I SA/Wa 1604/04

I SA/Wa 1604/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Emilia Lewandowska /przewodniczący/
Iwona Kosińska /sprawozdawca/
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska
Symbol z opisem
6101 Przekazanie gminie z urzędu lub na wniosek mienia państwowego związanego z realizacją zadań gminy
Sygn. powiązane
I OSK 1661/06 - Wyrok NSA z 2007-04-20
I OSK 429/06 - Wyrok NSA z 2007-02-07
I SA/Wa 429/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-06-29
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant referendarz sądowy Aneta Wirkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi Miasta K. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie komunalizacji oddala skargę
Uzasadnienie
Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Wójta Gminy O., uchyliła decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] wydaną po wznowieniu postępowania administracyjnego, dotyczącą uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w sprawie przekazania nieodpłatnie gminie O. prawa własności nieruchomości położonej w obrębie S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr: [...],[...], [...], [...], [...] i [...] i odmowie przekazania gminie O. prawa własności tychże nieruchomości oraz postanowiła odmówić uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...].
Z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda [...] swoją pierwszą decyzją dotyczącą spornych nieruchomości z dnia [...] czerwca 2002 r. przekazał je gminie O. na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm).
W uzasadnieniu podał, że przedmiotowa nieruchomość, jako położona na terenach przeznaczonych w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego na [...] i jest związana z zadaniami własnymi gminy, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 i pkt 12 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.). Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. stała się ostateczna.
Po nieskutecznym wniosku o wznowienie tego postępowania złożonym przez miasto K. (odmowna decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...]), Wojewoda [...], powołując art. 145 §1 pkt 5 kpa, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] wznowił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie, przyjmując iż wyszły na jaw nowe okoliczności zgłoszone przez Zarząd Miasta K., które wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zasięgnięcia opinii innych organów.
Następnie po bezskutecznym zażaleniu Wójta Gminy O. na powyższe postanowienie (postępowanie umorzono postanowieniem organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...]) i ponownym rozpatrzeniu sprawy wszczętej wnioskiem Gminy O. z dnia 5 września 2001 r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2002 r. i odmówił przekazania spornego mienia Gminie O.
W uzasadnieniu Wojewoda podał, że nowe, nieznane temu organowi przy podejmowaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. okoliczności mają wynikać z Zarządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 1982 r. w sprawie likwidacji Ośrodka [...] w K. i przekazaniu majątku tego Ośrodka m.in. Prezydentowi Miasta K., oraz z decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 1982 r. o utworzeniu Ośrodka [...] w K. Decyzją tą Ośrodek w K. przejął m.in. przedmiotowy Ośrodek [...] we wsi S. Ponadto w toku przeprowadzonej w dniu 21 listopada 2003 r. rozprawy administracyjnej okazało się także, że w dniu [...] maja 1982 r. zostało zawarte porozumienie między Naczelnikiem Gminy O. i Prezydentem Miasta K. o przekazaniu Prezydentowi Miasta K. wspomnianego Ośrodka [...] we wsi S. gmina O. w użytkowanie. Powyższe dokumenty świadczą, zadaniem Wojewody, iż w 1982 roku mienie powstałego wówczas Ośrodka [...] przekazane zostało Prezydentowi Miasta K., co uzasadniało zastosowanie w rozpatrywanej sprawie art. 145 §1 pkt 5 kpa i podjęcie decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r.
Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. odwołał się Wójt Gminy O.. Według odwołującego, przedmiotowe grunty, jako położone na terenie gminy O., zarówno w roku 1982, jak i bez przerwy od tamtego czasu nadal służą mieszkańcom tej Gminy, a jej organy realizują na tym terenie zadania własne określone art. 7 ust. 1 pkt 10 i pkt 12 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Na spornych gruntach gmina O. wybudowała liczne obiekty [...] organizowała [...]. Przywołane w decyzji dokumenty, zdaniem odwołującego, wcale nie świadczą o tym, by sporna nieruchomość mogła być skutecznie przekazana innej gminie. Ponadto wszystkie fakty podane w uzasadnieniu decyzji Wojewody były znane powszechnie, a więc i organowi, który decyzję wydał. Przed wydaniem decyzji uniemożliwiono także Gminie O. ustosunkowanie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, rozpatrując sprawę jako organ odwoławczy, a więc także w zakresie nie objętym odwołaniem, stwierdziła, że po wznowieniu przez Wojewodę [...] postępowania zakończonego jego ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., ponownemu rozpatrzeniu podlegał przede wszystkim wniosek gminy O. z dnia [...] września 2001 r. o przekazanie spornego mienia w trybie art. 5 ust. 4 ustawy z 10 maja 1990 r. Na podstawie tego przepisu - gminie na jej wniosek może być przekazane mienie ogólnonarodowe (państwowe), inne niż wymienione w art. 5 ust. 1-3 tej ustawy, jeżeli było ono związane z realizacją zadań własnych danej gminy. Decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu mają charakter uznaniowy i są decyzjami konstytutywnymi, przy podejmowaniu których obowiązuje uwzględnianie stanu faktycznego i prawnego z dnia ich podjęcia.
Przekazanie gminie mienia na podstawie wspomnianego przepisu może dotyczyć tylko takich składników, które są aktualnie, a nie w perspektywie przyszłościowej, związane ze ściśle określonymi i aktualnie wykonywanymi zadaniami własnymi danej gminy.
Na podstawie znajdujących się w aktach sprawy wyciągów z wykazu zmian gruntowych oraz wypisów z ewidencji gruntów obejmujących działki nr: [...],[...], [...], [...], [...] i [...], organ ustalił, że w dniu 27 maja 1990 r. wymienione działki stanowiły własność Skarbu Państwa i będąc w użytkowaniu Zarządu [...] nie mogły podlegać skomunalizowaniu z mocy prawa w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. na rzecz jakiejkolwiek gminy, gdyż służyły w tamtym czasie wykonywaniu zadań publicznych należących do organów administracji rządowej (art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy).
Natomiast porozumienie z dnia [...] kwietnia 1982 r. podpisane przez Naczelnika ówczesnej gminy O. i Prezydenta Miasta K. w sprawie przejęcia przez Prezydenta w administrację Ośrodka [...] we wsi S., dotyczyło wyłącznie wykorzystywania tego Ośrodka zgodnie z jego przeznaczeniem i nie nadawało żadnego tytułu prawnego gminie K. do nieruchomości, na których wtedy Ośrodek funkcjonował, co wynika z jego treści. W konsekwencji fakt ten nie mógł stanowić również ani skutecznej podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. (przede wszystkim z uwagi na brak cech istotności), ani tym bardziej do zmiany tej decyzji.
W dniu podejmowania kwestionowanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., cała przedmiotowa nieruchomość składająca się z działek nr [...],[...], [...], [...], [...] i [...], była położona na terenie gminy O. Terytorium gminy i jej mieszkańcy są podstawowymi elementami każdej jednostki samorządu terytorialnego i w pierwszej kolejności na rzecz jej mieszkańców organy gminy realizują zadania własne przewidziane ustawami, w tym zadania z zakresu [...], o których mowa m.in. w art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.
Ponadto organ II instancji stwierdził, że zasada terytorialności przy komunalizowaniu mienia jest silnie akcentowana w orzecznictwie (uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 listopada 2000 r. K. 7/2000).
Skoro w niniejszej sprawie nie zostało wykazane przez organ I instancji by sporne mienie przestało w dniu podjęcia decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. służyć mieszkańcom gminy O., jak też by przestało być związane z realizacją zadań własnych tej Gminy, to nie było żadnych podstaw do uchylenia poprzednio podjętej decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r., a także odmowy przekazania prawa jego własności gminie O., choćby mieszkańcy innej gminy lub innych gmin także z tego mienia korzystali. Uznaniowość decyzji podejmowanych w oparciu o cyt. art. 5 ust. 4 nie może być bowiem utożsamiana z dowolnością dokonywania ich zmian, gdyż w świetle przedstawionych wyżej okoliczności, zmiana decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. naruszyła zasadę stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 §1 kpa.
Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zwróciła także uwagę, że w sprawach ewentualnych roszczeń cywilnoprawnych, związanych z nakładami na skomunalizowanym mieniu, ustawodawca odsyła do postępowania przed sądami powszechnymi (art. 19 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.).
Z przedstawionych wyżej względów organ odwoławczy nie podzielił odmiennego poglądu wyrażonego w decyzji organu pierwszej instancji.
Decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2004 r. stała się podstawą wniesienia przez Prezydenta Miasta K. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W jej uzasadnieniu skarżący podniósł, że Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zaskarżoną decyzją postanowiła uchylić decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz odmówić uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. o przekazaniu gminie O. prawa własności spornych nieruchomości.
Podstawą prawną wystąpienia Miasta K. jest art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.- przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych stanowiący, że mienie ogólnonarodowe należące od organu administracji państwowej , w tym przypadku Prezydenta Miasta K., staje się z mocy prawa mieniem właściwej gminy. Zwrot "gmina właściwa", zgodnie z wyrokiem z dnia 13 grudnia 2001 r. Nr SN - III RN 153/00 OSNP 2002/8/175, oznacza gminę, do której w dniu wejścia w życie ustawy należały określone składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), a nie gminę miejsca położenia nieruchomości. Skoro Gmina O. występuje o komunalizację na wniosek, to zasada terytorialności ma znaczenie drugorzędne, a pierwszorzędne ma znaczenie, zdaniem skarżącego, realizacja zadań własnych gminy. Realizacja tego zadania przez Miasto K. jest bezsporna, bo w latach 1982- 2003 na spornej nieruchomości zainwestowała ona około [...] tyś. zł. Zatem stwierdzenie, że Gmina O. na spornym terenie realizowała zadania własne z zakresu [...] nie znajduje potwierdzenia w faktach.
Od roku 1982 nieruchomości są administrowane przez Miasto K. – Ośrodek [...], który ze środków budżetowych zrealizował różnorodne zadania, takie jak budowa [...]. Ponadto w latach 1995-1999 Ośrodek [...] i ze środków budżetowych Miasta wykonał zadania w zakresie [...] i wymian [...] w budynku administracyjnym.
Ośrodek [...], w oparciu o wyżej wymienioną infrastrukturę, realizuje od 1982 r. zadania własne w zakresie [...] dla społeczności Miasta K. i regionu k. W celu realizacji tych zadań Ośrodek zatrudnia pracowników merytorycznych, obsługi oraz [...]. Wykazane w odwołaniu do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej przez Gminę O. zadania w zakresie organizacji [...] itp., jak również w zakresie inwestowania w infrastrukturę spornego terenu nie znajdują oparcia w dowodach.
Zdaniem skarżącego, wątpliwe jest stwierdzenie, jakoby Gmina O. pobudowała [...] z infrastrukturą towarzyszącą. [...] został bowiem zrekonstruowany na [...] , który nie wchodzi w zakres nieruchomości Ośrodka. Jedyną imprezą organizowaną wyłącznie przez Gminę O. był Festyn w ramach [...].
Dlatego też, zdaniem Prezydenta Miasta K., uprawnione jest stwierdzenie, że w latach 1982-2003 Gmina O. nie realizowała na spornej nieruchomości zadań własnych o charakterze [...]. Zadania takie jak [...] dla mieszkańców K. i regionu były realizowane przez Ośrodek [...] w K.
Gmina O. pobierała corocznie od Ośrodka [...] podatek od nieruchomości, nie partycypując w organizacji i realizacji imprez. Wspomniany w dokumentach [...] został przekazany Gminie przez Ośrodek [...] w K. w ramach rozliczeń podatku od nieruchomości. Wobec przytoczonych faktów skarżący nie zgadza się z stwierdzeniem Gminy O. o sprawowaniu faktycznego władztwa w sensie organizatorskim, ekonomicznym oraz finansowym w przeciągu lat 1982-2003.
Skarżący nie zgadza się też z twierdzeniem Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, że przedmiotowe działki gruntu w dniu 27 maja 1990 r. były w użytkowaniu Zarządu [...] , skoro Wojewoda K. zarządzeniem z dnia [...] marca 1982 r. Nr [...] zlikwidował istniejący i funkcjonujący zakład budżetowy Ośrodek [...] w K., a składniki majątkowe tego Ośrodka, w tym także Ośrodek [...] we wsi S., przekazał Prezydentowi Miasta K. Fakt użytkowania spornych działek przez Zarząd [...] ujawniony w ewidencji gruntów jest zdaniem Prezydenta Miasta K. wątpliwy, skoro w księdze wieczystej, prowadzonej między innymi dla tej nieruchomości przez Sąd Rejonowy - Wydział Ksiąg Wieczystych w K., jako użytkownika, zarządcę gruntów Skarbu Państwa wskazano Zarząd [...] w K.
W świetle powyższego skarżący stwierdził, że błędnie ujawnione prawo do gruntów Skarbu Państwa w dacie 27 maja 1990 r. w zderzeniu z faktycznym użytkowaniem-władaniem tym gruntem i prawami do składników majątkowych na trwale z tym gruntem związanych należącymi do Miasta K., nie mogą stanowić na jego niekorzyść.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podtrzymała argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu i wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Podkreślić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie dotyczyło decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. stwierdzającej - w stosunku do spornych nieruchomości - nieodpłatne nabycie na własność przez gminę O. mienia komunalnego w trybie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 171, ze zm.).
Podstawową kwestią dla ustalenia prawidłowości działań organu rozpatrującego sprawę jest ustalenie, czy w tym konkretnym przypadku spełnione zostały ustawowe przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania administracyjnego, a w szczególności trafność zastosowanego art. 145 §1 pkt 5 kpa.
Wznowienie postępowania administracyjnego jest bowiem instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną w przepisach prawa procesowego (art. 145 §1 kpa). Enumeratywnie wymienione podstawy wznowienia postępowania w art. 145 §1 kpa muszą być przez organy interpretowane ściśle, zwłaszcza że wznowienie postępowania jest szczególnym nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych.
Podstawą prawną wznowienia postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie był art. 145 §1 pkt 5 kpa, który stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Po wznowieniu postępowania administracyjnego organ winien więc wstępnie zbadać, czy m.in. dana okoliczność (dowód) stanowi ustawową przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną (czyli czy nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 §1 pkt 5 kpa, przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, a mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia).
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż zgodnie z treścią art. 147 kpa wznowienie postępowania administracyjnego nastąpiło z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2003 r. Wojewoda [...], powołując art. 145 §1 pkt 5 kpa, wznowił z urzędu postępowanie, uznając iż wyszły na jaw nowe okoliczności, ujawnione wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2002 r. przez Zarząd Miasta K., które wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zasięgnięcia opinii innych organów.
Zgodnie z treścią art. 149 §2 kpa postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem podlegającej weryfikacji decyzji ostatecznej. Jednak bez jednoznacznego ustalenia, że przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie - niedopuszczalne jest rozstrzyganie o jakichkolwiek innych kwestiach.
W rozpatrywanej sprawie Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. uznał, że z wniosku Zarządu Miasta K. złożonego dnia 27 sierpnia 2002 r. wynikało, iż istnieją dokumenty, o których organ ten nie wiedział w chwili podejmowania decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r., a do których zaliczył: Zarządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 1982 r. w sprawie likwidacji Ośrodka [...] w K., decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 1982 r. nr [...] o utworzeniu Ośrodka [...] w K. oraz porozumienie zawarte w dniu [...] maja 1982 r. między Naczelnikiem Gminy O. i Prezydentem Miasta K.
Z analizy akt sprawy wynika, że rzeczywiście nieuwierzytelnione kserokopie wymienionych dokumentów zostały dołączone do akt sprawy już po wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. Jednak fakt, że organ ten po wydaniu decyzji dowiedział się o istnieniu dokumentów, o których wcześniej nie wiedział, nie jest wystarczający do uznania, że spełnione zostały ustawowe przesłanki zawarte w art. 145 §1 pkt 5 kpa. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, do wznowienia postępowania administracyjnego w tym trybie konieczne jest wykazanie przez organ, że ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, który wydał decyzję, są dla sprawy istotne, co oznacza, że gdyby były one znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Istotności tych dokumentów Wojewoda [...] w ogóle nie wykazał. Ani w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2003 r., ani w decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. Wojewoda [...] nie stwierdził, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Brak jest również merytorycznego uzasadnienia tego organu, które wyjaśniałoby, czy któryś z ujawnionych dokumentów uznał za istotny dla sprawy, a jeśli tak to na czym ta istotność miałaby w rozpatrywanej sprawie polegać.
Za prawidłowe uznać należy stanowisko organu II instancji, który stwierdził, że Wojewoda nie wykazał, w jaki sposób treść ujawnionych dokumentów miałaby mieć istotny wpływ na fakt, że zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32 poz. 191, ze zm.) gminie, na jej wniosek, mogło być przekazane mienie ogólnonarodowe (państwowe) inne niż wymienione w ust. 1-3 tego artykułu, jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań własnych, skoro sporne mienie służy jako tereny [...] mieszkańcom gminy O. i nie może przekreślać tego fakt, że mieszkańcy innej gminy lub innych gmin także z tego mienia korzystają, a nawet fakt, że znajduje się na spornym terenie Ośrodek [...] nieadministrowany przez gminę.
Z tego też względu uzasadniony jest wniosek, iż organ nie miał podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 §1 pkt 5 kpa, bowiem wbrew jego twierdzeniom nie wyszły na jaw istotne nowe okoliczności w rozumieniu tego przepisu i z tego powodu już w tej fazie postępowania organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 145 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W tej sytuacji uznać należało, że decyzja organu II instancji, eliminująca z obiegu prawnego wadliwą decyzję administracyjną, wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Dodatkowo wskazać należy, że jeżeli nie ma podstaw do wznowienia postępowania, to organ nie może merytoryczne rozpoznać sprawy administracyjnej będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji. Nawet gdyby stwierdził innego rodzaju wadliwość decyzji, to nie będzie mógł jej uchylić w tym trybie, albowiem podstawy wznowienia postępowania są wyliczone w kpa wyczerpująco i wyjście poza nie byłoby rażącym naruszeniem prawa, dającym podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. W tej sytuacji podnoszone w skardze zarzuty, odnoszące się do wad materialnoprawnych decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., muszą być ocenione jako bezprzedmiotowe w sprawie o wznowienie postępowania. Do eliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi powołana jest odrębna instytucja, której przesłanki określone zostały w art. 156 §1 kpa.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.