 r. brali udział w składach Kolegium, rozstrzygając o dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji w pierwszej instancji. Sąd podkreślił przy tym, że w jego ocenie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., przy czym jako że pracownik (członek kolegium), który podlegał wyłączeniu, nie tylko brał udział w postępowaniu, ale także wydał postanowienie, naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przyjęło postać kwalifikowaną. Naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi zaś podstawę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd wskazał końcowo, iż rozpoznając sprawę ponownie organ winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania dotyczące wyłączenia członka Kolegium od udziału w sprawie.
Powyższe wskazania Sądu i wyrażona w przywołanym wyroku ocena prawna stosownie do z art. 153 p.p.s.a. wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność, lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 55/13, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokonana w kontekście powyższych wskazań WSA w Łodzi zawartych w wyroku z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 648/19, ocena zaskarżonego postanowienia dowodzi, że Kolegium, wydając zaskarżone postanowienie i postanowienie poprzedzające, zastosowało się do oceny prawnej i powyższych wskazań Sądu co do dalszego postępowania, które miały na celu uniknięcie błędów już popełnionych. W wydaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2015 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2015 r. o ustaleniu opłaty adiacenckiej brali udział: M. A., J. J. i M.W., natomiast w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. brali udział: M. M., J. P. i Z.W., w wydaniu zaś zaskarżonego postanowienia wzięli udział: D. S., K. R. i G. F. Tym samym Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził, aby w wydaniu zaskarżonego postanowienia brał udział pracownik podlegający wyłączeniu w myśl art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.
Przechodząc w dalszej kolejności do kwestii zasadności odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2015 r. o ustaleniu opłaty adiacenckiej, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2015 r., wyjaśnić przede wszystkim należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest obok postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Oba tryby nadzwyczajne są rozłączne, co oznacza, że nie można w ramach jednego z nich badać wystąpienia przesłanek drugiego postępowania. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem uruchomienia tego trybu jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art.145a § 1 k.p.a., art. 145b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Wyjaśnić przy tym należy, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.), jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.).
Spełnienie łącznie wspominanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Jeśli jednak termin do wznowienia postępowania nie został zachowany, wówczas organ powinien w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.
Z ustaleń akt kontrolowanej sprawy, ustaleń organów i twierdzeń skarżących, wynika, że w dniu 5 kwietnia 2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynął wniosek P. N. i W. N. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2015r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej utrzymanej w mocy przez Kolegium decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., w oparciu o przesłanki wynikające z art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a. Kolejny zaś wniosek W. N. i P. N. o wznowienie ww. postępowania, tym razem na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., wpłynął do Kolegium w dniu 20 marca 2020 r. za pośrednictwem organu I instancji.
Jednocześnie analiza akt sprawy dowodzi, że w dniu 17 maja 2013 r. W. N. zapoznała się z operatem szacunkowym, stanowiącym podstawę naliczenia opłaty adiacenckiej (dowód: protokół znak: [...]). Od tego dnia zatem wnioskodczyni miała wiedzę o okolicznościach podnoszonych w uzasadnieniu przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., związanych z tym operatem. Z kolei o okoliczności, iż "rzeczoznawca A.Z. nie uwzględnił istotnych dla sprawy czynników wpływających na wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny dla opłaty adiacenckiej", wskazywanej przez wnioskodawców jako dającej podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., skarżący – jak sami wskazali - dowiedzieli się z wyroku z dnia 13 czerwca 2018 r., wydanego w sprawie cywilnej o sygn. akt [...].
Jednocześnie z akt sprawy wynika, że o terminie oględzin (9 lutego 2015 r. godz.12.00) wnioskodawcy dowiedzieli się z postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia 12 stycznia 2015 r., doręczonego w dniu 16 stycznia 2015 r., o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej z własnoręcznym podpisem P. N., na co trafnie uwagę zwróciło Kolegium w zaskarżonym postanowieniu.
W ocenie Sądu, na tle wskazanych powyżej okoliczności kluczowych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie budzą wątpliwości ustalenia Kolegium, że wniosek W. N. i P. N. z dnia 5 kwietnia 2019r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., w zakresie podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a, został złożony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w treści art. 148 § 1 k.p.a. Podkreślenia w tym względzie wymaga fakt, iż skarżąca zapoznała się z operatem szacunkowym stanowiącym podstawę naliczenia opłaty adiacenckiej w dniu 17 maja 2013 r., zaś o okoliczności dotyczącej kwestii, że rzeczoznawca A.Z. nie uwzględnił istotnych dla sprawy czynników wpływających na wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny dla opłaty adiacenckiej, skarżący dowiedzieli się z wyroku z dnia 13 czerwca 2018 r. Zestawienie tych dat (17 maja 2013 r., a następnie 13 czerwca 2018 r.) z datą złożenia wniosku o wznowienie postępowania (5 kwietnia 2019 r. i następnie 20 marca 2020 r.) dowodzi niezbicie o uchybieniu terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a.
Analogicznej treści ustalenia odnieść należy do zachowania terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dokonana w tym kontekście analiza akt kontrolowanej sprawy wskazuje, że o terminie oględzin (9 lutego 2015 r. godz.12.00) skarżący dowiedzieli się z postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r., doręczonego w dniu 16 stycznia 2015 r., o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej z własnoręcznym podpisem P. N. Przyjmując datę 16 stycznia 2015 r. jako datę powzięcia wiadomości o okoliczności wskazanej przez wnioskodawców w ramach podstawy wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, wniesiony w dniu 5 kwietnia 2019 r. wniosek nie pozostawia wątpliwości, iż został złożony z uchybieniem terminu z art. 148 § 1 k.p.a.
Wychodząc z powyższych przesłanek Sąd podziela stanowisko Kolegium w kwestii braku podstaw do wznowienia postępowania ze względu na uchybienie przez skarżących terminom do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o ustaleniu opłaty adiacenckiej, o których mowa w art. 148 k.p.a. Trafnie przy tym Kolegium wywiodło, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (a nie o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia). Zasadnie więc Kolegium przyjęło, że datą dowiedzenia się przez wnioskodawców o decyzji organu I instancji nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., w której powołano się na ustalenia dokonane w ramach przeprowadzonych w dniu 9 lutego 2015 r. oględzin nieruchomości, jest data doręczenia skarżącym tej decyzji, co znajduje potwierdzenie w zwrotnych poświadczenia odbioru (skarżącemu w dniu 19 maja 2015 r., a skarżącej w dniu 3 czerwca 2015 r.). Niewątpliwie zestawienie powyższych terminów z datami złożenia wniosku o wznowienie postępowania, nie przynosi, jak trafnie wskazało Kolegium, odmiennej oceny w zakresie terminu złożenia wniosku.
Nie sposób też odmówić racji Kolegium, że o okoliczności naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przez organy obu instancji, skarżący, wbrew ich twierdzeniom, nie dowiedzieli się z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 648/19, doręczonego im w dniu 26 lutego 2020 r., lecz z treści decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. i treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Zgodzić się należy przy tym z Kolegium, że skarżący mylą wiedzę o okoliczności z wiedzą o tym, iż okoliczność ta może być podstawą wznowienia postępowania. Tym samym i w przypadku podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. wniosek został złożony z uchybieniem terminu, określonego w art. 148 § 1 k.p.a.
Reasumując, w ocenie Sądu, stwierdzenie złożenia podania o wznowienie postępowania z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. obligowało Kolegium do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a., a w następstwie ponownego rozpatrzenie sprawy do jego utrzymania w mocy.
Jedyne zastrzeżenia Sądu budzi lakoniczność uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w kwestii przywołania oceny prawnej i wskazań Sądu zawartych w poprzednim wyroku WSA w Łodzi z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 648/19. Jednakże uchybienia w tym zakresie nie przesądziły o naruszeniu prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albowiem mimo nieprzywołania w uzasadnienia decyzji tejże oceny i wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 22 stycznia 2020 r., Kolegium, jak wskazano powyżej, zastosowało się do nich, czyniąc zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 153 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając fakt, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu określonym w art. 145 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 p.p.s.a – orzekł, jak w wyroku.
dc