I SA/Wa 1612/06

I SA/Wa 1612/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Lenart
Jolanta Rudnicka /sprawozdawca/
Monika Nowicka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Miasta L. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez gminę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z dniem 27 maja 1990 r. z mocy samego prawa, przez gminę miejską L. własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] oznaczonej, jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2.
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy:
Dwoma wnioskami z dnia [...] sierpnia 2003 r., skierowanymi do Wojewody [...], Prezydent Miasta L. wystąpił o stwierdzenie na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, nabycia z mocy prawa przez Gminę L. własności nieruchomości oznaczonej numerem [...],[...] i [...] położonych w L. przy ul. [...].
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę miejską L. własności nieruchomości Skarbu Państwa położonej w L. przy ul. [...], zabudowanej, oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działki nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2, a decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez gminę miejską L. własności niezabudowanej działki nr [...] o powierzchni [...] m2.
Powyższe decyzje Wojewody [...] zostały uchylone decyzjami Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] i nr [...] z zaleceniem, aby zostały prawidłowo sporządzone karty inwentaryzacyjne na dzień 27 maja 1990 r., gdyż podział działki nr [...] na [...],[...] i [...] nastąpił po dniu 27 maja 1990 r. natomiast karty inwentaryzacyjne dotyczą działek po podziale a ponadto organ odwoławczy zalecił wyjaśnienie, czy nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] rzeczywiście, a nie tylko potencjalnie, służyła wykonywaniu zadań publicznych oraz na czym to służenie polegało oraz czy działka jest zabudowana, czy niezabudowana i jakimi budynkami.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Miasto L. własności nieruchomości Skarbu Państwa położonej w L. przy ul. [...] oznaczonej w tej dacie jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, odpowiadającej w obecnej ewidencji gruntów nieruchomościom oznaczonym, jako działki nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2, opisanym w kartach inwentaryzacyjnych nr [...] i [...].
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że jednym z przepisów wyłączających zastosowanie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.- Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, jest art. 11 ust. 1. Zgodnie z jego treścią mienie ogólnonarodowe ( państwowe), o którym mowa w art. 5 ust. 1-3, nie staje się mieniem komunalnym, jeżeli składniki tego mienia w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 27 maja 1990 r., służyły wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej oraz organów władzy państwowej. Przedmiotowa nieruchomość pozostawała w dniu 27 maja 1990 r. we władaniu Wytwórni [...] w L. tj. instytucji działającej m.in. na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii i podporządkowana była bezpośrednio centralnemu organowi administracji państwowej – Przewodniczącemu Komitetu Kinematografii. Instytucja ta wykonywała zadania z zakresu kinemafografii należące do zadań publicznych organów administracji rządowej. Organ podkreślił również, że zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii został utworzony Komitet Kinematografii, który był centralnym organem administracji państwowej do spraw kinematografii, podległym Ministrowi Kultury i Sztuki, którego jednostkami organizacyjnymi były m.in. instytucie filmowe. Otwarty katalog zadań instytucji filmowej – Wytwórni [...] w L. zawierał obowiązujący w dniu 27 maja 1990 r. statut nadany zarządzeniem nr [...] Dyrektora Wytwórni [...] w L. z dnia [...] czerwca 1988 r.
Wojewoda wskazał ponadto, że na terenie działki nr [...] faktycznie znajdowały się magazyny [...], niezbędne dla produkcji [...], będącego zadaniem publicznym z zakresu kultury. Na poparcie stanowiska organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r. ( sygn. akt I Sa 372/98). W konkluzji organ wojewódzki stwierdził, że skoro przedmiotowa nieruchomość w dacie 27 maja 1990 r. służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, to wyklucza możliwość komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej.
Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], złożył do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej Prezydent Miasta L., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odwołaniu podniesiono, że wskazany przez Wojewodę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r. dotyczy [...] Ośrodka Kultury, czyli jednostki utworzonej, finansowanej i nadzorowanej przez Wojewodę, nie może natomiast odnosić się do niezabudowanych gruntów w całości stanowiących nieruchomość nr [...] o powierzchni [...] m2, opisaną w karcie ewidencyjnej nr [...]. Bezsporny jest fakt, że powyższy grunt ( działka nr [...]) jest niezabudowany, a zatem opisane mienie nie służyło realizacji zadań administracji rządowej i podlegało komunalizacji. W ocenie odwołującego się organ pierwszej instancji nie powinien łączyć spraw odnoszących się do gruntów o odmiennych stanach prawnych i faktycznych. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego (pisma [...] Zakładu Energetycznego S.A. z dnia [...] marca 2004 r.) wynika, że wchodząca w skład nieruchomości nr [...] działka nr [...] była w dniu 27 maja 1990 r. wykorzystywana przez Zakład Energetyczny [...]. Do tych okoliczności organ pierwszej instancji się nie odniósł, wbrew zaleceniom Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej w decyzjach z dnia [...] grudnia 2004 r. W odniesieniu do działki nr [...], według odwołującego się, Wojewoda błędnie zakwalifikował fakt magazynowania [...], jako realizację zadań administracji rządowej. Magazynowanie [...], która mogła służyć do produkcji [...], de facto nie stanowiło w dniu 27 maja 1990 r. realizacji zadań należących do właściwości organów administracji rządowej. Produkcja filmowa w tym dniu mogła być oparta o inne technologie niż taśma filmowa, a przyjęcie stanowiska Wojewody eliminowałoby możliwość komunalizacji na rzecz gmin wielu innych składników mienia ogólnonarodowego, które mogłyby być ewentualnie wykorzystane dla celów administracji rządowej, W odwołaniu przytoczono wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 1998 r. ( sygn. akt I S.A. 1698/97, publ. Lex 45082) oraz z dnia 3 lutego 1998 r., sygn. akt (I SA 1120/97, publ. Lex 45062), z których wynika, że niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 11 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej.
Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia przez Miasto L. nieodpłatnie z mocy samego prawa z dniem 27 maja 1990 r. działki nr [...] o powierzchni [...] m. kw., składającej się aktualnie z działek o numerach [...],[...] i [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że postępowanie w sprawie niniejszej zostało poprzedzone przez dwa postępowania dotyczące różnych działek, jakie powstały w wyniku podziału działki nr [...] istniejącej w dniu 27 maja 1990 r. Postępowania te zakończyły się uchyleniem decyzji i przekazaniem do ponownego rozpoznania z uwagi na konieczność rozważenia skutków władania nieruchomością przez instytucję [...]. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda prawidłowo przeprowadził postępowanie w stosunku do nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie w dniu 27 maja 1990 r. jako działka nr [...], obecnie podzielona na działki o numerach [...],[...] i [...]. Postępowanie to wykazało, że ówczesna działka nr [...] pozostawała we władaniu Wytwórni [...] w L., tj. Instytucji [...], działającej na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii ( Dz.U. Nr 22, poz. 127) i podporządkowana była bezpośrednio centralnemu organowi administracji państwowej – Przewodniczącemu Komitetu Kinematografii zaś stosownie do art. 5 powyższej ustawy Komitet Kinematografii podlegał Ministrowi Kultury i Sztuki a instytucje [...] były jego jednostkami organizacyjnymi. Według Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny, gdy przyjął, że produkcja filmów, jako zadanie z zakresu kultury, stanowiła zadanie publiczne należące do właściwości organów administracji rządowej. Jest niesporne, że na działce nr [...] zlokalizowane były magazyny [...], a tej funkcji, wbrew stanowisku odwołującego się, nie można wyeliminować z całokształtu zadań służących produkcji filmów. Organ odwoławczy za nietrafne uznał wywody odwołującego się, które opierają się na wyodrębnianiu funkcji działek powstałych w wyniku podziału działki nr [...]. Według organu II instancji, skoro działką nr [...] jednolicie oznaczoną w dniu 27 maja 1990 r. władała instytucja [...], to podział działki nr [...], który nastąpił po dacie 27 maja 1990 r., nie ma znaczenia w sprawie niniejszej i z tego powodu nie ma znaczenia, że aktualna działka nr [...] jest niezabudowana lub, że na aktualnej działce nr [...] jest transformator.
Skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Prezydent Miasta L., działający w imieniu gminy miejskiej L., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.- Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzuty analogiczne, jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucono nietrafne zastosowanie w drodze analogii wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r. dotyczącego [...] Ośrodka Kultury. Według skarżącego nieruchomość nr [...] o powierzchni [...] m2 jest niezabudowana i nie mogła służyć realizacji zadań administracji rządowej i podlega komunalizacji na rzecz gminy. Zarzucono brak odniesienia się przez organ odwoławczy do faktu, iż wchodząca w skład działki nr [...], działka nr [...] była wykorzystywana w dniu 27 maja 1990 r. przez Zakład Energetyczny [...], co potwierdza pismo [...] Zakładu Energetycznego z dnia [...] marca 2004 r., pominięte przez organ odwoławczy. Jeśli natomiast chodzi o działkę nr [...], to według skarżącego, organy obu instancji błędnie zakwalifikowały fakt magazynowania [...], jako realizację zadań administracji rządowej i dokonały rozszerzającej interpretacji art. 11 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wnosiła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotem oceny Sądu jest ostateczna decyzja odmawiająca uwzględnienia wniosku Gminy L. o nabycie z mocy prawa w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] stanowiącej w dacie 27 maja 1990 r. nieruchomość oznaczoną, jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, odpowiadającej w obecnej ewidencji gruntów działkom o numerach ewidencyjnych [...],[...] i [...]. Powodem odmowy komunalizacji przedmiotowej nieruchomości nr [...] było uznanie przez organy obu instancji, że nieruchomość ta podlega wyłączeniu z komunalizacji na podstawie art. 11 ust. 1 powyższej ustawy. W ocenie organów orzekających w sprawie, skoro nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów nr [...] w dniu 27 maja 1990 r. była we władaniu Wytwórni [...] w L., tj. instytucji [...] podporządkowanej bezpośrednio centralnemu organowi administracji państwowej – Przewodniczącemu Komitetu Kinematografii, a produkcja [...], jako zadanie z zakresu kultury, stanowiła zadanie publiczne należące do właściwości organów administracji rządowej, to tym samym komunalizacja tej nieruchomości jest wyłączona z mocy art. 11 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Generalnie należy podzielić stanowisko organów orzekających w sprawie w kwestii dotyczącej wyłączenia z komunalizacji nieruchomości będących we władaniu instytucji [...], przy czym bezspornie taką instytucją [...] była Wytwórnia [...] w L. W dacie 27 maja 1990 r. obowiązywała ustawa z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii (Dz.U. Nr 22, poz. 127 ze zm.), zgodnie z którą instytucja [...] była podporządkowana bezpośrednio centralnemu organowi administracji państwowej – Komitetowi Kinematografii, zaś Komitet ten podlegał Ministrowi Kultury i Sztuki (art. 5 ust. 1 - 3 powyższej ustawy). Instytucja [...], jako jednostka organizacyjna kinematografii, stosownie do art. 14 powyższej ustawy, prowadzi działalność w zakresie produkcji [...], obrotu [...], upowszechniania kultury [...], ochrony, gromadzenia i pomnażania zasobów sztuki [...], badań naukowych i technicznych oraz działalność usługową i handlową na potrzeby filmu. Pojęcie produkcji filmu określa art. 3 pkt 2 omawianej ustawy, wymieniając przykładowo, co pojęcie to obejmuje. Ponadto instytucja [...], będąc jednostką organizacyjną kinematografii, realizowała zadania z zakresu kinematografii, a te zadania określone są w art. 2 ustawy o kinematografii. Niewątpliwie produkcja [...], jako zadanie z zakresu kultury stanowiła zadanie publiczne, należące do organów administracji rządowej a magazynowanie [...], w ocenie Sądu, pozostaje w związku z zadaniami instytucji [...], wymienionymi w ustawie o kinematografii, jak również w Statucie nadanym zarządzeniem nr [...] Dyrektora Wytwórni [...] w L. z dnia [...] czerwca 1988 r. W tej kwestii zarzuty skarżącej należy uznać za nieuzasadnione. Jednakże stosownie do przepisu art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, który wyłącza możliwość komunalizacji na rzecz gminy gruntów, mienie ogólnonarodowe nie staje się mieniem gminnym, jeżeli w dniu 27 maja 1990 r. służyło do wykonywania zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że zakres pojęcia "służeniu" wykonywania zadań publicznych jest znacznie szerszy niż pojęcia " należenie do", użytego w art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Pojęcie "służy" oznacza pewien stan faktyczny a nie tytuł prawny. W przedmiotowej sprawie zachodziła zatem potrzeba ustalenia, czy i w jaki sposób przedmiotowa nieruchomość służyła wykonywaniu zadań publicznych.
Bezspornie z akt sprawy wynika, że Wytwórnia [...] w Łodzi posiadała jedynie decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] z dnia [...] listopada 1986 r., nr [...] w sprawie ustalenia opłat gruntu państwowego oddanego w zarząd a nie wykazano, aby legitymowała się tytułem prawnym do gruntu ( np. w postaci zarządu, czy użytkowania). Znajdująca się w aktach sprawy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r., nr [...] stwierdzająca nabycie przez [...] Centrum [...] (następcę prawnego Wytwórni [...] w L.), prawa wieczystego użytkowania przedmiotowego gruntu, podlegała kontroli w trybie nadzoru, w wyniku której Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [...] stwierdził, że badana decyzja uwłaszczeniowa została wydana z naruszeniem prawa. Bowiem przeszkodę do stwierdzenia jej nieważności stanowiło zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych ( przeniesienie praw rzeczowych przez jednostkę uwłaszczoną na rzecz "[...] " Sp. z o. o w L., a dalszy obrót polegał na przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego do działek nr [...] i [...] na rzecz "[...]" Sp. z o.o."). W tym stanie rzeczy prawidłowo organy podjęły próbę ustalenia, czy nieruchomość oznaczona nr [...] w dacie 27 maja 1990 r. służyła wykonywaniu zadań publicznych. W wyniku tych ustaleń stwierdzono, że służenie wykonywaniu zadań publicznych przez Wytwórnię [...] w L. polegało na magazynowaniu w magazynach znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości [...], niezbędnej dla procesu produkcji [...]. Z akt sprawy wynika, że niewątpliwie magazyny Wytwórni [...] znajdowały się na tej części działki nr [...] (według oznaczenia ewidencyjnego w 1990 r.), która odpowiada aktualnie działce nr [...]. Natomiast na części działki nr [...], która aktualnie odpowiada działce nr [...], znajdowała się wybudowana w latach siedemdziesiątych trafostacja, użytkowana przez Zakład Energetyczny [...] ( pismo z dnia [...] marca 2004 r.), zaś według pisma [...] Zakładu Energetycznego z dnia [...] sierpnia 2004 r. wynika, że nie pozostawała ona w faktycznym władaniu Zakładu Energetycznego [...] w dniu 27 maja 1990 r. Organy obu instancji nie odniosły się do faktycznego wykorzystania w dacie 27 maja 1990 r. tej części działki nr [...], która aktualnie odpowiada działce nr [...], a która z pewnością nie służyła magazynowaniu [...], przy czym w aktach znajdują się, jak wskazano wyżej, sprzeczne dokumenty dotyczące tej kwestii a organy tej sprzeczności nie wyjaśniły.
Następnie, w odniesieniu do części działki, która aktualnie stanowi działkę nr [...] z akt sprawy wynika, że zarówno na dzień 27 maja 1990 r., jak na dzień dzisiejszy, jest to działka niezabudowana (karta inwentaryzacyjna nieruchomości - nr karty [...]) a zatem nie mogły na niej znajdować się magazyny [...]. Organy obu instancji przyjęły, że działka nr [...] w dacie 27 maja 1990 r., jako całość służyła wykonywaniu zadań publicznych Wytwórni [...] a to wykonywanie zadań publicznych miało polegać na magazynowaniu [...]. Skoro jednak magazyny [...] znajdowały się na tej części działki, która odpowiada aktualnie działce nr [...], to zachodzi pytanie, w jaki sposób pozostała część ( poza aktualną działką nr [...]) służyła wykonywaniu zadań publicznych. W ocenie Sądu błędne było przyjęcie przez organy orzekające w sprawie a priori, że skoro działka nr [...] nie była podzielona w dacie 27 maja 1990 r., to w całości służyła wykonywaniu zadań publicznych.
Jak słusznie podkreśla skarżący przepis art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, nie może być interpretowany rozszerzająco. Wykładnia rozszerzająca powyższego przepisu jest w świetle dotychczasowego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalna ( wyroki z dnia 30 kwietnia 1998 r. , sygn. akt I SA 1683/97, publ. Lex nr 45082 oraz z dnia 3 lutego 1998 r., sygn. akt I SA 1120/97, publ. Lex nr 45062). Należy też zauważyć, że w przepisie art. 11 ust 1 pkt 1 ustawodawca wprowadził pojęcie "mienia", stanowiąc, że: "Składniki mienia ogólnonarodowego ( państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1-3 , nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli: służą wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej". Zatem wykładnia zarówno literalna i celowościowa powyższego przepisu musi prowadzić do wniosku, że przepis ten nie stwarza ograniczeń, polegających na przyjęciu, że jeśli przedmiotem komunalizacji jest nieruchomość, to należy ją traktować jako niepodzielną całość, mimo , iż jedynie część tej nieruchomości spełnia warunki art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej. W kwestii możliwości komunalizacji części nieruchomości wypowiadał się kilkakrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ( wyrok z dnia 8 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA 522/03, niepubl.; wyrok z dnia 21 stycznia 2005 r., sygn. akt I SA 2455/03, niepubl.; wyrok z dnia 26 czerwca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 321/04, niepubl.). Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż jest okolicznością bezsporną, że nowo powstałe działki nr [...],[...] i [...] wydzielono z jednej istniejącej w dniu 27 maja 1990 r. działki nr [...]. Wobec powyższego działki nr [...],[...] i [...], choć już w nowych granicach i oznaczone nowymi numerami ewidencyjnymi stanowią de fakto część tego samego mienia tj. dawnej działki nr [...]. Podział jednej nieruchomości na kilka nowych nieruchomości wywołuje skutek w postaci zmiany ich dawnego oznaczenia ewidencyjnego w związku z innym określeniem jej granic zewnętrznych, lecz zmiana oznaczeń ewidencyjnych nie oznacza, że nieruchomość traci status mienia podlegającego komunalizacji, w rozumieniu art .5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Jest to bowiem część tego samego mienia tylko inaczej oznaczona w ewidencji gruntów.
Ponownie rozpoznając sprawę organ winien przeprowadzić postępowanie celem ustalenia, czy ta część nieruchomości nr [...], której obecnie odpowiada działka nr [...] służyła wykonywaniu zadań publicznych przez instytucję filmową i na czym to służenie polegało oraz wyjaśni sprzeczności, wynikające z korespondencji z [...] Zakładem Energetycznym a dotyczące działki, która obecnie oznaczona jest w ewidencji gruntów nr [...]. Należy też wyjaśnić, skoro organy przyjmują, że nieruchomość oznaczona w dacie 27 maja 1990 r. numerem [...] służyła w całości wykonywaniu zadań publicznych, jaki był w tej dacie stan faktyczny, czy nieruchomość była ogrodzona jako całość. Organy nie ustosunkowały się bowiem do materiału dowodowego dotyczącego tej kwestii. Z akt sprawy, w szczególności z wykazu budynków i urządzeń związanych z gruntem na terenie magazynu [...], sporządzonego w październiku 1991 r. wynika , że nieruchomość w dacie 27 maja 1990 r. była ogrodzona na długości [...] metrów bieżących a przyjmując, że miała kształt " ściętego" prostokąta, to możliwe jest ustalenie, czy była ogrodzona w granicach odpowiadających powierzchni [...] m2. Należy też dokonać ustaleń, w jaki sposób była zagospodarowana niezabudowana część nieruchomości oznaczona w dniu 27 maja 1990 r. numerem [...], a jeżeli była wykorzystywana przez [...], to w jaki sposób i czy ten sposób wykorzystania wyczerpuje przesłanki art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej.
W tym stanie rzeczy należało uznać, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona i skarga, w zakresie dotyczącym zarzutów odnoszących się do części nieruchomości nr [...], która obecnie stanowi działki nr [...] i [...] jest zasadna.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku. Orzeczenie z punktu 2 wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 powyższej ustawy.