I SA/WA 1992/05

I SA/Wa 1992/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Dzbeńska /przewodniczący/
Jerzy Siegień /sprawozdawca/
Joanna Banasiewicz
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz asesor WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Ministra Budownictwa na rzecz J. P. kwotę 100 (stu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...], na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego (Dz. U. z 2004 r., Nr 6, poz. 39), odmówił stwierdzenia posiadania przez L. G., J. P., A. P. i E. G. uprawnień do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami państwa polskiego w osadzie N., gm. L., pow. [...], woj. [...].
Od powyższej decyzji J. P. złożył odwołanie, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] września 2005 r., po rozpatrzeniu wniosku J. P. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia posiadania przez L. G., J. P., A. P. i E. G. uprawnień do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami państwa polskiego, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ drugiej instancji stwierdził, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż J. P. otrzymał decyzję z dnia [...] grudnia 2004 r. w dniu 24 grudnia 2004 r., a tym samym zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 7 stycznia 2005 r. Natomiast odwołanie, wraz z prośbą o przywrócenie terminu do jego wniesienia, zostało złożone bezpośrednio w Wydziale Skarbu Państwa i Przekształceń Własnościowych [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. w dniu
18 stycznia 2005 r., a więc po terminie.
Minister Infrastruktury podkreślił, że o uprawdopodobnieniu przez osobę zainteresowaną braku winy w uchybieniu terminu do dokonania danej czynności, zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., można mówić gdy dopełnienie czynności stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, w szczególności, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). J. P. prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uzasadnił chorobą uniemożliwiającą mu poruszanie się, co spowodowało niemożność doręczenia odwołania, na dowód czego załączył kopię karty zlecenia wyjazdu Pogotowia Ratunkowego z dnia 27 grudnia 2004 r. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 13 stycznia 2005 r., z którego wynika, iż w dniach 24 grudnia 2004 r. –
30 stycznia 2005 r. był on złożony chorobą uniemożliwiającą mu złożenie odwołania.
Jak wynika z pieczęci Wydziału Skarbu Państwa i Przekształceń Własnościowych [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. odwołanie J. P. oraz prośba o przywrócenie terminu do jego wniesienia zostały złożone w dniu 18 stycznia 2005 r. Wobec powyższego nie można, zdaniem organu drugiej instancji, uznać za uprawdopodobnione, że choroba odwołującego się była przeszkodą nie do przezwyciężenia, jeżeli w jej trakcie był on w stanie złożyć odwołanie w [...] Urzędzie Wojewódzkim.
Dodatkowo Minister Infrastruktury wskazał, że sam fakt udzielenia pomocy przez Pogotowie Ratunkowe w dniu 27 grudnia 2004 r. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem do dnia 7 stycznia 2005 r. biegł ustawowy termin do wniesienia odwołania.
Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. złożył J. P. Skarżący podkreślił w niej głębokie rozgoryczenie wynikające z nieuznania przez Ministra Infrastruktury uprawdopodobnienia przez niego swojej choroby. Organ orzekający wykorzystał, zdaniem skarżącego fakt, iż w czasie trwania choroby, w czasie krótkotrwałej poprawy zdrowia umożliwiającej poruszanie się, skarżący działając w dobrej wierze zdecydował się na jak najszybsze doręczenie odwołania i wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia do właściwego organu.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga wniesiona w rozpatrywanej sprawie jest uzasadniona, bowiem Minister Infrastruktury naruszył przepisy postępowania ze skutkiem mającym wpływ na wynik tej sprawy. Zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:
- uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony,
- zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu,
- zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.
W rozpatrywanej sprawie organ orzekający stwierdził, że skarżący nie spełnił pierwszej z wymienionych wyżej przesłanek, bowiem nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu nie można uznać za uprawdopodobnione, że choroba odwołującego się, trwająca w dniach 24 grudnia 2004 r. – 30 stycznia 2005 r., była przeszkodą nie do przezwyciężenia, skoro w jej trakcie był on w stanie w dniu 18 stycznia 2005 r. złożyć odwołanie w [...] Urzędzie Wojewódzkim.
Z powyższym poglądem nie można się zgodzić. Podeszły wiek i ogólnie zły stan zdrowia nie przesądza wprawdzie co do zasady o braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Jeżeli jednak choroba strony osobiście działającej rzeczywiście uniemożliwiła jej zachowanie terminu procesowego, może ona niewątpliwie stanowić okoliczność uzasadniającą przywrócenie uchybionego terminu.
Z takim przypadkiem mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Skarżący jest przewlekle chory z powodu [...] i od 20 lat leczy się w Instytucie [...]. Choroba ta, zgodnie ze wskazaniami lekarza, charakteryzuje się okresami lepszego samopoczucia, ale również okresami, gdy chory nie może wstać z łóżka. Skoro z zaświadczenia lekarskiego z dnia 13 stycznia 2005 r. wynika, że stan zdrowia uniemożliwiał J. P. złożenie odwołania od dnia 24 grudnia 2004 r. do dnia upływu terminu do jego wniesienia, to brak jest podstaw do uznania, że fakt ten nie został dostatecznie uprawdopodobniony. Powyższego poglądu w żaden sposób nie podważa fakt złożenia przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu jeszcze przed upływem okresu zwolnienia lekarskiego. Był on bowiem zobowiązany dopełnić wymaganej czynności procesowej w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny jej uchybienia, tj. w niniejszym przypadku od dnia poprawy stanu zdrowia umożliwiającej dokonanie tej czynności, a nie od dnia upływu okresu zwolnienia lekarskiego.
Należy przy tym podkreślić, że w art. 58 § 1 k.p.a. wymaga się jedynie uprawdopodobnienia a nie udowodnienia okoliczności, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Udowodnienie tym się różni od uprawdopodobnienia, że czyni ono istnienie pewnego faktu pewnym, natomiast przy uprawdopodobnieniu - prawdopodobnym. Takiego prawdopodobieństwa w rozpatrywanej sprawie nie sposób wykluczyć.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.