I SA/Wa 1333/09
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa odmawiającą potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza granicami RP, uznając, że nieruchomość znajdowała się na terytorium Polski.
Skarżący domagali się potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną przez ich ojca poza granicami Polski. Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję odmawiającą, stwierdzając, że miejscowość, w której znajdowała się nieruchomość, leży na obecnym terytorium Polski. Sąd administracyjny oddalił skargę, uznając, że skarżący nie udowodnili pozostawienia nieruchomości poza granicami RP, a organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny.
Sprawa dotyczyła skargi K.W. i I.R. na decyzję Ministra Skarbu Państwa, która utrzymała w mocy decyzję Wojewody odmawiającą potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną przez ich ojca, W.K., poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Kluczową przesłanką do uzyskania rekompensaty, zgodnie z ustawą z dnia 8 lipca 2005 r., jest pozostawienie nieruchomości poza obecnymi granicami państwa polskiego, tj. na obszarach II Rzeczypospolitej, które po II wojnie światowej zostały włączone do ZSRR. Organy ustaliły, że wieś J., gdzie znajdowała się nieruchomość, leży na obecnym terytorium Polski. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów k.p.a. i ustawy, twierdząc, że organy powinny zbadać położenie samej nieruchomości, a nie tylko miejscowości. Sąd administracyjny uznał skargę za bezzasadną, stwierdzając, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny. Podkreślono, że to wnioskodawca ma obowiązek udowodnić spełnienie przesłanek ustawowych, a przedstawione dowody (zaświadczenie sołtysa, zaświadczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego) nie potwierdzały pozostawienia nieruchomości poza granicami RP. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 PPSA.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, jest to jedna z kluczowych przesłanek.
Uzasadnienie
Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. w art. 1 i 2 określa przesłanki przedmiotowe i podmiotowe do uzyskania rekompensaty, w tym pozostawienie nieruchomości poza obecnymi granicami Polski, na terenach II RP włączonych do ZSRR.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (11)
Główne
u.r.r. art. 1
Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej
Określa przesłanki przedmiotowe i podmiotowe do realizacji prawa do rekompensaty.
u.r.r. art. 2
Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej
Definiuje kluczową przesłankę pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
u.r.r. art. 5 § ust. 1
Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej
Postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się.
u.r.r. art. 6 § ust. 1
Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej
Obowiązek dołączenia do wniosku dokumentów, w tym dowodów pozostawienia nieruchomości poza granicami RP.
u.r.r. art. 7 § ust. 1
Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej
Ocena spełnienia wymogów ustawowych do potwierdzenia prawa do rekompensaty przez Wojewodę.
PPSA art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa orzeczenia o oddaleniu skargi.
Pomocnicze
k.p.a. art. 75
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 76 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 80
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego przez organy obu instancji. Prawidłowa wykładnia przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Nieruchomość znajdowała się na terytorium Polski zarówno przed wojną, jak i obecnie. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który nie wykazał przesłanek ustawowych. Przedstawione dowody nie potwierdzają pozostawienia nieruchomości poza granicami RP.
Odrzucone argumenty
Zarzut naruszenia art. 1 ustawy o rekompensacie. Zarzut naruszenia przepisów k.p.a. (art. 75, 76 § 1, 80, 7, 77 § 1). Argument, że organ powinien badać położenie nieruchomości, a nie tylko miejscowości. Argument, że organ nie ustalił, czy aktualna miejscowość J. obejmuje ten sam obszar co przed zmianą granicy.
Godne uwagi sformułowania
przesłanek koniecznych do potwierdzenia stronie prawa do rekompensaty jest pozostawienie nieruchomości poza obecnymi granicami państwa polskiego tj. na obszarach wchodzących w skład II Rzeczypospolitej, które po zakończeniu II wojny światowej zostały włączone w skład ZSRR. wieś J., w której pozostawiono nieruchomość będącą własnością W.K. znajduje się na terytorium gminy M., powiat [...], województwo [...], a więc na obecnym terytorium Polski. W związku z tym W.K. nie spełnił przesłanki "pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej" zawartej w art. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r. organ powinien przeprowadzić stosowne dowody dotyczące nieruchomości pozostawionej przez W.K., a nie miejscowości w której ona była położona. to wnioskodawca powinien wykazać stosownymi dowodami, że zachodzą przesłanki określone w ustawie z 8. 07.2005 r. do uzyskania potwierdzenia prawa do rekompensaty. Organ natomiast nie jest zobowiązany do poszukiwań, gdzie znajdowała się nieruchomość pozostawiona przez ubiegającego się o rekompensatę lub jego następców prawnych.
Skład orzekający
Emilia Lewandowska
przewodniczący sprawozdawca
Małgorzata Boniecka-Płaczkowska
członek
Agnieszka Miernik
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalenie, że ciężar dowodu w sprawach o rekompensatę za mienie pozostawione za granicą spoczywa na wnioskodawcy oraz że organy nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z rekompensatami za mienie z okresu II RP i zmian granic państwowych. Interpretacja dowodów może być różna w zależności od konkretnych okoliczności.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego tematu rekompensat za mienie utracone w wyniku zmian granic, co może być interesujące dla osób poszkodowanych w podobnych sytuacjach lub prawników zajmujących się tą dziedziną prawa.
“Utrata mienia za granicą: czy państwo pomoże odzyskać rekompensatę?”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SA/Wa 1333/09 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2010-02-17 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2009-08-24 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Agnieszka Miernik Emilia Lewandowska /przewodniczący sprawozdawca/ Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Symbol z opisem 6079 Inne o symbolu podstawowym 607 Hasła tematyczne Inne Sygn. powiązane I OZ 479/10 - Postanowienie NSA z 2010-06-29 Skarżony organ Minister Skarbu Państwa Treść wyniku Oddalono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418 art. 1, art. 2, art. 5, art. 6, art. 7 Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Agnieszka Miernik Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi K.W. i I.R. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę. Uzasadnienie Minister Skarbu Państwa, decyzją z [...] lipca 2009 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2009 r. nr [...] odmawiającą K.W. i I.R. potwierdzenia rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że organ ten stwierdził, iż jedną z przesłanek koniecznych do potwierdzenia stronie prawa do rekompensaty jest pozostawienie nieruchomości poza obecnymi granicami państwa polskiego tj. na obszarach wchodzących w skład II Rzeczypospolitej, które po zakończeniu II wojny światowej zostały włączone w skład ZSRR. Z postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ wojewódzki wynika, że wieś J., w której pozostawiono nieruchomość będącą własnością W.K. znajduje się na terytorium gminy M., powiat [...], województwo [...], a więc na obecnym terytorium Polski. Ponadto z materiału dokumentacyjnego wynika, że w zasobach archiwalnych nie odnaleziono opisu mienia pozostawionego oraz danych repatriacyjnych na nazwisko W.K.. Wynika więc, w ocenie organu, że miejscowość, w której pozostawiono nieruchomość, za którą o rekompensatę wnioskują strony, znajdowała się zarówno przed wojną jak i obecnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym W.K. nie spełnił przesłanki "pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej" zawartej w art. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r., a w związku z tym nie jest możliwe potwierdzenie prawa do rekompensaty jego następcom prawnym tj. I.R. i K.W.. W skardze na decyzję Ministra Skarbu Państwa K.W. i I.R. zarzuciły naruszenie art. 1 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP, art. 75, 76 § 1, 80, 7 i 77 § 1 kpa i wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] oraz zasądzanie kosztów procesu wg norm przepisowych. W uzasadnieniu skargi skarżące podniosły, że organ powinien przeprowadzić stosowne dowody dotyczące nieruchomości pozostawionej przez W.K., a nie miejscowości w której ona była położona. Organ nie ustalił chociażby czy aktualna miejscowość J. obejmuje dokładnie ten sam obszar co miejscowość J. w okresie przed zmianą granicy państwowej. Organ nie zbadał więc czy nieruchomość rzeczywiście znajduje się w granicach RP, czy też została pozostawiona poza granicami. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa, mających zastosowanie w niniejszej sprawie. W art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.) zostały określone przesłanki przedmiotowe i podmiotowe, które muszą być spełnione by mogło być zrealizowane prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, o czym stanowi art. 5 ust. 1 powołanej ustawy. Jednocześnie ustawodawca nałożył w art. 6 ust. 1 tej ustawy obowiązek dołączenia do wniosku wymienionych w tym przepisie dokumentów. Między innymi należy dołączyć dowody, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami RP z przyczyn, o których mowa w art. 1, oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości (pkt 1). Tymi dowodami mogą być w szczególności dowody wyszczególnione w ust. 5 tego artykułu, a w przypadku ich braku takimi dowodami mogą być oświadczenia dwóch świadków spełniające wymogi określone w ust. 5 powołanego art. 6. Oceny spełnienia wymogów ustawowych do potwierdzenia prawa do rekompensaty dokonuje Wojewoda na podstawie dowodów, o których mowa w art. 6 o czym stanowi art. 7 ust. 1 ustawy z 8 lipca 2005 r. W rozpoznawanej sprawie organ ocenił przedstawione przez wnioskujące dowody i odmówił w zaskarżonej decyzji potwierdzenia prawa do rekompensaty. Podstawą takiego rozstrzygnięcia jest ustalenie przez organ, że wieś J., w której miał pozostawić nieruchomość ojciec skarżących W.K., znajduje się na terytorium gminy M., powiat [...], województwo [...]. Zatem miejscowość, w której pozostawiono nieruchomość zarówno przed wojną jak i obecnie znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Takie rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe. Wbrew twierdzeniom skarżących przedstawione przez nie dowody nie potwierdzają, że pozostawiona przez ich ojca nieruchomość znajduje się poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W szczególności takim dowodem nie jest zaświadczenie wystawione przez sołtysa wsi J. z 30 września 1946 r. gdyż nie może być uznane za tytuł własności do nieruchomości. Natomiast zaświadczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego Oddział w B. z 16 października 1946 r. Zaświadcza jedynie, że W.K. udaje się z województwa [...] do miasta G.. Skoro więc W.K. wskazany był w zaświadczeniu sołtysa wsi J. jako stały mieszkaniec J. to organ ustalił, że wieś ta zarówno przed wojną jak i obecnie znajduje się w granicach RP. Skoro brak jest dowodów, z których wynikałoby gdzie dokładnie położona była nieruchomość, którą pozostawił W.K. to nie można zarzucić organowi, że nie przeprowadził dowodów dotyczących nieruchomości ich ojca, a zajął się tylko miejscowością, w której ona była położona. Wbrew twierdzeniom skarżących to wnioskodawca powinien wykazać stosownymi dowodami, że zachodzą przesłanki określone w ustawie z 8. 07.2005 r. do uzyskania potwierdzenia prawa do rekompensaty. Organ natomiast nie jest zobowiązany do poszukiwań, gdzie znajdowała się nieruchomość pozostawiona przez ubiegającego się o rekompensatę lub jego następców prawnych. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.