I SA/Wa 1526/04

I SA/Wa 1526/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Banasiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Rudnicka
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Sygn. powiązane
I OSK 1537/06 - Wyrok NSA z 2007-01-03
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia WSA Jolanta Rudnicka asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Ilona Sułek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie nadania tytułu naukowego profesora oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Wa 1526/04
Uzasadnienie
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po rozpatrzeniu wniosku M. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] utrzymała w mocy, wydaną w wyniku wznowienia postępowania, decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2003 , nr [...], którą uchylono decyzję Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...] o przedstawieniu dr hab. M. P. do tytułu naukowego profesora nauk [...] i zarazem odmówiono przedstawienia tegoż kandydata do tytułu naukowego profesora nauk [...].
W uzasadnieniu organ wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia.
Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, po przeprowadzeniu postępowania opiniodawczego, działając w trybie art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386) decyzją z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...] przedstawiła Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej dr hab. M. P. do tytułu naukowego profesora nauk [...]. Podstawowe znaczenie do podjęcia decyzji miała książka kandydata zatytułowana "[...] ", opublikowana w [...] w 1996 r.
W dniu 29 kwietnia 2002 r. do Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych wpłynęło pismo Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 25 kwietnia 2002 r. informujące, że powołana "książka profesorska" stanowi prawie w całości kompilację opracowań kilku autorów [...], przy czym teksty te zostały przepisane dosłownie, łącznie z materiałem źródłowym, przy kolejnym piśmie z dnia 6 maja 2002 r. Rektor przedstawił dowody dokumentujące postawiony zarzut.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] Komisja wznowiła z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 149 § 1 i 2 w związku z art. 145 § 3 kpa oraz art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. postępowanie zakończone ostateczną decyzją Komisji z dnia [...] grudnia 1996 r. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...] Komisja uchyliła decyzję Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] grudnia 1996 r., nr [...] o przedstawieniu dr hab. M. P. do tytułu naukowego profesora nauk [...] i odmówiła przedstawienia tegoż kandydata do tytułu naukowego profesora nauk [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazane zostało m.in., iż w toku przeprowadzonego szczegółowego postępowania wyjaśniającego Komisja zapoznała się z materiałami przedstawionymi przez Rektora Uniwersytetu [...] dotyczącymi zarzutu naruszenia przez dr hab. M. P. dobrych obyczajów w nauce i zasad przygotowania prac naukowych oraz wykorzystania w jego książce tekstów innych autorów z naruszeniem cudzej własności intelektualnej. Centralna Komisja w toku wznowionego postępowania zapoznała się też z dwiema opiniami sporządzonymi przez recenzentów Centralnej Komisji, wybitnych znawców w dyscyplinie [...]. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że monografia "[...]", uznana przez recenzentów Rady Wydziału za pracę wybitną, która odgrywała kluczową rolę w dorobku naukowym kandydata będącym podstawą poprzedniej decyzji i była znaczącym czynnikiem dla przedstawienia go do tytułu naukowego profesora, nie mogła być uznana za w pełni samodzielną publikację naukową, bowiem ustalono, że nosiła ona cechy plagiatu naukowego i dlatego nie mogła zostać potraktowana jako oryginalna, samodzielna publikacja naukowa dr hab. M. P., jak również nie mogła zostać uznana za zasadniczą i rzetelną część uzasadnienia wniosku o nadanie mu tytułu naukowego profesora. Wskazano również, że zarzut plagiatu można było odnieść także do kilku artykułów autorstwa kandydata.
M. P. wystąpił do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. naruszenie prawa materialnego w zakresie zastosowania zasady prawdy obiektywnej, kwestionował opinie recenzentów oraz wskazywał na nieważność postępowania o wznowienie z tego względu, że jego stroną miał być Uniwersytet [...]. Wskazał również, że Rektor Uniwersytetu podanie o wznowienie wniósł dopiero po ponad pięciu latach od doręczenia decyzji ostatecznej, przekraczając tym samym termin przewidziany dla strony w art. 148 § 1 kpa i naruszając zasadę domniemania niewinności wyrażoną w art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W następstwie złożenia wniosku Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powołała kolejnych dwóch recenzentów, wybitnych znawców filozofii.
Przed Komisją przeprowadzono dowód na okoliczność, iż wiodąca w przewodzie kwalifikacyjnym monografia "[...]", powstała jako dzieło nie w pełni samodzielne. Ustalono, że przy jej powstaniu zastosowano zapożyczenia bez ich należytego odnotowania w sposób przyjęty w społeczności badaczy, naruszając tym samym prawa innych autorów jak i dobre obyczaje w nauce. Podniesiono, że zapożyczenia obejmowały całe, obszerne zdania, bądź kilkuzdaniowe fragmenty, które dosłownie lub z niewielkimi zmianami zostały przejęte z tekstów [...] autorów. Zapewnienia prof. M. P., iż w każdym przypadku przytaczania cudzego tekstu konsekwentnie stosował zwyczajowe odnośniki nie znalazły pokrycia na kartach jego książki. Kolejna wnikliwa analiza tekstu doprowadziła do konkluzji, że ma on znamiona plagiatu. Na posiedzeniu w dniu 28 czerwca 2004 r. członkowie Prezydium Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedzieli się za utrzymaniem w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r.
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazała, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 kpa, który w sprawie stosuje się odpowiednio (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. i ustawy z dnia 12 września 1990 r.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Popełnienie przestępstwa zasadniczo powinno być stwierdzone orzeczeniem sądu, jednakże jak wskazano art. 145 § 3 kpa umożliwia wznowienie postępowania także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu. W sprawie M. P. idzie o popełnienie przestępstwa z art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 904 ze zm.), którego karalność ustaje najpóźniej po trzech latach od czasu jego popełnienia (art. 101 § 2 kodeksu karnego w związku z art. 122 powołanej ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.). Jak podkreślono popełnienie tego przestępstwa w świetle zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego musi być oczywiste. Komisja wskazała również, że w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 1999 r. (I SA 841/99 LEX nr 46272) sprawę należało oceniać także przez pryzmat innej przesłanki określonej w art. 145 § 2 kpa, czyli niezbędności wznowienia postępowania dla uniknięcia poważnej szkody dla interesu społecznego, którą byłoby pozostawanie w obrocie prawnym danej decyzji, w tym wypadku decyzji warunkującej przyznanie tytułu naukowego profesora.
Podniesiono ponadto, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, iż pomiędzy faktem popełnienia przez kandydata czynu określonego w art. 115 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. a treścią decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r. istniał adekwatny związek przyczynowy polegający na tym, że Komisja podjęła decyzję na podstawie wyniku tego czynu w postaci znaczących partii przedmiotowej książki, a nie podjęłaby takiej decyzji w razie, gdyby przestępstwo nie zostało popełnione, to jest przedstawione jej zostały tylko partie niesplagiatowane.
W dalszej części uzasadnienia wskazano, że do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, która zastąpiła ustawę z dnia 12 września 1990 r. o stopniach i tytule naukowym, nie było jasności co do tego, który z przepisów art. 145 § 1 kpa byłby podstawą wznowienia postępowania w sprawach z zakresu stopni i tytułów naukowych w razie wystąpienia plagiatu w pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia albo przedstawienia do tytułu naukowego. W praktyce w tego rodzaju sprawach zastosowanie miał zarówno pkt 2 jak i pkt 1 powołanego paragrafu.
Zauważono przy tym, że nowa ustawa z dnia 14 marca 2003 r. w art. 29 ust. 2 wyraźnie wskazuje, że podstawą wznowienia postępowania może być naruszenie prawa, w szczególności praw, a także dobrych obyczajów w nauce. Przepis ten nie uznaje popełnienia plagiatu jako nowej podstawy wznowienia postępowania, lecz rozwiązuje dotychczasowe problemy kwalifikacji skutków plagiatu w pracach naukowych stanowiących podstawę odpowiednich postępowań, w tym postępowań prowadzonych przed Centralną Komisją.
Komisja odnosząc się do pozostałych zarzutów M. P. stwierdziła, że formalne argumenty podniesione we wniosku są niezasadne i podkreśliła, że stroną w prowadzonym przez nią postępowaniu nie był Uniwersytet [...], lecz Rada Wydziału [...] tego Uniwersytetu.
Na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2004 r. M. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, wnosił o uchylenie tej decyzji, poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. i postanowienia z dnia [...] czerwca 2002 r. oraz o stwierdzenie nieważności obu wymienionych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 3, 7 kpa jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, bo dotyczących sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 1996 r. Kwestionowanym rozstrzygnięciom skarżący zarzucił: naruszenie prawa procesowego poprzez wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 kpa mimo braku podstaw do wznowienia z powodu przedawnienia postępowania, o którym mowa w art. 115 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wznowienie postępowania mimo, iż wniosek Rektora Uniwersytetu [...] inicjujący to postępowanie złożony została z naruszeniem rocznego terminu określonego w art. 148 kpa i nie pochodził od strony postępowania oraz błędne zastosowanie nowej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki zamiast ustawy z dnia 12 września 1990 r. o stopniach i tytule naukowym, co zdaniem skarżącego naruszyło również art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483) i złamało zasadę lex retro non agit mino, iż art. 51 ust. 3 nowej ustawy przewiduje, że do spraw nie zakończonych do dnia wejścia w życie nowej ustawy, to jest do dnia 1 maja 2003 r. (wniosek skarżącego o nadanie tytułu naukowego pochodzi z 1996 r.) stosuje się przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r. Skarżący podkreślił, że było to działanie nie tylko wbrew zapisowi ustawy, ale również wbrew stanowisku Trybunału Konstytucyjnego, który wielokrotnie podkreślał w wydanych przez siebie orzeczeniach, iż następstwa zdarzeń prawnych zaistniałych przed rządami dawnych przepisów należy rozpatrywać w kontekście przepisów dawnych, a nie nowych regulacji ustawowych. W skardze zarzucono także naruszenie art. 42 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. w zakresie zachowania zasady domniemania niewinności poprzez przyjęcie faktu popełnienia przestępstwa bez wyroku sądu i bez uwzględnienia terminu przedawnienia przewidzianego w art. 115 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz naruszenie prawa mającego wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie jako dowodu w sprawie materiałów sporządzonych przez dr hab. A. K. i oparcie na nich co najmniej trzech opinii nowych recenzentów, bez odniesienia się do opinii recenzentów z 1996 r. i do opinii recenzentów zagranicznych. Jednocześnie jego zdaniem pominięte zostały elementy pozytywne wyrażone w opiniach dotyczące aktywnego udziału skarżącego w zagranicznych konferencjach oraz nie odniesiono się w ogóle do dokonań naukowych i dydaktycznych skarżącego po 1996 r. oraz jego osiągnięć naukowych i dydaktycznych na przestrzeni 30 lat. M. P. zarzucił również, że do oceny książki wytypowano osoby, które nie znały prac [...], a sporządzone opinie nie były jednoznaczne. Skarżący stwierdził ponadto, że wznowienie postępowania administracyjnego nastąpiło w oparciu o dowody, które istniały w momencie orzekania, ponieważ książka była przedstawiona recenzentom z przypisami dotyczącymi cytowanych autorów i tytułów oraz zakwestionował podanie w uzasadnieniach decyzji wyników tajnego głosowania, wskazał też na braki w uzasadnieniu polegające na nie wskazaniu faktów i dowodów, którym odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej zgodnie z art. 107 kpa.
W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie. W obszernym uzasadnieniu Komisja szczegółowo opisała przebieg postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną do sądu decyzją i zaznaczyła, że w odpowiedzi na skargę ograniczono się przede wszystkim do ustosunkowania się do zarzutów skarżącego związanych z jego żądaniem uchylenia wskazanych decyzji Centralnej Komisji, podkreślono również, że kwestie te zostały już poniekąd wcześniej wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r.
Wskazano, że obie decyzje wydane zostały na podstawie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, bowiem z treści art. 51 tej ustawy, wnioskując a contrario wynikało, że do niezakończonych do dnia jej wejścia w życie postępowań o nadanie tytułu naukowego (a zatem i postępowań o wznowienie postępowania w tej materii) stosuje się przepisy tej ustawy, a nie poprzedzającej ją ustawy z dnia 12 września 1990 r.
Mimo tego Komisja zaznaczyła, że w badanej sprawie uwzględniono potrzebę odniesienia się także do stanu prawnego z daty orzekania w sprawie przedstawienia skarżącego do tytułu profesora, wobec czego ocena jego czynu dokonana została również przy zastosowaniu przepisów poprzedniej ustawy.
Ponadto wskazane zostało, że w sprawie zakończonej zaskarżoną do sądu decyzją wznowienie postępowania nastąpiło z urzędu co oznacza, że nie podejmowano działań na wniosek Rektora Uniwersytetu [...], zatem zarzut braku legitymacji tego organu uczelni do udziału w sprawie uznać należy za chybiony. Zaznaczono również, że termin do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania w tym przedmiocie wynosi nie jak twierdzi skarżący 5, lecz 10 lat, co wynika z treści art. 146 § 1 w związku z art. 148 kpa. Centralna Komisja nie zgodziła się z zarzutami M. P. o braku staranności w prowadzeniu postępowania. W ocenie Komisji gruntownie przeprowadzone postępowanie dowodowe dowiodło, iż istniały podstawy merytoryczne do stwierdzenia, iż monografia "[...]" miała niewątpliwie cechy plagiatu i w tym stanie rzeczy nie mogła stanowić wystarczającej podstawy do przedstawienia skarżącego do tytułu naukowego.
Odnosząc się do zarzutu przedawnienia ścigania i karania czynu stanowiącego plagiat wskazano na jego niezasadność, powołano się przy tym na argumenty zamieszczone w zaskarżonej do sądu decyzji. W sprawie M. P. organ nie miał wątpliwości, że chodziło o przestępstwo z art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, którego karalność ustaje najpóźniej po trzech latach do czasu jego popełnienia (art. 101 § 2 kk w związku z art. 122 powołanej ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.), jak również nie miał wątpliwości, że pomiędzy faktem popełnienia przez skarżącego czynu określonego w art. 115 ust. 1 a treścią decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 1996 r. istniał adekwatny związek przyczynowy, polegający na tym, iż Komisja podjęła decyzję na podstawie wyniku tego czynu w postaci znaczących partii przedmiotowej książki, a nie podjęłaby takiej decyzji w razie gdyby przestępstwo nie zostało popełnione, to jest przedstawione jej zostały tylko partie niesplagiatowane.
Na rozprawie w dniu 25 października 2005 r. pełnomocnik skarżącego złożyła pismo procesowe, w którym domagała się uchylenia obu decyzji Centralnej Komisji i postanowienia o wznowieniu postępowania, zarzucała niekompletność akt przekazanych przy odpowiedzi na skargę. Przy piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2005 r. nadesłała kserokopię istotnych jej zdaniem dla sprawy dokumentów, m.in. dotyczących postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez rzecznika dyscyplinarnego Uniwersytetu [...], pisma Rektora tego Uniwersytetu z dnia 6 maja 2002 r. i artykułów prasowych. Zażądała dołączenia tej dokumentacji przez Komisję wraz z ekspertyzą dr hab. A. K., na której oparli się w swych opiniach recenzenci.
Pełnomocnik Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przy piśmie z dnia 16 stycznia 2006 r. nadesłał żądane dokumenty podkreślając, że nie są one częścią postępowania, które toczyło się przed Centralną Komisją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę.
Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 ustawy). W sprawie niniejszej nie zachodziła zdaniem sądu potrzeba uzupełnienia postępowania.
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Uwzględnienie skargi nastąpić może wyłącznie wówczas, gdy dokonana przez sąd ocena zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem wykaże, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 145 § 1 tej ustawy. Taka sytuacja nie występowała w sprawie niniejszej. Przypomnieć trzeba, że sąd administracyjny nie jest właściwy do oceny słuszności czy trafność zaskarżonej decyzji, nie jest też uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji, czego - jak wydaje się wynikać z treści skargi - oczekiwał skarżący. Kontrola sądowa ograniczona jest do oceny legalności przeprowadzonego postępowania i wydanego rozstrzygnięcia. Analizując postępowanie zakończone decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2004 r. sąd nie stwierdził w działaniach organu naruszeń prawa materialnego ani przepisów postępowania, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących poszczególnych czynności Komisji stwierdzić należy, na podstawie akt postępowania przed Komisją, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002 r. wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 149 § 1 i 2 w związku z art. 145 § 3 kpa oraz w związku z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych wznowiła z urzędu postępowanie w sprawie przedstawienia M. P. do tytułu naukowego profesora, zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 1996 r. mając na uwadze informacje przekazane przez Rektora Uniwersytetu [...], że dorobek naukowy będący podstawą nadania M. P. tytułu naukowego profesora ma w znacznej części charakter plagiatu naukowego. Zauważyć należy, że Rektor Uniwersytetu nie występował w charakterze strony postępowania, dlatego też zarzuty skarżącego dotyczące tej kwestii, podobnie jak i odnoszące się do uchybienia terminu należało uznać za bezprzedmiotowe.
Wskazane postanowienie stanowiło zgodnie z art. 149 § 2 kpa podstawę do przeprowadzenia przez Komisję postępowania co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postępowanie to przeprowadzono niezwykle starannie, wszechstronnie rozważono zebrany materiał, umożliwiono pełne wypowiedzenie się strony. Wbrew twierdzeniom skarżącego w sposób niebudzący wątpliwości wykazano, że przedmiotowa książka nosi cechy plagiatu i wobec tego nie mogła stanowić wystarczającej podstawy do przedstawienia kandydata do tytułu naukowego. Decyzje wydane we wznowionym postępowaniu nie naruszają powołanych w nich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, który miał w sprawie odpowiednie zastosowanie zarówno pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, jak i nowej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana w wyniku popełnienia przestępstwa. Przepis art. 145 § 3 zezwala na wznowienie postępowania z tej przyczyny także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Mimo więc, że karalność czynu stanowiącego plagiat (art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawach autorskich i pokrewnych) ustaje w wyniku przedawnienia najpóźniej po trzech latach od jego popełnienia (art. 101 § 2 kk w związku z art. 122 powołanej ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) dopuszczalne było wznowienie postępowania z tej przyczyny wobec wykazania w postępowaniu oczywistości popełnienia plagiatu. W sprawie niniejszej nie doszło także do zarzuconego w skardze naruszenia terminu z art. 146 § 1 kpa, skoro od daty doręczenia decyzji z dnia 16 grudnia 1996 r. nie upłynęło jeszcze 10 lat.
Odnośnie do zarzutu naruszenia w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją zasady lex retro non agit podnieść należy, że wznowienie postępowania postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002 r. nastąpiło pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mającego odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym tą ustawą (art. 29 ust. 1 tej ustawy). Z dniem 1 maja 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, której art. 29 ust. 1 również zawiera analogiczne odesłanie i stanowił podstawę do zastosowania w sprawie przepisów tego kodeksu.
Jak wskazano wcześniej Komisja w oparciu o materiał zgromadzony w postępowaniu zasadnie uznała, że w sprawie niniejszej występuje przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 2 kpa i stanowisko to przekonująco uzasadniła. Zawarte w uzasadnieniach obu decyzji spostrzeżenie, że nowa ustawa z dnia 14 marca 2003 r. w art. 29 ust. 2 wzmocniła argumentację wznowienia postępowania zastosowaną w sprawie i rozważania organu co do genezy tego przepisu i jego roli w praktyce nie dawały podstaw do twierdzeń skarżącego, że przy rozpatrywaniu sprawy naruszono zasadę nieretroakcji.
Zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że brzmienie art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. "Przewody doktorskie i habilitacyjne niezakończone, do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych" pozwalało - a contrario - na zastosowanie w sprawie niniejszej przepisów nowej ustawy, w oparciu o które po uchyleniu we wznowionym postępowaniu decyzji z dnia 16 grudnia 1996 r. odmówiono przedstawienia M. P. do tytułu naukowego profesora nauk [...].
Z przedstawionych wyżej względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono skargę.