I SA/Wa 1718/04

I SA/Wa 1718/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-11-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Sobielarska
Emilia Lewandowska /przewodniczący/
Gabriela Nowak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Sygn. powiązane
I OSK 192/06 - Wyrok NSA z 2006-10-27
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Gabriela Nowak (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2005r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu;
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów utrzymała w mocy swą poprzednią decyzję z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w W. z dnia [...] maja 2001 r. o nadaniu dr E. W. stopnia naukowego doktora habilitowanego.
Jak wynika z ustaleń organu administracji publicznej Rada Wydziału [...] Akademii [...] w W. wystąpiła do Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z wnioskiem o nadanie stopnia doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...] dr E. W.
W postępowaniu przed Centralną Komisją po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału powołano na recenzenta Pana prof. dr hab. S. S.. Recenzent ten za wystarczający uznał dorobek naukowy pani dr E. W. jednak negatywnie ocenił jej rozprawę habilitacyjną .
W konkluzji recenzent stwierdził, iż nadanie dr E. W. stopnia naukowego doktora habilitowanego jest niezasadne.
Po wpłynięciu negatywnej opinii, Centralna Komisja działając w oparciu o przepis ustawy z dnia 12.09.1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. nr 65, poz. 386, z późn.zm.) wyznaczyła dodatkowego recenzenta spoza swego składu prof. dr hab. J. D., który przedstawił pozytywną recenzję.
Obradująca w dniu 10 grudnia 2002 r. Sekcja Nauk [...] po zapoznaniu się z recenzjami w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciwko uwzględnieniu wniosku Rady Wydziału , o zatwierdzenie jej uchwały.
Obradujące w dniu 16 grudnia 2002 r. Prezydium Centralnej Komisji podzieliło stanowisko Sekcji Nauk [...] i decyzją nr [...] odmówiło zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału.
E. W. złożyła do Centralnej Komisji odwołanie, które poparła Rada Wydziału [...] Akademii [...] w W.
W związku z powyższym Centralna Komisja zwróciła się do prof. dr hab. T. M. z prośbą o przygotowanie opinii. Recenzent ten wydał opinię negatywną. Po wpłynięciu negatywnej opinii Centralna Komisja wyznaczyła nowego recenzenta - prof. dr hab. A. S., którego opinia była pozytywna.
W dniu 15 czerwca 2004r. odbyło się posiedzenie Sekcji Nauk [...], na które zaproszono recenzentów Rady Wydziału. Po przeprowadzeniu dyskusji Sekcja Nauk [...] w głosowaniu tajnym odmówiła poparcia wniosku Rady Wydziału o zmianę decyzji.
Prezydium Centralnej Komisji w dniu 28 czerwca 2004 r. po wysłuchaniu sprawozdania Przewodniczącego Sekcji Nauk [...], decyzją nr [...] postanowiło utrzymać swą poprzednią decyzję.
W uzasadnieniach obu decyzji Centralna Komisja wskazała, że autorka nie rozwiązała w swojej rozprawie habilitacyjnej żadnego ważnego problemu naukowego i nie przeprowadziła w niej dowodów naukowych, a dorobek naukowy niewiele wnosi do rozwoju wiedzy naukowej.
Decyzję powyższą dr E. W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 i art.80 kpa w związku z art. 29 ust. 1 Ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych, co w ocenie skarżącej doprowadziło do wadliwie przeprowadzonego postępowania poprzedzającego wydanie decyzji.
W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wnosiła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga jest uzasadniona, gdyż zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] maja 2004 r. naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Stosownie do ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1), a kryterium tej kontroli to zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji (art. 1 § 2). Szczególnej wagi nabiera kontrola pod tym kątem wówczas, gdy poddany jest jej akt podjęty przez organ kolegialny, zwłaszcza, gdy wyraża on rozstrzygnięcie w głosowaniu tajnym. W takim przypadku kontrola sądu ogranicza się w istocie do oceny czy zostały zachowane zasady postępowania obowiązujące przed tym organem.
W rozpatrywanej sprawie przewód habilitacyjny rozpoczął się pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65. poz. 386 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są przeprowadzane na podstawie przepisów dotychczasowych.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. i . o stopniach naukowych i tytule naukowym, w postępowaniach tego rodzaju przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie.
Odrębność postępowania w sprawach o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych polega zwłaszcza na sposobie podejmowania przez Prezydium Centralnej Komisji, która jest organem kolegialnym, decyzji kończącej ostatecznie sprawę nadania stopnia naukowego. Decyzje te są wynikiem tajnego głosowania. Podejmowanie przez Prezydium Centralnej Komisji decyzji w głosowaniu tajnym nie może oznaczać jednak dowolności w rozstrzyganiu sprawy. Postępowanie bowiem przed Centralną Komisją mimo swej specyfiki jest postępowaniem administracyjnym.
Nie ulega wątpliwości, że mają tu zastosowanie przepisy art. 7,8, 77 § 1 80 . i 107 § 3 k.p.a. zgodnie z którymi organ administracji publicznej - a takim jest Centralna Komisja - jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a ocena czy dana okoliczność została udowodniona winna być wynikiem analizy całokształtu materiału dowodowego.
Przenosząc obowiązek wynikający z przytoczonych przepisów k.p.a. na grunt postępowania w sprawach o przedstawienie do nadania tytułu naukowego stwierdzić należy, że obowiązek ten ciąży na Prezydium Centralnej Komisji, która jest organem wydającym decyzję kończącą ostatecznie postępowanie w sprawie.
Ten zatem organ obowiązany jest dokonać samodzielnej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, a następnie wydać stosowną decyzję. Stanowisko Sekcji Centralnej Komisji jest tu tylko propozycją rozstrzygnięcia przedstawioną organowi decyzyjnemu i nic nie zwalnia tego organu z obowiązku przeprowadzenia oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Uzasadnienie Centralnej Komisji mimo takiej samej ilości recenzji pozytywnych i negatywnych odnosi się tylko i wyłącznie do recenzji negatywnych całkowicie pomijając pozytywne recenzje. Przy takiej samej ilości pozytywnych i negatywnych recenzji stwierdzić należy, że istniały wątpliwości czy dorobek naukowy i rozprawa habilitacyjna spełniają oczekiwania wobec kandydata do stopnia doktora habilitowanego.
Stosownie do § 9 statutu Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych w sprawach dotyczących uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego decyzja Komisji odmawiająca zatwierdzenia tej uchwały zapada po zasięgnięciu opinii co najmniej dwu recenzentów. Komisja bez wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, a istniały one zważywszy na pozytywne opinie nie mogła uznać, iż dorobek naukowy skarżącej i jej praca habilitacyjna nie spełniają jeszcze wymagań których oczekuje się od kandydatów do stopnia naukowego. Skoro istniały wątpliwości rolą Komisji było rozważenie czy w tej sytuacji, nie zachodzi potrzeba powołania trzeciego recenzenta. Komisja nie odniosła się do pozytywnych opinii, nie wskazała na jakiej podstawie odmówiła im wiarygodności, nie odniosła się do zawartych w tych opiniach argumentów. Zaskarżona decyzja zapadła w sytuacji gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie wątpliwości, a ocena Komisji powinna być wynikiem rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a więc powinna odnieść się również do recenzji pozytywnych. W tej sytuacji zasadne są zarzuty skarżącej o naruszeniu art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, a tym samym Centralna Komisja naruszyła prawo w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Centralna Komisja powinna w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poddając analizie zarówno negatywne jak i pozytywne recenzje.
W związku z powyższym Centralna Komisja powinna przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wszechstronnie ocenić zgromadzony materiał dowodowy rozważając przy tym możliwość zlecenia sporządzenia jeszcze innych recenzji.
W tym miejscu za trafne wydaje się przywołanie treści wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1995 r. sygn. akt III AZP 12/94, w którym Sąd ten wyraził pogląd, że "całość postępowania przed oficjalnym zajęciem stanowiska przez Prezydium Komisji ma charakter w miarę odformalizowany, co uzasadnione jest przedmiotem sprawy (....)'Należy zatem (...) tak kształtować sposób postępowania, ( ... ) by możliwe było uzyskanie możliwie wielu i to rozmaitych opinii, co powinno do minimum zmniejszyć ryzyko niesłusznego bądź niesprawiedliwego rozstrzygnięcia."
Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c oraz art. 152, art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.