I SA/WA 1861/20

I SA/Wa 1861/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Falkiewicz-Kluj /przewodniczący/
Bożena Marciniak /sprawozdawca/
Magdalena Durzyńska
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Sygn. powiązane
I OSK 2228/21 - Wyrok NSA z 2023-10-20
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. D. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] maja 2020 r., nr [...], Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, po rozpoznaniu odwołania "[...]" [...] Sp. z o.o. w P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku.
Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ustalił następujący stan faktyczny i prawny.
Decyzją z [...] lutego 2020 r. Wojewoda [...] wymierzył "[...]" [...] Sp. z o.o. w P. karę pieniężną w wysokości [...] zł za niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia Wojewody [...] w ramach działalności gospodarczej placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą: "[...]" [...] Sp. z o.o. [...], [...] [...].
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła "[...]" [...] Sp. z o.o. w P.
Decyzją z [...] maja 2020 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Minister wskazał, że w związku z informacją o prowadzeniu bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku w budynku w [...] pod nazwą "[...]" [...] Sp. z o.o. w dniu [...] listopada 2019 r. przeprowadzono kontrolę doraźną w tej placówce. Ustalono, że pod powyższym adresem działalność gospodarczą prowadzi "[...]" [...] Spółka z o.o. w P.
W toku oględzin ustalono, że placówka mieści się w 2 budynkach połączonych łącznikiem w formie metalowej niezadaszonej kładki na wysokości pierwszego piętra. Oba budynki są 2 kondygnacyjne, bez windy lub innego urządzenia technicznego służącego do przemieszczania się osób niepełnosprawnych między piętrami. Placówka dysponowała 44 miejscami w 23 pokojach mieszkalnych, które znajdowały się na parterze oraz na pierwszym piętrze. Ponadto, w placówce znajdował się duży hol pełniący funkcję pokoju dziennego pobytu, gabinet lekarski oraz 10 łazienek. W trakcie oględzin na terenie placówki stwierdzono obecność [...] osób, które ze względu na podeszły wiek (powyżej [...] lat), niepełnosprawność oraz stan zdrowia wymagały całodobowej opieki i pielęgnacji osób trzecich. Wśród podopiecznych karmienia wymagało 10 osób, 5 osób jest stale leżących (w trakcie oględzin budynku 10 osób pozostawało w łóżkach). Pozostałe osoby były chodzące, o różnym stopniu sprawności. Wszyscy mieszkańcy byli ubrani w odzież domową, bądź piżamy. Podczas oględzin stwierdzono obecność 6 pracowników tj. pielęgniarki, czterech opiekunów oraz osoby sprzątającej. W trakcie kontroli przesłuchano w charakterze świadka dwie mieszkanki, z którymi udało się nawiązać logiczny kontakt słowny. Pierwsza poinformowała, że jest osobą niepełnosprawną, przewlekle chorą na [...], w placówce przebywa od marca 2018 roku i ponosi odpłatność wraz z rodziną za całodobową opiekę. Druga z mieszkanek również przebywa w placówce od marca 2018 r., za całodobową opiekę płaci ze swojej emerytury a resztę dopłacają dzieci.
Według oświadczenia G. S., wiceprezesa zarządu "[...]", wśród podopiecznych ponad połowę stanowią osoby ze zdiagnozowaną demencją starczą lub chorobą Alzheimera i kontakt z nimi jest utrudniony, przyjmują leki oraz są pampersowane. Ustalono, że w placówce zapewniono mieszkańcom całodzienne wyżywienie, opiekę w tym podawanie leków, pielęgnację, pomoc w podstawowych czynnościach życiowych, pranie odzieży, pościeli oraz ręczników. Trzy posiłki główne oraz podwieczorek zapewnia kuchnia zlokalizowana na terenie placówki. Jeden raz w tygodniu do mieszkańców na wizyty przychodzi lekarz POZ z Przychodni "[...]" w K., który świadczy opiekę medyczną. Opiekę pielęgniarską świadczy zatrudniona na etacie pielęgniarka. Obecny podczas czynności kontrolnych G. S. oświadczył, że wszyscy mieszkańcy przebywają w placówce na podstawie umów cywilnoprawnych w zakresie całodobowej opieki podpisywanych przez ich rodziny. Ponadto, w ciągu dnia opiekę nad mieszkańcami zapewnia 4 opiekunów (pracujących w systemie 12 godzinnym) oraz pielęgniarka pracująca 8 godzin dziennie od poniedziałku do piątku. Natomiast w nocy opiekę sprawuje dwóch opiekunów.
Z przeprowadzonej kontroli doraźnej sporządzono protokół kontroli podpisany przez G. S., który nie wniósł zastrzeżeń do treści ustaleń. Inspektorzy sporządzili również protokoły przesłuchania świadków (2 mieszkańców) oraz kierującego placówką G. S., wiceprezesa zarządu "[...]".
Minister wskazał, że jako dowód w postępowaniu Wojewoda dopuścił również wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika, że aktywny podmiot pod nazwą "[...]" [...] Sp. z o.o. w P., wykonuje, między innymi, działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD: 87.3 O.Z, pomoc społeczna z zakwaterowaniem dla osób podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych.
Ponadto, jako dowód dołączono wyjaśnienia strony wraz z protokołem kontroli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. przesłane [...] grudnia 2019 r., protokoły Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. przekazane do protokołu kontroli doraźnej oraz decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2010 r., nr [...], o nałożeniu na "[...]" kary pieniężnej w wysokości [...] zł za niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym i osobom w podeszłym wieku w [...].
Organ odwoławczy przywołał treść art. 130 ust. 4 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Podkreślił, że celem powołanego przepisu jest doprowadzenie do takiej sytuacji, w której podmiot prowadzący placówkę bez zezwolenia zaprzestaje jej dalszego prowadzenia lub przywraca stan zgodny z obowiązującymi przepisami uzyskując owo zezwolenie. Wymóg uzyskania zezwolenia wynika z troski ustawodawcy o poziom usług świadczonych przez tego rodzaju placówki i konieczność ochrony praw przebywających w nich osób. Organ podniósł, że są to osoby wymagające szczególnej opieki ze względu na ich stan zdrowia oraz niepełnosprawność i często nie potrafiące zadbać o respektowanie przysługujących im praw.
Zdaniem Ministra, zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że Spółka w dalszym ciągu prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą "[...]" [...] Sp. z o.o. w [...].
Minister podkreślił, że od uprawomocnienia się decyzji nakładającej na "[...]" [...] Sp. z o.o. w P. karę pieniężną w wysokości [...] zł za prowadzenie bez zezwolenia placówki, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (tj. od [...] grudnia 2010 r.) do dnia wydania decyzji Wojewody z [...] lutego 2020 r. minęło prawie 10 lat. Jeśli zaś chodzi o początek działalności placówki z punktu widzenia podmiotu prowadzącego (tj. "[...]" [...] Sp. z o.o. w P.), to zgodnie z protokołem z kontroli doraźnej z [...] listopada 2019 r. można mówić o rozpoczęciu działalności w 2006 r. Minister podniósł, że we wskazanym okresie nie uległy zmianie przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej przewidujące obowiązek uzyskania zezwolenia wojewody na prowadzenie przedmiotowej działalności. W ocenie organu odwoławczego, Spółka dysponowała zatem niezbędnym czasem na dostosowanie prowadzonej działalności do wymogów określonych w ustawie z 12 marca 2004 r., ze szczególnym uwzględnieniem konieczności uzyskania zezwolenia wojewody.
Minister nie podzielił przy tym podniesionego w odwołaniu zarzutu pominięcia wniosków dowodowych Spółki zawartych w jej piśmie z 7 lutego 2020 r. Wskazał na przebieg postępowania i podejmowane w nim czynności. Ponadto, zdaniem organu, przedstawione w piśmie z 7 lutego 2020 r. wnioski dowodowe w postaci przesłuchania w charakterze świadków pracowników placówki oraz strony na okoliczność zakresu usług świadczonych w placówce nie wniosłyby do sprawy nowych okoliczności mających znaczenie ponad te, które zostały ustalone na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.
Organ nie podzielił również zarzutu dotyczącego prowadzenia przez spółkę działalności nie dla zysku. Powołując się na orzecznictwo wskazał, że niezależnie od charakteru działalności (non-profit, pro bono, świadczenie usług poniżej ceny rynkowej), prowadzenie jej w formie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku w ramach działalności statutowej i tak wymaga uzyskania zezwolenia wojewody. Jak jednak wynika z informacji zawartych w KRS (według stanu na dzień wydania decyzji Wojewody) strona prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m.in. pomocy społecznej z zakwaterowaniem dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych (kod PKD: 87,30,Z).
Za niezasadny organ uznał również zarzut niewyczerpującego rozważenia zakresu świadczeń w placówce oraz nie wykazania, że świadczone są wszystkie usługi wymienione w art. 68 ust. 1 ustawy. W ocenie organu, zestawiając informacje zawarte w protokole kontroli doraźnej z [...] listopada 2019 r. i przesłuchaniach pensjonariuszy uznać trzeba, że placówka zapewnia niezbędną pomoc w załatwianiu spraw osobistych oraz kontakty z otoczeniem. Ponadto, Minister zwrócił uwagę, że przedmiotowa placówka działa bez wymaganego zezwolenia wojewody. Tym samym w toczącym się postępowaniu kluczowym (i znajdującym potwierdzenie w aktach) faktem jest sprawowanie całodobowej opieki osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy.
Organ wskazał również, że w przedmiotowym postępowaniu nie stosuje się art. 189a k.p.a. w zakresie przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej oraz odstąpienia od nałożenia tej kary lub udzielenia pouczenia. Kategoryczne brzmienie art. 130 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej wskazuje bowiem, że przy rozstrzyganiu kwestii nałożenia kary, a także jej wysokości wojewoda nie ma żadnego luzu decyzyjnego ("podlega karze"). Obowiązek uzyskania zezwolenia wojewody na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku wynika z art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. W sytuacji więc prowadzenia takiej placówki bez zezwolenia, po wcześniejszym uprawomocnieniu się decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za taką działalność, ustawa w art. 130 ust. 4 przewiduje obligatoryjną karę pieniężną w wysokości 40.000 zł.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej złożyła "[...]" [...]Sp. z o.o. w P. zarzucając tej decyzji naruszenie:
1. prawa materialnego, tj.:
a) art. 22 pkt 10 w zw. z art. 130 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej ("u.p.s."), poprzez utrzymanie w mocy decyzji dokonującej nieprawidłowej wykładni celowościowej tych przepisów wobec pominięcia faktu, że ich zadaniem jest kontrola placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w zakresie standardów usług socjalno-bytowych i przestrzegania praw tych osób oraz doprowadzenie placówek do stanu zgodnego z aktualnym prawem i przez to zapewnienie pensjonariuszom właściwych warunków pobytu w placówce, a nie doprowadzenie, za pomocą dotkliwych kar pieniężnych, podmiot prowadzący placówkę do konieczności likwidacji działalności;
2. przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.:
a) art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przez organ drugiej instancji i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nieuwzględnienie faktu zawarcia przez skarżącą umów z podopiecznymi oraz osobami je reprezentującymi;
b) art. 7, 8, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na uznaniu, że skarżąca prowadzi działalność o której mowa w art. 68 ust. 1 u.p.s., z pominięciem prowadzenia działalności opiekuńczej pro bono przez stronę w przedmiotowym pensjonacie oraz tym samym braku wyczerpującego rozważenia zakresu świadczeń w tym pensjonacie, i wadliwego uznania, że świadczone są wszystkie usługi wymienione w art. 68 ust. 1 u.p.s. w pełnym zakresie;
c) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie przesadzonych, nieadekwatnych do okoliczności sprawy i nie realizujących zasady budzenia zaufania uczestników do władzy publicznej czynności postępowania;
d) art. 10 § 1 w zw. art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania odwoławczego wobec skarżącej w sytuacji nieuwzględnienia wniosków dowodowych, które w sposób obiektywny miały istotne znaczenie dla sprawy, jak również poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego mimo ciążącego na organie obowiązku;
e) art. 11 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się Wojewoda wydając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w sytuacji, gdy przepis ten nakazuje organowi sporządzenie uzasadnienia w sposób wyjątkowo staranny, tak aby strona miała pełną wiedzę co do przesłanek zastosowania określonych w rozstrzygnięciu przepisów;
f) art. 15 k.p.a. poprzez brak ponownego rozpatrzenia sprawy co do istoty przez organ odwoławczy i sprowadzenie uzasadnienia jedynie do oceny zasadności zarzutów postawionych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji;
g) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., art. 79 § 2 kpa oraz art. 81 k.p.a., poprzez pominięcie wniosków dowodowych strony z pisma z 7 lutego 2020 r., nadanego na adres organu pierwszej instancji przed datą wydania decyzji (art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.) co doprowadziło do braku wyczerpującego zebrania i dogłębnego rozważenia całości materiału dowodowego, w szczególności braku rozważenia w zaskarżonej decyzji kwestii prowadzenia działalności opiekuńczej pro bono przedmiotowego pensjonatu, a nadto braku wyczerpującego rozważenia zakresu świadczeń w tym pensjonacie, i wykazania, że świadczone są wszystkie usługi wymienione w art. 68 ust. 1 u.p.s., w pełnym zakresie i tym samym uniemożliwienie stronie wyczerpującego wypowiedzenia się w przedmiocie prowadzenia działalności nie dla zysku w przedmiotowym pensjonacie oraz w przedmiocie zakresu działalności w tym pensjonacie;
h) utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;
i) art. 189a § 1 kpa w zw. z art. 133 u.p.s., poprzez ponowny brak rozważenia przesłanek zawartych w k.p.a. odnośnie odstąpienia od wymierzenia kary oraz miarkowania kary administracyjnej, a także brak wyznaczenia stronie terminu na usunięcie ewentualnych naruszeń
Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 5 lutego 2021 r. skarżąca podtrzymała skargę i przedstawiła dodatkową argumentację na jej poparcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r. wymierzającą "[...]" [...] Sp. z o.o., w trybie art. 130 ust. 4 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, karę pieniężną w wysokości [...] zł za niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą: "[...]" [...] Sp. z o.o. [...], [...] [...].
Organy uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki do wymierzenia powyższej kary pieniężnej, bowiem mimo nałożenia wcześniejszą decyzją kary pieniężnej za prowadzenie przedmiotowej placówki bez zezwolenia wojewody, skarżąca nie zaprzestała prowadzenia placówki, ani też nie spowodowała stanu zgodnego z prawem poprzez uzyskanie przedmiotowego zezwolenia.
Po analizie zebranego materiału dowodowego Sąd powyższą ocenę organów w całości podziela.
Prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku regulują art. 67-69 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1507), dalej zwanej "ustawą". Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy, działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia tego rodzaju placówki, może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody, które wydawane jest po spełnieniu warunków określonych w art. 67 ust. 2 ustawy. Konsekwencją zaś prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku bez wymaganego zezwolenia wojewody jest nałożenie na podmiot prowadzący taką placówkę kary pieniężnej określonej w art. 130 ust. 2 ustawy. Wysokość kary uzależniona jest od ilości osób przebywających w placówce.
Stosownie natomiast do art. 130 ust. 4 ustawy, kto po uprawomocnieniu się decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku nie zaprzestał jej prowadzenia, podlega karze pieniężnej w wysokości 40.000 zł.
W niniejszej sprawie nie budzi sporu, że decyzją nr [...] nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za prowadzenie bez zezwolenia w [...] placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym i osobom w podeszłym wieku. Poza sporem pozostaje również, że decyzją z [...] grudnia 2010 r., nr [...], wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł za niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia wojewody przedmiotowej placówki w [...].
Pomimo jednak, że od uprawomocnienia się decyzji z [...] grudnia 2010 r. upłynęło prawie 10 lat skarżąca nadal nie zaprzestała prowadzenia działalności polegającej na zapewnieniu całodobowej opieki osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym i osobom w podeszłym wieku, jak również nadal nie uzyskała stosownego zezwolenia wojewody na prowadzenie takiej placówki. O powyższym świadczą jednoznacznie znajdujące się w aktach sprawy dokumenty. W szczególności o prowadzeniu w dalszym ciągu przedmiotowej placówki bez uzyskania zezwolenia wojewody świadczy protokół kontroli doraźnej przeprowadzonej w placówce w dniu [...] listopada 2019 r. Przedmiotowy protokół podpisał wiceprezes zarządu spółki G. S., który nie wniósł zastrzeżeń do zawartych w nim ustaleń. Powyższy wniosek jednoznacznie wynika również ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów przesłuchania świadków (2 mieszkańców placówki), protokołu oględzin oraz wyjaśnień złożonych przez wiceprezesa zarządu spółki. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika, że aktywny podmiot pod nazwą "[...]" [...] Sp. z o.o. z P., wykonuje między innymi, działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD: 87.30.Z, pomoc społeczna z zakwaterowaniem dla osób podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych. Zebrany materiał dowodowy zawiera również protokół kontroli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., protokoły Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. przekazane do protokołu kontroli doraźnej oraz decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2010 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł za niezaprzestanie prowadzenia placówki w [...] bez zezwolenia.
Zatem, wobec niedopełnienia przez skarżącą obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia wojewody, o którym mowa w art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, i niezaprzestania działalności, organ zobligowany był do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej. Rację ma przy tym organ odwoławczy, że art. 130 ust. 4 ustawy obligujący organ do nałożenia przedmiotowej kary nie pozostawia żadnej możliwości dostosowania jej wysokości do okoliczności sprawy, np. pożyteczność danej działalności, czy zaspokajanie przez podmiot istotnych potrzeb społecznych. W tej sytuacji podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów ustawy o pomocy społecznej okazał się niezasadny.
Prawidłowo uznał również organ, że dla ustalenia obowiązku uzyskania zezwolenia nie ma znaczenia deklaracja skarżącej, że prowadzi przedmiotową działalność w placówce w [...] nie dla zysku. O istocie prowadzonej przez dany podmiot działalności gospodarczej nie decyduje bowiem nazwa tej działalności czy wpisany kod PKD, ale zakres wykonywanych czynności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza zaś, że prowadzona przez skarżącą działalność wypełnia kryteria działalności o charakterze całodobowej opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub w podeszłym wieku, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy. Ponadto, ustawa o pomocy społecznej wymaga uzyskania zezwolenia wojewody niezależnie od tego czy placówka całodobowej opieki prowadzona jest w ramach działalności gospodarczej (art. 67 ust. 1) czy też prowadzona jest przez podmioty wymienione w art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy w ramach ich działalności statutowej (art. 69 ust. 1 ustawy).
Wobec powyższego, słusznie uznały organy, że w sprawie zaistniały podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, o której mowa w art. 130 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Podkreślić przy tym trzeba, że decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu nie jest decyzją uznaniową. Właściwy organ w przypadku stwierdzenia wystąpienia określonych w art. 130 ust. 4 ustawy przesłanek (nieuzyskanie zezwolenia wojewody i niezaprzestanie prowadzenia działalności) zobowiązany jest nałożyć na podmiot prowadzący placówkę karę pieniężną w ściśle określonej przez ustawodawcę wysokości, tj. 40.000 zł. Decyzje organów obu instancji są więc zgodne z prawem. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżąca, pomimo nałożenia wcześniejszymi, prawomocnymi decyzjami kary pieniężnej za prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, bez zezwolenia wojewody, oraz kary pieniężnej za niezaprzestanie prowadzenia placówki bez zezwolenia w dalszym ciągu nie zaprzestała prowadzenia tej działalności i nie uzyskała wymaganego prawem zezwolenia. Dla prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia bez znaczenia pozostają również powołane przez skarżącą okoliczności dotyczące podjęcia działań celem dostosowania placówki do wymogów określonych w ustawie o pomocy społecznej, poniesionych nakładów, czy też zawarcia umów z podopiecznymi i oraz osobami ich reprezentującymi. Jak już wyżej wskazano, do nałożenia przedmiotowej kary wystarczające jest ustalenie przez organ braku posiadania zezwolenia wojewody i niezaprzestania prowadzenia działalności, co w rozpoznawanej sprawie zostało jednoznacznie potwierdzone. Organ nie bada natomiast innych okoliczności. W konsekwencji żadne inne okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Tym samym niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 189a k.p.a. w związku z art. 133 ustawy o pomocy społecznej.
Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania. Akta sprawy potwierdzają, że organy szczegółowo rozważyły zakres świadczeń w przedmiotowej placówce w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy. Z protokołu kontroli doraźnej jednoznacznie wynika, że placówka zapewnia pensjonariuszom niezbędną pomoc w załatwianiu spraw osobistych oraz kontakty z otoczeniem. Organy w należyty sposób uzasadniły również zajęte stanowisko. Prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mógł również podważyć podniesiony w skardze i piśmie procesowym z 5 lutego 2021 r. zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci nieuwzględnienia zgłoszonych w piśmie skarżącej z 7 lutego 2020 r. wniosków dowodowych (przesłuchanie w charakterze świadków pracowników placówki oraz przesłuchanie strony na okoliczność zakresu usług świadczonych w placówce). Jak już wyżej wskazano, zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym protokół kontroli doraźnej z [...] listopada 2019 r., protokoły przesłuchania świadków - 2 mieszkańców placówki oraz wyjaśnienia strony postępowania, pozwalał organom na wyczerpujące ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w tym ustalenie zakresu świadczeń w placówce. W tej sytuacji podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że zgłoszone w piśmie z 7 lutego 2020 r. wnioski dowodowe nie wniosłyby do sprawy nowych okoliczności mających znaczenie ponad te, które już zostały ustalone na podstawie zebranego materiału dowodowego. Wbrew zatem twierdzeniu skarżącego nieprzeprowadzenie wskazanych dowodów nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).