I SA/Wa 1753/04

I SA/Wa 1753/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Łukaszewska-Macioch
Jerzy Siegień
Monika Nowicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Skarżony organ
Minister Edukacji Narodowej i Sportu
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant Emilia Rutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2005 r. sprawy ze skargi Z. F. na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...]; 2. stwierdza że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz Z. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I SA/Wa 1753/04
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej i Sportu utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] o odmowie sprostowania zaświadczenia z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] i wydania nowego zaświadczenia o treści wskazanej przez wnioskodawcę Z. F..
Powyższe postanowienia zapadły w oparciu o następujący stan faktyczny:
W dniu [...] kwietnia 2003 r. Minister Edukacji Narodowej i Sportu wydał Z. F. zaświadczenie nr [...] stwierdzające, iż dokument Nr [...] wydany w P. w dniu [...] czerwca 1987 r. decyzją Ministra Szkolnictwa C. Republiki Socjalistycznej o nadaniu Z. F. tytułu naukowego docenta w dziedzinie [...] był równoważny w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z dokumentem o nadaniu tytułu naukowego profesora nadzwyczajnego na podstawie art. 30 ustawy z dnia 31 marca 1965 r. o stopniach i tytułach naukowych (Dz. U. z 1985 r. Nr 42, poz. 201) oraz, iż z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz.386), na podstawie art. 41 ust. 3 tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego stał się tytułem naukowym profesora.
W dniu [...] grudnia 2003 r. Z. F. złożył wniosek do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu o wydanie sprostowanego zaświadczenia nr [...] o określonej treści - w trybie art. 217 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Stwierdzając, że przepis KPA nie przewidują prostowania wydanego zaświadczenia, po rozpatrzeniu w/w wniosku, na podstawie art. 217 KPA w dniu [...] marca 2004 r. organ centralny wydał wnioskodawcy nowe zaświadczenie nr [...], które uwzględniało elementy zawarte w treści żądania.
W zaświadczeniu tym organ administracji określił daty wejścia w życie poszczególnych ustaw, wskazując tym samym, że do dnia 26 września 1990 r. /tj. do ostatniego dnia obowiązywania ustawy z dnia 31 marca 1965 r. o stopniach i tytułach naukowych (Dz. U. z 1985 r. Nr 42, póz. 201)/ obowiązywała równoważność c. tytułu naukowego docenta z polskim tytułem naukowym profesora nadzwyczajnego oraz że od dnia 27 września 1990 r. /tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (D. U. Nr 65, póz. 386)/ - tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, jest równoważny tytułowi naukowemu profesora.
Wnioskiem z dnia [...] maja 2004 r. Z. F. wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku o sprostowanie zaświadczenia. W piśmie tym podniósł, że zaświadczenie nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. tylko w pewnej części uwzględniło jego żądanie. Zaświadczenie to bowiem - tak jak i poprzednie - nie stwierdzało wprost, że nadany mu c. tytuł naukowy jest równoważny polskiemu tytułowi profesora i zinterpretowanie treści wydanego zaświadczenia wymaga znajomości prawa polskiego i międzynarodowego oraz zasad logiki co jest dla wnioskodawcy dużym utrudnieniem w posługiwaniu się przedmiotowym dokumentem.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. Minister Edukacji Narodowej i Sportu powyższego wniosku nie uwzględnił i odmówił wydania nowego zaświadczenia, podnosząc, że wnioskodawca otrzymał już zaświadczenie nr [...], w którym zostały poświadczone fakty i stan prawny zaistniały w latach 1987 - 1990 a tym samym zostały spełnione wszystkie warunki przewidziane przepisem art. 217 k.p.a.
Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie dodatkowo zauważając, że stwierdzenie, iż uzyskany przez Z. F. w 1987 r. c. tytuł docenta jest równoważny z tytułem profesora uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej po 1990 r. w wyniku nadania przez Prezydenta RP byłoby zgodne z faktami i stanem prawnym, wtedy, gdyby wnioskodawca otrzymał - zgodnie z c. ustawą nr 39/1980 Sb. o szkolnictwie wyższym § 74 tytuł profesora, w wyniku mianowania go przez Prezydenta C. Republiki Socjalistycznej na wniosek Rządu C.. W przedmiotowej sytuacji natomiast - co wynikało z przedłożonych dokumentów - Z. F. został mianowany przez Ministra Szkolnictwa C. Republiki Socjalistycznej docentem.
Jednocześnie w piśmie z dnia [...] maja 2003 r nr [...] Ministerstwo poinformowało Rektora Politechniki S., że z zaświadczenia
nr [...] wystawionego w dniu [...] kwietnia 2003 r. wynika, iż Z. F. ma uprawnienia przysługujące osobie posiadającej tytuł naukowy profesora.
Powyższe postanowienie stało się z kolei przedmiotem skargi Z. F. do Sądu, w której, skarżący - powtarzając zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - podniósł, iż zaskarżone orzeczenie narusza przepis art. 217 k.p.a., gdyż w treści swojej nie uwzględnia wszystkich zmian, jakie zaistniały w polskim systemie prawnym i w rezultacie nie potwierdza wprost, że nadany skarżącemu w C. tytuł docenta jest równoważny z obecnym w Polsce tytułem naukowym profesora. W związku z powyższym skarżący domagał się w skardze wydania zaświadczenia zgodnego z jego żądaniem.
W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej i Sportu podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznych decyzji administracyjnych i w związku z tym nie rozpoznaje sprawy w jej aspekcie merytorycznym - jak domagał się tego skarżący - a jedynie - jak wspomniano - ocenia wydany akt pod względem jego legalności.
Ponieważ w przedmiotowej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie poprzedzające je naruszają prawo procesowe w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia, skutkowało to uchyleniem obu w/w/ orzeczeń.
Przede wszystkim należy zauważyć, że przedmiotowe postanowienia zostały wydane w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych, które - zgodnie z przepisem art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wraz ze skargą i odpowiedzią na nią organ zobowiązany był przedstawić Sądowi. Akta takie istotnie zostały przekazane do Sądu, ale nie zawierały podstawowego w sprawie dokumentu jakim był dokument stwierdzający nadanie skarżącemu przez Ministra Szkolnictwa C. Republiki Socjalistycznej tytułu docenta w dziedzinie [...].
Podkreślenia wymaga, że z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wydane rozstrzygnięcie zostało oparte na stwierdzeniu cyt: "(...) wynikało z przedłożonych dokumentów - Z. F. został mianowany przez Ministra Szkolnictwa C. Republiki Socjalistycznej docentem" podczas, gdy w zaświadczeniu nr [...] mowa jest o tytule docenta nadanym wnioskodawcy przez Ministra Szkolnictwa C. Republiki Socjalistycznej.
W tych warunkach zaistniała rozbieżność dodatkowo przemawiała za koniecznością zapoznania się z treścią w/w dokumentu.
Zwrócić zresztą należy dodatkowo uwagę, że tę okoliczność zaakcentował także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 listopada 2001 r. sygn. akt I SA 2724/00 zapadłym ze skargi Z. F. na odmowę wydania mu przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu stosownego zaświadczenia.
W powyższym wyroku, znanym Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny expressiss verbis stwierdził, że nie zostało w tamtej sprawie przeprowadzone w sposób właściwy postępowanie wyjaśniające, gdyż organ nie dołączył do akt w tłumaczeniu na język polski dokumentu wydanego wnioskodawcy tytułu docenta w C..
Ponadto - jak wynika z treści sentencji obu postanowień Ministra - zostały one wydane w następstwie wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2004 r. w przedmiocie sprostowania zaświadczenia nr [...] i wydania nowego zaświadczenia, podczas gdy wniosek ten dotyczył zaświadczenia nr [...] i z treści uzasadnień w/w postanowień wynikało, że w tym zakresie wniosek został rozpatrzony.
Z uwagi na fakt, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie jest możliwe dokonywanie jego zmiany, co zresztą słusznie organ zauważył, wniosek z dnia [...] maja 2004 r. został prawidłowo potraktowany jako nowy wniosek. Tym niemniej sentencja postanowienia zawierająca treść rozstrzygnięcia winna odpowiadać treści uzasadnienia.
Nadmienić w tym miejscu dodatkowo wypada, że postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia powinno zawierać wszystkie elementy przewidziane art. 124 i 125 k.p.a. w tym m. in. prawidłowo sformułowane rozstrzygnięcie. Do postanowień zaś stosuje się odpowiednio w tym zakresie przepisy dotyczące decyzji (art. 107 § 2-5 w związku z art. 126 k.p.a.). W związku z tym rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia winno być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny a nie pośrednio wynikać z jego uzasadnienia a tym bardziej odsyłać do treści pisma z strony (vide: wyrok NSA z 30.06.98 r. I SA/Łd 1478/96 nie publ.).
Biorąc powyższe wadliwości proceduralne pod uwagę a zwłaszcza konieczność zapoznania się z pełnym materiałem dowodowym (dokumentem źródłowym z tłumaczeniem na język polski) Sąd - z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.
Dopiero przedstawienie Sądowi pełnego materiału dowodowego umożliwi bowiem rozstrzygnięcie sprawy w kontekście zarzutów merytorycznych zawartych w skardze.