I SA/Wa 1327/20

I SA/Wa 1327/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz
Elżbieta Lenart /przewodniczący sprawozdawca/
Gabriela Nowak
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Sygn. powiązane
I OSK 4/22 - Wyrok NSA z 2023-11-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 16  par. 1 i 2,  art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Sygn. akt I SA/Wa 1327/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Gabriela Nowak WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 134
w zw. z art. 127 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność wniosku G.C. (dalej jako skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2020 r.,
nr [...], w sprawie przyznania zasiłku okresowego.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.
G.C. wnioskiem z [...] lutego 2020 r. wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o przyznanie prawa do zasiłku stałego.
Prezydent Miasta [...] postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2020 r., zawiesił postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku stałego - do dnia dostarczenia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Następnie Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z [...] lutego 2020 r., przyznał skarżącemu zasiłek okresowy w wysokości [...] zł miesięcznie - na okres zawieszenia postępowania w sprawie o przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku stałego. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu wskazał, że skarżący wystąpił o przyznanie zasiłku stałego. W toku postępowania ustalono, iż spełnia on wszystkie warunki do przyznania zasiłku stałego z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy. Jednocześnie skarżący przedstawił dokument potwierdzający, że złożył wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W tej sytuacji postępowanie o przyznanie zasiłku stałego zostało zawieszone do dnia dostarczenia orzeczenia o niepełnosprawności lub o niezdolności do pracy.
W związku z powyższym Prezydent przyznał skarżącemu na okres zawieszenia postępowania zasiłek okresowy z urzędu - albowiem zgodnie art. 106 ust. 8 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507), dalej jako ustawa, na okres zawieszenia postępowania przyznaje się z urzędu zasiłek okresowy w wysokości i na zasadach określonych w art. 38.
Wskazał także, że z chwilą podjęcia zawieszonego postępowania o przyznanie zasiłku stałego, zaprzestana zostanie wypłata zasiłku okresowego.
Nie zgadzając się z decyzją Prezydenta Miasta [...] skarżący złożył odwołanie - zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, gdyż decyzja ta powinna dotyczyć kontynuacji zasiłku stałego w kwocie [...] zł. Ponadto, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego podnosząc, że przyznana kwota zasiłku jest zaniżona. W jego ocenie, jeżeli nie posiada on żadnych dochodów, to kwota zasiłku powinna wynosić [...] zł miesięcznie.
W dodatkowym piśmie z [...] marca 2020 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zatytułowanym "wniosek dowodowy", skarżący wniósł o "zajęcie stosownego stanowiska w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego względem MOPS [...]" oraz o "wyciągniecie konsekwencji dyscyplinarnych polegających na zwolnieniu pani dyrektor i kierowniczki MPOS".
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] kwietnia 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu
I instancji.
Na wstępie uzasadnienia przywołało treść art. 106 ust. 6, art. 38 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej.
Wskazało, że bezsporne jest, iż skarżącemu przysługuje zasiłek okresowy w okresie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania zasiłku stałego i w przypadku spełnienia przesłanek do otrzymania zasiłku okresowego organ przyznał ten zasiłek, przy czym jego wysokość zależy od uznania organu i winna mieścić się w granicach wskazanych ustawą z uwzględnieniem ogólnych zasad udzielania świadczeń z pomocy społecznej, indywidualnej sytuacji wnioskodawcy oraz posiadanych przez organ środków finansowych na realizację zadań pomocowych.
W związku z tym uznało, iż wysokość zasiłku okresowego skarżącego obliczono zgodnie z ww. przepisami.
Odnośnie zaś skargi na działanie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] - wskazało, że zgodnie z art. 1 i 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego i są organami właściwymi w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, ponagleń, żądań wznowienia postępowania lub stwierdzania nieważności decyzji.
Natomiast Kolegia nie są organami kontrolującymi działalność ośrodków pomocy społecznej i nie mają uprawnień do wydawania nakazów czy poleceń organom pierwszej instancji. Kolegium przywołało również treść art. 229 pkt 3 k.p.a. - stwierdzając, że w tym przypadku organem właściwym jest rada gminy.
Następnie skarżący pismem z [...] kwietnia 2020 r. - na podstawie art. 127 § 3
w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. - wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy o numerze [...], z powodu błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy podnosząc, że należy wyjaśnić "kradzież" [...] zł przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] maja 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W uzasadnieniu wskazało, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest szczególnym środkiem odwoławczym, będącym w istocie surogatem odwołania, gdyż spełnia taką samą rolę jak odwołanie. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu.
Negatywna przesłanka niedopuszczalności odwołania obejmuje zróżnicowaną grupę przyczyn o charakterze przedmiotowym i podmiotowym.
Podstawowe przyczyny niedopuszczalności odwołania natury przedmiotowej to:
a) nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji administracyjnej w znaczeniu prawnym, np. ze względu na jej niedoręczenie którejkolwiek ze stron postępowania, czynność organu nie jest decyzją, lecz czynnością materialno-techniczną);
b) niezaskarżalność określonych rodzajów decyzji administracyjnych wydawanych
w postępowaniu jednoinstancyjnym (samo pouczenie strony o możliwości wniesienia odwołania od decyzji w sytuacji, gdy przepis prawa wyłącza prawo odwołania, nie tworzy dla strony takiego uprawnienia - por. wyrok NSA z 27 kwietna 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 170/00, niepubl.);
c) ostateczny charakter decyzji organu odwoławczego (por. wyrok NSA z 6 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 235/00, niepubl.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1866/2018: "Złożenie odwołania od decyzji ostatecznej jest niedopuszczalne i stanowi przesłankę do zastosowania art. 134 k.p.a.".
Następnie Kolegium stwierdziło, że w myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania w przypadku stwierdzenia braku spełnienia przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych dopuszczalności odwołania. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Natomiast przesłanki przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia aktu w toku instancji.
Wskazało, że nie jest sporne, iż w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2020 r. zawarto prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem SKO w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Sformułowana bowiem w art. 16 § 1 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie dopuszcza możliwości podjęcia postępowania odwoławczego wobec decyzji, która ma przymiot rozstrzygnięcia ostatecznego.
Podkreśliło, że ustalenie m.in. dopuszczalności odwołania jest potencjalnie pierwszą czynnością w postępowaniu wstępnym, jaką obowiązany jest podjąć organ administracji publicznej po otrzymaniu odwołania. Na tym etapie postępowania organ nie bada, czy środek zaskarżenia jest merytorycznie uzasadniony. Stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego środka zaskarżenia, zobowiązuje organ do zachowania określonego w przywołanym wyżej art. 134 k.p.a. W takim przypadku merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe - ponieważ prowadziłoby do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności.
Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej p.p.s.a. - złożył G.C. zarzucając mu:
1) naruszenie Konwencji o Ochronie Praw Osób Niepełnosprawnych (ONZ) dotyczące dyskryminacji z życia społecznego z powodu braku wiedzy prawniczej, a to złamały organy orzekające obu instancji. Naruszenie Konwencji odnosi się do decyzji
o przyznaniu zasiłku okresowego "niby" z urzędu z [...] lutego 2020 r. nr [...], a później wydano drugą decyzję z [...] marca 2020 r.,
nr [...], że ma zasiłek stały bez orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Zdaniem skarżącego, tak się fałszuje daty w II instancjach oraz działa na szkodę osoby niepełnosprawnej i wszczyna zbędne postępowania,
2) naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 28, art. 140 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez odmowę ponownego rozpatrzenia sprawy oraz naprawienie swoich naruszeń, co doprowadziło do naruszenia uprawnień SKO wynikających z uprawnień skarżącego do wyższej instancji,
3) naruszenie przepisów postępowania, tj.:
a) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 i art. 144 k.p.a. -przez niewywiązanie się przez SKO z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez nieuwzględnienie oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej całościowej oceny, a także nie odniesienie się do dokumentów przedstawionych przez stronę (wniosek dowodowy z [...] marca 2020 r.), w tym niewyjaśnienie dlaczego SKO nie przeprowadziło dowodu z tych dokumentów, względnie odmówiło tym dokumentom mocy dowodowej - co doprowadziło do błędnego uznania, że nie potrzeba ponownie rozpatrywać sprawy w SKO,
b) art. 61a k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy wniosek
o ponowne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie nieważności został złożony przez skarżącego, który wykazał, a przynajmniej w dostatecznym stopniu uprawdopodobnił posiadanie interesu prawnego we wszczęciu postępowania nieważnościowego, a tym samym brak podstaw do uznania, że wniosek został złożony przez osobę i to w sposób "oczywisty" nie będący stroną w rozumieniu art. 61 k.p.a.,
c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. – wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji, postanowienia SKO, zaskarżonego wnioskiem z [...] marca 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki do ich uchylenia i wszczęcia postępowania nieważnościowego.
W związku z tym - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c w zw. z art. 135 p.p.s.a. - skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w treści zaskarżonego postanowienia.
W piśmie procesowym z [...] marca 2021 r. pełnomocnik z urzędu skarżącego podtrzymał skargę i przyłączył się do zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. skutkujących niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy
i treści oraz znaczenia pisma skarżącego.
Wskazał, że z pisma skarżącego wynika, iż wnosił on o ponowne rozpatrzenie sprawy, co świadczy o jego woli skorzystania ze zwyczajnego środka zaskarżenia w postaci skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję SKO z [...] kwietnia 2020r., z której treścią się nie zgadzał, zwłaszcza w sytuacji, gdy pismo skarżącego z [...] kwietnia 2020 r. wniesione było w ustawowym terminie do złożenia takiej skargi - nie zaś "ze szczególnego środka odwoławczego" o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją. Organy administracji publicznej nie mają bowiem prawa i podstaw do nadawania działaniom i oświadczeniom obywateli znaczenia sprzecznego z ich wolą, nieracjonalnego, a wręcz niedorzecznego, które nie może doprowadzić do korzystnego dla strony wyniku. Skarga do sądu administracyjnego nie jest pismem sformalizowanym i "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" mieści się w formule skargi.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem nadania biegu skardze oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2020 r.
w sprawie przyznania zasiłku okresowego.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., który znajduje zastosowanie w sprawie wywołanej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy na mocy odesłania zawartego w art. 127 § 3 in fine k.p.a. Powyższy przepis stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Niedopuszczalność odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) może wynikać z przyczyn przedmiotowych bądź podmiotowych.
Do przyczyn przedmiotowych zaliczyć można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub - jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie - wyczerpanie przysługujących stronie środków odwoławczych. Natomiast do przyczyn podmiotowych zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych.
W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo stwierdziło niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2020 r. została wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2020 r. w sprawie przyznania zasiłku okresowego. Oznacza to, że ww. decyzja Kolegium stała się ostateczna i mogła zostać zaskarżona do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie bowiem z art. 16 § 1 i 2 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (§ 1). Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach (§ 2).
Zatem w tej sytuacji zaistniała przeszkoda o charakterze przedmiotowym polegająca na niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - albowiem w niniejszej sprawie brak było podstawy prawnej do złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wskazać również należy, iż ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zawierała informację, że decyzja jest ostateczna w trybie instancyjnym, jak również zawierała prawidłowe pouczenie o prawie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawy, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Została ona osobiście odebrana przez skarżącego [...] kwietnia 2020 r.
Tymczasem skarżący - wbrew prawidłowemu pouczeniu zawartemu w ww. decyzji - pismem z [...] kwietnia 2020 r. wystąpił do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując wyraźnie - jako podstawę swojego wniosku - przepis art. 127 § 3 w zw. z art. 61 § 3 k.p.a.
W związku z tym Sąd orzekający nie może zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, że w pismo skarżącego z [...] kwietnia 2020 r. stanowiło w istocie skargę do sądu administracyjnego, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w art. 127 § 3 k.p.a.
Takie stanowisko pełnomocnika nie znajduje bowiem jakiegokolwiek odzwierciedlenia w treści złożonego wniosku.
Przy ustaleniu charakteru pisma strony - jak powszechnie przyjmuje się
w orzecznictwie i doktrynie - nie ma decydującego znaczenia jego tytuł, ale ocena intencji strony dokonana w oparciu o całokształt podniesionych okoliczności. O tym, jaki charakter ma mieć ostatecznie pismo, decyduje wszak strona. Stąd w razie wątpliwości w tym zakresie obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie
w ramach obowiązku informacyjnego (art. 9 k.p.a.) informacji o przysługujących jej środkach obrony praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, przy jednoczesnym skierowaniu do niej wezwania, w trybie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 k.p.a., o sprecyzowanie żądania zawartego we wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania.
Podkreślić jednak należy, że obowiązek ten dotyczy wyłącznie tych pism, które zostały zredagowane w sposób niezręczny, niezrozumiały, niepozwalający na ustalenie rzeczywistej woli strony. Nie może być więc rozciągany na wszystkie pisma stron,
a więc także na te, które są w swej treści jasne i zrozumiałe (por. wyrok WSA
w Warszawie z 6 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1960/16).
Skład orzekający powyższy pogląd w pełni podziela.
Zatem jeśli z pisma wprost wynika wola strony - to organ nie ma obowiązku żądać jego sprecyzowania.
Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.
G.C. w piśmie z [...] kwietnia 2020r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wystąpił z wyraźnie sformułowanym i jednoznacznie brzmiącym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Skarżący bowiem nie tylko zatytułował je jako "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy", ale także zaznaczył, że dotyczy ono sprawy [...], a jako jego podstawę wskazał jasno i wyraźnie przepis art. 127 § 3 w zw. z art. 61 § 3 k.p.a., zaś w uzasadnieniu podniósł uchybienia, których miał dopuścić się skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego przy wydawaniu decyzji z [...] kwietnia 2020 r., nr [...].
Przy tej ocenie należy mieć również na względzie możliwości intelektualne skarżącego. Z jego pism procesowych złożonych w sprawie wynika bowiem,
że nie ma on żadnego problemu ze zrozumieniem kierowanych do niego orzeczeń i pism organów administracji. Ma on także swobodę wyrażania myśli i poglądów, jak również swobodę formułowania zarzutów i wniosków. Wykazuje się również dobrą znajomością przepisów prawa procesowego i materialnego. Dobitnie świadczy o tym treść skargi do Sądu - z której ewidentnie wynika ponadprzeciętna znajomość nie tylko przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ale także ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dlatego też trudno uznać, że skarżący składając wniosek z [...] kwietnia 2020 r.
o ponowne rozpatrzenie sprawy - wbrew prawidłowemu pouczeniu zawartemu
w decyzji z [...] kwietnia 2020 r., ze zrozumieniem którego nie powinien mieć żadnych problemów - chciał w istocie złożyć skargę do sądu administracyjnego.
Podsumowując Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zgromadziło bowiem kompletny materiał dowodowy, poddało go rzetelnej, wnikliwej i wszechstronnej analizie a następnie właściwie dokonało oceny okoliczności niniejszej sprawy, zaś wydane w sprawie rozstrzygnięcie zostało wyczerpująco uzasadnione zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. - zyskując całkowitą aprobatę Sądu.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 119 pkt 3, art. 120 i art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.