I SA/Wa 175/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę J. K. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta odmawiającą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w Warszawie. Grunt ten znajdował się na terenie objętym dekretami warszawskimi z lat 1945-1948. Kluczowym zagadnieniem było ustalenie, czy wnioski o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) zostały złożone w ustawowych terminach. Skarżący opierali swoje roszczenia na wniosku Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego z 1948 r. oraz na wniosku J. S. z 1991 r. Sąd, analizując stan prawny i faktyczny, stwierdził, że wniosek dekretowy z 1948 r. nie został złożony przez uprawnione osoby w terminie, a wniosek z 1991 r. został złożony po terminach przewidzianych zarówno w dekrecie, jak i w ustawie o gospodarce nieruchomościami (art. 214 u.g.n.). Oba terminy – 6-miesięczny termin do złożenia wniosku dekretowego (upływający 19 października 1948 r.) oraz termin do złożenia wniosku na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami (do 31 grudnia 1988 r.) – miały charakter materialnoprawny i prekluzyjny, co oznaczało wygaśnięcie roszczeń w przypadku ich przekroczenia. Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo odmówiły ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, ponieważ nie zostały spełnione wymogi formalne i czasowe. W związku z tym skargę oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja terminów materialnoprawnych w sprawach dotyczących dekretów warszawskich i prawa użytkowania wieczystego.
Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej gruntów warszawskich i terminów związanych z dekretami.
Zagadnienia prawne (3)
Czy wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu warszawskiego, złożony przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny w 1948 r., może być uznany za skutecznie złożony w imieniu dawnych właścicieli?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, Okręgowy Urząd Likwidacyjny nie miał uprawnień do złożenia wniosku dekretowego w imieniu dawnych właścicieli, a wniosek ten nie został poparty przez nich.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że Okręgowy Urząd Likwidacyjny nie był uprawniony do złożenia wniosku dekretowego w imieniu dawnych właścicieli, a sam wniosek nie został skutecznie złożony w terminie.
Czy wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, złożony w 1991 r., został złożony w ustawowym terminie?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek z 1991 r. został złożony po terminie przewidzianym w dekrecie z 1945 r. oraz w ustawie o gospodarce nieruchomościami.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że termin do złożenia wniosku dekretowego upłynął w 1948 r., a termin do złożenia wniosku na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami upłynął w 1988 r. Wniosek z 1991 r. nie spełniał tych wymogów.
Jaki jest charakter terminów przewidzianych w dekrecie z 1945 r. i ustawie o gospodarce nieruchomościami dotyczących składania wniosków o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Terminy te mają charakter materialnoprawny i prekluzyjny, co oznacza, że ich upływ powoduje wygaśnięcie roszczenia i brak możliwości przywrócenia terminu.
Uzasadnienie
Sąd powołał się na orzecznictwo NSA i WSA, zgodnie z którym terminy te są terminami prawa materialnego, a ich uchybienie skutkuje wygaśnięciem roszczenia.
Przepisy (24)
Główne
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.g.n. art. 214 § 1 i 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
Ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości art. 82 § 1 i 2
Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy art. 7 § 1
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 134 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych art. 1 § 1 i 2
Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy art. 1
Rozporządzenie z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania gruntów przez gminę m.st. Warszawy
k.p.a. art. 58-60
Kodeks postępowania administracyjnego
Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej o postępowaniu administracyjnem art. 15 i nast.
Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej o postępowaniu administracyjnem art. 16 § 4
k.p.a. art. 63 i nast.
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77 § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 80
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 107 § 3
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 97 § 1 pkt 4
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 78 § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 138 § 2 zd. 2 i 2a
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 8 § 1 i 2
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 156 § 1 pkt 2
Kodeks postępowania administracyjnego
Dekret o majątkach opuszczonych i poniemieckich art. 7 ust. 2 pkt a) i d) oraz ust. 3
Dekret o majątkach opuszczonych i poniemieckich art. 15 i 19
Rozporządzenie Ministrów Skarbu i Ziem Odzyskanych o zakresie działania i organizacji urzędów likwidacyjnych art. §3
Dekret prawo opiekuńcze art. 58 § 1
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wnioski o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego zostały złożone po terminach ustawowych. • Okresy przewidziane w dekrecie z 1945 r. i ustawie o gospodarce nieruchomościami na składanie wniosków mają charakter materialnoprawny i prekluzyjny. • Okręgowy Urząd Likwidacyjny nie był uprawniony do złożenia wniosku dekretowego w imieniu dawnych właścicieli.
Odrzucone argumenty
Zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. dotyczących wyjaśnienia stanu faktycznego, wezwania następców prawnych, rozpoznania wniosków dowodowych oraz braku uwzględnienia wskazań organów wyższej instancji. • Zarzut błędnej wykładni art. 7 dekretu dotyczącej uprawnień Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego.
Godne uwagi sformułowania
termin z art. 7 ust. 1 dekretu do zgłoszenia wniosku o przyznanie na gruncie prawa własności czasowej i termin, który przewidywał wygaśnięcie praw do odszkodowania z art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. są terminami prawa materialnego. Konsekwencją tego jest prekluzyjność - co powoduje wygaśnięcie roszczenia w przeciwieństwie do terminów procesowych, które z reguły są przywracalne.
Skład orzekający
Elżbieta Lenart
przewodniczący sprawozdawca
Gabriela Nowak
członek
Joanna Skiba
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja terminów materialnoprawnych w sprawach dotyczących dekretów warszawskich i prawa użytkowania wieczystego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej gruntów warszawskich i terminów związanych z dekretami.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy historycznych dekretów warszawskich i ich wpływu na współczesne prawa do nieruchomości, co może być interesujące dla prawników specjalizujących się w prawie nieruchomości i historii prawa.
“Dekrety warszawskie nadal kształtują prawo własności: Sąd rozstrzyga o historycznych roszczeniach do gruntu.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.