I SA/Wa 1943/05

I SA/Wa 1943/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Daniela Kozłowska /przewodniczący/
Marta Laskowska
Mirosław Gdesz. /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie asesor WSA Mirosław Gdesz (spr.) asesor WSA Marta Laskowska Protokolant Maciej Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2006 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. N. od decyzji Wójta Gminy w C. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] o odmowie przyznania J. N. zasiłku rodzinnego i dodatku do tegoż zasiłku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że po rozpatrzeniu wniosku J. N. z dnia [...] kwietnia 2005 o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego na córkę A. oraz dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu, Wójt Gminy w C. decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] odmówił przyznania tego świadczenia. Organ pierwszej instancji wskazał, że J. N. nie spełnia przesłanek określonych w art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) uprawniających do przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatku do tego zasiłku, ponieważ zgodnie z treścią art.48 ust. 2 pkt 2 lit a powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych podmiotem właściwym do wypłaty świadczenia w tym przypadku jest pracodawca męża wnioskodawczyni. Natomiast dodatki do zasiłku nie należy się z uwagi na treść art. 10 ust. 5 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który stanowi, że dodatek nie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 1, jeżeli bezpośrednio przed uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego pozostawała w zatrudnieniu przez okres krótszy niż 6 miesięcy.
J. N. wniosła odwołanie od tej decyzji, podnosząc w nim, że w organ I instancji w ogóle nie uwzględnił treści art. 51 § 1 Kodeksu pracy, który stwierdza że pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. Natomiast w świetle tego przepisu okres pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu. Zdaniem J. N. organ wydając orzeczenie nie wziął pod uwagę wcześniejszego okresu zatrudnienia przed wniesieniem sprawy do sądu pracy, a więc od dnia 1 grudnia 1999 roku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] września 2005 r. utrzymało w mocy powołaną decyzję Wójta Gminy w C. z dnia [...] lipca 2005 r. Organ drugiej instancji wskazał, że skoro J. N. była zatrudniona w S. do dnia 31 grudnia 2004 r. a później po wygaśnięciu tej umowy wskutek ugody sądowej, została zatrudniona dopiero od dnia 14 marca 2005 r. (ugoda – Sąd Rejonowy w P. Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych protokół z dnia [...] marca 2005 r.) to w związku z tym uznać należy, że pozostawała w zatrudnieniu przez okres krótszy niż 6 miesięcy. Dodatkowo organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 51 Kp o przywróceniu do pracy i brak jest ciągłości.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze powtórzono podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 51 Kodeksu pracy. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie uwzględnił reguł wykładni obowiązujących w prawie pracy, które wyraźnie wskazują że na korzyść pracownika winno się zastosować wykładnię rozszerzającą przepisów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany granicami skargi.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawą uznania przez organ pierwszej instancji, że podmiotem właściwym do wypłaty zasiłku rodzinnego był pracodawca męża J. N. stanowił art. 48 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jednak przepis ten określa podmiot zobowiązany do wypłaty zasiłku wyłącznie w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzję wydawało już po tej dacie tj. w dniu [...] września 2005 r. Dlatego też obowiązkiem organu było ustalenie podmiotu zobowiązanego do wypłaty świadczenia rodzinnego. W szczególności Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno był ustalić czy w sprawie ma zastosowanie art. 49 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazujący pracodawcę jako podmiot właściwy do wypłaty zasiłku rodzinnego i wymienionych w tym przepisie dodatków do tego zasiłku. Tymczasem organ rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania w ogóle tej kwestii nie zbadał.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i orzec w sprawie rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Organ ten nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji i to w tylko częściowym zakresie. Wynika to z art. 138 Kpa, który przyznaje organowi II instancji kompetencje do merytorycznego rozstrzygania sprawy, czego procesowym wyrazem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, a nie oddalenie odwołania, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie przedmiot postępowania sprowadza się w istocie do kwestii przyznania świadczenia rodzinnego, tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma nawet wzmianki dotyczącej ustalenia czy J. N. przysługuje prawo do zasiłku rodzinnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnosi się wyłącznie do kwestii przyznania dodatku do zasiłku, pomijając w ogóle kwestię samego zasiłku. Tak wąsko zakreślony przedmiot sporu wynika z treści odwołania od decyzji organu I instancji. Jednak organ II instancji, zgodnie z omówioną na wstępie jego rolą w postępowaniu ciążyło dokładne rozważenie wyjaśnień całej sprawy. Z tego obowiązku organ odwoławczy nie wywiązał się.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie ustosunkował się do treści art. 49 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Brak uwzględnienia tej kwestii stanowi naruszenie art. 7, art. 16, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa, które miało istotny wpływ na wynik postępowania. Z tego względu zaskarżoną decyzja i poprzedzająca ją decyzji organu pierwszej instancji podlegają uchyleniu.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.