II SA/WA 3179/21

II SA/Wa 3179/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Tomasz Szmydt /przewodniczący/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Stopnie i tytuły naukowe
Sygn. powiązane
III OSK 1744/22 - Wyrok NSA z 2024-05-09
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1789
art. art. 16 ust. 1, ust. 2, 18a, 21 ust. 2, 35 ust. 3
Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu oddala skargę
Uzasadnienie
Rada Doskonałości Naukowej (RDN) decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...] na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U.
z 2017 r., poz. 1789 ze zm.; dalej ustawa o stopniach) w zw. z art. 179 ust. 2
w zw. z art. 179 ust. 10 i 189 ust. 4 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r.
poz. 1669), po rozpatrzeniu odwołania dr. J. M.S. (dalej także: habilitant, skarżący) od uchwały nr [...] Rady Naukowej Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu Medycznego w S. (RN [...]UM)
z [...] maja 2020 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] i nauk [...] w dyscyplinie nauki [...], utrzymała w mocy uchwałę RN [...]UM.
Jak wynika z akt postępowania, RN [...]UM działająca na podstawie art. 18a
ust. 11 ustawy o stopniach w zw. z art. 228 ust. 2 i art. 179 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym
i nauce, oraz art. 178 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo
o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 85 ze zm.; dalej ustawa),
po zapoznaniu się z uchwałą komisji habilitacyjnej, zawierającą negatywną opinię
w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym z recenzjami osiągnięć naukowych, postanowiła odmówić nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] i nauk [...] w dyscyplinie nauki [...].
Postępowanie habilitacyjne zostało wszczęte przez Centralną Komisję
ds. Stopni i Tytułów na wniosek dr. [...]. J. S.
z [...] kwietnia 2019 r. Podstawą wniosku było osiągnięcie naukowe - cykl publikacji: [...]. Habilitant wskazał [...] Uniwersytet Medyczny [...] Wydział [...] jako jednostkę mającą przeprowadzić postępowanie habilitacyjne.
Z powodu braku zgody [...] Uniwersytetu Medycznego
na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego ww., pismem z [...] lipca 2019 r. Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów, wyznaczyła Radę Wydziału [...]
z Oddziałem [...] do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego dr [...]. J. S. w dziedzinie nauk [...], dyscyplinie [...].
RN [...]UM wyjaśniła, że stosownie do przepisu art. 228 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym
i nauce z dniem 30 września 2019 r. rady podstawowych jednostek organizacyjnych uczelni, przestały być organami uczelni. Kompetencje zaś w przedmiocie prowadzenia postępowań habilitacyjnych wszczętych do dnia [...] kwietnia 2019 r.,
na podstawie art. 179 ust. 3 pkt 2 lit. b wspomnianej ustawy, przejął organ wskazany
w art. 178 ust. 1 pkt. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, tj. senat lub inny organ uczelni wskazany w statucie. W Statucie [...] Uniwersytetu Medycznego w S. organem wskazanym do nadawania stopni naukowych,
i właściwym do przeprowadzenia niniejszego postępowania habilitacyjnego,
jest Rada Naukowa Dyscypliny Nauki [...]. RN [...]UM wskazała ponadto, że stosownie do art. 179 ust. 3 pkt. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę, jeżeli nadanie stopnia lub tytułu następuje po dniu [...] kwietnia 2019 r. stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach lub dyscyplinach określonych w przepisach wydanych
na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy. W związku z powyższym pomimo, iż wniosek habilitanta dotyczył nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauki [...] w dyscyplinie [...], to niniejsza uchwała odnosi się do dziedziny nauk [...] i nauk [...] dyscypliny nauki [...].
W postępowaniu habilitacyjnym została powołana komisja habilitacyjna
w następującym składzie:
1. Przewodniczący komisji - prof. M. R. - Uniwersytet Medyczny
w P.,
2. Sekretarz - prof. M. D. – [...] Uniwersytet Medyczny
w S.,
3. Recenzent - dr hab. A. C.G. – [...] Uniwersytet Medyczny w S.,
4. Recenzent - prof. J. K. - Uniwersytet Medyczny w L.,
5. Recenzent - prof. J. K.R. - Uniwersytet Medyczny w L.
6. Członek komisji - dr hab. A. C.P. – [...] Uniwersytet Medyczny w S.,
7. Członek komisji - prof. A. M. - Uniwersytet Medyczny
w W.
W postępowaniu habilitacyjnym recenzenci przedstawili recenzje osiągnięcia naukowego - cyklu publikacji: [...].
I tak, recenzent dr hab. A. C.G.oceniając cykl publikacji będący podstawą wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego wskazała, że
w przypadku publikacji pt: "[...]" (dalej: "publikacja 1"), której habilitant jest pierwszym autorem, czasopismo w którym ją opublikowano nie znajduje się na liście [...](dalej: [...]), ani nie przyznano mu punktów MNiSW. Druga publikacja, w której habilitant jest drugim autorem pt: "[...] ([...])[...]" (dalej: "publikacja 2") obarczona jest poważnymi uchybieniami i błędami, w tym błędem merytorycznym dotyczącym tytułu pracy, polegającym na przyjęciu błędnego nazewnictwa raka [...] zamiast "[...]", nie scharakteryzowano pochodzenia młodych kobiet z rakiem trzonu macicy, stosowano preparat niedopuszczony do obrotu w Polsce, nie oceniono ekspresji receptorów u pacjentek z nowotworami [...] poddanych leczeniu [...]. Publikacja trzecia pt: "[...]" (dalej: "publikacja 3"), w której habilitant jest pierwszym autorem została opublikowana w czasopiśmie spoza listy [...]. Recenzent zwróciła uwagę, iż temat w oryginalnej publikacji różni się od tematu przedstawionego w autoreferacie, a ponadto analizowany materiał nie pasuje do tematyki przedstawianego cyklu prac, który miał dotyczyć pacjentek
z rakiem [...] i rakiem [...], podczas gdy badanie objęło zdrowe kobiety w wieku okołomenopauzalnym. Największym uchybieniem tej publikacji jest brak opisanych wskazań do leczenia [...] oraz do zastosowania preparatów takich jak [...],
a ponadto wniosek postawiony przez habilitanta nie jest adekwatny
do przeprowadzonej analizy. Odnosząc się do czwartej publikacji pt. [...] (dalej: "publikacja 4"), gdzie habilitant jest drugim autorem, recenzent wskazała, iż brak informacji na temat stopnia zaawansowania raka [...], a przede wszystkim informacji o statusie receptorowym, wydaje się niedopuszczalnym w aspekcie stosowanego u pacjentek leczenia [...]. Ponadto w publikacji brak jest szczegółowych informacji na temat leczenia standardowego pacjentek, a także nie wykazano jako współautorów osób z ośrodka, w którym były rekrutowane pacjentki do badania. W podsumowaniu dr hab. A.G. stwierdziła, że cykl publikacji będący podstawą osiągnięcia naukowego habilitanta ze względu na błędy merytoryczne, jak również brak pierwszego autorstwa habilitanta w dwóch podstawowych publikacjach, powoduje, iż nie spełnia on kryteriów do nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego.
Pozostały dorobek naukowy habilitanta recenzent określiła jako dość spójny tematycznie, jednakże jego niewielka wartość (liczba publikacji, niski IF i mała liczba punktów MNiSW), nie pozwala uznać go za znaczący. W zakresie dorobku dydaktycznego, organizacyjnego i popularyzatorskiego oraz współpracy naukowej recenzent nie miała uwag. We wnioskach końcowych recenzent wskazała, iż habilitant nie jest jeszcze przygotowany do planowania i realizowania badań jako samodzielny pracownik naukowy, a przedstawione osiągnięcie naukowe oraz pozostały dorobek naukowy nie spełniają kryteriów ubiegania się o stopień naukowy doktora habilitowanego nauk [...] zgodnie z art. 18a ust. 7 ustawy o stopniach naukowych oraz przepisów wykonawczych.
Recenzent prof. dr hab. J. K. odniósł się krytycznie do osiągnięcia naukowego - cyklu publikacji będących podstawą wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego, wskazując, iż jedynie dwie spośród czterech publikacji ukazały się
w czasopismach posiadających IF ([...] oraz [...]). Wyróżniającą się ze względu na wysoką wartość IF i renomę czasopisma jest publikacja 2. Mimo tego recenzent wskazał, że jego ocena tej publikacji jest bardzo krytyczna. Recenzent podał, że praca dotyczy 57 przypadków rozpoznania raka [...]
u kobiet poniżej 29 roku życia z [...] i leczenia zachowawczego będącego autorskim sposobem terapii niespotykanym
w piśmiennictwie naukowym. Badanie trwało 12 miesięcy i według kryteriów histologicznych wszystkie kobiety zostały wyleczone, a część z nich w krótkim czasie zaszła w ciążę. Zdaniem recenzenta nie ma ośrodka ani publikacji, która prezentowałaby tak liczny materiał porównywalnej grupie wiekowej kobiet. Tylko
2-10% przypadków raka [...] występuje u kobiet poniżej 40 roku życia, jednakże u 50% z nich obserwuje się inwazję [...] w momencie rozpoznania. Stosowane leczenie zachowawcze u młodych kobiet powoduje ustąpienie zmian morfologicznych w 57-75% leczonych, jednakże ryzyko nawrotu po 30 miesiącach jest duże. Ponadto recenzent wskazał, iż kryteria zastosowania leczenia zachowawczego raka [...] są bardzo rygorystyczne: wysokozróżnicowany rak, brak inwazji [...] ([...] i USG), brak zajęcia węzłów chłonnych, 7 bez raka jajnika, bez przeciwskazań do leków, akceptacja ryzyka onkologicznego terapii. Zdaniem recenzenta dane prezentowane w tej analizie są w rażącej sprzeczności
z metodyką badania i wynikami prezentowanymi w publikacji zaliczonej
do osiągnięcia, a praca nie stanowi wiarygodnego źródła naukowego. Ponadto zdaniem recenzenta prowadzono niezgodną ze standardami diagnostykę raka [...] oraz stosowano leczenie [...] bez zdefiniowanej [...]. W podsumowaniu recenzent wskazał, iż pomimo, że praca została opublikowana w prestiżowym czasopiśmie, nie spełnia warunków stawianych publikacjom uzasadniającym pozytywne zaopiniowanie wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego. W odniesieniu
do publikacji 4 uwagi negatywne recenzenta odniosły się do braku charakterystyki badanych, jak i opisu metodyki, co skutkuje niemożnością zweryfikowania najważniejszego wyniku zawartego w tabeli 2: serotonin in cancer tissue (nmol/L).
W odniesieniu do publikacji 3 recenzent wskazał, iż bardzo luźno wiąże się tematycznie z tytułem osiągnięcia naukowego, które powinno dotyczyć problemu klinicznego i wnosić istotnie nową informację. Ponadto recenzenta zdziwił fakt, że pierwszy autor prac opublikowanych w czasopismach z IF określił swój udział
w przeprowadzonych badaniach na 5%, co jest rzeczą niespotykaną. W odniesieniu do pozostałej części dorobku naukowego habilitanta recenzent wskazał, iż spośród 11 oryginalnych prac 7 zostało opublikowanych w czasopismach z JCR, jedna praca jest pracą poglądową, a dwie monografiami. Na wyróżnienie, zdaniem recenzenta, zasługują dwie prace dotyczące metabolizmu [...] w przewodowym raku [...]. Ponadto w ocenie rozwoju naukowego recenzent określił, iż
w świetle danych przygotowanych przez kandydata nie można powiązać go
z rozwojem zawodowym. W podsumowaniu recenzent podniósł, że cykl prac nie spełnia kryteriów rzetelnego naukowego opracowania problemu badawczego i nie może być podstawą do pozytywnego zaopiniowania wniosku do RN [...]UM o nadanie ww. stopnia doktora habilitowanego.
Recenzent prof. dr hab. J.R. wskazała, że osiągnięcie naukowe będące podstawą do ubiegania się o nadanie stopnia doktora habilitowanego stanowią: jedna monografia i trzy prace oryginalne, o łącznym współczynniku oddziaływania tych prac IF [...], o punktacji MNiSW [...], przy czym habilitant jest pierwszym autorem tylko jednej pracy punktowanej na 7 pkt. MNiSW,
a w pozostałych dwóch jest drugim autorem. Recenzent zwróciła uwagę, że pomimo interesujących spostrzeżeń wynikających z publikacji habilitanta nie spełniają one wymogów oryginalności badawczej i wymaganych kryteriów osiągnięcia naukowego. Podobnie recenzent oceniła pozostałe osiągnięcia naukowo-badawcze habilitanta, wskazując, iż po odliczeniu czterech prac stanowiących osiągnięcie naukowe pozostaje 6 prac, z których w dwóch przypadkach habilitant jest pierwszym autorem. W zakresie działalności dydaktycznej i organizacyjnej habilitanta recenzent nie zgłosiła zastrzeżeń. Podsumowując całość dorobku habilitanta recenzent wskazała, iż wydaje się on niewystarczający, szczególnie w zakresie osiągnięcia naukowego, jak i całej aktywności naukowej, do przedłożenia pozytywnego wniosku o nadanie ww. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] i nauk [...].
W dniu [...] lutego 2020 r. odbyło się posiedzenie komisji habilitacyjnej
w sprawie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. Podczas posiedzenia recenzenci przedstawili główne tezy zawarte w recenzjach.
Recenzent prof. dr hab. J.R. zwróciła uwagę, że habilitant występujący jako drugi autor w dwóch pracach opublikowanych w JCR ma przypisany aż 85% udział w ich powstaniu, co jest sytuacją niecodzienną i budzącą kontrowersje, a nadto, że fakt opublikowania części prac w czasopismach spoza listy JCR znacznie ogranicza krąg ich odbiorców oraz, że pomimo niektórych interesujących spostrzeżeń w publikacjach nie spełniają one wymogów oryginalności badawczej i wymaganych kryteriów osiągnięcia naukowego. Recenzent dr hab. A.G. także sformułowała szereg zastrzeżeń do publikacji oraz podniosła, że tylko dwie spośród czterech publikacji opublikowano w czasopismach z listy J.R., a habilitant nie jest pierwszym, ostatnim ani korespondencyjnym autorem w żadnej
z nich. Jako pierwszy autor figuruje w dwóch publikacjach spoza JCR. Ponadto zauważyła, że sam fakt opublikowania prac w czasopismach z listy JCR nie świadczy o ich wysokiej jakości, ponieważ zawierają one liczne uchybienia i błędy (np. nie scharakteryzowano pochodzenia młodych kobiet z rakiem trzonu macicy; błędnie przyjęto nazewnictwo raka przedinwazyjnego [...] zamiast raka [...] stosowano preparat niedopuszczony do obrotu w Polsce; nie oceniano ekspresji receptorów u pacjentek z nowotworami [...] poddanych leczeniu [...]; nie wykazano jako współautorów osób z ośrodka, w którym były rekrutowane pacjentki do badania; przeprowadzono wnioskowanie nie zawsze adekwatne do metodyki badania i uzyskanych wyników; szczegółowe dane przedstawiono w recenzji). Pozostały dorobek naukowy został również negatywnie oceniony przez recenzenta. W podsumowaniu dr hab. A.G. stwierdziła, że dr [...] J.S. nie spełnia wymogów niezbędnych do ubiegania się o stopień naukowy doktora habilitowanego w zakresie nauk [...]. Z kolei recenzent prof. dr hab. J. K. zgodził się
z krytycznymi uwagami wypowiedzianymi przez pozostałych recenzentów, stwierdzając jednocześnie, że cykl prac stanowią luźno powiązane prace nieokreślające problemu badawczego. Ponadto wskazał na szereg błędów merytorycznych, które nie mogą być zaakceptowane przez onkologa (np. prowadzenie niezgodnej ze standardami diagnostyki raka endometrium, stosowanie leczenia [...] bez zdefiniowanej ekspresji receptorów [...]), jak również na brak wymaganej charakterystyki badanych
i opisu metodyki (np. miejsca leczenia, brak podania kryteriów rozpoznania [...], brak określenia metodyki oznaczania stężenia [...]) oraz przeprowadzenie nieadekwatnej analizy uzyskanych wyników.
W podsumowaniu recenzent stwierdził, że przedstawiony cykl prac nie spełnia kryteriów rzetelnego naukowego opracowania problemu badawczego i nie może być podstawą do pozytywnego zaopiniowania wniosku o nadanie ww. stopnia doktora habilitowanego.
Podczas posiedzenia wypowiedzieli się także pozostali członkowie komisji habilitacyjnej: prof. dr hab. A. M., dr hab. A.P., prof. dr hab. M. D. - sekretarz oraz prof. dr hab. M. R. - Przewodniczący komisji. Prof. A. M. zgodził się z opiniami recenzentów, wskazał na brak aspektów nowatorskich i innowacyjnych oraz podkreślił uchybienia metodologiczne
i interpretacyjne zawarte w przedstawionym cyklu prac. Ponadto zwrócił uwagę na niską wartość bibliometryczną dorobku naukowego habilitanta i poparł negatywną opinię wyrażoną przez recenzentów dotyczącą nadania ww. stopnia doktora habilitowanego. Dr hab. A. P. podniosła, że cykl prac jest kontrowersyjny, ze względu na zastosowaną metodykę, analizę danych
i wnioskowanie, które w wielu aspektach nie spełniają standardów naukowych wymaganych w pracach stanowiących podstawę do ubiegania się o stopień doktora habilitowanego. Pozostały dorobek naukowy również zaopiniowała negatywnie. Także w opinii prof. M. D. cykl prac oraz dorobek naukowy nie spełniają formalnych kryteriów stawianych przed kandydatami ubiegającymi się o stopień doktora habilitowanego. Prof. M.R., przewodniczący Komisji, także wskazał, że skarżący nie spełnia wymogów stawianych w postępowaniu habilitacyjnym oraz podkreślił kontrowersję, jaką jest fakt przypisania drugiemu autorowi 85% udziału w pracach.
Komisja habilitacyjna w głosowaniu jawnym, jednomyślnie podjęła uchwałę opiniującą negatywnie osiągnięcia naukowo-badawcze oraz organizacyjne
dr. [...] J. S. i odmówiła poparcia wniosku
o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] i nauk [...] w dyscyplinie nauki [...].
W dniu [...] maja 2020 r. odbyło się posiedzenie Rady Naukowej Dyscypliny Nauki [...] [...]UM, którego przedmiotem była m.in. sprawa nadania stopnia doktora habilitowanego dr. [...] J. S. Podczas posiedzenia Rady przedstawiono sylwetkę ww. oraz odczytano istotne informacje zawarte w nadesłanych recenzjach. Głos zabrał także jeden z recenzentów dr hab. A.G., która wyraziła swoją negatywną opinię oraz sekretarz komisji habilitacyjnej prof. dr hab. M.D., który podsumował wszystkie opinie.
Po odczytaniu treści uchwały habilitacyjnej zarządzono głosowanie tajne, w wyniku którego Rada Naukowa Dyscypliny Nauki [...] [...]UM podjęła uchwałę
w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego dr. [...] J.S.
Habilitant złożył odwołanie od powyższej uchwały RN [...]UM. Jego zdaniem
w postępowaniu habilitacyjnym recenzenci przedstawili niepełną, przesadnie krytyczną ocenę jego pracy habilitacyjnej oraz wykazali niedostateczne zrozumienie
i docenienie nowatorskich metod leczenia przedstawionych w dwóch pracach wchodzących w skład Osiągnięcia Naukowego. Jak podał, w dwóch recenzjach zupełnie brak omówienia i ustosunkowania się do liczącej 92 strony monografii wchodzącej w skład Osiągnięcia Naukowego stanowiącego cykl publikacji powiązanych tematycznie pt.: "[...]". Monografia ta została wydana przez [...] Towarzystwo Naukowe, była podwójnie recenzowana przez samodzielnych pracowników nauki, oraz posiada 20 punktów KBN/MNiSW (Analiza bibliometryczna publikacji autorstwa dr J. M.S sporządzona przez Bibliotekę Główną [...]UM w S. z dnia [...].01.2019r.). Natomiast recenzenci napisali, że nie posiada punktacji. Ponadto recenzenci potraktowali ją jako zwykłą publikację, a jest to monotematyczna monografia przedstawiająca wyniki badań czynników wzrostowych i badań [...]
u kobiet z rakiem przewodowym gruczołu piersiowego oraz zachodzące między nimi korelacje. Została ona wydana przez [...] Towarzystwo Naukowe, czego nie napisał żaden z recenzentów oraz była podwójnie recenzowana. Habilitant wyjaśnił, że monografia ta przedstawia wyniki jego własnych wieloletnich badań klinicznych
i biochemicznych u kobiet z rakiem [...] i zawiera nowoczesną tematykę poświęconą roli czynników wzrostowych i [...] w tej chorobie nowotworowej. Podkreślił, że jest jej jedynym autorem i nie zależy od niego niedocenianie pod względem punktacji wartościowych monografii wydawanych przez towarzystwa naukowe. Ponadto stwierdził, że ta monografia została omówiona jedynie przez jednego recenzenta, a pozostali o niej nie wspomnieli oraz nie zaliczyli jej do Osiągnięcia Naukowego wchodzącego w skład postępowania habilitacyjnego. Powyższa sytuacja powoduje, w opinii habilitanta, że jego Osiągnięcie Naukowe nie zostało w pełni ocenione, poza tym brak szerszego omówienia i ustosunkowania się do pozostałych osiągnięć naukowych.
W związku z przedstawionymi stwierdzeniami habilitant wniósł o ponowne rozpatrzenie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] i nauk [...] w dyscyplinie nauki [...] podjętej przez RN [...]UM.
RDN w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji wyjaśniła, że Centralna Komisja zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach podejmuje uchwały
po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia lub odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 oraz w art. 28 ust. 4, mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu Centralnej Komisji. RDN przytoczyła również treść art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o stopniach.
Jak podała RDN, w niniejszej sprawie powołany został recenzent, który stwierdził, że nie występują okoliczności uzasadniające przyjęcie odwołania. Stanowisko recenzenta RDN przyjęła za własne.
Zespół [...] Nauk [...] i Nauk [...] RDN w dniu [...] marca 2021 r.
po zapoznaniu się z recenzją sporządzoną w postępowaniu odwoławczym oraz pełną dokumentacją sprawy wyraził negatywną opinię w sprawie przyjęcia odwołania (wynik głosowania tajnego za przyjęciem odwołania: TAK: 0, NIE: 12, WSTRZYMUJĄCE: 0).
Jak stwierdziła RDN, nie znaleziono podstaw do przyjęcia odwołania, gdyż postępowanie przebiegło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nie stwierdzono żadnych uchybień proceduralno-formalnych. RN [...]UM w ramach swoich kompetencji podjęła uchwałę w oparciu o negatywną opinię Komisji habilitacyjnej przy trzech jednoznacznie negatywnych recenzjach.
Prezydium RDN po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy oraz w wyniku głosowania tajnego podjęło uchwałę o nieprzyjęciu odwołania habilitanta od uchwały "uznając je za zasadne" (wynik głosowania tajnego Prezydium RDN w dniu [...] marca 2021 r. za przyjęciem odwołania: TAK-0/NIE-10/W-0). Tym samym Prezydium postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę RN [...]UM.
RDN nakreśliła sylwetkę habilitanta w zakresie jego wykształcenia i dorobku naukowego, stwierdzając między innymi, że w zakresie dorobku dydaktycznego, organizacyjnego i popularyzatorskiego nie można przedstawić negatywnych uwag. Jednocześnie podkreśliła, że potrzeba samorealizacji, rozwijanie swojego warsztatu zawodowego czy udział w konferencjach, jest zawsze godne pochwały, natomiast nie predysponuje jeszcze do osiągnięcia tytułu samodzielnego pracownika naukowego. RDN stwierdziła, że od publikacji wskazanych jako osiągnięcie naukowe należy oczekiwać przede wszystkim rzetelnej i merytorycznie bezbłędnej analizy naukowej. Tymczasem habilitant nie ustrzegł się wielu błędów. Wskazane przez niego publikacje powinny mieć charakter naukowy, stanowiący znaczący wkład w rozwój medycyny. Osiągnięcia naukowe habilitanta po uzyskaniu stopnia doktora nauk [...], nie są ani ilościowo ani naukometrycznie znaczące. Cykl publikacji zawiera błędy merytoryczne, brak jest pierwszego autorstwa w dwóch podstawowych publikacjach, a jedynie pierwsze autorstwo w pracach, które znajdują się poza listą J.R. Zdaniem RDN zarzucanie recenzentom niezrozumienia strategii terapii jest niezasadne oraz niepoparte dowodami.
Odnosząc się do odwołania habilitanta w zakresie opinii wydanych przez recenzentów, dotyczących nowatorskich metod leczenia [...], RDN wskazała, że nie znalazło ono mimo upływu czasu szerokiego zastosowania klinicznego, co zresztą byłoby trudne chociażby ze względu na rozbieżności
w ocenie kwalifikacji raka [...], co dokładnie podkreślili recenzenci.
RDN podkreśliła, że prof. J. K. jest nie tylko autorytetem w dziedzinie [...], ale i Przewodniczącym P. T. G. O. , jego opinie i recenzje są wiążące. Tak jak i recenzja prof. G. dotycząca niedopuszczonego do obrotu w Polsce leku, który mimo zapewnień autora, nie jest zupełnie bezpieczny i powoduje np. [...]. RDN zwróciła uwagę
na niedociągnięcia warsztatu badawczego, sposób przeprowadzonych badań
jak i kwalifikację do nich.
Oceniając w pierwszej kolejności wskazane przez habilitanta osiągnięcie naukowe RDN stwierdziła, że nie spełnia on wymogów określonych w ustawie. Brak zatem podstaw do nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] i nauk [...]. Ponadto dyskurs naukowy nie polega na wymianie emocjonalnych uwag, lecz na merytorycznych przesłankach i faktach związanych
z dorobkiem naukowym wykazanym w autoreferacie. W odniesieniu do recenzji, sporządzonych w ramach przedmiotowego postępowania habilitacyjnego, RDN stwierdziła, że są one rzetelne, a prezentowane w nich oceny odpowiednio uzasadnione. Obowiązujące przepisy nie przewidują dyskusji kandydata
z recenzentami. Recenzja nie ma na celu ustalenia obiektywnego stanu faktycznego. Posiada ona walor subiektywny, ta sama kwestia może zostać oceniona przez dwie osoby w różny sposób. Ocena dorobku naukowego wynika z opinii recenzentów, które są podstawową częścią materiału dowodowego w postępowaniach o nadanie stopnia naukowego. RDN podkreśliła, że postępowanie habilitacyjne jest aktem oceny kandydata przez recenzentów, komisję habilitacyjną i wreszcie uprawnioną radę naukową, a nie aktem sporu kandydata z recenzentami.
RDN w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie stwierdziła, że odwołanie nie zawiera argumentów uzasadniających jego przyjęcie. Nie można stwierdzić żadnych uchybień formalnych w postępowaniu RN [...]UM w przedmiotowej sprawie. Podstawą odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego jest uznanie, że osiągnięcie naukowe nie stanowi znacznego wkładu habilitanta w rozwój dyscypliny nauki [...]. W ocenie RDN nie wystąpiły żadne uchybienia natury formalnej, uzasadniające uchylenie uchwały objętej odwołaniem.
RDN uznała, że całe postępowanie habilitacyjne przebiegło zgodnie
z obowiązującymi przepisami prawa. Recenzje zostały sporządzone rzetelnie
i zawierają elementy wynikające z przepisów prawa, a zawarte w nich informacje
są zgodne ze stanem faktycznym. Uznano, że dzieło habilitacyjne nie stanowi znacznego wkładu w rozwój określonej dyscypliny naukowej a osiągnięcia naukowe po ostatnim awansie naukowym nie są wystarczające do uzyskania stopnia doktora habilitowanego. Zatem nie istnieją powody, dla których należałoby uchylić uchwałę RN [...]UM.
Ze względu na charakter odwoławczy sprawy, jak podała RDN, przytoczyła wymogi stawiane kandydatom do stopnia doktora habilitowanego, które określa ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz
o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Stwierdziła w szczególności, że na podstawie przebiegu pracy zawodowej oraz wykazanej współpracy naukowej habilitanta, trudno określić jest ten wykaz jako konsekwentną ścieżkę rozwoju naukowego. RDN dokonała oceny osiągnięć naukowych habilitanta, mając na uwadze przedstawione przez kandydata publikacje oraz treść wydanych recenzji.
W podsumowaniu RDN wskazała, że od rozprawy habilitacyjnej należy oczekiwać przede wszystkim rzetelnej i merytorycznie bezbłędnej analizy naukowej. Tymczasem autor nie ustrzegł się wielu błędów. Wskazane przez habilitanta publikacje powinny mieć charakter naukowy, stanowiący znaczący wkład w rozwój medycyny. Osiągnięcia naukowe habilitanta po uzyskaniu stopnia doktora nauk [...], nie są ani ilościowo ani naukometrycznie znaczące. Cykl publikacji zawiera błędy merytoryczne, brak jest pierwszego autorstwa w dwóch podstawowych publikacjach, a jedynie pierwsze autorstwo w pracach, które znajdują się poza listą J.R.
Skargę na wskazaną na wstępie decyzję RDN do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący, reprezentowany przez adwokata.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. niezgodność z art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez brak przyznania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego pomimo spełnienia przez niego wszelkich przesłanek do tego uprawniających;
2. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa.) poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności dorobku naukowego skarżącego i jego prac, które stanowiły podstawę do przyznania mu stopnia doktora habilitowanego.
Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie skarżącemu tytułu doktora habilitowanego, a ewentualnie,
w przypadku braku zmiany decyzji o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania RDN oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Jednocześnie wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentacją na rzecz sformułowanych w niej zarzutów. Stwierdził, że tak RN [...]UM, jak też RDN w swoich postępowaniach wzięły pod uwagę opinię recenzentów, którzy przedstawili niepełną oraz przesadnie krytyczną opinię pracy habilitacyjnej skarżącego. Recenzenci bowiem wykazali się niedostatecznym zrozumieniem i przede wszystkim docenieniem nowatorskich metod [...] przedstawionych w dwóch pracach wchodzących w skład osiągnięć naukowych skarżącego.
Zdaniem skarżącego organy błędnie za recenzentami uznali, że monografia pt. "[...]" stanowi zwykłą publikację, podczas, gdy jest to monotematyczna monografia przedstawiająca wyniki badań czynników wzrostowych i badań [...] u kobiet z rakiem przewodowym gruczołu piersiowego oraz zachodzące między nimi korelacje. Monografia ta przedstawiała wyniki wieloletnich badań skarżącego tak klinicznych, jak i biochemicznych u kobiet z rakiem [...] i zawiera nowoczesną tematykę poświęconą roli czynników wzrostowych i [...] w tej chorobie nowotworowej. Nie sposób podzielić stanowisko RDN wyrażone przez superrecenzenta, że monografia ta zawiera nieścisłości diagnostyczne, bowiem ich nie posiada, jest dokładna i rzetelna.
Odnośnie zaś do drugiej z publikacji pt. "[...]" skarżący wskazał, że oczywistym jest,
w trakcie przeprowadzanych takich badań jakie przeprowadzał, pacjentki miały wielokrotnie wykonywane czułe badanie USG [...] i [...] aparatem
o wysokiej rozdzielczości z zastosowaniem badania kolorowym [...], co umożliwiało stwierdzenie nieobecności [...] na [...]. Jest to badanie, którego czułość obecnie jest porównywalna do badania rezonansem magnetycznym (MRN). Bez tego badania współcześnie nie przystępuje się do diagnostyki onkologicznej i w ogóle diagnostyki. Nie jest potrzebne dokładne doprecyzowanie ilości tych badań do prawidłowej oceny tejże publikacji. Podobnie, zdaniem skarżącego, nie jest koniecznym do prawidłowej oceny drugiej z publikacji wskazanie danych dotyczących receptorów [...]. Obecność
w raku [...] świadczy o nieuszkodzonym mechanizmie ich wzajemnej regulacji i wiąże się z lepszym rokowaniem dając szanse na dłuższe przeżycie. Receptory [...] występują przeważnie w nowotworach wysoko zróżnicowanych. Wysoki poziom receptorów [...]
w komórkach nowotworowych sygnalizuje ich nieuszkodzoną regulację receptorów, wskazuje na mniejszą aktywność biologiczną i koreluje z [...] stopniem zróżnicowania. W pracy skarżącego nie oznaczono receptorów [...]
w tkankach raka [...] w stopniu [...]. Zawartość receptorów [...] w komórkach nowotworowych raka [...] w stopniu [...] wynosi według [...] i WSP. 83%. Świadczy to o tym, że równocześnie są obecne receptory [...], co jest związane z faktem, że do syntezy receptora [...] niezbędne są czynne receptory [...]. Synteza receptorów [...] podlega regulacji [...], a obecność tych receptorów jest wyrazem wrażliwości badanej tkanki na stymulację [...]. Pozostałe 17% przypadków są receptorowo ujemne pod względem receptorów [...]. Biorąc pod uwagę powyższe, informacje naukowe, dotyczące zawartości receptorów, nie zachodziła potrzeba ich oznaczania w przedstawionym materiale, gdyż z góry wiadomo, że w stadium [...] będą obecne w ponad 80% przypadków. W przedstawionych przez skarżącego wynikach uzyskano regresję zmian patologicznych w [...].
Odnosząc się do leku [...], skarżący wskazał, że lek ten jest dopuszczony do obrotu we wszystkich krajach UE. W Polsce lek ten stosowany jest jako import docelowy Ministerstwa Zdrowia oraz na indywidualne zapotrzebowanie pacjentek. Wątpliwości recenzentów wynikają tylko i wyłącznie z faktu braku stosowania tego leku przez nich jako powszechnego. Skarżący zaznaczył również, że w badaniach jakie wykonywał oraz ich wynikach, nie było koniecznym wskazywanie dnia cyklu,
w jakim pobierano pacjentkom krew do oznaczenia. Zdaniem skarżącego cały jego dorobek naukowy świadczy o dojrzałości naukowej.
Jak podał skarżący, trzecią ocenianą publikację była "[...]". Wskazał, że pacjentki, które miały zastosowany lek [...] miały podwyższony poziom [...] we krwi. Z kolei [...] stosowano jedynie u kobiet z [...] lub stanem [...] i [...] typu [...]. U kobiet miejskich zaburzanie [...] występowały częściej, co jest związane z wyższym poziomem stresu i często ograniczoną aktywnością fizyczną. Dodatkowo okoliczności te nie wymagają poparcia żadnym materiałem dowodowym, albowiem wynika to z doświadczenia życiowego i to niekoniecznie lekarza, a przeciętnego człowieka. Wniosek, że stwierdzane zaburzenia [...] w okresie przekwitania mogą przemawiać
za rozwojem [...] jest w pewnym stopniu uzasadniony, biorąc pod uwagę, że według niektórych autorów zespół ten obserwuje się aż u prawie 30% kobiet i jest on związany z [...]. Nie sposób zatem uznać, za organami wydającym decyzję i uchwałę, że w pracy pozostaje wiele pytań bez udzielonych odpowiedzi, albowiem niektóre z przytoczonych w publikacji okoliczności jest po prostu oczywiste.
Kolejną ocenianą publikacją była "[...]".
W pracy tej przeprowadzono badanie stężenia [...] w [...] w [...] w L. z zastosowaniem metod [...]
i obliczeniami przeprowadzonymi w [...]. Podane w publikacji wartości zawartości [...] w tkankach były przeliczane w odniesieniu
do zawartości [...], natomiast określenie zawartości [...] w [...] przeprowadzone w [...] w [...] ([...])
z zastosowaniem dostępnych preparatów handlowych – [...]. [...] badano za pomocą metod [...]. Stężenie [...] wyrażono w przeliczeniu na nmol/mg [...]. Wycinki tkankowe były analizowane na obecność [...], z zastosowaniem [...] wysokociśnieniowej ([...]). Komórki zawierające [...] były identyfikowane przez immunologiczne barwienie
z przeciwciałami [...] z zastosowaniem odpowiednich [...]. Zdaniem skarżącego nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że badanie nie zostało zaprojektowane w taki sposób żeby dać odpowiedź na pytanie czy zastosowana terapia może zapobiec lub spowolnić regresję nowotworu, bowiem wszelkie wykonywane badania właśnie taki cel miały.
Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że w przedstawionych publikacjach nie ustrzegł się wielu błędów, albowiem przedstawiane przez niego badania
i publikacje są nowatorskie, mają charakter naukowy, stanowiący znaczący wkład
w rozwód medycyny. W opinii skarżącego stwierdzenie, że prace posiadają błędy merytoryczne jest nieuzasadniony, bowiem błąd merytoryczny, zgodnie z definicją słowa "[...]" odnosi się do istotnych treści w pracy. W przedmiotowym wypadku zarówno materiał jak i metody badawcze oraz sposób interpretacji tych badań nie zawierały żadnych błędów merytorycznych.
Skarżący stanął na stanowisku, że recenzenci nie zapoznali się z jego pracami dogłębnie i w całości. Recenzje te nie są adekwatne do dorobku skarżącego koniecznego do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Recenzenci odnieśli się jedynie wyrywkowo do prac naukowych skarżącego, zaś pracę będącą podstawą habilitacji, ocenioną na [...] IF w cenionym wydawnictwie [...] za granicą
(J. Clin. Endocrinol Metab. 2014), oceniono negatywnie.
Skarżący podtrzymał wyrażone w odwołaniu uwagi do opinii recenzentów, podkreślając, że recenzenci ci dokonali absolutnie nieprawidłowej oceny dorobku naukowego skarżącego. A skoro recenzenci dokonali błędnej oceny prac skarżącego, które to oceny zostały przez organy zaaprobowane, wydana decyzja jest nieprawidłowa i winna ulec zmianie, bowiem skarżący cechuje się wszystkimi przymiotami, które powinien spełniać kandydat na doktora habilitowanego.
W konkluzji skarżący stwierdził, że nie sposób zgodzić się z wydaną decyzją, albowiem stanowi ona pokrzywdzenie dla skarżącego i niedocenienie jego dorobku naukowego w postaci braku przyznania mu tytułu doktora habilitowanego. Wszelkie publikacje i działania skarżącego w pełni stanowią znaczny wkład w rozwój dyscypliny naukowej, a osiągnięcia naukowe skarżącego są wystarczające ażeby uzyskać stopień doktora habilitowanego.
W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wniosek skarżącego o nadanie stopnia doktora habilitowanego został złożony w dniu 6 kwietnia 2019 r. (data wpływu do organu), a więc w dacie obowiązywania ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U.
z 2018 r. poz. 1668 ze zm.), która weszła w życie od dnia 1 października 2018 r. Jednakże zgodnie z treścią art. 179 ust. 2 przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, do dnia 30 kwietnia 2019 r. przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczyna się na podstawie przepisów dotychczasowych. Właściwymi zatem do procedowania w niniejszej sprawie były przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się
o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy ani czy przedłożona rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład
w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dokonuje się oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok NSA
z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy
w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz
o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Czynności przewodu habilitacyjnego kończą się bowiem uchwałami rady jednostki organizacyjnej (art. 18a ustawy o stopniach).
Zgodnie z art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o stopniach do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić:
1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie;
2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne;
3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego.
Przebieg postępowania habilitacyjnego normuje art. 18a ustawy o stopniach. Stanowi on m.in., że postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz
z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz
z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11). W myśl art. 21 ust. 1 ustawy
o stopniach osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz
z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania.
Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych
do sądu administracyjnego.
Jak już wcześniej wskazano, zakres kontroli sądu administracyjnego jest ograniczony, bowiem Sąd ten nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy
w postępowaniu przed Centralną Komisją nie naruszono norm postępowania wynikających z przepisów ustawy, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sądowa kontrola musi zatem ograniczać się jedynie do tego, czy zachowane były zasady postępowania, tzn. czy powołano odpowiednio kwalifikowanych recenzentów, czy przygotowali oni umotywowane recenzje, czy dochowano przepisów dotyczących kworum i głosowania oraz innych przewidzianych przepisami zasad postępowania (por. H. Izdebski, J. Zieliński "Komentarz do art. 29 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym" (w:) H. Izdebski, J. Zieliński "Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Komentarz", publ. LEX
nr 141291).
Ten szczególny charakter postępowania dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przez Centralną Komisję ograniczone jest natomiast wyłącznie do uzyskania recenzji, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach .Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach Centralna Komisja, po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej.
Wskazać należy, że Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone do kontroli, a nie merytorycznego orzekania w sprawie. Kontrola ta sprowadza się do kontroli prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie Naukowej
Wymaga zaznaczenia, że samo postępowanie przed Centralną Komisją do czasu podjęcia uchwały ma charakter niejawny, a zapadające w jego toku uchwały są podejmowane w tajnym głosowaniu. W sprawie o nadanie stopnia naukowego, ze względu na szczególny tryb postępowania nie może być wprost stosowany art. 10 § 1 Kpa. Dlatego w tych sprawach stosuje się odpowiednio przepisy Kpa. Ponadto decyzje Centralnej Komisji należą do decyzji wydawanych przez organ kolegialny. Decyzje tego typu stanowią podsumowanie postępowania, mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Zatem brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia tej decyzji, z uwagi na specyfikę tego postępowania, nie może być uznane za naruszenie prawa, dające podstawę do uchylenia decyzji. Ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje kolegialne podejmowane w głosowaniu tajnym, a wyników tajnego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 Kpa. (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1226/09).
Zgodnie z art. 179 ust. 10 przepisy wprowadzające ustawę – Prawo
o szkolnictwie wyższym i nauce Rada Doskonałości Naukowej wstępuje w prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.
Przechodząc do analizy niniejszej sprawy wskazać należy, że podstawą wniosku skarżącego o nadanie stopnia doktora habilitowanego było osiągnięcie naukowe - cykl publikacji: [...]. Od publikacji jako osiągnięcia naukowego należy oczekiwać rzetelnej, merytorycznej i bezbłędnej oceny naukowej.
W toku prowadzonego przez organy obu instancji postępowania, dorobek naukowy skarżącego został negatywnie oceniony zarówno przez trzech recenzentów powołanych na etapie postępowania w pierwszej instancji, jak również przez recenzenta Centralnej Komisji, rozpatrujących zasadność odwołania, którzy również uznali, że osiągnięcia naukowe habilitanta nie spełniają wymagań, określonych
w art. 16 ustawy o stopniach. Także Rada Doskonałości Naukowej po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy i stanowiskiem recenzenta powołanego przez Radę, którego to recenzję przyjęto za własną, postanowiła utrzymać w mocy uchwałę [...].
Recenzje stanowią warunek niezbędny do podjęcia uchwały przez Radę Doskonałości Naukowej, ale nie jest ona nimi w żaden sposób związana. Treść uchwały w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego nie jest ani nie musi być odzwierciedleniem wniosków/konkluzji recenzentów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 548/18). Ponadto przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie stwarzają kandydatowi na stopień naukowy możliwości dyskutowania na temat recenzji. Tym samym jednoznacznie negatywne oceny recenzentów nie mogą zostać zaprzeczone wyjaśnieniami strony.
Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że w toku postępowania przed organami obu instancji (które szczegółowo opisano, przedstawiając stan faktyczny sprawy) nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. Podjęta uchwała jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony, jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną decyzję
o sposobie załatwienia sprawy. Samo merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji, ich rzetelność i fachowość, mogło zostać wyrażone tylko w dyskusji
i następnie głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce.
W ocenie Sądu postępowanie to było zgodne z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.
Podstawowy zarzut skargi sprowadza się do polemiki z recenzjami, które zostały przedstawione w niniejszej sprawie. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia
5 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 531/08 "(...) postępowanie przed Centralną Komisją nie stwarza kandydatowi na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji, czy też kwestionowania w drodze postępowania sądowego wystawionych ocen rozprawy habilitacyjnej (dzieła), nawet jeżeli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż nie są one umotywowane, czy niesłuszne lub krzywdzące."
W związku z tym stanowisko prezentowane przez skarżącego w skardze nie może podlegać ocenie sądu administracyjnego i jako takie uznać należy je jako nieuprawnione.
"Okoliczność, że - skarżący uważa, iż recenzenci "niesprawiedliwie" ocenili jego dorobek, że pominęli okoliczności przemawiające na jego korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że - w końcu - w niektórych wypadkach zdecydowanie nie podzielili jego poglądów in merito i uznali je za nietrafne lub nieudowodnione,
a postępowanie przed CKK (wedle przyjętych zasad) nie stwarza kandydatowi możliwości toczenia dyskusji na ten temat - nie może jednak prowadzić do dyskwalifikowania, czy nawet kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych w procedurze kwalifikacyjnych ocen, nawet jeśli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż są one nie umotywowane, niesłuszne lub krzywdzące. Ktokolwiek poddaje się jakimkolwiek recenzjom - czy to w dziedzinie nauki, sztuk czy też innej wiedzy łącznie nawet z rzemiosłem - musi się zawsze liczyć z tym, że może spotkać się również z recenzjami, których w najgłębszym przekonaniu nie będzie w stanie osobiście zaakceptować. Nikt bowiem nie przyjmuje chętnie otwartej dyskwalifikacji własnych umiejętności, talentu czy wiedzy. Historia nauki i kultury przynosi opisy wielu głębokich osobistych tragedii wywołanych tego rodzaju sytuacjami, co więcej, przynosi też opisy wielu w istocie rzeczy niesprawiedliwych
i nieuzasadnionych krytycznych ocen, obalonych w dalszym biegu rzeczy. Nie znaleziono jednak dotąd lepszego i uczciwszego sposobu przeprowadzania postępowań kwalifikacyjnych, niż powoływanie recenzentów a następnie tajne głosowanie decydujące o ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy." (uzasadnienie wyroku SN z dnia 26 kwietnia 1996 r., III ARN 86/95).
Podkreślenia wymaga, że Kandydat wszczynając postępowanie habilitacyjne poddał swój dorobek naukowy kontroli odpowiednich organów środowiska naukowego i powinien przyjąć taką a nie inną jego ocenę. Podkreślić należy, że postępowanie habilitacyjne jest aktem oceny Kandydata przez recenzentów, komisję habilitacyjną i wreszcie uprawnioną radę, a nie aktem sporu Kandydata
z recenzentami. W niniejszej sprawie na wszystkich etapach postępowania Habilitant był oceniany negatywnie, co szerzej przedstawiono w części historycznej uzasadnienia.
Podstawą odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego było uznanie, że osiągnięcie naukowe przedstawione przez Kandydata nie stanowi znacznego wkładu Habilitanta w rozwój dyscypliny: nauki [...].
W postępowaniu wartość osiągnięcia naukowego została oceniona negatywnie.
Jak słusznie zauważył organ, główne osiągnięcie naukowe wskazane przez dr. J. S. nie spełnia wymogów art. 16 ustawy
o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
i w konsekwencji nie stanowi znacznego wkładu w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Odmienna ocena dorobku naukowego Kandydata nie ma wpływu na wynik niniejszego postępowania.
Podsumowując Sąd stwierdza, że analiza czynności podjętych
w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, wskazuje, iż Centralna Komisja nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.