I SA/Wa 1748/18

I SA/Wa 1748/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-01-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dariusz Chaciński /przewodniczący/
Iwona Kosińska
Przemysław Żmich /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne
Grunty warszawskie
Sygn. powiązane
I OSK 2192/19 - Wyrok NSA z 2022-10-24
I OSK 2142/19 - Wyrok NSA z 2022-10-24
I SA/Wa 1745/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-01-25
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu wniosków B. Z. i T. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] października 2017 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z [...] lutego 1969 r. nr [...] ustalającej odszkodowanie w kwocie [...] zł za grunt o pow. [...] m² położony w W. przy ul. [...], pochodzącej z tabeli likwidacyjnej wsi C. nr [...], stanowiący własność spadkobierców P. U.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzją z [...] października 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z [...] lutego 1969 r. i stwierdził, że organ prowadzący postępowanie w sprawie przyznania odszkodowania prawidłowo ustalił, że zostały spełnione przesłanki przyznania odszkodowania wymienione w ustawie z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94) – dalej zwanej "ustawą", tj. fakt, iż nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne, a byli właściciele zostali pozbawieni jej użytkowania po 5 kwietnia 1958 r. Ponadto organ nadzoru wskazał, że nie było konieczne przeprowadzenie rozprawy w toku postępowania, gdyż nieruchomość była z mocy prawa własnością Skarbu Państwa i nie prowadzono w stosunku do niej postępowania wywłaszczeniowego.
8 listopada 2018 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa wpłynęły wnioski B. Z. i T. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] października 2017 r. We wnioskach strony zarzucają, że kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 21 ustawy. W toku postępowania odszkodowawczego nie dopełniono bowiem obowiązku przeprowadzenia rozprawy i wysłuchania opinii biegłych na rozprawie odszkodowawczej.
Po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister stwierdził, że nie mogły one zostać uwzględnione. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja Prezydium Rady Narodowej W. z [...] lutego 1969 r. ustalająca odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], stanowiącą gospodarstwo rolne, pochodzące z tabeli likwidacyjnej tej wsi C. nr [...], będącą własnością J. U., K. U. i L. W. - spadkobierców zmarłego [...] grudnia 1943 r. P. U. została objęta działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) – dalej zwanego "dekretem". Z dniem wejścia w życie dekretu, tj. 21 listopada 1945 r. przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Gminy W., a następnie na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. z 1950 r. Nr 14, poz. 130).
Prezydium Rady Narodowej W. decyzją z [...] lutego 1969 r., na podstawie ustawy, ustaliło odszkodowanie za grunt o pow. [...] m2 oraz rośliny, położony w W. przy ul. [...], pochodzący z tabeli likwidacyjnej wsi C. nr [...] w kwocie [...] zł i przyznało je J. U., K. U. i L. W. Podmiotem wskazanym do wypłaty odszkodowania była Dyrekcja Rozbudowy Miasta W.
Organ przywołał treść art. 53 ust. 1 i 2 ustawy i wyjaśnił, że w trybie tych przepisów, w celu przyznania odszkodowania za nieruchomość objętą działaniem dekretu konieczne było łączne zaistnienie dwóch przesłanek: po pierwsze – nieruchomość winna stanowić albo gospodarstwo rolne, warzywnicze, sadownicze albo działkę, która przed dniem wejścia w życie dekretu mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne albo była zabudowana domem jednorodzinnym oraz, po drugie – poprzedni właściciele lub ich następcy prawni zostali pozbawieni możliwości faktycznego władania wymienionym gospodarstwem albo działką pod budowę domu jednorodzinnego po 5 kwietnia 1958 r. lub po tej dacie dom jednorodzinny przeszedł na własność państwa.
W ocenie Ministra organ przyznający odszkodowanie prawidłowo zastosował art. 53 ustawy, oceniając, że spełnione zostały przesłanki przewidziane we wskazanym przepisie. Z dotychczas przeprowadzonych w sprawie ustaleń organów administracji wynika bowiem, że grunt pochodzący z tabeli likwidacyjnej wsi C. nr [...] o pow. [...] m2 położony w W. przy ul. [...] stanowił część gospodarstwa rolnego.
Ponadto analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza, że spełniona została również druga z przesłanek niezbędnych dla przyznania odszkodowania zawarta w ustawie, a mianowicie byli właściciele po 5 kwietnia 1958 r. zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania przedmiotową nieruchomością. Jak wynika z akt sprawy utrata władania nastąpiła wskutek objęcia nieruchomości decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [...] z 5 kwietnia 1965 r. dla osiedla mieszkaniowego z usługami "P".
Następnie Minister dokonał, w świetle obowiązujących w dniu wydania kwestionowanej decyzji przepisów prawa, szczegółowej analizy prawidłowości wyliczenia przez organ odszkodowawczy wysokości przyznanego odszkodowania. W ocenie Ministra z poczynionych ustaleń wynika, że dokonując poszczególnych wyliczeń, organ odszkodowawczy kierował się wytycznymi zawartymi w przepisach prawa. Tym samym tak ustalone odszkodowanie należy uznać za wyliczone prawidłowo. Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie przyznane zostało odszkodowanie po przeprowadzeniu niezbędnego postępowania wyjaśniającego, w którym brały aktywny udział osoby uprawnione oraz zgodnie z obowiązującymi wówczas państwowymi cennikami.
W ocenie Ministra, wobec tych okoliczności sprawy, a w szczególności wobec niezaskarżenia decyzji ustalającej odszkodowanie w oparciu o sporządzone elaboraty szacunkowe, jak i tryb odwoławczy, stawiane zarzuty nie mogły być oceniane w kategoriach przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu odszkodowania.
Równocześnie Minister uznał, że nie można przyjąć, że sam fakt braku rozprawy, a w konsekwencji nieobecność biegłego na rozprawie, bez wykazania, że fakt ten miał jakikolwiek wpływ na wysokość ustalonego odszkodowania, stanowi rażące naruszenie prawa będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżące dodatkowo zarzuciły, że organ odszkodowawczy w swej decyzji pominął kwestię przyznania nieruchomości zamiennej. Odnosząc się do jej kwestii Minister wskazał, że ustawa jako zasadę przyjmowała przyznawanie odszkodowania (w formie pieniężnej) za wywłaszczoną nieruchomość (art. 7), a dopiero w dalszej kolejności dostarczenie nieruchomości zamiennej (art. 10). Nieruchomość zamienna przyznawana była "w miarę możności", co oznacza, że organ dysponował uznaniem administracyjnym i nie miał obowiązku przyznania nieruchomości zamiennej.
W związku z powyższym, organ nie znalazł podstawy, by uznać, że decyzja Prezydium Rady Narodowej W. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Minister zaznaczył, że żadnych zastrzeżeń, co do prawidłowości ustalonego odszkodowania, nie zgłaszali adresaci decyzji odszkodowawczej.
Na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła T. C. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 20 i art. 21 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie obrazę przepisów ww. ustawy, objawiającą się wydaniem decyzji odszkodowawczej przy braku przeprowadzenia obligatoryjnej rozprawy administracyjnej z udziałem biegłych. Zarzuciła, że rażąco naruszony został art. 20 i art. 21 ustawy, ponieważ organ ustalający odszkodowanie złamał nakaz wynikający z jasnego w swej treści i jednoznacznego przepisu prawa, przewidującego obligatoryjną rozprawę, co z pewnością mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Poza tym uważa, że w postępowaniu odszkodowawczym organ naruszył rażąco art. 7, art. 8 § 1, art. 57 § 3, art. 82 § 2 pkt 3, art. 88 § 1 kpa w zw. z art. 10 ust. 1 Konstytucji PRL za 22 lipca 1952 r. Organ orzekający bo odszkodowaniu winien zawiadomić strony o wszczęciu postępowania odszkodowawczego, poinformować strony o przysługujących im uprawnieniach, w szczególności z art. 10 ust. 1 ustawy i o możliwości ich realizacji, również w toku rozprawy, a także winien poinformować strony o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i zgłoszeniu wyjaśnień. Dodatkowo zarzuciła, że błędne jest twierdzenie Ministra, że organ orzekający o odszkodowaniu dysponował uznaniem administracyjnym i nie miał obowiązku przyznania nieruchomości zamiennej organu w trybie art. 10 ust. 1 ustawy. Zwrot "w miarę możliwości" oznaczał, że dostarczenie nieruchomości zamiennej było uzależnione od istnienia takiej nieruchomości, a nie od uznania organu. Uważa wydaną decyzję odszkodowawczą za rażąco naruszającą prawo, także z uwagi na brak możliwości pogodzenia jej z zasadą praworządnego państwa. Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] października 2017 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podkreślił, że wszelkie okoliczności mające znaczenie w sprawie zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest uzasadniona.
W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do natury postępowania nadzorczego. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem oceny jest to, czy decyzja kwestionowana w tym trybie obarczona jest kwalifikowanymi wadami z art. 156 § 1 kpa. W tym trybie weryfikacji decyzji ustala się, czy w kontrolowanej decyzji tkwią wady o największym ciężarze gatunkowym. Jeżeli chodzi o podstawę do stwierdzenia nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) trzeba wskazać, że podstawowym warunkiem uznania, że organ działał z rażącym naruszeniem prawa jest to, czy organ ten naruszył jasny w swej treści przepis prawa (np. nakaz lub zakaz ustanowiony w przepisie). O rażącym naruszeniu prawa nie można zatem mówić wówczas, gdy chodzi o błąd w wykładni przepisu prawa, jeżeli dany przepis może być różnie rozumiany. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie służy do ponownej merytorycznej oceny sprawy, co do jej istoty. Nie jest to kontynuacja postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, ponieważ organ wyższego stopnia nie jest organem orzekającym jako organ III instancji. Istotą tego postępowania – jeżeli chodzi o ocenę decyzji pod kątem przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa (rażącego naruszenia prawa) - jest to, aby w oparciu o przepisy prawa stanowiące podstawę prawną kwestionowanej decyzji dokonać jej weryfikacji i w ramach nadzorczego postępowania dowodowego potwierdzić, czy organ kontrolowany orzekając w określony sposób działał z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie.
Wobec tego, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa), z której wypływa domniemanie prawidłowości kontrolowanej decyzji, wadę rażącego naruszenia przepisów prawa należy wykazać. Wady nieważności nie można bowiem domniemywać.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, aby decyzja Prezydium Rady Narodowej W. z [...] lutego 1969 r. orzekająca o odszkodowaniu za przejętą przez Państwo część nieruchomości warszawskiej, oznaczonej jako tabela likwidacyjna wsi C. nr [...] o pow. [...] m2 zawierała wady nieważności z art. 156 § 1 kpa, w szczególności była obarczona wadą rażącego naruszenia prawa.
Podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji odszkodowawczej stanowił art. 53 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem przepisy ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do odszkodowania za gospodarstwa rolne, sadownicze i warzywnicze na gruntach, które na podstawie dekretu przeszły na własność Państwa, jeżeli ich poprzedni właściciele lub następcy prawni tych osób, prowadzący wymienione gospodarstwa, pozbawieni zostaną użytkowania wspomnianych gruntów po wejściu w życie niniejszej ustawy.
Z powyższego przepisu wynika, że organ obowiązany był do ustalenia odszkodowania za nieruchomości warszawskie przejęte w trybie dekretu, jeżeli: 1) nieruchomości stanowiły gospodarstwa rolne, sadownicze i warzywnicze przed dniem wejścia w życie dekretu (przed 21 listopada 1945 r.), 2) ich poprzedni właściciele lub następcy prawni tych osób, prowadzący wymienione gospodarstwa, pozbawieni zostaną użytkowania wspomnianych gruntów po wejściu w życie ustawy (po 5 kwietnia 1958 r.).
Istotne jest też to, że art. 53 ustawy nakazywał ustalenie odszkodowania za przejęcie przez Państwo w trybie dekretu określonych kategorii nieruchomości, ale nie określał w jakim ma to nastąpić trybie. Wobec tego ustalenie odszkodowania było możliwe nie tylko na wniosek strony. Ustalenie odszkodowania mogło też nastąpić z urzędu, ponieważ przejęcie nieruchomości warszawskich w trybie dekretu na rzecz Państwa nastąpiło z mocy samego prawa przed wejściem w życie ustawy i nie zachodziła potrzeba prowadzenia w tym zakresie postępowania wywłaszczeniowego (ustawa wymagała jedynie złożenia wniosku o wywłaszczenie – art. 2 ust. 2 i art. 15 ustawy).
Trzeba też wskazać, że skoro art. 53 ust. 1 ustawy wiązał możliwość przyznania odszkodowania z okolicznością faktyczną, tj. pozbawieniem uprawnionych przed 5 kwietnia 1958 r. użytkowania nieruchomości stanowiącej gospodarstwo rolne, to ustalenie charakteru nieruchomości, na gruncie art. 8 ustawy, także należało wiązać z okolicznością faktyczną, tj. faktycznym sposobem użytkowania gruntu, a nie z jego planistycznym przeznaczeniem przed datą wejścia w życie dekretu.
Nie jest sporne między stronami to, że przedmiotowy teren (grunt o pow. [...] m2), położony obecnie w rejonie ul. [...] przed datą wejścia w życie dekretu stanowił gospodarstwo rolne. Potwierdzają to B. Z. i T. C. we wnioskach o stwierdzenie nieważności z 11 maja 2015 r., zaświadczenie z [...] stycznia 1949 r., zaświadczenie K. z [...] stycznia 1969 r., protokół przesłuchania z [...] stycznia 1968 r.
Nie budzi wątpliwości to, że przedmiotowy grunt o pow. [...] m2 w części dotyczącej pow. [...] m2 został dopiero po 5 kwietnia 1958 r. przeznaczony pod budowę osiedla mieszkaniowego "P." z usługami, co potwierdza decyzja lokalizacyjna nr [...], treść decyzji odszkodowawczej z [...] lutego 1969 r., opinia geodezyjna z [...] lutego 2017 wraz z załącznikami mapowymi, protokół zdawczo – odbiorczy z [...] marca 1968 r.
Przesłanki z art. 53 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do terenu o pow. [...] m2 zostały zatem spełnione. Postępowanie nieważnościowe nie wykazało, aby opisane wyżej istotne dla sprawy okoliczności przedstawiały się inaczej.
Jeżeli chodzi przepisy regulujące zasady ustalania odszkodowania trzeba wskazać, że tę kwestię regulował Rozdział 2 ustawy (Odszkodowanie).
Zgodnie z art. 8 ust. 1 odszkodowanie za grunty rolne (orne, warzywnicze, sadownicze, łąki, pastwiska itd.) powinno odpowiadać cenom ustalonym za grunty rolne przeznaczone do sprzedaży z zapasów Państwowego Funduszu Ziemi.
Według art. 8 ust. 2 ustawy odszkodowanie za zasiewy, uprawy i plony, jeżeli właściciel nie mógł ich wskutek wywłaszczenia zebrać i sprzątnąć, powinno odpowiadać wartości przewidywanych zbiorów według przeciętnych cen przyjętych w obrocie po odliczeniu wartości nakładów, które właściciel poniósłby w związku z dokonaniem zbioru.
Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy odszkodowanie za plantacje kultur wieloletnich powinno odpowiadać kosztom ich założenia i pielęgnacji do czasu pierwszych pełnych zbiorów. Odszkodowanie zmniejsza się z każdym następnym rokiem o sumę amortyzacji plonowań, która wynika z podzielenia kosztów założenia i pielęgnacji plantacji przez liczbę lat jej produkcyjności.
Jak wynika z treści decyzji odszkodowawczej z [...] lutego 1969 r. odszkodowanie za grunt zostało przyznane w wysokości maksymalnej, zgodnej z § 1 ust. 1 pkt 1 zarządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 24 września 1962 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M. P. Nr 72, poz. 335 ze zm.) do którego odsyłał art. 8 ust. 1 ustawy, tj. poprzez działanie matematyczne: 3,6 zł (cena sprzedażna 1 m2 państwowej nieruchomości rolnej) x [...] m2 (powierzchnia gruntu) = [...] zł (wysokość odszkodowania).
Z kolei odszkodowanie za rośliny (plantację porzeczek) zostało przyznane na podstawie elaboratu szacunkowego rzeczoznawcy Prezydium Rady Narodowej W. z [...] maja 1968 r. Odszkodowanie za rośliny zostało ustalone zgodnie z § 4 ust. 2 powyższego zarządzenia, tj. na podstawie opinii rzeczoznawcy w wysokości [...] zł, z uwzględnieniem danych wynikających z instrukcji Instytutu Sadownictwa podaną do stosowania przez MSW.
Decyzja o odszkodowaniu zawiera elementy, o których mowa w art. 99 § 1 kpa (w wersji obowiązującej w dacie jej wydania).
W zakresie ustalenia odszkodowania Sąd nie dopatrzył się także innych wad nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 kpa.
Jeżeli chodzi o podnoszone w skardze zarzuty Sąd zwraca uwagę, że z art. 53 ustawy nie wynika w sposób jasny i oczywisty, że w sprawie o odszkodowanie za grunty warszawskie przejęte na własność Państwa znajdował zastosowanie art. 20 i art. 21 ustawy, przewidujący ustalenie odszkodowania na postawie wyników rozprawy, po wysłuchaniu na niej opinii biegłych.
Użyty w art. 53 ust. 1 ustawy zwrot: przepisy niniejszej ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się "odpowiednio" można interpretować w różny sposób.
Można przyjąć, jak to czyni skarżąca, że w sprawie odszkodowawczej winny mieć zastosowanie, odnoszące się do odszkodowania, przepisy materialne z Rozdziału 2 oraz przepisy proceduralne zawarte w Rozdziale 3 ustawy. Za tym stanowiskiem mogło przemawiać to, że przejęcie z mocy prawa na własność Państwa gruntów warszawskich miało charakter wywłaszczeniowy sensu largo, a więc przy orzekaniu o odszkodowaniu winny być stosowane wszystkie przepisy ogólnego prawa wywłaszczeniowego, zawarte w ustawie.
Możliwa jest jednak i taka interpretacja art. 53 ust. 1 ustawy, która zakłada, że do spraw o odszkodowanie za przejęcie z mocy prawa na własność Państwa gruntów warszawskich znajdowały zastosowanie tylko i wyłącznie przepisy materialne z Rozdziału 2 ustawy. Za przyjęciem tej wykładni wspomnianego wyżej przepisu może przemawiać to, że przejęcie gruntu w trybie dekretu nie miało charakteru klasycznego wywłaszczenia. Ten tryb nabycia mienia charakteryzował się istotnymi odmiennościami w stosunku do wywłaszczenia na zasadach ogólnych. Przejęcie terenu następowało w sposób uproszczony - z mocy samego prawa, z dniem wejścia w życie dekretu (art. 1 dekretu). W tym przypadku nie była wydawana decyzja wywłaszczeniowa o charakterze konstytutywnym, po przeprowadzeniu znacznie sformalizowanego postępowania wywłaszczeniowego, uregulowanego w ustawie, w szczególności po przeprowadzeniu obligatoryjnej rozprawy (art. 20 i art. 21 ustawy). Nie miało więc miejsca nabycie nieruchomości z dniem uostatecznienia się decyzji wywłaszczeniowej (art. 30 ust. 1 ustawy). Po drugie – w niniejszej sprawie odszkodowawczej była wydawana odrębna decyzja ustalająca odszkodowanie, inaczej niż przy wywłaszczeniu na zasadach ogólnych, gdzie – co do zasady – wydawana była decyzja o wywłaszczeniu, po przeprowadzeniu postępowania wywłaszczeniowego, zawierająca m.in. rozstrzygnięcie o odszkodowaniu, terminie jego zapłaty i osobach uprawnionych do odszkodowania (art. 22 ust. 1 ustawy). Po trzecie – art. 53 ust. 1 ustawy nawiązywał jedynie do przepisów dotyczących odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, tj. zasad ustalania i wypłaty odszkodowania, a nie do przepisów regulujących tryb postępowania wywłaszczeniowego (Rozdział 3 ustawy).
Tę argumentację może dodatkowo wzmacniać to, że na mocy art. 195 § 1 kpa (w wersji obowiązującej w dacie wydania decyzji odszkodowawczej) straciły moc dotychczasowe przepisy w sprawach uregulowanych w kodeksie, co mogło odnosić się do przepisów proceduralnych zawartych we wcześniejszych, niż kpa ustawach, w tym przepisów normujących takie kwestie procesowe jak przeprowadzenie rozprawy z udziałem biegłych, skoro wprowadzony z dniem 1 stycznia 1961 r. kpa tego typu kwestie regulował.
Skoro zatem możliwa jest dwuwariantowa wykładnia art. 53 ust. 1 ustawy, to nie można Prezydium Rady Narodowej W. postawić zarzutu wydania decyzji odszkodowawczej z 1969 r. z oczywistym, a więc rażącym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, naruszeniem prawa, w tym art. 21 ustawy (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1418/16).
Sąd zauważa, że decyzja odszkodowawcza z 1969 r. jest uważana za ważną zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa) i skoro jest w obrocie prawnym, to korzysta z domniemania prawidłowości. Poza tym jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, który korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą zawartych w tym dokumencie treści. Aby zatem wykazać, że decyzja z 1969 r. jest rażąco wadliwa trzeba ten fakt wykazać, czego skarżąca nie uczyniła.
Jeżeli chodzi o brak przyznania nieruchomości zamiennej zamiast odszkodowania pieniężnego, w trybie art. 10 ust. 1 ustawy, Sąd zwraca uwagę, że z art. 7 ustawy wynikało, że zasadą było ustalenie odszkodowania w formie pieniężnej. Art. 10 ust. 1 ustawy zobowiązywał ubiegającego się o wywłaszczenie do dostarczenia nieruchomości zamiennej. Trzeba jednak wskazać, że w sprawie odszkodowawczej z art. 53 ust. 1 ustawy nie występował "ubiegający się o wywłaszczenie" (nieruchomość przejęło Państwo z mocy samego prawa). Poza tym dostarczenie nieruchomości zamiennej następowało na żądanie właściciela (takiego żądania brak w aktach sprawy) i "w miarę możności", co sugeruje swobodną (ale nie dowolną) decyzję organu w zakresie realizacji tej formy odszkodowania (por. wyrok NSA z 1 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 1681/07). Nie można zatem sytuacji nieprzyznania nieruchomości zamiennej traktować w kategoriach rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zwłaszcza, gdy w aktach sprawy znajduje się protokół przesłuchania J. U. z [...] stycznia 1968 r., który oświadczył, że domaga się ustalenia odszkodowania dla wszystkich spadkobierców P. U. właściciela gruntów z tabeli likwidacyjnej nr [...].
Podniesione w skardze zarzuty naruszenia: art. 7, art. 8 § 1, art. 57 § 3, art. 82 § 2 pkt 3, art. 88 § 1 kpa w zw. z art. 10 ust. 1 Konstytucji PRL z 22 lipca 1952 r., tj. braku zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania odszkodowawczego, poinformowania stron o przysługujących im uprawnieniach, w szczególności z art. 10 ust. 1 ustawy i o możliwości ich realizacji, również w toku rozprawy, a także o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i zgłoszeniu wyjaśnień dotyczą szeroko rozumianej problematyki pozbawienia stron udziału w postępowaniu. Zatem tego rodzaju zarzuty mogłyby być skuteczne, ale w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją odszkodowawczą w ramach podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Skoro niniejsze postępowanie nieważnościowe nie wykazało, że wysokość odszkodowania za przejęcie przez Państwo nieruchomości [...] została ustalona w sposób oczywiście dowolny, z ewidentnym naruszeniem prawa i słusznego interesu strony, w oderwaniu od istniejących wówczas zasad ustalania odszkodowania, to nie można było uznać, że decyzja ta była niemożliwa do zaakceptowania w odniesieniu do ówcześnie obowiązującej zasady praworządności ludowej (art. 39 i art. 48 Konstytucji PRL), zwłaszcza, gdy sami adresaci tej decyzji nie wnieśli od niej odwołania, czy też nadzwyczajnych środków zaskarżenia.
Skarżąca pomija to, że w ówczesnych realiach inaczej były pojmowane standardy praworządności. Brak było kontroli sądowej nad działalnością administracji państwowej, własność społeczna (ogólnonarodowa) podlegała szczególnej ochronie konstytucyjnej (art. 8 Konstytucji PRL), a własność indywidualna tylko w granicach ustaw (art. 12 Konstytucji PRL). Konstytucja PRL z 22 lipca 1952 r. nie gwarantowała obywatelowi prawa do uzyskania słusznego odszkodowania za szeroko rozumiane wywłaszczenie nieruchomości. Przesłanka uznania decyzji za nieważną, z uwagi na naruszenie prawa, odnosiła się do sytuacji wydania decyzji bez jakiejkolwiek podstawy prawnej. Nie było podstawy do uchylenia decyzji, jako nieważnej, z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 137 § 1 pkt 2 kpa).
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że niniejsza skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Odszkodowanie za przedmiotowy grunt ustalone zostało w nawiązaniu do ówcześnie obowiązujących przepisów prawa, przewidujących tzw. sztywne stawki cen za nieruchomości. Nie było to odszkodowanie ustalane w oparciu o wartość rynkową nieruchomości, ustaloną w oparciu o materiał porównawczy z wolnego rynku nieruchomości, jak to ma miejsce obecnie. Nie można jednak przyjąć, że było to odszkodowanie o charakterze symbolicznym. Przeciętne wynagrodzenie w 1969 r. wynosiło bowiem 2174 zł (dane ze strony internetowej: www.zus.pl/baza-wiedzy/składki-wskaźniki-odsetki/wskaźniki/przeciętne wynagrodzenie od 1950 r.), a ustalone odszkodowanie opiewało na kwotę [...] zł. Tytułem przykładu można wskazać, że poprzedniczka prawna skarżącej L. W. otrzymała odszkodowanie w wysokości [...] zł. Ustalona wysokość odszkodowania nie była kwestionowana przez żadnego z adresatów decyzji odszkodowawczej.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.