I SA/Wa 111/20

I SA/Wa 111/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-11-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Gabriela Nowak /przewodniczący/
Iwona Kosińska /sprawozdawca/
Mariola Kowalska.
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I OSK 1771/21 - Wyrok NSA z 2024-11-20
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 105 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2014 poz 195
art. 2 ust. 2
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi  granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. W., T. K., R. B., T. G., S. G., J. K., M. M. i Z. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2019 r., [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. B., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia mienia poza granicami obecnego Rzeczypospolitej Polskiej.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 1991 r. R. M. wystąpiła o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) majątku [...] [...] o powierzchni [...] ha wraz z domem mieszkalnym oraz zabudowaniami gospodarczymi, położonego w powiecie [...], w województwie [...], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] potwierdził prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. majątku [...] o powierzchni [...] ha odpowiednio na rzecz: R. B. w [...] części, T. G. w [...] części, S. G. w [...] części, T. K. w [...] części, J. K. w [...] części, M. W. w [...] części, M. M. w [...] części i Z. B. w [...] części.
Następnie R. B. wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r., złożonym na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r. poz. 195), wystąpiła o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) gospodarstwa [...] w [...] o powierzchni około [...] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi, położonego w powiecie [...], w województwie [...], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz przedsiębiorstwa [...] w [...]. Po rozpatrzeniu tego wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] umorzył wszczęte postępowanie. W uzasadnieniu wydanej decyzji Wojewoda wyjaśnił, że sprawa z wniosku R. B. z dnia [...] lipca 2014 r. była już przedmiotem rozstrzygnięcia decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]. Jednak Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] uchylił tę decyzję Wojewody. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w rozpatrywanym przypadku tożsamość sprawy zakończonej uprzednio ostateczną decyzją zachodzi jedynie w zakresie nieruchomości pozostawionej przez J. M.(1) w [...] o powierzchni ok. [...] ha, natomiast nie można o takiej tożsamości mówić w stosunku do przedsiębiorstwa [...] w [...]. W konsekwencji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że brak było podstaw do umorzenia w całości postępowania wszczętego wnioskiem R. B. z dnia [...] lipca 2014 r. jako bezprzedmiotowego.
W tej sytuacji organ I instancji ponownie rozpatrzył wniosek R. B. z dnia [...] lipca 2014 r. w części dotyczącej przedsiębiorstwa [...] w [...] i decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa do rekompensaty za przedsiębiorstwo [...] położone w [...].
Natomiast w części dotyczącej pozostawienia przez J. M.(1) gospodarstwa [...] w [...] o powierzchni ok. [...] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wniosek R. B. z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) gospodarstwa [...] w [...] o powierzchni ok [...] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi nie mógł doprowadzić do merytorycznego jego rozpatrzenia, wskutek uprzedniego rozstrzygnięcia tej sprawy.
Ponadto w dniu [...] sierpnia 2019 r. Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...] odmawiającą R. B. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w udziale wynoszącym [...] na podstawie notarialnego (rep. [...] nr [...]) wskazania z dnia [...] stycznia 2015 r. złożonego Przełożoną Generalną Zgromadzenia [...].
Od decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w zakresie, w jakim organ umorzył postępowanie w sprawie uprawnienia przysługującego R. B. tytułem następstwa prawnego po Z. M., odwołanie wniosła R. B..
Po rozpatrzeniu złożonego odwołania organ II instancji stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 105 kpa i odwołując się do orzecznictwa sądowego wyjaśnił pojęcie bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego oraz pojęcie "res iudicata", czyli rzeczy osądzonej.
Minister ustalił, że wniosek R. B. z dnia [...] lipca 2014 r. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. za gospodarstwo [...] w [...] o powierzchni około [...] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi był już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewodę w decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]. W ocenie Ministra między przedmiotem tej decyzji i decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] zachodzi tożsamość przedmiotowo-podmiotowa. Stwierdził, że ponowne prowadzenie przez organ I instancji postępowania w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) nieruchomości w miejscowości [...] położonej w powiecie [...], w województwie [...], w stosunku do którego zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie (res iudicata), naruszałoby powagę rzeczy osądzonej, a wydana w toku takiego postępowania decyzja obarczona byłaby wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. W sprawie zainicjowanej wnioskiem R. B. dotyczącej pozostawienia przez J. M.(1) gospodarska [...] w [...] o pow. ok. [...] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi nie istnieje przedmiot postępowania, który podlegałby rozstrzygnięciu. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda słusznie zatem umorzył postępowanie w sprawie prowadzonej z wniosku z dnia [...] lipca 2014 r. R. B. w zakresie nieruchomości pozostawionej przez J. M.(1) w [...]. Niedopuszczalne jest bowiem, aby w tej samej sprawie prowadzone były kolejne postępowania prowadzące do wydania decyzji orzekających co do istoty sprawy. Wydanie przez Wojewodę decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], czyni bezprzedmiotowym postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie w tym samym przedmiocie.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazującego na niezasadne w ocenie skarżącej umorzenie postępowania w części, w zakresie uprawnienia R. B. przysługującego jej tytułem następstwa prawnego po Z. M. i Zgromadzeniu [...], Minister wskazał, że jakkolwiek decyzja Wojewody z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]była decyzja częściową, to w dniu [...] sierpnia 2019 r. organ I instancji wydał merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie udziału [...] w prawie do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. w zakresie uprawnienia, jakie R. B. przysługiwać miało z tytułu następstwa prawnego po Z. M., na podstawie wskazania z dnia [...] stycznia 2015 r. złożonego przez Przełożoną Generalną Zgromadzenia [...] przed notariuszem (rep. [...] nr [...]). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że wobec niespełnienia przez Zakon [...] przesłanek, o których mowa w art. 3 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 2 należało na podstawie art. 7 ust. 2 orzec o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Nie ma zatem racji skarżąca, wskazując, że brak jest rozstrzygnięcia w powyższym zakresie.
Mając na uwadze przytoczone okoliczności faktyczne i prawne, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie z wniosku R. B. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) gospodarstwa [...] w [...] o pow. ok. [...] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi.
Na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli R. B., M. W., T. K., T. G., S. G., J. K., M. M. i Z. B..
Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czyli:
- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie co do [...] udziału w rekompensacie za pozostawienie poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości [...], pomimo braku rozstrzygnięcia w tym zakresie, w konsekwencji umorzenie postępowania w sprawie, która rozstrzygnięta nie została,
- art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na stanie faktycznym niezgodnym z rzeczywistością, a to stwierdzenie, że Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. rozstrzygnął sprawę [...] uprawnienia za majątek [...], podczas gdy decyzja taka wydana nie została.
W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów.
Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.
Podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 105 § 1 kpa. Zgodnie z jego treścią, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
Wyjaśnić należy, że podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego jest bezprzedmiotowość postępowania, która oznacza brak podstaw do merytorycznego rozpoznania danej sprawy. Zachodzi ona w sytuacjach, gdy w świetle prawa oraz ustalonego stanu faktycznego organ nie może załatwić sprawy przez jej rozstrzygnięcie merytoryczne (co do istoty) z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 kpa ma miejsce również, gdy sprawa administracyjna została już rozstrzygnięta ostatecznym orzeczeniem (res iudicata). Oznacza to, że dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Wydanie zatem decyzji w sprawie załatwionej już uprzednio decyzją ostateczną powoduje, że późniejsza decyzja obarczona będzie wadą nieważności, o której mowa art. 156 § 1 pkt 3 kpa (res iudicata). Wystąpienie przesłanki powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) stanowi zatem przeszkodę do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie zwykłym. Oznacza to, że organ administracyjny w razie ujawnienia tej okoliczności w trakcie prowadzonego postępowania powinien je umorzyć na podstawie art. 105 kpa.
W tej sytuacji wyjaśnić należy, że w ocenie organów orzekających w niniejszym postępowaniu sprawa o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) majątku [...] [...] o powierzchni [...] ha wraz z domem mieszkalnym oraz zabudowaniami gospodarczymi, położonego w powiecie [...], w województwie [...], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej została po rozpatrzeniu wniosku R. M. z 1991 r. rozstrzygnięta przez Wojewodę decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] potwierdzającą prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. majątku [...] o powierzchni [...] ha na rzecz miedzy innymi R. B. w [...] części oraz T. G. w [...] części, S. G. w [...] części, T. K. w [...] części, J. K. w [...] części, M. W. w [...] części, M. M. w [...] części, Z. B. w [...] części. Dlatego też ponowne rozpatrywanie w tym zakresie wniosku skarżącej jest niedopuszczalne, a prowadzone postępowanie należało umorzyć.
Skarżący nie zgadzają się z tym stanowiskiem organów i utrzymują, że decyzje organów orzekających są wadliwe, ponieważ rozstrzygnięcia organów oparte zostały na stanie faktycznym "niezgodnym z rzeczywistością, a to stwierdzenie, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. rozstrzygnął sprawę [...] uprawnienia za majątek [...], podczas gdy decyzja taka wydana nie została."
W ocenie Sądu orzekającego stanowisko skarżących jest błędne, a postawione w skardze zarzuty bezzasadne.
Jak wynika z analizy akt sprawy i fakt ten nie jest przez strony kwestionowany, w 1991 r. R. M, złożyła wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) (ojca wnioskodawczyni) poza obecnym granicami Rzeczypospolitej Polskiej majątku [...] [...] o powierzchni [...] ha wraz z domem mieszkalnym oraz zabudowaniami gospodarczymi, położonego w powiecie [...], w województwie [...]. Po rozpatrzeniu tego wniosku Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] przyznał spadkobiercom byłego właściciela J. M.(1) prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej majątku [...] [...], położonego w powiecie [...], województwie [...] o powierzchni [...] ha. Decyzja ta nie była przez strony kwestionowana i stała się ostateczna.
Sądowi wiadome jest z urzędu, że w przedmiocie majątku [...] [...] oraz przedsiębiorstwa [...] w [...] złożone zostały na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 195) wnioski o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej również przez T. G., które rozpatrzone zostały odrębnymi decyzją organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2019 r.: nr [...], nr [...], oraz przez Zgromadzenie [...] w dniu [...] lipca 2014 r. Sprawa z wniosku Zgromadzenia [...] została zakończona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3481/15, w którym to Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1199/15 i oddalił skargę, a tym samym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], w którym to organ odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 kpa, z uwagi na fakt, że wniosek nie pochodził o osoby uprawnionej do złożenia wniosku, gdyż Zgromadzenie [...] jako osoba prawna nie ma interesu prawnego w żądaniu realizacji prawa do rekompensaty. Po wydaniu tego postanowienia w dniu [...] stycznia 2015 r. Zgromadzenie [...] dokonało wskazania dotyczącego ich prawa do rekompensaty w udziale wynoszącym 1/5 na rzecz jednego ze spadkobierców, czyli R. B.. W związku z tym Wojewoda odrębną decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] odmówił przyznania prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w udziale wynoszącym [...], wynikającym ze wskazania z dnia [...] stycznia 2015 r. złożonego przez Przełożoną Generalną Zgromadzenia [...].
Wracając do oceny prawidłowości decyzji będącej przedmiotem niniejszej sprawy, czyli decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia mienia poza granicami obecnego Rzeczypospolitej Polskiej wydaną po rozpatrzeniu wniosku R. B. z dnia [...] lipca 2014 r., wyjaśnić należy, że została ona wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, ponieważ pierwotna decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] została w całości uchylona przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Uchylając tę decyzję, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie jej tożsamość ze sprawą zakończoną uprzednio ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] zachodzi jedynie w zakresie nieruchomości pozostawionej przez J. M.(1) w [...] o powierzchni ok. [...] ha, natomiast nie można o takiej tożsamości mówić w stosunku do przedsiębiorstwa [...] w [...]. W konsekwencji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że brak było podstaw do umorzenia w całości postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. R. B. jako bezprzedmiotowego. Od tej decyzji strony się nie odwołały i stała się ona ostateczna.
W tej sytuacji Wojewoda, ponownie rozpatrując wniosek R. B. z dnia [...] lipca 2014 r., wydał dnia [...] sierpnia 2019 r. trzy odrębne decyzje dotyczące różnych spornych kwestii występujących w rozpoznawanej sprawie.
Są to następujące decyzje:
1 - decyzja częściowa nr [...] wydana co do części wniosku R. B. dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) gospodarstwa [...] w miejscowości [...], o powierzchni około [...] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Ta właśnie decyzja jest przedmiotem orzekania w niniejszej sprawie,
2 - decyzja częściowa nr [...] wydana co do części wniosku R. B. dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorstwa [...] w [...] – nie będąca przedmiotem niniejszego postępowania oraz
3 - decyzja nr [...] wydana co do wniosku R. B. dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wynikającego ze wskazania z dnia [...] stycznia 2015 r. złożonego przez Przełożoną Generalną Zgromadzenia [...] na rzecz R. B,. Również i ta decyzja nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.
Analiza treści tych decyzji wskazuje, że rację mają organy orzekające, wskazując, że wydane decyzje w całości wyczerpują przedmiot wniosku skarżącej z 2014 r. łącznie z kwestią uprawnień wynikających ze wskazania z dnia [...] stycznia 2015 r. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja dotyczy tej części wniosku z 2014 r., która objęta została decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu wniosku R. M. z 1991 r., potwierdzającą spadkobiercom J. M.(1) prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, czyli majątku [...] o powierzchni [...] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi. Oznacza to, że ponowne rozpatrywanie wniosku skarżącej z 2014 r. w tym zakresie jest niedopuszczalne i prawidłowo prowadzone postępowanie zostało umorzone.
Ze względu na zawarty w skardze zarzut wyjaśnić należy, że sprawa dotycząca wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez J. M.(1) poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wynikające ze wskazania z dnia [...] stycznia 2015 r. złożonego przez Przełożoną Generalną Zgromadzenia [...] udziału na rzecz R. B. rozstrzygnięta została odrębną decyzją organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...].
Dla wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości należy podkreślić, że decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] potwierdzone zostało prawo do rekompensaty za udziały obejmujące łącznie [...] pozostawionej w [...] nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy, nie potwierdzono prawa do rekompensaty za udział w wysokości [...] odpowiadający udziałowi spadkowemu Z. M. (która to kwestia była rozstrzygnięta odrębnie, w tym decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. w stosunku do R. B.) oraz [...] odpowiadający udziałowi spadkowemu J. M.(2), żony zmarłego W. M., która nie podtrzymała wniosku o rekompensatę.
Podkreślić należy, że treść kwestionowanej decyzji Wojewody nr [...] jest zgodna z zaleceniami Ministra zawartymi w decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] uchylającej pierwotną decyzję organu I instancji, w której organ odwoławczy przesądził, że w rozpatrywanej sprawie tożsamość sprawy zakończonej uprzednio ostateczną decyzją zachodzi jedynie w zakresie nieruchomości pozostawionej przez J. M.(1) w [...] o powierzchni ok. [...] ha, natomiast bez odpowiedniego postępowania wyjaśniającego brak było podstaw do umorzenia w stosunku do przedsiębiorstwa [...] o w [...]postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. R. B. jako bezprzedmiotowego.
Obecnie zarówno sprawa rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, czyli majątku [...] o powierzchni [...] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi, jak i sprawa rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorstwa [...] w [...] oraz sprawa rekompensaty z tytułu wynikającego ze wskazania z dnia [...] stycznia 2015 r. złożonego przez Przełożoną Generalną Zgromadzenia [...] na rzecz R. B. są rozstrzygnięte odrębnymi, powołanymi decyzjami Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r.
Podsumowując, w ocenie Sądu kwestia rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, czyli majątku [...] o powierzchni [...] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi, w zakresie objętym ponownym wnioskiem z 2014 r. została już rozpatrzona merytorycznie ostateczną decyzją organu I instancji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]. Prawidłowo zatem ponowne postępowanie w tej samej sprawie zostało na podstawie 105 § 1 kpa umorzone.
Sąd stanął na stanowisku, że z analizy sprawy wynika, że obecnie kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i powołanych w skardze przepisów). Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany i rozpatrzony. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa organy przedstawiły swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć.
Dodatkowo wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2020 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, o czym zawiadomiono strony umożliwiając im przedstawienie dodatkowych argumentów.
Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.