I SA/WA 146/22

I SA/Wa 146/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-06-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-01-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Falkiewicz-Kluj
Iwona Ścieszka
Monika Sawa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Sygn. powiązane
I OSK 55/23 - Wyrok NSA z 2025-11-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Sawa (spr.) Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Asesor WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 listopada 2021 r. 927/2021 Wojewoda Mazowiecki (Wojewoda/organ) po rozpatrzeniu zażalenia Z. Z. prowadzącego działalność pod nazwą [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty Legionowskiego Nr 10/2021 z dnia 14 czerwca 2021 r., znak: GN.6843.146.2021.AP5 odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla gruntu położonego w obrębie [...], oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków jako działka [...] o powierzchni 0,08 ha, uregulowanego w księdze wieczystej Nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. w IV Wydziale Ksiąg Wieczystych.
Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Postanowieniem Nr 10/2021 z dnia 14 czerwca 2021 r., znak: GN.6843.146.2021.AP5 Starosta Legionowski na podstawie art. 219, 125 § 1, 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735), oraz art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 3 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r, o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r., poz. 2040 t.j.) odmówił Z. Z. prowadzącemu działalność pod nazwą [...] wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka [...] z obrębu [...] o powierzchni 0,08 ha dla której Sąd Rejonowy w L. w IV Wydziale Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Nr [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniósł Z. Z. zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
1. art. 13 ust. 1 "ustawy przekształceniowej" poprzez jego nieprawidłową wykładnię prowadzącą do błędnego przyjęcia, że przepis ten odnosi się jedynie do nieruchomości gruntowych, które na dzień 1 stycznia 2019 r. były już zabudowane budynkiem mieszkalnym - a w konsekwencji odmowę zastosowania tego przepisu do nieruchomości gruntowej, która była zabudowana budynkiem letniskowym, co do którego następnie nastąpiła zmiana sposobu jej użytkowania na budynek mieszkalny i oddanie do użytkowania w takim charakterze (a zatem poprzez przyjęcie, że wskazany przepis nie pozwala na przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności gruntu z dniem oddania budynku mieszkalnego do użytkowania w razie wcześniejszej zmiany sposobu zagospodarowania);
2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nierozpatrzenie zebranego materiału dowodowego dołączonego do wniosku o wydanie zaświadczenia w sposób wyczerpujący;
3. dokonanie błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę postanowienia, poprzez ustalenie, że po dniu 1 stycznia 2019 r. oddano do użytkowania budynek letniskowy, a nie mieszkalny, pomimo że dokumenty dołączone do wniosku pokazują, że budynek został oddany do użytkowania jako budynek mieszkalny. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie wskazanego zaświadczenia.
Rozpatrując zażalenie Wojewoda uznał je za niezasadne. Wskazał, że wnioskiem z dnia 19 lutego 2021 r. skierowanym do Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w L. Z. Z. prowadzący działalność pod nazwą [...] wystąpił o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w stosunku do nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka [...] o powierzchni 0,08 ha, uregulowanej w księdze wieczystej Nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. w IV Wydziale Ksiąg Wieczystych. Do wniosku zostały dołączone m.in. zaświadczenie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w L., znak INB-7353/344/15 z dnia 08.12.2020 r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec złożonego przez inwestora w dniu 02.12.2020 r. zawiadomienia o zakończeniu budowy domku letniskowego dwulokalowego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] obr. 18 położonej przy ulicy [...] w S oraz zaświadczenie Starosty Legionowskiego, znak: WA.6743.1102.2020.MJ2 z dnia 15.01.2021 r. odnośnie zgłoszenia w dniu 17.12.2020 r, przez Z. Z. prowadzącego działalność pod nazwą [...] zmiany sposobu użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny. Postanowieniem Nr 10/2021 z dnia 14 czerwca 2021 r., znak: GN.6843.146.2021.AP5 Starosta Legionowski odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka [...] z obrębu [...] wskazując, iż przedmiotowa nieruchomość nie spełniała warunków określonych w "ustawie przekształceniowej". Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy , jeżeli po dniu 1 stycznia 2019 r. na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym zabudowanym na cele mieszkaniowe, w rozumieniu art. 1 ust. 2 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, budynek mieszkalny zostanie oddany do użytkowania w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), prawo użytkowania wieczystego tego gruntu przekształca się w prawo własności gruntu z dniem oddania budynku mieszkalnego do użytkowania. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ww. ustawy, przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: mieszkalnymi jednorodzinnymi, wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, oraz mieszkalnymi jednorodzinnymi lub wielorodzinnymi wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. W ocenie Wojewody organ I instancji trafnie wskazał, że brak było podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego opisanej wyżej nieruchomości w prawo własności. Zdaniem Wojewody nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 1 stycznia 2019 r. nie była zabudowana budynkiem mieszkalnym w rozumieniu powołanej ustawy z 20 lipca 2018 r., co jednoznacznie wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. zaświadczeniem z dnia 8 grudnia 2020 r., znak: INB-7353/344/15 stwierdził brak podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zawiadomienia z dnia 2 grudnia 2020 r. o zakończeniu budowy budynku letniskowego dwulokalowego posadowionego na nieruchomości położonej w S. przy ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka [...]. Wojewoda podkreślił, że do użytkowania został oddany budynek letniskowy, a nie budynek mieszkalny. Bez znaczenia przy tym jest powoływana przez skarżącego okoliczność, że 17.12.2020 r. dokonał w Starostwie L. zgłoszenia w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku letniskowego dwulokalowego na budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy – organ przyjął zgłoszenie bez uwag i nie wniósł sprzeciwu. Organ podniósł, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje, się, że przesłanki warunkujące przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności powinny być oceniane według stanu faktycznego na dzień, w którym przekształcenie następuje, przy uwzględnieniu obowiązującego w tym momencie stanu prawnego. W/cyt. art. 13 ust. 1 "ustawy przekształceniowej" zawiera szczególną regulację tzw. opóźnionego przekształcenia. Dotyczy on przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności po oddaniu budynku mieszkalnego do użytkowania. Zasady stosowania tego przepisu są jednak takie jak przepisów dotyczących przekształcenia na zasadach ogólnych, jedyną różnicą jest data przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, którą jest data oddania budynku mieszkalnego do użytkowania. Z przepisu tego wynika, że dla jego zastosowania grunt musi być zabudowany budynkiem mieszkalnym. W niniejszej sprawie do użytkowania został oddany budynek letniskowy, co potwierdzają dokumenty, a zatem brak jest podstaw prawnych do wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla gruntu położonego w obrębie [...], oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków jako działka [...] o powierzchni 0,08 ha, uregulowanego w księdze wieczystej Nr [...].
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] (skarżący) zaskarżając je w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (dalej "ustawa przekształceniowa"),poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten nakazuje badać przesłanki warunkujące przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na dzień 1 stycznia 2019 roku i uzależnia przekształcenie od zabudowania gruntu budynkiem mieszkalnym w dniu 1 stycznia 2019 roku, podczas gdy przepis ten wskazuje wprost, że dochodzi do wspomnianego przekształcenia w razie zabudowania i oddania do użytkowania budynku mieszkalnego po dniu 1 stycznia 2019 roku.
2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 Ustawy przekształceniowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności Nieruchomości nie ma znaczenia okoliczność, że dokonano zmiany sposobu użytkowania budynku (którą organ przyjął bez uwag i nie wniósł sprzeciwu), podczas gdy jest to okoliczność równoznaczna z oddaniem do użytkowania budynku mieszkalnego na gruncie zabudowanym na cele mieszkaniowe po dniu 1 stycznia 2019 roku.
3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 Ustawy przekształceniowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do instytucji "opóźnionego przekształcenia" odnoszą się takie same zasady stosowania jak do przepisów dotyczących przekształcenia na zasadach ogólnych, z wyjątkiem daty oddania budynku mieszkalnego do użytkowania (w tym wymóg zabudowania gruntu budynkiem mieszkalnym w określonym czasie), podczas gdy stan nieruchomości tak prawny, jak i faktyczny, tj. sposób zabudowania nieruchomości na datę 1 stycznia 2019 roku, nie ma żadnego znaczenia dla spełnienia przesłanek instytucji i "opóźnionego przekształcenia".
4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nierozpatrzenie zebranego materiału dowodowego dołączonego do wniosku o wydanie zaświadczenia w sposób wyczerpujący, w szczególności poprzez przyjęcie, że oddano do użytkowania budynek letniskowy, a nie mieszkalny, pomimo że dokumenty dołączone do wniosku pokazują, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynku i po dniu 1 stycznia 2019 roku został on oddany do użytkowania jako budynek mieszkalny.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Wojewody Mazowieckiego oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty Legionowskiego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi oraz o zasądzenie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.
Zauważyć należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, w którym nie prowadzi się postępowania dowodowego w trybie przepisów Działu II (rozdział 4) k.p.a., albowiem w postępowaniu tym właściwy organ administracji publicznej o niczym nie rozstrzyga.
Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, że jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 k.p.a.).
Zaświadczenie ma potwierdzić istnienie określonych faktów lub stanu prawnego, znanych z urzędu organowi administracji publicznej. Jest ono aktem wiedzy organu, opartym na informacjach wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). W myśl art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to spełnia pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, ustalonej przede wszystkim w oparciu o dane wskazane w art. 218 § 1 k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżonym postanowieniem Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy postanowienie Starosty Legionowskiego Nr 10/2021 z dnia 14 czerwca 2021 r., znak: GN.6843.146.2021.AP5 odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla gruntu położonego w obrębie [...], oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków jako działka [...] o powierzchni 0,08 ha, uregulowanego w księdze wieczystej Nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. w IV Wydziale Ksiąg Wieczystych; Organy obu instancji uznały, że objęta wnioskiem nieruchomość nie spełnia przesłanek określonych w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r. poz. 916 z późn. zm.) warunkujących wydanie stosownego zaświadczenia. Jak wskazano w dniu 1 stycznia 2019r. nieruchomość zabudowana była budynkiem letniskowym, co wykluczało wydanie zaświadczenia o żądanej treści.
Zdaniem Sądu stanowisko organów jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów.
Pojęcie gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe zostało zdefiniowane w art. 1 ust. 2 tej ustawy, w myśl którego przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:
1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub
2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub
3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.
Przepisy ustawy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie (art. 1a ustawy).
Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek (art. 4 ust. 2 ustawy).
W rozpoznawanej sprawie organy administracji odmówiły wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności uznając, że sporna nieruchomość nie podlega przepisom powołanej ustawy z 20 lipca 2018 r. Podstawą takiej oceny było ustalenie, że nieruchomość w dniu 1 stycznia 2019 r. zabudowana była budynkiem letniskowym, co wynikało z zaświadczenia Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w L., znak INB-7353/344/15 z dnia 08.12.2020 r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec złożonego przez inwestora w dniu 02.12.2020 r. zawiadomienia o zakończeniu budowy domku letniskowego dwulokalowego usytuowanego na terenie działki nr ew. 87/6 obr. 18 położonej przy ulicy [...] w S. oraz zaświadczenie Starosty Legionowskiego, znak: WA.6743.1102.2020.MJ2 z dnia 15.01.2021 r. odnośnie zgłoszenia w dniu 17.12.2020 r, przez Z. Z. prowadzącego działalność pod nazwą [...] zmiany sposobu użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny. Jest to okoliczność niesporna potwierdzona przez skarżącego.Sąd zwraca przy tym uwagę, ze zgodnie z art. 3 ust 2a przez budynek mieszkalny jednorodzinny - należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku; Budynek letniskowy zgodnie z przepisem art. 29 ust 16 prawa budowlanego to wolno stojące parterowe budynki rekreacji indywidualnej rozumiane jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku (o pow. do 35m2 lub pow. 35 m2 ale nie więcej niż 70 m2). Zdaniem Sądu organy orzekające prawidłowo uznały, że brak było podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego opisanej wyżej nieruchomości w prawo własności. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 1 stycznia 2019 r. nie była zabudowana budynkiem mieszkalnym w rozumieniu powołanej ustawy z 20 lipca 2018 r., co jednoznacznie wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji.
Bez znaczenia przy tym jest powoływana przez skarżącego okoliczność, że 17 grudnia 2020 r. wnioskodawca dokonał zgłoszenia w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny jednorodzinny, który organ przyjął bez uwag i nie wniósł sprzeciwu Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przesłanki warunkujące przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności powinny być oceniane według stanu faktycznego na dzień, w którym przekształcenie następuje, przy uwzględnieniu obowiązującego w tym momencie stanu prawnego. Innymi słowy oceniając spełnienie przesłanek przekształcenia, należy uwzględnić stan faktyczny i prawny na dzień 1 stycznia 2019 r. Twierdzenia skarżącego, że organy błędnie zastosowały art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. oraz że powinny uwzględnić późniejsze zmiany sposobu użytkowania budynku są więc bezzasadne. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że na dzień 1 stycznia 2019 r. budynek położony na gruncie był budynkiem letniskowym. Słusznie też organy administracji uznały, że w sprawie nie ma zastosowania powoływany przez skarżących art. 13 ustawy z 20 lipca 2018 r. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli po dniu 1 stycznia 2019 r. na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym zabudowanym na cele mieszkaniowe, w rozumieniu art. 1 ust. 2 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, budynek mieszkalny zostanie oddany do użytkowania w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), prawo użytkowania wieczystego tego gruntu przekształca się w prawo własności gruntu, z dniem oddania budynku mieszkalnego do użytkowania. Przepisy art. 2 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Zgodzić się trzeba z twierdzeniami skarżącego, że przepis ten zawiera szczególną regulację tzw. opóźnionego przekształcenia. Dotyczy on przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności po oddaniu budynku mieszkalnego do użytkowania. Zasady stosowania tego przepisu są jednak takie jak przepisów dotyczących przekształcenia na zasadach ogólnych, jedyną różnicą jest data przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, którą jest data oddania budynku mieszkalnego, a nie letniskowego, do użytkowania. Z przepisu tego wynika, że dla jego zastosowania grunt musi być zabudowany budynkiem mieszkalnym.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji są zgodne z prawem. Wniesiona skarga jest więc bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.