I SA/Wa 1045/06

I SA/Wa 1045/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-09-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jerzy Siegień
Jolanta Rudnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Siegień Asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Michał Samoraj po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2006 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Wa 1045 /06
Uzasadnienie
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] lutego 2002 r. o nadaniu dr H. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego, utrzymała w mocy własną decyzję z [...] października 2002 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia powyższej uchwały.
Decyzję wydano w oparciu o następujący stan faktyczny :
Rada Wydziału [...] Politechniki [...] w dniu [...] lutego 2002 r. podjęła uchwałę o nadaniu doktor H. K. stopnia doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinie [...] i pismem z dnia [...] lutego 2002 r. wystąpiła o jej zatwierdzenie przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów.
Powołani przez Centralną Komisję dwaj recenzenci : prof. M. M. i prof. J. M. wydali negatywne opinie. Prof. M. M., wydając opinię negatywną wskazał, że badania będące przedmiotem habilitacji nie stanowią istotnego wkładu do rozwoju dyscypliny a dorobek naukowy kandydatki jest niewielki ilościowo i jakościowo. Z kolei prof. J. M. podkreślił, że brak poparcia dla wniosku wynika z dwóch przyczyn: niewielkiego dorobku naukowego habilitantki i krytycznej oceny wartości poznawczych pracy.
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją nr [...] z dnia [...] października 2002 r. odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] o nadaniu dr H. K. stopnia doktora habilitowanego.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Sekcja Nauk [...], [...], [...] i Nauk [...], po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji i przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu odmówiła poparcia wniosku. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji podjęło decyzję o odmowie zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału dziewięcioma głosami przeciw zatwierdzeniu uchwały, przy braku głosów za poparciem wniosku Wydziału i braku głosów wstrzymujących się. W skład Prezydium Centralnej Komisji wchodziło dziesięć osób, z tym że jeden członek Prezydium był nieobecny. Wskazano też, że zaprezentowane przez habilitantkę [...] nie wzbogacają w poważniejszy sposób wiedzy w dyscyplinie [...], bowiem oparte są o znane reakcje o charakterze ogólnym. [...] wprawdzie nowych ale prostych związków, znanymi prostymi metodami może mieć pewne znaczenie użytkowe, ma charakter wysokokwalifikowanej usługi dla potrzeb przemysłu [...], ale nie przynosi wkładu w rozwój wiedzy naukowej, jakiego należy wymagać od kandydata do stopnia doktora habilitowanego. Organ uzasadniał swoją decyzję również niewielkim pod względem rozmiarów i znaczenia dla nauki dorobkiem naukowym kandydatki.
Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Centralna Komisja powołała dwóch recenzentów: prof. dr hab. inż. M. T., który negatywnie zaopiniował wniosek o zatwierdzenie uchwały o nadaniu tytułu, podkreślając niespełnienie przez pracę habilitacyjną ustawowego wymogu wniesienia znacznego wkładu w rozwój technologii [...] oraz skromność dorobku naukowego kandydatki. Drugi z recenzentów prof. E. G. wydał pozytywną opinię, wskazując na oryginalny wkład rozprawy habilitacyjnej w rozwój technologii chemicznej, lecz wspominał również o skromności dorobku naukowego habilitantki.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Centralna Komisja decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2002 r., stosunkiem głosów za utrzymaniem decyzji osiem osób, przeciw dwie osoby i braku osób wstrzymujących się od głosowania.
Według organu orzekającego ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpoznanie sprawy nie pozwalają nadal na uznanie, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny technologia [...], wymagany zgodnie z art.15 ust.1 ustawy o tytule i stopniach naukowych. Wynika to z dwóch opinii recenzentów, z których jedna jest negatywna a druga mimo, że jest pozytywna, to wskazuje na wady rozprawy habilitacyjnej, które nie pozwalają, w ocenie Sekcji, uznać tej rozprawy za spełniającą ustawowe wymogi. Obaj recenzenci wskazali, iż habilitantka dysponuje bardzo skromnym dorobkiem naukowym.
Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2003 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dr H. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art.17 ust.2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. przez przekroczenie terminu rozpatrzenia wniosku oraz wskazała na przewlekłość postępowania przed Centralną Komisją, podkreślając, że nagromadzenie spraw na ostatnie posiedzenie Sekcji w roku kalendarzowym skutkowało później pośpiechem i ograniczaniem czasu wypowiedzi recenzentom z przewodu habilitacyjnego w stosunku do recenzentów z Komisji, a to nie wskazuje na równoprawne uznanie ich na zasadzie strony. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art.34 ust.4 ustawy z dnia 12 września 1990 r., gdyż pierwszy recenzent powołany został, będąc specjalistą z dziedziny [...] a drugi znajomy pierwszego, też z dziedziny [...]nie [...]. Naruszenia art.17 ust.2 powyższej ustawy skarżąca dopatruje się w tym, że na posiedzeniu Sekcji w dniu [...] grudnia 2003 r., przy ponownym rozpatrywaniu sprawy recenzenci prof. M. M. i prof. J. M. przeczytali treść swoich negatywnych opinii natomiast nie został odczytany ani wniosek Wydziału, ani wyjaśnienia skarżącej, czas wypowiedzi recenzentów z przewodu habilitacyjnego był ograniczony, a zatem w ocenie skarżącej został naruszony również art.10 kpa. W skardze podniesiono również zarzuty naruszenia art.7, 8, 24, 32, 77 i 84 kpa w zw. z art.29 ust.1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych .
Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2005 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia [...] października 2002 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja podjęte zostały przez organ kolegialny – Prezydium Centralnej Komisji a decyzje wydawane przez organ kolegialny stanowią wyraz woli członków składu orzekającego, którzy tworzą całość i podpisy powinny być złożone przez wszystkich członków Prezydium Centralnej Komisji a skoro obie decyzje nie były podpisane przez wszystkich członków organu kolegialnego, to skutkowało uznaniem przez Sąd , że zachodzi nieważność obu decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2006 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska, iż dla skuteczności uchwały Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów konieczne jest, by Prezydium Komisji działało w pełnym składzie, w jakim zostało wybrane i wszyscy jego członkowie podpisali uchwałę. Sąd powołał §7 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 19 kwietnia 1991 r., który stanowi, iż Prezydium Komisji podejmuje uchwały bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy liczby członków. W rozpoznawanej sprawie przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji tylko jeden z jedenastu a decyzji z dnia [...] października 2002 r. tylko jeden z dziesięciu członków Prezydium Komisji był nieobecny a zatem nie może budzić wątpliwości, że wymogi określone w § 7 ust.1 Statutu Centralnej Komisji zostały w tym wypadku spełnione. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :
Zgodnie z treścią art.1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1269/ sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta sprowadza się do oceny przez sąd, czy organ administracji przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty są niezasadne. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy ani przepisów prawa materialnego, ani też uchybień proceduralnych.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa zatwierdzenia przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [..] lutego 2002 r. o nadaniu dr H. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Zgodnie z art.17 ust.1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych ( Dz. U. Nr 65, poz.386 z późń. zm.) uchwała o nadaniu stopnia naukowego staje się prawomocna z chwilą jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję. Uchwała ta jest przedstawiana Centralnej Komisji wraz z aktami przewodu habilitacyjnego w terminie miesiąca od dnia podjęcia uchwały. O zatwierdzeniu uchwały Komisja rozstrzyga w terminie sześciu miesięcy.
Stosownie, zaś do art.17 ust.2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, w przypadku niezatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, rada jednostki organizacyjnej lub osoba ubiegająca się o nadanie stopnia naukowego może w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia jej rozstrzygnięcia, wystąpić do Centralnej Komisji z wnioskiem ponowne rozpatrzenie sprawy. Centralna Komisja rozpatruje wniosek w terminie czterech miesięcy.
W rozpoznawanej sprawie uchwała Rady Wydziału [...] Politechniki [...] o nadaniu dr H. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego została podjęta w dniu [...] lutego 2002 r., a pismo Rady Wydziału noszące datę [...] luty 2002 r. z wnioskiem o zatwierdzenie uchwały wpłynęło do Centralnej Komisji w dniu [...] marca 2002 r. Decyzję o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu dr H. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego Centralna Komisja podjęła w dniu [...] października 2002 r. a zatem przekroczenie sześciomiesięcznego terminu, o którym mowa w art.17 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, przez Centralną Komisję wynosiło zaledwie 23 dni.
Z kolei wniosek Rady Wydziału [...] Politechniki [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynął do Centralnej Komisji [...] stycznia 2003 r. W tym wypadku Centralna Komisja podejmując decyzję [...] grudnia 2003 r. istotnie uchybiła czteromiesięcznemu terminowi do rozpoznania wniosku, przewidzianemu w art.17 ust.2 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych.
Skarżąca zarzucając naruszenie przepisów art.17 ust.1 i 2 powyższej ustawy wywodzi, iż okoliczność przewlekania sprawy przyczyniła się do podjęcia negatywnej dla niej decyzji. Z zarzutem tym nie można się zgodzić, gdyż przewlekłość postępowania przed Centralną Komisją po wpłynięciu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie świadczy o wadliwości podjętej decyzji. W przypadku przewlekłości postępowania stronie służą określone środki prawne, takie jak skarga na bezczynność organu. Sama przewlekłość postępowania nie dowodzi, że miała ona wpływ na treść decyzji.
Według art. 34 ust.5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych: " Kompetencje organów Centralnej Komisji, sposób wyboru prezydium Centralnej Komisji, jej organizację i tryb działania oraz sposób powoływania recenzentów określa uchwalony przez nią statut". Według § 6 ust.1 pkt.2 Statutu prowadzenie postępowania opiniodawczego i podejmowanie uchwał w zakresie ustawowych zadań Komisji związanych z nadawaniem stopni naukowych i tytułu naukowego należy do zadań Sekcji. Z przeprowadzonych czynności sporządza się protokół. Należy stwierdzić, że organ sporządził prawidłowy protokół posiedzenia Sekcji odbytego [...] i [...] grudnia 2003 r., który odzwierciedla przebieg posiedzenia i odpowiada wymogom protokołu określonym w art.68 k.p.a. Z treści powyższego protokołu wynika też jakiej treści uchwała była przedmiotem głosowania (co wynika z wyników głosowania:11 głosów za uchyleniem decyzji Centralnej Komisji, 14 głosów przeciw uchyleniu decyzji i 5 głosów wstrzymujących się), w jakiej formie odbyło się głosowanie oraz podaje wynik głosowania. Do protokołu została załączona lista członków Sekcji obecnych na posiedzeniu w dniu [...] i [...] grudnia 2003 r., a skład osobowy na tej liście odpowiada składowi osobowemu Sekcji Nauk [...], [...], [...] i Nauk [...] wymienionemu w Statucie Centralnej Komisji ze wskazaniem kadencji na lata 2003r. – 2005 r. W posiedzeniu Sekcji uczestniczyli wszyscy recenzenci Rady Wydziału oraz recenzenci powołani przez Komisję a także prowadzona była dyskusja. Żaden natomiast przepis ustawy z 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych nie przewiduje obowiązku odczytywania wyjaśnień habilitanta, zaś przepisy postępowania administracyjnego stosuje się jedynie odpowiednio. Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić tylko minimum procedury, niezbędne do załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony. W tym kontekście zarzuty skarżącej, co do sposobu prowadzenia posiedzenia Sekcji i podejmowanych czynności są, w ocenie Sądu nieuzasadnione. Z protokołu sporządzonego z posiedzenia Sekcji odbytego w dniu [...] grudnia 2003 r. wynika, że obecni byli wszyscy recenzenci Rady Wydziału ( prof. J.L., prof. J. P. i prof. E. M.) oraz wszyscy recenzenci powołani przez Centralną Komisję ( prof. M. M., prof. J. M., prof. M. T. i prof. E. G.). Dalej z protokołu wynika również, że odbyła się długa dyskusja merytoryczna dotycząca osiągnięć naukowych kandydatki, która koncentrowała się głównie wokół zagadnienia nowości naukowej w pracach habilitantki. W dyskusji tej, wbrew twierdzeniom skarżącej, wzięli również udział recenzenci z przewodu habilitacyjnego tj. prof. J. P., prof. E. M. i prof. J. L. Z protokołu Sekcji wynika również, że w trakcie długiej dyskusji dyskutanci, którzy krytycznie ocenili wniosek podkreślali, iż przy niewielkim dorobku naukowym sama rozprawa nie stanowi pracy o wartości poznawczej, wartości aplikacyjne także budziły wątpliwości. Natomiast dyskutanci, którzy popierali wniosek o nadanie kandydatce stopnia naukowego doktora habilitowanego twierdzili, że jest to dobra technologia. Z samej treści protokołu wynika więc, że w dyskusji brali udział zarówno ci recenzenci, którzy wydali opinie negatywne, jak też ci recenzenci, którzy pozytywnie zaopiniowali wniosek Rady Wydziału [...] Politechniki [...], a także recenzenci z przewodu habilitacyjnego. W tym kontekście nie można podzielić zarzutu skarżącej, że recenzenci z przewodu habilitacyjnego nie uczestniczyli na prawach strony w postępowaniu przed Centralną Komisją i tym samym, że doszło do naruszenia art.17 ust.2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego, według skarżącej, błędnej merytorycznej oceny wydanych w sprawie recenzji, należy stwierdzić, że zadaniem Sądu nie jest merytoryczna ocena wydanych w sprawie opinii, gdyż Sąd jedynie bada zgodność decyzji z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej, nie ma natomiast żadnych uprawnień ani dostatecznej wiedzy, by dokonywać merytorycznych ocen recenzji specjalistów z danej dziedziny.
Nietrafny jest także kolejny zarzut zawarty w skardze - naruszenia art.34 ust.4 omawianej ustawy, polegający według skarżącej na powołaniu w charakterze recenzentów specjalistów z zakresu [...] a nie [...]. Powołany przepis stanowi bowiem, że recenzenci powinni reprezentować daną lub pokrewną dziedzinę naukową.
W kwestii doboru recenzentów Sąd stwierdził jednak, że Centralna Komisja przeprowadzając ponowne postępowanie dopuściła się naruszenia prawa, które jednakże nie miało wpływu na treść decyzji. Statut Centralnej Komisji w § 9 ust.4 stanowi, że w postępowaniu opiniodawczym Sekcji po otrzymaniu negatywnej opinii recenzenta powołuje się recenzenta dodatkowego spoza składu Komisji. Zasada ta obowiązuje w toku całego postępowania, również w toku rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpatrywanej sprawie, po wpłynięciu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, została wydana opinia negatywna przez prof. M. T., zaś dodatkowym recenzentem został prof. E. G. wchodzący w skład Sekcji, gdy tymczasem wyżej wskazany § 9 ust.4 statutu stanowi, że recenzentem dodatkowym powinna być osoba spoza składu Komisji. Jednakże prof. E. G., wydał jako jedyny z recenzentów opinię korzystną dla skarżącej, a zatem nie można przyjąć, że to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego a zarzuty skargi nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) , orzekł jak w wyroku.