II FSK 908/22

II FSK 908/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Antoni Hanusz /przewodniczący/
Krzysztof Kandut
Małgorzata Wolf- Kalamala /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
I SA/Gd 1579/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-06-07
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 22 § 2a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Kandut Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej AJ od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1579/21 w sprawie ze skargi AJ na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2021 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od AJ na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 7 czerwca 2022 r., I SA/Gd 1579/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę AJ (zwanego dalej Skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 września 2021 r. w przedmiocie odmowy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2021 r.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że we wniosku o ograniczenie poboru zaliczek Skarżący wskazał, że jest marynarzem
i w 2021 r. będzie wykonywał pracę najemną na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo
z faktycznym zarządem w Singapurze.
Organy podatkowe na podstawie ogólnodostępnych danych ustaliły, że statek na którym Skarżący miał w 2021 r. wykonywać pracę, jest jednostką typu "Offshore Tug/Supply Ship", tj. statek do holowania/zaopatrzeniowiec. Podstawowym zadaniem tej jednostki jest holowanie statków/zaopatrzenie, a nie przewóz osób i ładunków pomiędzy miejscami położonymi w różnych państwach. Źródłem przychodu nie jest zarobkowy przewóz ładunków i osób, lecz usługa wsparcia dla przemysłu naftowego i gazowego oraz obsługi farm morskich i wiatrowych. Źródłem przychodów ww. statku nie jest więc transport morski.
Zdaniem organu podatnik nie uprawdopodobnił przesłanki eksploatacji statku w transporcie międzynarodowym. Ponadto nie wykazał, że uiszcza za granicą podatek dochodowy.
Decyzją z 27 września 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W piśmie z 30 grudnia 2021 r. Skarżący wniósł o dopuszczenie
i przeprowadzenie dowodów z dokumentów na okoliczność eksploatacji statku
w transporcie międzynarodowym.
3. Sąd oddalając skargę podniósł, że statek, na którym pracował Skarżący jest wprawdzie statkiem morskim, jednakże nie oznacza to wprost, że jest eksploatowany w transporcie międzynarodowym w rozumieniu przepisów mających zastosowanie
w niniejszej sprawie. Pojęcie "transport międzynarodowy" w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/142/WN z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską (Dz. U. UE. L 2009.141.29) - w art. 2a - zdefiniowano jako "przewóz rzeczy i osób drogą morską" jako przepływ rzeczy i osób przy użyciu statków pełnomorskich, w podróżach, które podejmowane są drogą morską w całości lub częściowo. Pod literą b ww. artykułu w zdaniu drugim zawarto zastrzeżenie, że niniejszej dyrektywy nie stosuje się do statków służących do wierceń i poszukiwań, holowników, statków - pchaczy, statków badawczych i pomiarowych, pogłębiarek, okrętów wojennych lub statków wykorzystywanych jedynie do celów niehandlowych.
Zdaniem sądu przez transport międzynarodowy należy rozumieć zespół czynności związany z przemieszczaniem osób i dóbr materialnych za pomocą statków morskich. Transport morski oznacza przewóz statkami w celach zarobkowych pasażerów i ładunków przez wody morskie. Podobnie kwestia ta jest rozstrzygana w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Według sądu pierwszej instancji trafnie organy uznały, że statek Skarżącego nie wykonuje transportu międzynarodowego, bowiem jest to statek pomocniczy. Sąd podkreślił, że złożone przed organem podatkowym opinie są dokumentami prywatnymi. Z opinii technicznej z 16 listopada 2020 r. wynika jedynie, że wszystkie statki specjalne nadają się do użytku jako środki transportu wodnego. Przedstawione dokumenty pozostają bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.
4. Powyższy wyrok oddalający skargę Skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając:
- naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (w konsekwencji powodujące błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy), tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie pomimo spełnienia przez Skarżącego wszystkich przesłanek warunkujących ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy;
2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm. – dalej jako O.p) w zw. z art. 4a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm. – dalej jako: u.p.d.o.f.) w zw. z art. 15 ust. 3 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Singapuru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz protokół do tej umowy, podpisane w Singapurze dnia 4 listopada 2012 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 443 - dalej: umowa) - poprzez utrzymanie w mocy przez sąd pierwszej instancji decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, wydanej w wyniku błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji zastosowanie błędnej podstawy prawnej wydania decyzji;
3) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 235 w zw. z art. 187 § 1, w zw. z art. 191 i w zw. z art. 127 O.p. - poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji brak całkowitego i rzetelnego rozpoznania i rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej wyrokiem sądu pierwszej instancji;
4) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 235 w zw. z art. 122 O.p. poprzez nieustalenie, że statek jest eksploatowany w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z miejscem faktycznego zarządu w Singapurze;
5) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 235 w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść Skarżącego wszystkich niejasności oraz stosowanie wykładni przepisów prawa krzywdzącej dla Skarżącego;
6) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez przerzucenie ciężaru dowodu na Skarżącego;
- naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:
7) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 19 ust. 1 i 2 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 2 i w zw. z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 91 Konstytucji, tj. naruszenie zasad praworządności, prawa człowieka
i demokracji oraz równości obywateli Unii Europejskiej wobec prawa oraz ochrony praw człowieka jako zasad ogólnych prawa europejskiego, które stanowią główny fundament systemu prawa europejskiego poprzez dyskryminację osób fizycznych wykonujących pracę najemną na pokładzie statku poprzez rozróżnianie ich sytuacji prawnej wyłącznie ze względu na typ statku/jednostki pływającej wyłącznie w oparciu o bezpodstawną urzędniczą interpretację wykreowaną bez wyraźnej podstawy prawnej i wbrew oficjalnej definicji transportu międzynarodowego wynikającej z obowiązującej Polskę umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Singapurem, tworząc tak zwaną "pułapkę interpretacyjną", która wynika z pułapki normatywnej;
8) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 19 TUE w związku z art. 6 w związku z art. 13 i art. 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP poprzez naruszenie przez organy w trakcie trwania postępowania prawa podatnika do rzetelnego postępowania, prawa do obrony swoich racji, prawa do postępowania w rozsądnym terminie oraz prawa do uzyskania uzasadnionej decyzji, z której w sposób jasny i logiczny wynikają motywy działania decydenta, przejawiające się między innymi w niejednolitości orzecznictwa i praktyki administracyjnej (tworzenia prawa urzędniczego), które prowadzą do naruszenia prawa do rzetelnego postępowania, które ma gwarantować każdemu obywatelowi Unii zakaz dyskryminacji;
9) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP poprzez różnicowanie przez organy podatkowe praw i obowiązków oraz sytuacji podatkowej marynarzy (obywateli UE) wykonujących pracę na statkach przeznaczonych ściśle do przewozu towarów lub pasażerów, z sytuacją marynarzy wykonujących pracę na innych rodzajach statków całkowicie zdatnych do żeglugi międzynarodowej (other cargo ship), a których to zadania polegają stricte na wykonywaniu działalności wspomagającej transport morski, która w oparciu o definicje wynikające z międzynarodowego zwyczaju oraz międzynarodowych Konwencji stanowi transport międzynarodowy, przez co narusza ogólne zasady Unii Europejskiej oraz narusza prawa człowieka i podstawowe jego wolności;
10) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 6 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP - poprzez podjęcie przez organy podatkowe działań sprzecznych z prawem do dobrej administracji polegających na bezzasadnym różnicowaniu praw i obowiązków marynarzy (obywateli UE) wykonujących pracę na statkach przeznaczonych ściśle do przewozu towarów lub pasażerów, z sytuacją marynarzy wykonujących pracę na innych rodzajach statków całkowicie zdatnych do żeglugi międzynarodowej i uczestniczących w transporcie międzynarodowym;
11) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 26 w związku z art. 27 i w związku z art. 31 Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatów w związku z postanowieniami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Singapurem w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP poprzez niestosowanie postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie ustalenia definicji legalnych dotyczących między innymi transportu międzynarodowego (art. 3 ust. 1 lit. h/ umowy) oraz arbitralne tworzenie przez organy definicji w oparciu o pozanormatywne źródła (np. słownik języka polskiego), co skutkuje naruszeniem przez organy zasady przestrzegania zawartych przez strony i wiążących ich umów, interpretowania ich postanowień w dobrej wierze oraz powszechnego zakazu powoływania się na postanowienia swojego prawa wewnętrznego dla usprawiedliwienia niewykonywania przez stronę traktatu;
12) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 19 TUE w związku z art. 1 ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (WE) NR 391/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach w związku z postanowieniami Konwencji SOLAS poprzez wskazanie, że statek nie jest przeznaczony do przewozu ładunku i wykonywania transportu międzynarodowego, pomimo iż statkiem cargo jest statek o kadłubie wielopokładowym lub jednopokładowym, przeznaczony głównie do przewozu ładunków - other cargo ship przewozi ładunki nazwane jako specjalne (został wskazany wprost MEPC.1/Circ.681 Annex), a przepisy te mają na celu bezpieczeństwo statku w zakresie zaopatrzenia ładunku i załogi, co wprost potwierdza wykonywanie przez ten statek transportu i przewozu ładunku, co znajduje potwierdzenie w postanowieniach Konwencji SOLAS (prawidłowo 2 punkty f/i g/);
13) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 1 protokołu 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP, polegający na odebraniu podatnikowi możliwości z przysługującego mu prawa podmiotowego, tj. ulgi abolicyjnej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób jednostronny, kierunkowy, nieproporcjonalny i efekcie zmierzający tylko do wymierzenia podatku bez podstawy prawnej, a tym samym uszczuplenia majątku podatnika, naruszając tym samym przepisy UE, przepisy prawa międzynarodowego oraz przepisy krajowe;
14) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 2 w zw. z art. 7, w zw. z art. 32 ust. 2 oraz w zw. z art. 83, w zw. z art. 84, w zw. z art. 87 ust. 1 i art. 91 Konstytucji RP poprzez niejednolite i nierówne traktowanie podatników, nierzetelne i niespójne odniesienie się do wniosku podatnika, działanie organu w oparciu o własne stanowisko wypracowane na skutek zastosowania tzw. partykularyzmu interpretacyjnego w zakresie ustalenia sytuacji podatkowej podatnika, dopuszczenie się przez organ dyskryminacji i nierównego traktowania podatnika ze względu na wykonywany przez niego zawód oraz naruszenie przez organ obowiązku przestrzegania prawa poprzez niezastosowanie się przez organ do dyspozycji powszechnie obowiązujących przepisów prawa, tj. hierarchii źródeł prawa obowiązujących w Polsce, w tym przepisów bilateralnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, przepisów Karty Praw Podstawowych, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przepisów prawa Unii Europejskiej, które stosowane są wprost oraz zwyczaju międzynarodowego, który stanowi jedno ze źródeł prawa UE;
15) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 217 Konstytucji RP poprzez rozpoznanie sprawy w sposób zmierzający do niezgodnego z prawem nałożenia na podatnika obciążeń podatkowych;
16) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 26 w związku z art. 27 i w związku z art. 31 Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatów w związku z "postanowieniami Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej" w zw. z art. 2 TUE i art. 91 Konstytucji RP poprzez niestosowanie postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie ustalenia definicji legalnych dotyczących między innymi transportu międzynarodowego (art. 3 ust. 1 lit. h/ Konwencji) oraz tworzenie przez organy definicji w oparciu o pozanormatywne źródła (np. słownik języka polskiego/encyklopedia), co skutkuje naruszeniem przez organy zasady przestrzegania zawartych przez strony i wiążących ich umów, interpretowania ich postanowień w dobrej wierze oraz powszechnego zakazu powoływania się na postanowienia swojego prawa wewnętrznego dla usprawiedliwienia niewykonywania przez stronę traktatu;
17) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 4a u.p.d.o.f. poprzez niezastosowanie przepisów właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania;
18) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 3 oraz art. 22 ust. 2 lit. a) umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Singapuru - poprzez uznanie, iż nie znajduje ona zastosowania w niniejszym stanie faktycznym z uwagi na nieuprawdopodobnienie przez Skarżącego wykonywania pracy na statku eksploatowanym w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z miejscem faktycznego zarządu w Singapurze, pomimo dostarczenia przez Skarżącego kompletu dokumentów;
19) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 27g ust. 1 i 2 u.p.d.o.f. - poprzez brak przyznania Skarżącemu prawa do ulgi abolicyjnej pomimo spełnienia przez niego wszystkich przewidzianych prawem przesłanek warunkujących jej przyznanie
20) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 27g ust. 5 u.p.d.o.f. poprzez brak przyznania Skarżącemu prawa do ulgi abolicyjnej pomimo wykonywania przez niego pracy poza terytorium lądowym państw.
W skardze kasacyjnej zawarto wnioski o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W terminowo wniesionej odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
13 listopada 2023 r. Skarżący złożył wniosek dowodowy (k. 205) na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. na okoliczność odbywania transportu międzynarodowego przez statek, na którym Skarżący pracował. Przedstawił m.in. odpis swojego oświadczenia z 2023 r. odnośnie stanowiska organu wyrażonego w 2021 r. i w 2022 r. Zaznaczył, że statek operował swobodnie na obszarze morskim, przekraczał terytorium jednego państwa i transportował towary – wykonywał transport międzynarodowy na wodach międzynarodowych.
W odpowiedzi organ wskazał (k.222), że przedłożone dokumenty niczego nowego nie wnoszą do sprawy, organy nie mogły się z nimi zapoznać przed wydaniem decyzji, a poza tym postępowanie w sprawie ograniczenia poboru zaliczek ma charakter uproszczony i nie może polegać na analizie wielu dokumentów. Organ wyjaśnił, że nie kwestował możliwości przemieszczania się jednostki między portami – nie był to jednak transport międzynarodowy.
Termin rozprawy został wyznaczony przez Naczelny sąd Administracyjny, pełnomocnicy zostali o nim poinformowani (k. 228).
Skarżący wniósł o zmianę terminu rozprawy, gdyż chciałby być obecny,
a w wyznaczonym dniu będzie na statku (k. 229). Sąd poinformował pełnomocnika Skarżącego, że obecność Skarżącego na rozprawie nie jest obowiązkowa (k. 234).
Skarżący złożył wniosek dowodowy z 5 marca 2025 r. (k. 239) z dokumentów wymienionych pod pozycjami 1-21 na okoliczność eksploatacji jednostki w transporcie międzynarodowym. Wskazał, że jednostka klasyfikowana jest jako other cargo ship i przeznaczona do transportu różnego rodzaju ładunków przez wody międzynarodowe pomiędzy portami różnych krajów. Przedstawił również mapy
z zaznaczonymi portami i wydruki z wikipedii (k. 261-269) oraz zaświadczenia
o zdrowiu członków rodziny.
W odpowiedzi (k. 312) organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Wskazał, że powyższe stanowisko Skarżącego zostało przesłane łącznie do spraw w zakresie określenia Skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2017 – 2022 r. Jednocześnie zostało załączonego pismo Skarżącego z 28 lutego 2025 r. zatytułowane "wniosek dowodowy", w którym podnosi się zarzuty dotyczące wyroków w sprawach w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek. Organ powtórzył, że:
- co do zasady osoby fizyczne, które mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski podlegają podatkowi od całości swoich dochodów - bez względu na położenie ich źródeł. Zasadę tę stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska,
- umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania decydują, które państwo może rościć sobie prawo do opodatkowania dochodu - gdyby taki konflikt zaistniał, gdyż nałożyły się ograniczone obowiązki podatkowe, nakładają się na siebie dwa nieograniczone obowiązki podatkowe, powstaje kolizja między nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w jednym państwie i ograniczonym obowiązkiem podatkowym w drugim państwie,
- jeżeli nie ma konfliktu między państwami co do jurysdykcji podatkowej to umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie mają zastosowania bo nie występuje groźba podwójnego opodatkowania,
- w sprawach Skarżącego ani Cypr, ani Singapur nie rościły sobie praw do opodatkowania dochodów Skarżącego,
- na Skarżącym ciążył nieograniczony obowiązek podatkowy tylko w Polsce,
- Skarżący nie podnosił, że płacił zaliczki na podatek dochodowy w Singapurze,
- zarówno organ w decyzjach, jak i sąd pierwszej instancji przeanalizowały kwestię spełnienia przesłanki świadczenia pracy na statku, który jest eksploatowany w transporcie międzynarodowym,
-argumentacja Skarżącego w pismach z 28 lutego 2025 r. i 5 marca 2025 r. koncentruje się na wskazaniu zadań jednostki typu ATHS – Skarżący akcentuje, że jednostka ta nie była holownikiem, a organ twierdząc przeciwnie opiera się na nieaktualnych źródłach,
- Skarżący sam przedłożył dokument obcojęzyczny dotyczący statusu jednostki pływającej, w którym wskazuje się: "The vessel is an Anchor Handling Tus Supply (AHTS)", co – według tłumaczenia przysięgłego dostarczonego przez Skarżącego- oznacza "jednostka jest holownikiem typu AHTS",
- organ wskazywał, że jednostka, na której Skarżący pracował była bez wątpienia jednostką pomocniczą – okoliczność, że jednostka się przemieszczała jest niekwestionowana, ale nie wykonywała transportu międzynarodowego. Przewóz ten nie był wykonywany w celu przemieszczania osób i ładunków pomiędzy określonymi miejscami, lecz w calu wykonania właściwego zadania przez statek,
-bez względu na rodzaj statku istotne w sprawie jest to, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że występuje w sprawie groźba podwójnego opodatkowania - nie było konfliktu na linii Polska – Cypr, Polska – Singapur, Skarżący nie uprawdopodobnił, że płatnik pobierał zaliczki na podatek w innym kraju, Skarżący nie uiścił podatku w innym kraju.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
6. Niniejsza sprawa dotyczy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy. Organ orzekał na podstawie art. 22 § 2a O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy. Przepis ten wskazuje zatem na przesłankę, spełnienie której powoduje, że organ podatkowy ogranicza pobór zaliczek na podatek.
Pełnomocnik Skarżącego powołał w zarzutach skargi kasacyjnej art. 122 O.p., 121 § 1 O.p., ale art. 22 § 2a O.p. nie został powołany. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprawowana jest w ramach zakreślonych podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro Skarżący nie zakwestionował przepisu stanowiącego podstawę prawną decyzji organu, a także wyroku sądu pierwszej instancji, to uprawnione jest stwierdzenie, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Ustosunkowanie się do powołanych podstaw skargi kasacyjnej wobec braku powołania zasadniczego art. 22 § 2a O.p. jest bezcelowe. Rozstrzygnięcie dotyczące ograniczenia poboru zaliczek nie przesądza o rozliczeniu rocznym Skarżącego.
Przedłożone dokumenty z wnioskiem o przeprowadzenie z nich dowodu nie zmieniają konstatacji o nieprawidłowej konstrukcji skargi kasacyjnej. Przeprowadzenie z nich dowodu nie było zatem niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a.
7. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a., a o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209, art. 210 § 1 P.p.s.a.