I SA/Wa 1797/05

I SA/Wa 1797/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-02-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Gabriela Nowak /sprawozdawca/
Jerzy Siegień
Monika Nowicka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka Sędziowie WSA Gabriela Nowak (spr.) asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant Nina Beczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi O. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
I SA/Wa 1797/05
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania O. W. z dnia 4 stycznia 2005 r. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] orzekającej o przyznaniu O. W. zasiłku celowego w kwocie [...] złotych utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że skarżący O. W. zwrócił się o przyznanie pomocy finansowej na zakup węgla, ponieważ jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że w takim stanie faktycznym właściwe jest przyznanie wnioskodawcy zasiłku celowego zgodnie z art. 39 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., nr 64, poz. 593). O. W. spełniał zdaniem organu ogólne warunki przyznawania pomocy socjalnej, gdyż wykazał brak dochodu, co mieści się w kryterium dochodowym określonym przez ustawodawcę dla osoby samotnie gospodarującej, które nie przekracza kwoty 461 złotych.
Ponadto organ uznał, że MOPS w Z. przyznał O. W. zasiłek celowy w kwocie [...] złotych działając w granicach swej wiedzy, co do sytuacji wnioskującego. Organ podkreślił, że zarówno wysokość przyznanego zasiłku jak i sam fakt jego przyznania leży w sferze uznania administracyjnego, co powoduje, że organ II instancji podziela przekonanie organu I instancji, że O. W. powinien uzyskać pomoc społeczną w formie zasiłku celowego. Natomiast odnosząc się do argumentów skarżącego, co do wysokości zasiłku celowego organ podniósł, że ośrodki pomocy społecznej udzielają pomocy zgodnie ze swoimi możliwościami na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Rozważając problem wywiadu środowiskowego, a mianowicie okoliczności, że ostatni wywiad środowiskowy w rozumieniu art. 107 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej został przeprowadzony w lutym 2004 r. organ II instancji wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawca nie przebywa w miejscu stałego zamieszkania, więc kontakt z nim jest utrudniony, natomiast powinien on współdziałać z organami pomocy społecznej mając na względzie treść art. 4 ustawy o pomocy społecznej. W ocenie organu II instancji rozstrzygnięcie MOPS w Z. nie budzi zastrzeżeń, ponieważ dokonał on wszystkich wymaganych czynności w postępowaniu dowodowym, określonych w art. 106 i 107 ustawy o pomocy społecznej, oraz że decyzję o przyznaniu zasiłku celowego podjął zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] złożył O. W. Skarżący podniósł, że z uwagi na swoją trudną sytuację życiową, która była znana organowi, przyznanie zasiłku w kwocie [...] złotych nie wpłynie na polepszenie jego sytuacji bytowej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył , co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez ocenę czy zaskarżone akty lub inne czynności organów administracji publicznej nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Zgodnie zaś z przepisem art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze.
Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są: zasada praworządności określona w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasada dochodzenia prawdy obiektywnej określona w art. 7 kpa, która nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy.
Zaniechanie przez organy administracji państwowej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, które powoduje wadliwość decyzji.
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z tego rodzaju sytuacją.
Skarżący O. W. w swojej skardze z dnia 27 sierpnia 2005 r. zakwestionował wysokość zasiłku celowego na zakup węgla, który został mu przyznany decyzją Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] grudnia 2004 r. w kwocie [...] złotych, a następnie utrzymany w tej wysokości zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].
Zgodnie z art. 39 § 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 64, poz. 593) w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, oznacza to, że wysokość zasiłku celowego i fakt jego przyznania leży w sferze uznania administracyjnego. Jednakże organ ma obowiązek uzasadnić swoją decyzję w sposób wyczerpujący i przekonujący. Brak wyczerpującego uzasadnienia może rodzić wątpliwość i wskazywać na dowolność w przyznawanej wysokości zasiłku.
W uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji O. W. określił pomoc przyznaną przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Z., jako symboliczną. W chwili składania odwołania skarżący opuścił właśnie Zakład Karny w L. i twierdził, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej i nie może liczyć na pomoc rodziny, gdyż ojciec skarżącego ma tylko niewielkiej wysokości rentę, z której dodatkowo prowadzone jest przez komornika postępowanie egzekucyjne. Ponadto ze względu na stan zdrowia ojciec skarżącego potrzebuje pomocy. Skarżący w nadsyłanych pismach zgłasza chęć do pracy i twierdzi, że jej podjęcie było do chwili obecnej niemożliwe ze względu na brak odpowiednich dla niego ofert.
W odpowiedzi na ten zarzut organ wskazał, że na podstawie art. 3 ust 4 ustawy o pomocy społecznej Ośrodki Pomocy Społecznej udzielają pomocy zgodnie ze swoimi możliwościami. Jest to jednak sformułowanie ogólnikowe i nie odnoszące się bezpośrednio do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., który wydał zaskarżoną decyzję. Organ nie wskazał jakie są konkretne możliwości MOPS w Z. i w związku z tym dlaczego zasiłek na zakup węgla na zimę został przyznany w minimalnej wysokości [...] złotych, jak również, że ten właśnie ośrodek nie miał możliwości, aby na zakup węgla przyznać zasiłek w innej wyższej wysokości. Nie wskazano na jakie cele i w jakich kwotach ośrodek spożytkował swoje środki.
Okoliczności niniejszej sprawy wskazują na to, iż zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.