I SA/Wa 1293/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w [...] z dnia [...] maja 2018 r., która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt K.M. w domu pomocy społecznej (DPS). Skarżący zarzucił organom naruszenie przepisów k.p.a., k.c. oraz ustawy o pomocy społecznej. Sąd uznał skargę za zasadną i stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Podstawą rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Sąd wyjaśnił, że obowiązek ponoszenia opłat za pobyt w DPS jest uregulowany w art. 61 ustawy o pomocy społecznej. W przypadku osób, na których nie ciąży ustawowy obowiązek ponoszenia opłat (np. osoby niewymienione w art. 61 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.p.s.), a które fakultatywnie zobowiązały się do ponoszenia takich opłat na podstawie umowy zawartej w trybie art. 61 ust. 2a w zw. z art. 103 ust. 2 u.p.s., jedynym aktem prawnym określającym wysokość zobowiązania jest ta umowa. Wydanie decyzji administracyjnej ustalającej wysokość opłat w takiej sytuacji nie ma podstawy prawnej. Sąd powołał się na uchwałę NSA z 11 czerwca 2018 r., I OPS 7/17, podkreślając, że umowa zawarta na podstawie art. 103 ust. 2 u.p.s. określa krąg osób zobowiązanych i wysokość opłaty, a strony mogą kształtować ją inaczej niż wynika to z przepisów o minimalnych obciążeniach. Sąd zaznaczył, że nie badał, czy zawarta umowa spełnia wymogi formalne i czy gmina może dochodzić zwrotu wydatków na podstawie art. 104 ust. 3 i art. 61 ust. 3 u.p.s., gdyż nie należało to do przedmiotu sprawy.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający