I SA/Wa 461/07

I SA/Wa 461/07 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Banasiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Sygn. powiązane
I OZ 894/07 - Postanowienie NSA z 2007-11-30
I OZ 619/08 - Postanowienie NSA z 2008-08-29
I OZ 620/08 - Postanowienie NSA z 2008-08-29
I OZ 29/09 - Postanowienie NSA z 2009-01-28
I OZ 621/08 - Postanowienie NSA z 2008-08-29
I OZ 30/09 - Postanowienie NSA z 2009-01-28
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na pismo Ministra Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Z. W. na pismo Ministra Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], którym organ działając na podstawie art. 64 § 2 kpa pozostawił bez rozpoznania wystąpienie skarżącego z dnia 20 lipca 2006 r.
W nadesłanych do Sądu aktach administracyjnych znajduje się pismo Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], którym organ działając w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu administracyjnym w administracji przekazał Ministrowi Budownictwa wniesioną do niego, jak to określił "skargę" i zaznaczył, że pismo to dotyczy prowadzonego przez Wojewodę postępowania egzekucyjnego mającego na celu wyegzekwowanie obowiązku wydania nieruchomości Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad – Oddziałowi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w K..
Minister Budownictwa pismem z dnia [...] października 2006 r., nr [...] wystąpił do strony o jednoznaczne sprecyzowanie, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, charakteru i zakresu żądania zawartego w ww. piśmie pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania wynika, że zostało ono doręczone skarżącemu w dniu 17 października 2006 r., zatem termin do udzielenia odpowiedzi upłynął 24 października 2006 r. W zakreślonym terminie adresat nie udzielił odpowiedzi, co spowodowało, iż organ pismem z dnia 14 lutego 2007 r., działając na podstawie art. 64 § 2 kpa zawiadomił wnioskodawcę o pozostawieniu bez rozpoznania jego pisma z dnia 20 lipca 2006 r.
Na powyższe pismo Ministra Z. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść postępowania. Wniósł o uchylenie "zarządzenia" Ministra Budownictwa.
Minister Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie wskazując, że w orzecznictwie administracyjnym utrwalił się pogląd, iż skarga na pozostawienie podania bez rozpoznania jest niedopuszczalna, co stanowi przesłankę do jej odrzucenia przez sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W niniejszej sprawie organ administracji publicznej załatwił wniosek strony w trybie art. 64 kodeksu postępowania administracyjnego, czyli postawił ww. pismo bez rozpoznania.
W orzecznictwie administracyjnym dominuje pogląd zgodnie z którym zastosowanie trybu pozostawienia pisma bez rozpoznania nie wymaga wydania ani decyzji administracyjnej ani postanowienia, gdyż nie kończy ono danej sprawy, która w istocie nawet się nie rozpoczęła. Jest to czynność materialno – techniczna o której należy poinformować stronę (por. wyrok NSA z dnia 5 września 2000 r., sygn. akt I SA 1233/99, Lex nr 55761, postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA 244/00, Lex nr 75536). Sądy administracyjne podkreślają również, że zastosowanie trybu określonego w art. 64 § 2 kpa powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (por. wyrok z 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, ONSA 1997 r., nr 3, poz. 114).
Wskazać również należy, że ramy kognicji sądu administracyjnego jako takiego wyznacza treść art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który to przepis stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1. decyzje administracyjne,
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
4. inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.
Ponadto sądy te orzekają w sprawach, w których przepisy ustawy szczególnej przewidują sądową kontrolę - art. 3 § 3 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r.
Z powyższego wynika, że w przedmiotowym katalogu spraw nie mieści się czynność przewidziana w art. 64 kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego, skargę Z. W. jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzec jak w sentencji postanowienia.