I SA/Wa 1079/16

I SA/Wa 1079/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz /sprawozdawca/
Bożena Marciniak
Jolanta Dargas /przewodniczący/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I OSK 918/19 - Wyrok NSA z 2022-12-06
Skarżony organ
Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 1090
art. 6 ust. 5
Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami  Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 70,  art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie WSA Bożena Marciniak WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant referent stażysta Anna Ziółkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi E. G.-G., A. G., A. G., A. B., B. S., I. G.-A., I. W., Z. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę.
Uzasadnienie
Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], odmawiającą E. G. – G., I. G. – A., A. G., A. B., A. G., Z. S., I. W. i B. S., potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez Z. G. i I. S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonych w [...] i [...], powiat [...], województwo [...].
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] listopada 2008 r. I. G. – A. działająca w imieniu własnym oraz A. G., A. G., E. G. – G., A. B., J. G., T. S., B. S., K. L. i T. L., wniosła do Wojewody [...] o wydanie decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. L. nieruchomości m.in. w [...], pow. [...], woj. [...], w skład której wchodziły: "dom o [...] pokojach z [...] i [...], budynki gospodarcze: obora, stodoła, spichlerz, wozownia, ogród [...] ha i ziemia orna [...] ha oraz w [...], pow. [...], woj. [...], w skład której wchodziły: [...] i [...]".
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], odmówił wnioskodawcom przyznania prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, spornych nieruchomości. W ocenie organu strony postępowania nie udowodniły, że S. L. lub jego następcy prawni w osobach Z. G. i I. S. byli właścicielami nieruchomości położonych w [...] i [...], powiat [...], województwo [...]. Nie udowodnione zostało również, że poprzedniczki prawne stron zamieszkiwały przed wybuchem II wojny światowej na byłym terytorium RP. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1090 – zwana dalej "Ustawą").
Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Skarbu Państwa wnieśli; B. S., A. G., I. G. – A., A. B., A. G., E. G. – G., Z. S. i I. W.
Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r.
W obszernym uzasadnieniu decyzji, Minister szczegółowo opisał czynności podejmowane w sprawie przez organ oraz strony postępowania, jak również wymienił dokumenty zgromadzone w trakcie prowadzonego postępowania.
Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że S. L. był właścicielem folwarków: [...],[...],[...] i [...] (tłumaczenie przysięgłe zaświadczenie z Centralnego archiwum Historycznego [...] z dnia [...] października 2011 r.). Z w/w dokumentu nie wynika jednak, że S. L. był właścicielem nieruchomości położonych w [...] i [...]. Następcami prawnymi S. L. stali się żona J. L. oraz dzieci: Z. G., S. Z., I. S., Z. L. i T. L. (postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. sygn. akt [...]). Na podstawie akt sprawy ustalono, że I. S. i Z. G. były na dzień 1 września 1939 r. obywatelkami polskimi i do 1939 r. zamieszkiwały na obecnym terytorium RP (ankiety do Biur Dowodów Osobistych). Ponadto ustalono, że Rodzina G. wraz z Z. G. została deportowana w głąb ZSRR (uwierzytelniona kopia zaświadczenia Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Nr [...] z dnia 1[...] października 2006 r., oświadczenia Stron postępowania). I. S. zamieszkiwała do 1939 r. na obecnym terytorium RP (uwierzytelnione kopie: ankiety do Biura Dowodów Osobistych w [...] z dnia [...] maja 1952 r., karty osobowej z dnia [...] kwietnia 1957 r.), natomiast w czasie okupacji zamieszkiwała w [...] (uwierzytelnione kopie: ankiety do Biura Dowodów Osobistych w [...] z dnia [...] maja 1952 r., karty osobowej z dnia [...] kwietnia 1957 r.).
Minister wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 5 Ustawy: "W przypadku braku dokumentów, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być oświadczenia dwóch świadków złożone, pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, przed notariuszem, organem prowadzącym postępowanie lub w polskiej placówce konsularnej w kraju zamieszkania świadka, którzy:
1) zamieszkiwali w miejscowości, w której znajduje się nieruchomość pozostawiona poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, lub w miejscowości sąsiedniej;
2) nie są osobami bliskimi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami - właścicieli lub spadkobierców ubiegających się o potwierdzenie prawa do rekompensaty.
Strony postępowania na okoliczność wykazania, że I. S. i Z. G. spadkobierczynie S. L. posiadały udziały w prawie własności nieruchomości położonych w [...] i [...]przedłożyły zeznania świadków: J. M., G. Z., R. J., Z. L. i zeznanie C. M.
Z oświadczeń J. M. z dnia [...] września 2011 r. i G. Z. z dnia [...] września 2011 r. złożonych z podpisami poświadczonymi przez Konsula RP we [...] pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań wynika, że w/w nie były osobami bliskimi właścicieli pozostawionych nieruchomości i nie są osobami bliskimi spadkobierców ubiegających się o potwierdzenie prawa do rekompensaty, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zatem w świetle przytoczonych wyżej przepisów oświadczenia J. M. i G. Z. spełniają wymogi ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. (art. 6 ust. 5). Z oświadczeń tych nie wynika jednak, aby S. L. lub jego następcy prawni byli właścicielami nieruchomości położonych w [...] i [...]. Oświadczenia wskazują wprawdzie, że w miejscowości [...] S. L. posiadał m. in. sklep kosmetyczny i aptekę oraz działkę ziemi o powierzchni ok. [...] ha, a w [...] również budynek, w którym znajdowała się apteka i laboratorium, budynki gospodarcze oraz działki ziemi o powierzchni [...] i [...] ha, jednakże zeznania te nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach urzędowych, ponadto świadkowie w 1939 r. miały [...] i [...] lat. Minister wskazał wprawdzie, iż S. L., a następnie jego następcy prawni mogli prowadzić apteki, bowiem jak wynika z dowodów zawartych w aktach sprawy I. S. była farmaceutką. Organ zauważył jednak, iż prowadzenie apteki, tj. sprzedaż leków i prowadzenie laboratorium, w danym miejscu nie jest równoznaczne z przysługiwaniem prawa własności do budynku, w którym znajdowała się apteka, jak również prawa własności do gruntu, na którym był posadowiony budynek, w którym znajdowała się apteka i laboratorium. Również zeznania C. M. z dnia [...] lipca 2015 r. nie potwierdzają aby S. L. był właścicielem nieruchomości położonej w [...].
Odnośnie zeznań z dnia [...] lipca 1991 r. R. J. oraz Z. L. Minister wskazał, że zostały złożone z podpisami poświadczonymi notarialnie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, jednakże, bez wskazania, że w/w nie są osobami bliskimi dla właścicieli i spadkobierców S. L.. Dlatego też nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Oświadczenia te nie mogły być również uzupełnione z uwagi na śmierć składających je świadków.
Ponadto organ zwrócić uwagę na fakt, iż zarówno I. S., jak i Z. G. nie zamieszkiwały przed wybuchem II wojny światowej na byłym terytorium RP, co wynika bezpośrednio z oświadczeń w/w złożonych w ankietach do Biur Dowodów Osobistych. Wprawdzie z oświadczeń stron postępowania wynika, że Z. G. i I. S. zamieszkiwały na dzień 1 września 1939 r. na byłym terytorium RP, jednakże przeczą temu dowody z oświadczeń poczynionych bezpośrednio przez ww osoby.
Dlatego też w ocenie Ministra Skarbu Państwa, organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. zasadnie odmówił wnioskodawcom potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Minister wskazał również, że decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wojewoda [...] potwierdził E. G. – G., I. G. – A., A. B., A. G. i A. G. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez Z. G. udziału w nieruchomości położonej w [...], powiat [...], województwo [...] poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Z kolei decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda potwierdził Z. S., I. W. i B. S. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez I. S. udziału w nieruchomości położonej w [...], powiat [...], województwo [...] poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja ta podobnie jaki i decyzja nr 1, nie były przedmiotem zaskarżenia.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli E. G. – G., I. G. – A., A. G., A. B., A. G., Z. S., I. W. oraz B. S., działający przez pełnomocnika adwokata M. K., wnosząc o jej uchylenie, z uwagi na naruszenie:
I. Przepisów prawa materialnego tj;
1) art. 2 pkt 1 Ustawy, w zakresie prawidłowej wykładni pojęcia miejsca zamieszkania poprzez przyjęcie, że Z. G. oraz I. S. przed wybuchem II wojny światowej nie miały miejsca zamieszkania poza obecnymi granicami RP;
2) art. 6 ust. 5 Ustawy, poprzez odmowę uznania oświadczeń J. M. oraz G. Z. jako miarodajnych dowodów świadczących o pozostawieniu przez poprzedników prawnych skarżących nieruchomości objętych wnioskiem poza obecnymi granicami RP, ich rodzaju i powierzchni;
II. Przepisów prawa procesowego tj.
1) art. 7 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżących dowodów, w tym zwrócenia się do Wojewody [...] o udostępnienie na potrzeby niniejszego postępowania dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie z wniosku W. Z., która dotyczy tych samych nieruchomości, co objęte wnioskiem skarżących, czy też ustalenia stosunku pokrewieństwa miedzy wnioskodawcami, a świadkami R. J. oraz Z. L.;
2) art. 8 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania sprzecznie z zasadą pogłębienia zaufania uczestników do władzy publicznej, w szczególności w zakresie dokonywania oceny tych samych, zebranych w sprawie dowodów w sposób sprzeczny z uprzednio dokonaną ich oceną w tym samym postępowaniu, a to:
a) w zakresie negatywnej oceny wiarygodności oświadczeń świadków J. M. oraz G. Z. jako miarodajnych dowodów w sprawie mimo, iż przedmiotowe oświadczenia zostały uznane za wiarygodne i stanowiły podstawę wydania pozytywnych decyzji nr [...] i nr [...]w tym postępowaniu:
b) w zakresie negatywnej oceny spełnienia przez Z. G. i I. S. przesłanek określonych w art. 2 pkt. 1 Ustawy mimo, iż w ramach poprzednio wydanych w toku tego samego postępowania decyzji nr [...] i nr [...] uznano, że zgromadzony w sprawie (ten sam) materiał dowodowy daje podstawę dla przyjęcia, że przesłanka zamieszkiwania przez w/w poza obecnymi granicami RP została wykazana;
3) art. 75 § 1 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie uwzględnienia w toku orzekania całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego prawidłowej - kompleksowej oceny, w tym w szczególności:
a) ocenę treści oświadczeń J. M. oraz G. Z. przez pryzmat jurydycznej wykładani użytych przez nie pojęć, a to pomimo braku podstaw dla nadawania im znaczenia, jakie przypisuje się takim pojęciom w języku prawnym (na terenie RP), a nie potocznego znaczenia "posiadania" jako synonimu pojęcia "własności", zwłaszcza w świetle końcowego fragmentu ich oświadczeń, w których wskazały, że "Stanisław Lachowicz ani jego spadkobiercy (...) nie sprzedali przed
1939 r. swoich majątków";
b) odmowę uznania zeznań świadków R. J. oraz Z. L. jako dowodów potwierdzających okoliczność przysługiwania poprzednikom prawnym wnioskodawców prawa własności nieruchomości objętych wnioskiem, ich powierzchni i rodzaju zwłaszcza przy uwzględnieniu faktu, iż złożone przez nic oświadczenia składane były pod groźbą odpowiedzialności karnej;
c) odmowę uznania za dowód w sprawie zeznań C. M., które jako złożone przez osobę całkowicie obcą, zwłaszcza w świetle ich treści i pozostałych dowodów, co najmniej uwiarygadniają zeznania pozostałych osób, które złożyły oświadczenia w sprawie, a potwierdzają własność i pozostawienie nieruchomości objętych wnioskiem, tym bardziej, że - wbrew ustaleniom Organu - wyraźnie zeznał on (pkt. 5 przesłuchania w dniu 21 lipca 2015 r.), że właścicielem (nieruchomości pozostawionej w [...]) był Pan L. - [...] (...)";
d) całkowite pomięcie dowodów wskazanych przez Organ I Instancji w ramach uzasadnień wydanych w sprawie decyzji nr [...] i nr [...] jako potwierdzających fakt zamieszkiwania poprzedników prawnych skarżących – Z. G. i I. S. - poza obecnymi granicami RP, w tym zwłaszcza oświadczeń J. M. i G. Z., w tym przedmiocie, jak również nie popartą głębszą analizą, czy też oceną w świetle całokształtu zebranego materiału dowodowego (nadinterpretację treści powołanych przez organ dokumentów w postaci ankiet, przy jednoczesnym pominięciu m.in. oświadczeń złożonych w sprawie przez uczestników postępowania, które również stanowią dowód w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do kwestii, czy zasadnie organy administracji rozpoznające wniosek Skarżących o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez ich poprzedników prawnych w [...]i w [...], na terytorium obecnej [...], odmówiły jego uwzględnienia z powodu negatywnej oceny zeznań i oświadczeń osób wskazanych jako osobowe źródła dowodowe.
Analiza akt sprawy prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Skarżący są adresatami pozytywnie dla nich rozstrzygniętych decyzji wydanych w analogicznych postępowaniach , które jednakże dotyczyły innych nieruchomości I. S. i Z. G. pozostawionych na dawnych Kresach Rzeczpospolitej Polskiej, co do których prawo własności zostało jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzone dokumentem urzędowym w postaci zaświadczenia z Centralnego Państwowego Archiwum Historycznego [...] z dnia [...].10.2011r., dokumentującego za Okręgowym Urzędem Ziemskim we [...], że S. L., jako spadkodawca wyżej wymienionych, był wg stanu na [...] r. właścicielem majątku ziemskiego składającego się z [...] folwarków, wśród których nie zostały jednak wymienione nieruchomości w [...] i [...]. Tym samym nietrafne są zarzuty skargi dotyczące niekonsekwentnej oceny przez organy administracji dowodów z zeznań świadków, skoro w opisanych wyżej postępowaniach miały one znaczenie jedynie posiłkowe i drugoplanowe wobec zasadniczego dowodu w postaci dokumentu.
Sąd w pełni podziela stanowisko Skarżących, że art.75 § 1 k.p.a. nakazuje przeprowadzenie wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie są sprzeczne z prawem. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, a ustalenia i oceny dokonane przez Wojewodę i Ministra Skarbu Państwa uznać należy za trafne w okolicznościach niniejszej sprawy.
Podkreślić należy w szczególności, że zeznania J. M. i G. Z., spełniające wymogi formalne określone w art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. zostały trafnie zakwestionowane przez organy, w świetle całokształtu okoliczności sprawy. Istotnym jest bowiem, że zachowały się dokumenty archiwalne potwierdzające skład majątku należącego do spadkodawców Skarżących, w których wśród wyliczonych dóbr nie zostało wymienione ani [...] ani też [...]. Tym samym dowód prawa ich własności zarówno w zakresie szczegółów dotyczących obszaru, rodzaju i charakteru zabudowy mieszkalnej i gospodarczej oraz pozostałych, musiałby się opierać na zeznaniach dwóch osób z których jedna w [...] r. była [...] letnim dzieckiem, a druga [...] letnią nastolatką. Aczkolwiek nie jest to a priori wykluczone, jednakże oświadczenia te, tak jak każdy inny dowód w sprawie, podlegają ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 k.p.a., który to przepis stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została uprawdopodobniona. Sąd w tej sprawie w pełni podziela prezentowane w orzecznictwie administracyjnym tutejszego sądu stanowisko, że należy uznać za niewiarygodne takie zeznania dzieci i osób bardzo młodych, co do których wiedza i doświadczenie życiowe podpowiadają, że nie mogą mieć te osoby wiedzy o szczegółach prawa własności, powierzchni gruntów, gabarytów domu, wielkości budynków gospodarczych itp., z tej przyczyny, że niemożliwe wręcz jest odnotowanie w pamięci dziecka ilości hektarów stanowiących własność sąsiada z dokładnością do dziesiątych części lub drobiazgowe wskazanie na istnienie w domu kolegi [...] lub [...] pomieszczeń, z zaznaczeniem, że odtworzenie powyższego następuje, jak w niniejszej sprawie, po blisko 70 latach. W analizowanych okolicznościach wskazane oceny nabierają szczególnego znaczenia z uwagi na niemal jednobrzmiące zeznania obu świadków. Zdaniem Sądu jest całkowicie nieprawdopodobnym, aby w pamięci młodziutkiej dziewczyny i dziecka pozostały identyczne informacje szczegółowo odnoszące się do materii majątkowych, z gruntu dla dziecka nieinteresujących, które dodatkowo po upływie dziesięcioleci przekazywane są tymi samymi słowami z opisem , który ocenić należy jako identyczny. Tym samym trafny jest wywód dokonany przez Wojewodę, że omawiane zeznania świadków odzwierciedlają wiedzę innych osób i zostały z tymi osobami uzgodnione. Analogicznie ocenić należy, z tego punktu widzenia, zeznania świadka C. M., który w korespondencji kierowanej do Skarżących w dniu [...].04.2015r. formułuje podobne zastrzeżenia. Świadek urodzony w [...] r. mieszkał w [...] zaledwie do [...] roku życia , a następnie do [...] r. w odległym o ponad [...] km. [...].
W odniesieniu do oświadczeń złożonych w 1991 r. przez Z. L. i R. J., Sąd podziela pogląd organów, że nie spełniają one wymogów formalnych z art. 6 ust.5 ustawy z 8 lipca 2005r. w odniesieniu do stosunku ewentualnej bliskości z właścicielami lub zstępnymi ubiegającymi się o potwierdzenie prawa do rekompensaty. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że sanowanie wskazanego braku było niemożliwe z uwagi na śmierć w/w. Nie znajduje natomiast uzasadnienia zarzut skargi, że organy administracji zaniechały wyjaśnienia tej kwestii w drodze pozyskania dokumentów zgromadzonych w postępowaniu toczącym się przed Wojewodą [...] z wniosku spadkobierców S. Z. Uwierzytelnione kopie tych dokumentów zostały bowiem dołączone do akt sprawy i nie zawierają oczekiwanej przez Skarżących informacji , sami Skarżący nie wskazują jednocześnie dokumentu, który ewentualnie taką informację zawiera.
Za całkowicie nieuzasadnione uznał Sąd także zarzuty skargi odnoszące się do wadliwej oceny przez Ministra Skarbu Państwa kwestii zamieszkiwania I. S. i Z. G. na byłym terytorium RP, w chwili wybuchu II wojny światowej. Złożone przez te osoby osobiście do Biura Dowodów Osobistych w [...] oraz w [...] ankiety, noszące odpowiednio daty z dnia [...].05.1952r. oraz z dnia [...].05.1952r. zawierają bowiem informacje, że I. S. do [...] r. zamieszkiwała w [...] przy ul. [...], a Z. G. do tej daty zamieszkiwała w [...],[...], [...] i [...]. Tym samym wskazane dokumenty, w postaci ankiet własnoręcznie uzupełnionych przez poprzedniczki prawne Skarżących , noszą walor dowodów zasadniczo istotniejszych od dowodu z zeznań W. Z. i M. Z., odnoszących się do tej kwestii, skoro obydwaj świadkowie urodzili się już po zakończeniu działań wojennych, w granicach obecnej Rzeczpospolitej.
Jako nietrafne ocenić należy także argumenty skargi, że zaskarżona decyzja nie respektuje ustaleń organu administracji dokonanych odnośnie zamieszkiwania przez I. S. i Z. G., w dniu [...].09.1939r. na byłym terytorium [...], w decyzjach administracyjnych odnoszących się do innych składników ich majątku nieruchomego. Podkreślić bowiem należy, że opisane w skardze decyzje administracyjne, wydane zostały przez Wojewodę [...] zgodnie z wnioskiem zainteresowanych i nie były przedmiotem rozstrzygnięcia przez Ministra w kontekście spełnienia przesłanki zamieszkiwania zawartej w art. 2 pkt.1 ustawy z dnia 8 lipca 2005r.
Mając te okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa.