I SA/Wa 1937/23

I SA/Wa 1937/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Milicka-Stojek /sprawozdawca/
Dariusz Pirogowicz /przewodniczący/
Łukasz Trochym
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
art. 93 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Pirogowicz sędzia WSA Łukasz Trochym asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2024 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2023 r. nr KOA/3380/Pd/22 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium" lub "organ") postanowieniem z [...] czerwca 2023 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy [...] (dalej jako "Burmistrz") z [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości.
Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:
[...] Sp. z o.o. (dalej jako "skarżąca"), właściciel nieruchomości położonej w [...], gm. [...], oznaczonej jako dz. nr [...], w dniu [...] grudnia 2021 r. wystąpiła do Burmistrza z wnioskiem o wyrażenie zgody na podział ww. nieruchomości. Do wniosku załączyła m.in. mapę ze wstępnym projektem podziału, zgodnie z którym w wyniku podziału miałyby być wydzielone: dz. nr [...] o pow. [...] ha, która zawiera w swoim areale użytki leśne oraz dz. nr [...] o pow. [...] ha; wypis z rejestru gruntów i kopię mapy zasadniczej dla ww. działki; odpis zwykły księgi wieczystej nr [...]; akt notarialny z [...] listopada 2021 r. Rep. [...] - umowę przeniesienia prawa własności nieruchomości.
Burmistrz pismem z [...] stycznia 2022 r. poinformował skarżącą o niezgodności wstępnego projektu podziału nieruchomości z ustaleniami "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy [...] obejmującej miejscowość [...] część I", zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z [...] lutego 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 89, poz. 2961 z dnia 15 maja 2006 r.), powoływaną dalej jako "plan". Wyznaczył jednocześnie skarżącej termin na przedłożenie korekty wstępnego projektu podziału do [...] stycznia 2022 r. W piśmie zawarł również informację, że nieusunięcie braków w terminie spowoduje zaopiniowanie podziału w oparciu o posiadane dokumenty. Skarżąca nie przedłożyła korekty wstępnego projektu podziału nieruchomości.
Burmistrz postanowieniem z [...] lutego 2022 r. nr [...], działając na podstawie art. 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2021 r. poz. 1899 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.", negatywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości, wskazując na jego niezgodność z zapisami planu.
Kolegium postanowieniem z [...] marca 2022 r. nr [...] uchyliło ww. postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi wskazując, że akta sprawy nie zawierają części tekstowej planu odnoszącej się do przedmiotowej działki, wypisu z ewidencji gruntów, na podstawie którego można by stwierdzić, z jakich użytków składa się ww. działka, jak i decyzji Wojewody [...], którą wyrażono zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne przy sporządzaniu planu.
Burmistrz postanowieniem z [...] lipca 2022 r., po dołączeniu do akt dokumentów, o których mowa w postanowieniu Kolegium, negatywnie zaopiniował wstępny projekt podziału ww. nieruchomości z uwagi na jego sprzeczność z ustaleniami planu. Wskazał, że dz. nr [...] położona jest w planie na terenie oznaczonym symbolem [...]. Z opisu użytków zawartych w ewidencji gruntów wynika, że posiada ona w swoim areale użytki leśne - LsV o pow. [...] ha. W decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2004 r. nr [...], dz. nr [...] oraz sąsiednie dz. nr [...] i nr [...], na których fragmentach znajdują się użytki leśne i tworzą wspólnie kompleks leśny o powierzchni powyżej [...] ha, otrzymały na etapie sporządzania planu zgodę na przeznaczenie gruntów leśnych na cele inwestycyjne. W związku z tym przy podziale nieruchomości obowiązują ustalenia planu zawarte w jego § 11 ust. 10 i ust. 11. Burmistrz zauważył, że dla terenu oznaczonego symbolem 8 MNu plan ustala: przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej lub bliźniaczej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. Dojazd - istniejącymi drogami wewnętrznymi oraz drogami (ulicami) ustalonymi lub wskazanymi planem. W terenach oznaczonych symbolem MNu plan ustala dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej minimalną powierzchnię nowo tworzonej działki w zabudowie wolnostojącej - 900m2, w zabudowie bliźniaczej - 600 m2, przy zachowaniu minimalnej szerokości frontu działki, odpowiednio: 20,0 m dla zabudowy wolnostojącej, 13,0 m dla zabudowy bliźniaczej, z zastrzeżeniem § 11 ust. 10 i ust. 11 ustaleń ogólnych. Stosownie do ww. ust. 10 "Przy podziałach na działki gruntów leśnych wchodzących w skład terenów oznaczonych symbolami MN, MNu oraz MNr, które uzyskały zgodę właściwego organu na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne ustala się zakaz podziału lasu na działki o powierzchni mniejszej niż 1500 m2 z zachowaniem innych ustaleń planu. Zgodnie zaś ust. 11 "Warunkiem podziału poszczególnych nieruchomości na działki jest zachowanie wartości użytkowych wszystkich fragmentów obszaru pozostałych po podziale, zapewnienia dostępności komunikacyjnej działkom oraz fragmentom terenu powstałym w wyniku podziału. W szczególności dopuszcza się inne szerokości frontu działek powstałych po podziale niż ustalone wyżej, pod warunkiem, że wymiary działki powstałej po podziale pozwalają na realizację dojścia i bramy lub dojazdu a także lokalizację obiektów budowlanych w sposób zgodny z przepisami odrębnymi, przy zachowaniu ustaleń planu dotyczących powierzchni biologicznie czynnej. Przy podziale terenów dla celów realizacji układu komunikacyjnego dróg wewnętrznych plan ustala minimalną szerokość terenów komunikacji w liniach wydzieleń dla dojazdów wewnętrznych o charakterze ciągów pieszo-jezdnych — 6,0 m. Przy podziałach terenu przyległego do skrzyżowań dróg należy uwzględnić narożne ścięcia linii rozgraniczających o długości boków min. 5,0 m. Burmistrz wskazał, że mając na uwadze zapisy planu dotyczące powierzchni wydzielanych działek zawierających użytek Ls, projektowany podział dz. nr [...] jest niezgodny z planem. Projektowana dz. nr [...] o pow. [...] ha, która zawiera w swojej powierzchni użytki leśne nie spełnia bowiem wymaganego w planie normatywu powierzchniowego. Ponadto wstępny projekt podziału nie uwzględnia wydzielenia gruntu pod poszerzenie dróg wewnętrznych oraz wydzielenia gruntu pod narożne ścięcie linii rozgraniczających na skrzyżowaniu dróg wewnętrznych, o długości boków min. 5,0 m. Do szerokości min. 6,0 m powinny być zaś poszerzone drogi wewnętrzne, tj. droga składająca się z dz. nr [...] i nr [...] oraz droga wewnętrzna – dz. nr [...], które stanowią drogi do wydzielonych działek.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając Burmistrzowi naruszenie art. 93 ust. 1 i ust. 4 u.g.n. przez błędne przyjęcie, że podział przedmiotowej działki stanowić będzie podział lasu na działki mniejsze niż 1500 m2 oraz art. 93 ust. 2 u.g.n. przez jego niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Wyjaśniła, że Burmistrz wskazał na niezgodność podziału z § 11 ust. 10 planu, zgodnie z którym przy podziałach na działki gruntów leśnych wchodzących w skład terenów oznaczonych symbolami MN, MNu oraz MNr, które uzyskały zgodę właściwego organu na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne ustala się zakaz podziału lasu na działki o powierzchni mniejszej niż 1500m2 z zachowaniem innych ustaleń planu. Dokonując analizy prawidłowości zastosowania ww. regulacji Burmistrz nie zwrócił uwagi na definicję lasu unormowaną w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2022 r. poz. 672 ze zm.). Tymczasem choć działka posiada w swoim areale 0,0500 ha użytków leśnych, to areał ten nie pozwala na uznanie go za "las" na gruncie ustawy o lasach.
Kolegium postanowieniem z [...] czerwca 2023 r. utrzymało w mocy powyższe postanowienie, podzielając w całości stanowisko Burmistrza, że projektowany podział dz. nr [...] jest niezgodny z planem. Projektowana dz. nr [...] opow. [...] ha, która zawiera w swojej powierzchni użytki leśne nie spełnia wymaganego w planie normatywu powierzchniowego. Ponadto wstępny projekt podziału nie uwzględnia wydzielenia gruntu pod poszerzenie dróg wewnętrznych oraz pod narożne ścięcie linii rozgraniczających na skrzyżowaniu dróg wewnętrznych, o długości boków min. 5,0 m. Do szerokości min. 6,0 m powinny być zaś poszerzone drogi wewnętrzne, tj. droga na dz. nr [...] i nr [...] oraz droga wewnętrzna na dz. nr [...], które stanowią drogi do wydzielonych działek. Ponieważ projektowane działki nie mają wymaganego normatywu dla nowo wydzielanych działek, nie ma możliwości ich zagospodarowania zgodnie z obowiązującym planem.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie postanowień oby instancji, zarzucając organom naruszenie:
1) art. 93 ust. 1 i ust. 4 u.g.n. w zw. z § 11 ust. 10 planu przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że podział dz. nr [...] stanowić będzie podział lasu na działki mniejsze niż 1500 m2;
2) art. 93 ust. 2 u.g.n. przez jego błędne niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.
W uzasadnieniu skargi wskazała, że dokonując analizy prawidłowości zastosowania § 11 ust. 10 planu zwrócić należy uwagę, że definicja lasu została unormowana w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, zgodnie z którym lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków. Co prawda przedmiotowa działka posiada w swoim areale 0,0500 ha użytków leśnych, jednak areał ten nie pozwala na uznanie jej za "las" na gruncie ustawy o lasach. Skarżąca podkreśliła też, że nawet gdyby przyjąć, że ww. użytki leśne będące fragmentem wspólnego kompleksu leśnego z fragmentami na sąsiednich dz. nr [...] i nr [...] o powierzchni powyżej 0,10 ha - stanowią las, to w proponowany zakres podziału nie obejmuje podziału gruntów leśnych, co stanowi obligatoryjną przesłankę zastosowania § 11 pkt 10 planu. Z uwagi na to, ww. podział nie będzie stanowił podziału lasu na działki o powierzchni mniejszej niż 1500 m2 a w konsekwencji nie daje podstaw do negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału w oparciu o § 11 ust. 10 planu. Zdaniem skarżącej, dokonując opiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości Burmistrz nie zbadał też jego zgodności z ustaleniami planu w zakresie przeznaczenia terenu oraz możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, o którym mowa w art. 93 ust. 2 u.g.n. Tymczasem zobowiązany był uwzględnić przeznaczenie terenu określone w planie i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt podziału realizuje to przeznaczenie, a także czy służy temu przeznaczeniu. Nie budzi zaś wątpliwości, że wyodrębnienie z działki dwóch projektowanych działek: o pow. [...] ha i [...] ha, pozwala na realizację celu i przeznaczania terenu, którym zgodnie z § 17 ust. 1 planu. Skarżąca stoi na stanowisku, że ww. regulacje jednoznacznie wskazują na kluczowe znaczenie dla oceny zgodności projektu z planem przeznaczenia terenu oraz możliwości zagospodarowania wydzielonych działek, co ma miejsce w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Kwestie związane z podziałami nieruchomości regulują przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 93 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (ust. 1). Zgodność z ustaleniami planu, w myśl ust. 1, dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2).
Unormowanie powyższe ustanawia generalną zasadę, że w przypadku funkcjonowania na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podział nieruchomości jest możliwy pod warunkiem zgodności z ustaleniami planu. Niezależnie jednak od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić tylko w celach wymienionych w art. 95 u.g.n., który to przepis w niniejsze sprawie nie ma zastosowania.
W rozpoznawanej sprawie działka projektowana do podziału znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części gminy [...] obejmującej miejscowość [...] część [...], na terenie oznaczonym symbolem 8 MNu. Z opisu użytków zawartych w ewidencji gruntów wynika przy tym, że działka ta posiada w swoim areale użytki leśne - LsV o pow. [...] ha. Kluczowe znaczenie w tej sprawie ma przy tym okoliczność, że Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2004 r. nr [...] wyraził zgodę na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego [...] ha gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa, w [...], gmina [...], na cele inwestycyjne, w tym [...] ha pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MNu, MNr, MN). Decyzja ta objęła m.in. dz. nr [...] wraz z sąsiednimi dz. nr [...] i nr [...], na fragmentach których znajdują się użytki leśne i tworzą one wspólnie kompleks leśny o powierzchni powyżej 0,10 ha. W decyzji tej ustalono jednocześnie warunki wykorzystania powyższej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych w planie pod zabudowę mieszkaniową, w tym m.in. zakaz podziału lasu na działki o powierzchni mniejszej niż 1500 m2. Wobec powyższego słusznie uznały organy orzekające w sprawie, że przy podziale przedmiotowej nieruchomości obowiązują ustalenia planu zawarte w jego § 11 ust. 10 i ust. 11.
Zwrócić należy uwagę, że dla terenu oznaczonego symbolem 8 MNu plan ustala: przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej lub bliźniaczej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych. Dojazd - istniejącymi drogami wewnętrznymi oraz drogami (ulicami) ustalonymi lub wskazanymi planem. W terenach oznaczonych symbolem MNu plan ustala dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej minimalną powierzchnię nowo tworzonej działki w zabudowie wolnostojącej - 900m2, w zabudowie bliźniaczej - 600 m2, przy zachowaniu minimalnej szerokości frontu działki, odpowiednio: 20,0 m dla zabudowy wolnostojącej, 13,0 m dla zabudowy bliźniaczej, z zastrzeżeniem § 11 ust. 10 i ust. 11 (§ 11 ust. 1 planu). Stosownie natomiast do § 11 ust. 10 "Przy podziałach na działki gruntów leśnych wchodzących w skład terenów oznaczonych symbolami MN, MNu oraz MNr, które uzyskały zgodę właściwego organu na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne ustala się zakaz podziału lasu na działki o powierzchni mniejszej niż 1500 m2 z zachowaniem innych ustaleń planu. Zgodnie zaś z ust. 11 § 11 "Warunkiem podziału poszczególnych nieruchomości na działki jest zachowanie wartości użytkowych wszystkich fragmentów obszaru pozostałych po podziale, zapewnienia dostępności komunikacyjnej działkom oraz fragmentom terenu powstałym w wyniku podziału. W szczególności dopuszcza się inne szerokości frontu działek powstałych po podziale niż ustalone wyżej, pod warunkiem, że wymiary działki powstałej po podziale pozwalają na realizację dojścia i bramy lub dojazdu a także lokalizację obiektów budowlanych w sposób zgodny z przepisami odrębnymi, przy zachowaniu ustaleń planu dotyczących powierzchni biologicznie czynnej.
Już z samych powyższych zapisów planu, w konfrontacji z projektem podziału dz. nr [...] wynika niezgodność zaproponowanego podziału z § 11 ust. 10 planu. Projekt podziału przewiduje bowiem podział gruntów leśnych (działka w swoim areale grunty takie zawiera) wchodzących w skład terenu oznaczonego symbolem 8 MNu, a które to uzyskały zgodę Wojewody [...] na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne pod warunkiem zakazu podziału lasu na działki o powierzchni mniejszej niż 1500 m2. Tymczasem w wyniku podziału miałaby powstać dz. nr 1 o pow. 0,13 ha, która zawiera w swoim areale użytki leśne oraz dz. nr 2 o pow. 0,09 ha. Z powyższego wynika więc, że projektowana dz. nr 1 o pow. 0,13 ha, która zawiera użytki leśne, nie spełnia wymaganego w planie normatywu powierzchniowego (tj. 1500 m2).
Co więcej, zgodnie z § 11 ust. 14 pkt 2 planu przy podziale terenów (oznaczonych symbolem MNu) dla celów realizacji układu komunikacyjnego dróg wewnętrznych ustala się minimalną szerokość terenów komunikacji w liniach wydzieleń dla dojazdów wewnętrznych o charakterze ciągów pieszo-jezdnych — 6,0 m. Stosownie zaś do § 11 ust. 15 planu, przy podziałach terenu przyległego do skrzyżowań dróg należy uwzględnić narożne ścięcia linii rozgraniczających o długości boków min. 5,0 m. Tymczasem wstępny projekt podziału przedmiotowej działki nie uwzględnia ani wydzielenia gruntu pod poszerzenie dróg wewnętrznych (znajdujących się na dz. nr [...] i nr [...] oraz. nr [...]), ani też wydzielenia gruntu pod narożne ścięcie linii rozgraniczających na skrzyżowaniu dróg wewnętrznych, o długości boków min. 5,0 m.
Powyższe okoliczności wskazują, że zaprojektowany podział dz. nr [...] jest niezgodny z § 11 ust. 10, ust. 14 pkt 2 i ust. 15 planu. Projektowana dz. nr 1, która zawiera w swojej powierzchni użytki leśne, nie spełnia wymaganego w planie normatywu powierzchniowego, jak też w projekcie podziału nie uwzględniono wydzielenia gruntu pod poszerzenie dróg wewnętrznych oraz pod narożne ścięcie linii rozgraniczających na skrzyżowaniu dróg wewnętrznych, o długości boków min. 5,0 m. W konsekwencji nie sposób zarzucić organom naruszenia art. 93 ust. 1 i ust. 4 u.g.n. w zw. z § 11 ust. 10 planu przez jego błędne zastosowanie.
Odnosząc zaś do zarzutu naruszenia art. 93 ust. 2 u.g.n. przez jego niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, zauważyć w tym miejscu należy, że dopuszczalny jest tylko taki podział nieruchomości, który gwarantuje, że działki gruntu powstałe w jego wyniku będą mogły być zagospodarowane zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego. Organ ma ustalić, czy podział stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie po zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Ocena tak powinna dotyczyć całej nieruchomości, tj. każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. Sąd przyjął, że zgodność podziału nieruchomości z planem zachodzi wtedy, gdy podział nie narusza zapisów planu, więc organ gminy dokonuje wykładni planu. Taka wykładnia dokonana w niniejszej sprawie doprowadziła natomiast do słusznego uznania, że proponowany przez skarżącą podział nie pozostaje w zgodzie z ustaleniami obowiązującego planu.
Odnosząc się na koniec do zarzutu skargi, że skoro przedmiotowa działka posiada w swoim areale jedynie 0,0500 ha użytków leśnych, to areał ten nie pozwala na uznanie jej za "las" na gruncie art. 3 pkt 1 ustawy o lasach (zgodnie bowiem z nim lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha (...)), wskazać należy, że po pierwsze, decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2004 wyrażająca zgodę na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego gruntów leśnych, m.in. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MNu, MNr, MN), objęła dz. nr [...] wraz z sąsiednimi dz. nr [...] i nr [...], na fragmentach których znajdują się użytki leśne i tworzą one wspólnie kompleks leśny o pow. powyżej 0,10 ha, a zatem spełniają ww. definicję lasu. Po drugie zaś, zapisy ww. decyzji znalazły odzwierciedlenie w planie, m.in. w § 11 ust. 10, zaś zarzuty odnoszące się do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości, ale w postępowaniu prowadzonym w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.).
Konkludując wskazać należy, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącą zarzutów prowadzą do uznania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonego postanowienia i wskazują na bezzasadność skargi. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły jej stan faktyczny (art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.)), wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy jej rozstrzyganiu oraz uzasadniły swoje orzeczenia (art. 107 § 1 i § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego).
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.