I SA/Wa 1329/11

I SA/Wa 1329/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Maria Tarnowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I OSK 1326/12 - Wyrok NSA z 2013-12-20
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 154 poz 958
art. 6  ust. 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz  o zmianie niektórych innych ustaw
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Dariusz Chaciński WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Żurawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta O. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.
Uzasadnienie
I. Stan faktyczny
1. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta O. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] orzekającej o ustaleniu na rzecz U. L., F. L. oraz R. L. odszkodowania w łącznej wysokości [...] zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w Mieście O., oznaczonej jako działka nr[...], przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr [...], wraz z budową kanalizacji deszczowej i oświetlenia ulicznego, a także o zobowiązaniu Prezydenta Miasta O. do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
2. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury podał, że podstawą dla ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości stanowi operat szacunkowy sporządzony w dniu [...] maja 2010 r. przez rzeczoznawcę majątkowego.
Rzeczoznawca majątkowy wyceniając grunt, zastosował podejście porównawcze, metodę porównywania parami.
Wartość rynkową prawa własności gruntu po zaokrągleniu określono na kwotę [...] zł i w tej wysokości Wojewoda [...] ustalił należne odszkodowanie.
3. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury stwierdził, że analiza sporządzonego operatu szacunkowego z dnia [...] maja 2010 r. wykazała, iż został on sporządzony prawidłowo.
Odnosząc się natomiast do zarzutu Prezydenta Miasta O. wyrażonego w odwołaniu Minister Infrastruktury stwierdził, że stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w odniesieniu do dróg innych niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z ustawy wykonuje właściwy zarządca drogi.
Przepis art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wskazuje, iż zarządcą dróg powiatowych jest zarząd powiatu. Niemniej jednak zgodnie z art. 19 ust. 5 tej ustawy, w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta.
Zgodnie z art. 20 pkt 17 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do zarządcy drogi należy nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości. Oznacza to, iż zarówno zabezpieczenie jak i wypłata środków należy do właściwego zarządcy drogi.
Ponadto zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym.
Stosownie zaś do art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. z 2005 r., Nr 267, poz. 2251 ze zm.) w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast.
Tak więc, zdaniem organu, Wojewoda [...] prawidłowo wskazał, że podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania w niniejszej sprawie jest Prezydent Miasta O.
II. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu
1. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Prezydent Miasta O.; zarzucając (1) niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 5 i art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o grogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 267, poz. 2252 ze zm.) oraz (2) błędne oznaczenie strony postępowania - wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości bądź stwierdzenie jej nieważności.
Skarżący podniósł, że nie można przyjąć, aby Prezydent Miasta O. (jako zarządca drogi) był organem właściwym do wypłaty odszkodowania, tym bardziej, gdy miałoby to nastąpić z budżetu miasta; wypłata odszkodowań za drogi krajowe nie jest zadaniem własnym gminy.
W ocenie skarżącego, stroną postępowania administracyjnego powinien być Skarb Państwa.
2. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
III. Uzasadnienie prawne
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
2. Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. orzekającą o ustaleniu na rzecz U. L., F. L. oraz R. L. odszkodowania w łącznej wysokości [...] zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w Mieście O., oznaczonej jako działka nr [...], przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr [...], wraz z budową kanalizacji deszczowej i oświetlenia ulicznego, a także o zobowiązaniu Prezydenta Miasta O. do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają prawa.
Stan faktyczny ustalony w sprawie przez organ nie budzi wątpliwości.
3. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest wskazanie podmiotu właściwego do wypłacenia odszkodowania: w zaskarżonej decyzji podmiotem zobowiązanym do wypłacenia odszkodowania jest Prezydent Miasta O., którego zaś zdaniem, jako skarżącego, podmiotem zobowiązanym do wypłacenia odszkodowania powinien być Skarb Państwa.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wojewoda [...] ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł za nieruchomość o powierzchni [...] m² położoną w mieście O., która z mocy prawa z dniem [...] sierpnia 2008 r. stała się własnością Skarbu Państwa na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. o ustaleniu lokalizacji drogi, określonej jako droga krajowa nr[...], wraz z budową kanalizacji deszczowej i oświetlenia ulicznego.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustawy (Dz. U. Nr 154, poz. 958 z późn. zm.), która weszła w życie z dniem 10 września 2008 r., dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, z późn. zm.).
Jednakże, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r., w postępowaniu dotyczącym ustalania wysokości i wypłaty odszkodowania za nieruchomości przejęte pod drogi publiczne stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, czyli przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - w brzmieniu wynikającym ze zmian wprowadzonych ustawą z dnia 25 lipca 2008 r.
Tak więc w niniejszej sprawie ustawą mającą zasadnicze znaczenie jest ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.).
4. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 tej ustawy, ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a także organy właściwe w tych sprawach (ust. 1). W odniesieniu do dróg innych niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z niniejszej ustawy wykonuje właściwy zarządca drogi (ust. 2).
Stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, o których mowa w art. 12 ust. 2 tej ustawy - linie podziału nieruchomości - stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna; decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 12 ust. 4a), zaś do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w art. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18 (art. 12 ust. 5), w którym określono sposób ustalania i wypłacania odszkodowań.
W tym miejscu należy również przywołać treść art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zgodnie z którym koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.
Przepisy te - art. 12 ust. 4, 4a i 5 oraz art. 18 i 22 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - znajdują się w rozdziale 3 tej ustawy - "Nabywanie nieruchomości pod drogi". Ostatni przepis w tym rozdziale, znajdujący się w art. 23 stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale (Nabywanie nieruchomości pod drogi, art. 12 - 23), stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten oznacza, że w sprawach dotyczących nabywania nieruchomości pod drogi, w pierwszej kolejności stosuje się przepisy tego rozdziału ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., a dopiero wtedy, gdy pozostaną sprawy nieuregulowane w tym rozdziale, stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami.
5. Powracając do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. stwierdzić należy, iż koszty nabycia nieruchomości pod drogi obejmują również koszty odszkodowania z tytułu przejęcia nieruchomości lub ich części z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego, które finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, czyli przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. Nr 267, poz. 2251 z późn. zm.), przepisów ustawy o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.
Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego określa, przez kogo finansowane są zadania w zakresie budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz zarządzania nimi: w zakresie dróg krajowych - przez ministra właściwego do spraw transportu za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowych spółek specjalnego przeznaczenia, w zakresie dróg wojewódzkich - przez samorząd województwa, w zakresie dróg powiatowych - przez samorząd powiatowy. Jednakże, art. 3 ust. 3 tej ustawy stanowi, że w granicach miast na prawach powiatu zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi - z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych - finansowane są z budżetów tych miast.
6. Skoro więc, jak wynika z akt sprawy, objęta zaskarżoną decyzją przedmiotowa nieruchomość położona w O. będącej miastem na prawach powiatu, została przeznaczona pod rozbudowę drogi krajowej, to jak wskazano wyżej, w oparciu o art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego - zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast.
Podnieść należy, że w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wskazano, że koszty nabycia nieruchomości pod drogi w tym odszkodowania, finansowane są również na podstawie przepisów o drogach publicznych, czyli ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.).
Z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wynika, że drogi publiczne dzielą się na: drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe, gminne. Z art. 19 ust. 1 i 5 tej ustawy wynika zaś, że organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony drogi jest zarządcą drogi, przy czym, w granicach miast na prawach powiatu, zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Do obowiązków zarządcy drogi należy zaś, m. in., nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości, zgodnie z art. 20 pkt 17 tej ustawy.
Nie budzi więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja zobowiązująca Prezydenta Miasta O. do wypłacenia odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz U. L., F. L. oraz R. L. jest prawidłowa.
7. Odnosząc się do zarzutów skargi i twierdzeń zawartych w uzasadnieniu skargi, w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o finansowaniu dróg publicznych (Dz. U. Nr 123, poz. 780 z późn. zm.), do której odnosił się wskazany przez stronę skarżącą wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2006 r. I OSK 1342/05 została uchylona z dniem 1 stycznia 2006 r., i zastąpiona przez ustawę z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., i na którą to ustawę powoływał się Minister Infrastruktury w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W skardze podniesiono również, że art. 22 specustawy odsyłając do określonych ustaw nie wskazuje konkretnych ich przepisów. Stwierdzić zatem należy, iż w ustawie można posłużyć się odesłaniami do przepisów tej samej lub innej ustawy, jeżeli służy to skrótowości tekstu lub zapewnieniu spójności określonych instytucji. Od przepisów odsyłających należy jednakże odróżnić tzw. przepisy blankietowe, które nie wyrażają żadnych obowiązków czy uprawnień (art. 22. "Koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, ...), lecz jedynie określają, w jaki sposób te uprawnienia lub obowiązki mają być określone ("... finansowane są na podstawie przepisów o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.") - v. rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", § 4 ust. 1 i 3, § 22, § 156 (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Podkreślić należy, w oparciu o powyższe, że ustawa nie może powtarzać przepisów zamieszczonych w innych ustawach, a Trybunał Konstytucyjny w wielu swoich orzeczeniach podkreślał, że stosowanie odesłań jest normalną techniką prawodawczą, podyktowaną takimi względami, jak zwięzłość tekstu, zapewnienie niesprzeczności (z zachowaniem możliwości regulacji wyjątkowej) i różnorodność szczebla aktów prawnych regulujących to samo zagadnienie (por. wyrok TK z dnia 27 listopada 2006 r., K 47/04, OTK-A 2006, nr 10, poz. 153).
W uzasadnieniu skargi podniesiono również, iż racjonalny ustawodawca regulując w specustawie kwestie związane z odszkodowaniem używa terminu "zarządca drogi" tylko w przypadku określonym w art. 20a, a ponadto wskazując organy właściwe w sprawie orzekania o odszkodowaniu, ustawodawca odsyła do art. 128 - 135 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, czyli, Skarb Państwa reprezentowany przez starostę jest zobowiązany do zapłaty odszkodowania, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa, a jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, to obowiązek zapłaty odszkodowania obciąża właściwą jednostkę.
Stwierdzić zatem należy, iż również ten zarzut nie jest zasadny. Art. 20a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest przepisem szczególnym, bowiem dotyczy sytuacji szczególnej, gdy inwestycja drogowa wymaga przejścia przez tereny wód płynących bądź tereny linii kolejowej - będących własnością Skarbu Państwa - właściwy zarządca drogi jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji (ust. 1). A skoro jest to przepis szczególny, to nie ma zastosowania w sprawie niniejszej będącej przedmiotem skargi, bowiem skarga dotyczy drogi krajowej w O. będącej miastem na prawach powiatu. Ponadto, z ust. 5 art. 20a - przywołanego przez stronę skarżącą wynika, że do zapłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 20a - "jest obowiązany właściwy zarządca drogi.".
Odnosząc się do kolejnego zarzutu z uzasadnienia skargi, w którym, na przykładzie zamiany nieruchomości w ramach odszkodowania, skarżący wywiódł, że w zależności na czyją rzecz nastąpiło pozbawienie prawa, nieruchomość przyznaje się z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa bądź gminy, powiatu, województwa (art. 131 ustawy o gospodarce nieruchomościami) - a zatem w niniejszej sprawie byłby to Skarb Państwa, stwierdzić należy, iż przykład ten nie ma tutaj zastosowania, ponieważ przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych są wystarczająco precyzyjne i konkretne.
Odnośnie ostatnich czterech akapitów skargi stwierdzić należy, iż Sąd dokonał interpretacji przywołanych tam przepisów, i podkreślić tylko należy, że w granicach miasta na prawach powiatu, a takim miastem jest O., zadania w zakresie finansowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, ochrony i zarządzania drogami publicznymi, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, finansowane są z budżetów tych miast.
Odnosząc się do podniesionego na rozprawie zarzutu strony skarżącej, iż zaskarżona decyzja nie zawiera podstawy prawa materialnego, wskazać należy, iż wprawdzie decyzja organu drugiej instancji powinna taką podstawę wskazywać, jednakże w uzasadnieniu decyzji wskazano odpowiednie przepisy prawa materialnego, które znalazły zastosowanie w sprawie, i nie budzi wątpliwości, że podstawa prawna zaskarżonej decyzji istnieje. Ponadto, nie jest to zdaniem Sądu takie uchybienie, które musiałoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
8. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.
Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
9. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.