I SA/Sz 924/19

I SA/Sz 924/19 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2020-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Bolesław Stachura
Ewa Wojtysiak
Jolanta Kwiecińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 61a Kpa w zw. z art 8 u.p.e.a.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2020 r. sprawy ze skargi C.H. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r.,
nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia C. H. (dalej: "Strona" lub "Skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. (dalej: "organ egzekucyjny")
z dnia [...] r., nr [...] w sprawie wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Organ egzekucyjny na podstawie wystawionych w dniu [...] r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. (dalej: "wierzyciel") tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...], wszczął egzekucję administracyjną przeciwko Stronie dokonując zajęcia wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłaty/zwrotu podatku w [...] Urzędzie Skarbowym w S. (zawiadomienia o zajęciu z [...] r.
od nr [...] do nr [...]). Doręczyciel podjął próbę doręczenia wskazanych tytułów wykonawczych i zawiadomień w dniu
[...] r. pod wskazany przez Stronę adres do korespondencji
(ul. [...], [...], skrytka pocztowa nr [...]), a kolejną
w dniu [...] r. zaznaczając, że przesyłkę można odebrać na poczcie w terminie 7 dni. Pozostawił także stosowne zawiadomienie w ww. skrytce pocztowej Strony.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w dniu [...] r. przesyłkę
w placówce pocztowej odebrała R. K.-H. (dalej: "R.K.-H.), kwitując
jej odbiór podpisem z dopiskiem "żona".
Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu [...] r. (wpływ w dniu [...] r.) Strona wniosła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułów wykonawczych, zgodnie z art. 33 § 1 ust. 1, ust. 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2019.1438, t.j. ze zm.; dalej: "u.p.e.a."). W treści zarzutów Strona podniosła przedawnienie zobowiązań wynikających z ww. tytułów wykonawczych
oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym stanowi art. 15 § 1 u.p.e.a.
W uzasadnieniu zarzutów Strona wyjaśniła, że przedmiotowe tytuły wykonawcze należy traktować jako pierwsze pisma w sprawie. Strona nie miała więc możliwości zapoznania się z żądaniami wierzyciela na wcześniejszym etapie i przeanalizowania
ich pod względem słuszności i prawidłowości. Ponadto w drugim piśmie
z dnia [...] r. zatytułowanym "Oświadczenie", Strona odnosząc się do innych tytułów wykonawczych wskazała, iż nie uznaje zajętej wierzytelności i nie przekaże organowi egzekucyjnemu kwoty na jej pokrycie.
Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wydanym na podstawie art. 123 § 1 i art. 61a ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096,
t.j. ze zm.; dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 18 i 34 § 4 u.p.e.a. odmówił Stronie wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym
z powodu uchybienia terminowi do ich wniesienia.
Organ egzekucyjny uznał, w oparciu o zwrotne potwierdzenie odbioru, że tytuły wykonawcze i zawiadomienia zostały prawidłowo doręczone Stronie w dniu [...] r., a tym samym zawity termin do wniesienia zarzutów upłynął w dniu [...] r. Zgłoszenie przez Stronę zarzutów w dniu [...] r. skutkowało zatem koniecznością uznania przez organ, że zostały one zgłoszone z uchybieniem
ww. terminowi do ich wniesienia, o którym to terminie Strona została pouczona w treści ww. tytułów wykonawczych. Tym samym ww. zarzuty nie mogły zostać rozpatrzone merytorycznie, co skutkowało koniecznością odmowy wszczęcia postępowania
w tym przedmiocie.
Strona zaskarżyła ww. postanowienie (doręczone Stronie na ww. adres
w dniu [...] r.) zażaleniem (pismo z dnia [...] r.,
wpływ w dniu [...] r.), w którym wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazała na znaczną ilość dokumentów nadesłanych przez ZUS w dniu [...] r. Podkreśliła, że z uwagi na wielość odebranych w dniu [...] r. dokumentów
nie mogła zapoznać się z nimi w terminie do wniesienia zarzutów, a ponadto powołała
się na okoliczność przebywania na zwolnieniu lekarskim oraz śmierć i pogrzeb matki. Jednocześnie Strona przyznała, że w dniu [...] r. powyższą korespondencję odebrała małżonka Strony.
W załączeniu do ww. zażalenia Strona nadesłała wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej (pismo
z dnia [...] r. - załącznik nr 6 do zażalenia z dnia [...] r.). Wniosek stanowił przedmiot odrębnego postępowania, zakończonego przez organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. odmawiającym przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. Po rozpoznaniu wniesionego przez Stronę zażalenia, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Rozstrzygnięcie to stanowiło przedmiot kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2019 r., I SA/Sz 993/18 uchylił zaskarżone postanowienie organu
II instancji.
Organ odwoławczy, po rozpoznaniu zażalenia Strony z dnia [...] r., co nastąpiło po dokonaniu odmowy przywrócenia terminu do wniesienia ww. zarzutów, postanowieniem z dnia [...] r., utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.
W uzasadnieniu ww. postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż ww. tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniem zostały Stronie doręczone w dniu [...] r., a zatem 7-o dniowy, zawity termin do wniesienia zarzutów upływał
z dniem [...] r. Natomiast Strona wniosła zarzuty pismem
nadanym w placówce pocztowej w dniu [...] r. – a zatem z uchybieniem zawitemu terminowi do ich wniesienia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z powodu wniesienia ww. zarzutów po upływie wyznaczonego w ustawie terminu, postępowanie
w przedmiocie ich merytorycznego rozpoznania nie mogło być wszczęte. W ocenie organu odwoławczego powyższe oznacza, że zgodnie z art. 61a K.p.a. należało odmówić Stronie wszczęcia postępowania w sprawie. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż złożenie przez Stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów nastąpiło już po wydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny. Wniosek ten nie mógł więc mieć wpływu na rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. Również wyjaśnienia zawarte we wniosku Strony
o przywrócenie terminu nie mogły podlegać ocenie w toku rozpoznawanej sprawy.
Organ odwoławczy poinformował również, że niezależnie od prawa wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w fazie wszczęcia egzekucji, Strona może na każdym etapie postępowania egzekucyjnego zgłosić żądanie umorzenia postępowania z przyczyn wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a., na które
to przyczyny Strona powoływała się we wniesionych w sprawie zarzutach.
Strona zaskarżyła ww. postanowienie organu odwoławczego (oraz jednocześnie postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu
do wniesienia zarzutów) skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2019 r., I SA/Sz 992/18, Sąd uchylił
ww. zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] r.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie
nie zostały spełnione warunki konieczne do ustalenia czy doszło do uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów. Sąd uznał jednocześnie za bezsporne dane zawarte
w treści poświadczenia odbioru przesyłki zawierającej ww. tytuły wykonawcze
i zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej, tj. data pierwszego i drugiego awiza [...] r. i [...] r., wskazanie miejsca i terminu odbioru przesyłki oraz odbiór przesyłki w dniu [...] r. przez R. K. – H.
z dopiskiem żona.
Następnie Sąd odwołał się do regulacji prawnych, o których stanowią
art. 39, art. 40 § 1, art. 42, art. 43, art. 44 § 1 K.p.a. W nawiązaniu do tych przepisów, wskazał iż ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia przesyłki i naniesionej adnotacji wynika, że doręczyciel sprostał wymogom ustawowym. Z adnotacji zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że złożona ona została
w dniu [...] r. na okres 7 dni w urzędzie pocztowym, awizowana powtórnie [...] r., a zawiadomienie pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej.
Sąd zwrócił jednakże uwagę, że wyjaśnienia w rozpoznawanej sprawie,
w świetle ww. przepisów, wymaga w jakim charakterze sporną przesyłkę odebrała żona Strony, tj. czy jako pełnomocnik - osoba upoważniona, czy dorosły domownik. Okoliczności te, jak wskazał Sąd, są istotne z uwagi na potrzebę ustalenia, czy doszło do skutecznego, tj. prawidłowego doręczenia ww. przesyłki, od daty którego liczony jest termin do wniesienia środka zaskarżenia. Bezspornie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki brak jest jakiejkolwiek adnotacji komu doręczono przesyłkę. Sąd zwrócił uwagę, iż organ egzekucyjny przyjął, że do doręczenia ww. przesyłki doszło w dniu [...] r. bez rozważenia powyższych okoliczności, ich wpływu
lub braku wpływu na tak dokonane doręczenie.
Powyższe spowodowało, że Sąd uznał, iż nie może poddać kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego stwierdzające, że nastąpiło uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, uznać należało za przedwczesne. Podstawą rozstrzygnięcia organu powinno być bowiem ustalenie nie budzące wątpliwości,
że doszło do skutecznego doręczenia ww. przesyłki.
Natomiast prawomocnym wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2019 r., I SA/Sz 993/18, Sąd uchylił postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
W wyniku prawomocnego uchylenia przez Sąd w sprawie I SA/Sz 992/18, postanowienia z dnia [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania wskutek zgłoszonych ww. zarzutów, organ odwoławczy podjął dodatkowe czynności zmierzające do pełnego wyjaśnienia okoliczności związanych z doręczeniem w dniu
[...] r. tytułów wykonawczych i zawiadomień w toku postępowania egzekucyjnego w administracji – zgodnie ze wskazaniami Sądu.
W pierwszej kolejności organ II instancji, pismem z dnia [...] r., zwrócił się do Strony z zapytaniem zmierzającym do wyjaśnienia, w jakim charakterze R.K.-H. w dniu [...] r. odebrała w placówce pocztowej ww. przesyłkę,
tj. czy w charakterze pełnomocnika pocztowego czy też dorosłego domownika. W odpowiedzi na ww. wezwanie Strona w piśmie z dnia [...] r. oświadczyła, że nie zamieszkuje z żoną R.K-H i nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Jak dalej wyjaśniła Strona, ww. korespondencja była odebrana przez żonę Strony z powodu braku możliwości poruszania się przez Stronę, na skutek wypadku
i operacji ortopedycznej oraz zwolnienia lekarskiego. Strona potwierdziła ponadto,
że nie udzielała pełnomocnictwa do odbioru ww. korespondencji. Reasumując Strona poinformowała, że żona Strony odbierając ww. korespondencję nie działała
ani w charakterze dorosłego domownika, ani pełnomocnika Strony.
Po uzyskaniu ww. wyjaśnień od Strony, organ odwoławczy wystąpił do Urzędu Pocztowego (UP), o informację w kwestii podjęcia przez żonę Strony ww. przesyłki.
W piśmie z dnia [...] r. UP poinformował, że przedmiotowa przesyłka została złożona w skrytce pocztowej nr [...] w Urzędzie Pocztowym S. 2,
a następnie podjęta przez R.K.-H., którą to powyższą skrytkę wynajęła
w dniu [...] r. Osobą współkorzystającą ze skrytki, zgodnie z oświadczeniem nr [...], była Strona. UP podkreślił, że osoby współkorzystające ze skrytki mogą odbierać wzajemnie za siebie korespondencję, z wyjątkiem przesyłek sądowych. Tak też postępują państwo H. . Do udzielonej odpowiedzi załączono uwierzytelnioną kopię oświadczenia dotyczącego najmu skrytki pocztowej. Ponadto UP, powołując się na zapis par. 8.4 Regulaminu udostępniania i korzystania ze skrytek pocztowych Poczty Polskiej S.A., wskazał że wszelkie zmiany danych
w ww. oświadczeniu wymagają formy pisemnej.
Następnie, zaskarżonym w sprawie postanowieniem z dnia [...] r., organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego
z dnia [...] r.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ II instancji wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy nastąpiło uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w kontekście dokonanych ustaleń dotyczących doręczenia Stronie przesyłki pocztowej, zawierającej odpisy tytułów wykonawczych i zawiadomienie o zajęciu wierzytelności,
w innym miejscu niż miejsce zamieszkania adresata oraz, czy doręczenie przesyłki współkorzystającemu ze skrytki pocztowej rodzi skutki prawne, z tym związane.
Organ odwoławczy podkreślił, że kluczowe znaczenie w sprawie
ma analiza trafności argumentacji przedstawionej przez Sąd w ww. wyroku
z dnia 24 kwietnia 2019 r., I SA/Sz 992/18 przez pryzmat art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo pocztowe. Organ odwołał się także do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tym zakresie wskazał, że przedmiotowa przesyłka została odebrana przez R.K.-H. ze skrytki pocztowej. Osoba dokonująca odbioru ww. przesyłki potwierdziła jej odbiór podpisując zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki swoim imieniem i nazwiskiem z dopiskiem "żona", jednak nie wynikało z niego w jakim charakterze (tj. osoby upoważnionej, czy dorosłego domownika) odebrała sporną przesyłkę. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego ustalono, że małżonkowie korzystają wspólnie ze wspomnianej skrytki pocztowej, a w placówce pocztowej nie zostało złożone zastrzeżenie w zakresie doręczania przesyłek
ani w zakresie danych zawartych w oświadczeniu dotyczącym najmu skrytki pocztowej, którą posługuje się Strona wspólnie z żoną.
Organ odwoławczy wskazał, iż sama Strona w zażaleniu wskazała,
że w dniu [...] r. otrzymała ww. tytuły wykonawcze i zawiadomienie o zajęciu wierzytelności. Z kolei z urzędu mu wiadomo, że R.K.-H. odbiera korespondencję kierowaną do Strony kierowaną na ww. wspólną skrzynkę pocztową, jako pełnoletni domownik. Organ wskazał, że możliwość udostępniania jednej skrytki pocztowej osobom współkorzystającym dotyczy wyłącznie osób zamieszkujących wspólnie,
co w rozpoznawanej sprawie wynika z par. 8 Regulaminu udostępniania i korzystania
ze skrytek pocztowych. Fakt ten potwierdza także złożone przez Stronę i żonę Strony
w placówce pocztowej ww. oświadczenie nr [...]. Jak wskazał organ z oświadczenia tego wynika, że Strona z żoną wskazały ten sam adres zamieszkania oraz oświadczyły, że przyjęły ofertę Poczty Polskiej S.A. na udostępnianie skrytek pocztowych, zapoznały się z warunkami ww. Regulaminu i zaakceptowały go. Z kolei wszelkie zmiany danych wynikających z tego oświadczenia wymagały formy pisemnej, co potwierdziła Poczta Polska S.A.
Uwzględniając powyższe organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom Strony, że małżonkowie nie zamieszkują razem i uznał przedmiotową przesyłkę za skutecznie doręczoną Stronie w dniu [...] r., tj. w dacie, w której ww. przesyłkę odebrała żona Strony w placówce pocztowej.
W tak ustalonych okolicznościach sprawy, termin do wniesienia zarzutów upłynął zatem dniem [...] r. Pismo zawierające ww. zarzuty Strona wniosła
w dniu [...] r., czyli po upływie terminu do ich wniesienia.
Strona zaskarżyła ww. postanowienie skargą wniesioną do tutejszego Sądu, wnosząc o jego uchylenie. Strona zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało oparte na braku wiary w prezentowane przez Stronę twierdzenie, że nie zamieszkuje
i nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z żoną.
W treści uzasadnienia Skarżący odniósł się do regulaminu udostępniania skrytek pocztowych, oświadczenia nr [...], załącznika nr [...] do uchwały nr [...] Zarządu Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] r., powołał także szereg dowodów (tj. zaskarżone postanowienie z dnia [...] r., ww. oświadczenie nr [...], informację pocztową, potwierdzenie wymeldowania, kopię szpitalnej karty informacyjnej, zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów z dnia [...] r.) i orzeczenia sądów administracyjnych.
W skardze zawarte zostały wnioski dowodowe o dopuszczenie dowodów z załączonych do niej dokumentów:
- postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej
z dnia [...] r.,
- oświadczenia nr [...] z dnia [...] r.,
- wydruku z regulaminu świadczenia usług powszechnych dotyczący § 23 Regulaminu świadczenia usług powszechnych,
- potwierdzenia wymeldowania z pobytu stałego z dnia [...] r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.
Sąd rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym dopuścił wniosek dowodowy Skarżącego z potwierdzenia z dnia [...] r. dotyczącego wymeldowania z pobytu stałego (z adresu ul. [...] w S.) na okoliczność potwierdzenia, że R.K.-H. odbierając kierowane do Skarżącego pismo nie była jego domownikiem, nie zamieszkiwała z nim i nie prowadziła wspólnego gospodarstwa. Ponadto w dacie odbioru przedmiotowej korespondencji R.K.-H. była zameldowana pod ww. adresem, z którego Skarżący od [...] r. został wymeldowany
z pobytu stałego. Natomiast Sąd odmówił przeprowadzenia pozostałych wymienionych w skardze wniosków dowodowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167; t.j. ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325, t.j. ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przystępując do wyjaśnienia motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia należy ponadto wskazać, że na podstawie art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania
co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Przepis art. 153 P.p.s.a. zasadniczo ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani Sąd, orzekając ponownie
w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA
z dnia 26 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2408/98).
Dokonując według powyższych kryteriów, w trybie uproszczonym, kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W stanie sprawy przedmiotowe postępowanie zostało wywołane wniesieniem przez Skarżącego pisma z dnia [...] r. zatytułowanego "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej". Pismo zostało nadane przez Skarżącego za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu [...] Pismo powyższe stanowiło przedmiot postanowienia z dnia [...] r., w którym organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Z kolei na ww. postanowienie Skarżący, pismem z dnia [...] r. wniósł zażalenie, po rozpoznaniu którego postanowieniem z dnia [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Następnie prawomocnym wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2019 r. (I SA/Sz 992/18) Sąd uchylił postanowienie tego organu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał,
że bezspornie z opisu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej tytuły wykonawcze i zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego, wynika że przesyłkę
po dwukrotnym awizowaniu, odebrała R.K.-H. w dniu [...] r., kwitując odbiór podpisem, z dopiskiem "żona". Sąd wskazał jednak, że brak było w rozstrzygnięciu organu pełnej oceny, w zakresie skuteczności doręczenia ww. przesyłki, w związku z jej odebraniem w placówce pocztowej przez żonę adresata, tj. Skarżącego.
Sąd zalecił organowi odwoławczemu, aby ten podczas ponownego rozpoznania sprawy wyjaśnił, w jakim charakterze żona Skarżącego odebrała sporną przesyłkę. Dla pełnej oceny prawidłowości, a co za tym idzie skuteczności doręczenia Skarżącemu
ww. tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności, konieczne stało się, w ocenie Sądu, ustalenie, czy ww. osoba działała jako pełnomocnik Skarżącego – osoba upoważniona, czy jako dorosły domownik.
Organ odwoławczy ponownie przeprowadził postępowania zarówno w zakresie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów, jak i wniosku o przywrócenie terminu do ich złożenia. I tak, odpowiednio wydał postanowienie z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r. (dotyczące wszczęcia postępowania) i postanowienie z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r. (dotyczące przywrócenia terminu). Zarówno pierwsze, jak i drugie z postanowień zostały zaskarżone do Sądu i stanowiły przedmiot odrębnych postępowań sądowoadministracyjnych (odpowiednio w sprawach I SA/Sz 924/19 i I SA/Sz 923/19).
Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu jest wiadome, iż w sprawie I SA/Sz 923/19 Sąd uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
W związku z powyższym istota rozpoznawanej sprawy sprowadza
się do ustalenia, czy doszło do uchybienia terminowi do wniesienia przez Skarżącego ww. zarzutów, tj. kiedy i komu i czy w sposób prawidłowy doręczono powyższe tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności pieniężnej i kiedy upływał termin do wniesienia zarzutów.
Przechodząc zatem do oceny prawidłowości wydanego przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r. (nr jw.), Sąd wskazuje, że rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi
do złożenia zarzutów wymaga niebudzącego wątpliwości ustalenia, że doszło
do skutecznego doręczenia przesyłki, w rozpoznawanej sprawie zawierającej ww. tytuły wykonawcze i zawiadomienie o zajęciu wierzytelności.
Sąd zwraca uwagę, że w rozpoznawanej sprawie miała miejsce okoliczność doręczenia przez organ administracji publicznej korespondencji pod adresem skrytki pocztowej. Podkreślenia wymaga, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, co do tego, że tryb doręczania pism za pośrednictwem skrytki pocztowej to tryb doręczenia pisma przez pocztę (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2009 r. II FSK 1949/09, postanowienia NSA z dnia 21 lutego 2008 r., II OZ 120/08, postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2009 r.,
II FZ 27/09). Doprecyzować należy, iż jest to tryb doręczania pism przez pocztę
w rozumieniu art. 39 K.p.a. Jednakże również w takiej sytuacji muszą zostać spełnione wszystkie wymogi z art. 44 K.p.a., tak aby doręczenie zastępcze mogło być uznane
za skuteczne (prawidłowe).
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepisy u.p.e.a. nie określają sposobu doręczania tytułów wykonawczych i zawiadomień o zajęciu wierzytelności pieniężnej. W związku z tym trzeba odwołać się do treści art. 18 u.p.e.a.
Stanowi on, że jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zasady doręczania pism w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostały natomiast określone w Rozdziale 8 "Doręczenia" zawartym w Dziale I K.p.a.
W myśl art. 39 K.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy
z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051, 1495 i 2005), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zgodnie zaś z art. 42 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym
w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1). Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2).
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Stosownie z kolei do art. 43 K.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi
lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.
Jak natomiast stanowi art. 44 § 1 K.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1. operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r.
- Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego:
2. pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta)
- w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
Dalsze przesłanki związane z pozostawieniem pisma do odbioru zostały uregulowane w § 2 i 3 powołanego przepisu, które określają wymóg zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, które należało umieścić w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2) oraz pozostawienia, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W razie spełnienia powyższych warunków, pomimo niepodjęcia przesyłki, doręczenie uważa
się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1,
a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).
Natomiast stosownie do art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U.2018.2188, t.j. ze zm.; dalej: "u.p.p.") przesyłkę pocztową
lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym doręcza się adresatowi
pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej (ust. 1). Zgodnie z art. 37 ust. 2 u.p.p. przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia: adresatowi (pkt 1): do jego oddawczej skrzynki pocztowej, z wyłączeniem przesyłek rejestrowanych (lit. a), w placówce pocztowej, jeżeli podczas próby doręczenia przesyłki pocztowej adresat był nieobecny pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym
lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej albo doręczenie za pomocą oddawczej skrzynki pocztowej nie jest możliwe (lit. b), w miejscu uzgodnionym przez adresata z operatorem pocztowym; przedstawicielowi ustawowemu adresata lub pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego (pkt 2): pod adresem wskazanym na przesyłce pocztowej, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej (lit. a), w placówce pocztowej (lit. b); osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego (pkt 3): pod adresem wskazanym na przesyłce pocztowej, przekazie pocztowym
lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej (lit. a), w placówce pocztowej, po złożeniu na piśmie oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem (lit. b);
(pkt 4-6 – są bez znaczenia dla niniejszej sprawy, więc zostały pominięte – uwaga Sądu). Przepisy ust. 2 nie naruszają przepisów innych ustaw dotyczących sposobu, zasad i trybu doręczeń (ust. 3).
W dalszej kolejności zbadania wymaga, czy organ odwoławczy wykonał zalecenia Sądu zamieszczone w wyroku z dnia 24 kwietnia 2019 r., I SA/Sz 992/18. Analizując tę kwestię Sąd zauważa, że organ odwoławczy zgromadził dodatkowy materiał dowodowy. Wynika z niego, że organ odwoławczy uzyskał od Skarżącego informacje (pismo z dnia [...] r.), iż R.K.-H. (żona) nie zamieszkuje
i nie prowadzi ze Skarżącym wspólnego gospodarstwa domowego. Skarżący poinformował również, że nie udzielił żonie pełnomocnictwa do odbioru korespondencji zaś żona odbierała korespondencję kierowaną do Skarżącego ze względu
na jego problemy zdrowotne, tj. operację ortopedyczną, jakiej się poddał i zwolnienie lekarskie na jakim przebywał w związku z wypadkiem. Skarżący stwierdził, że żona
nie występowała ani jako jego pełnomocnik, ani jako dorosły domownik.
Ponadto po wystąpieniu przez organ odwoławczy, UP poinformował, iż żona Skarżącego w dniu [...] wynajęła przedmiotową skrytkę pocztową.
W oświadczeniu nr [...] (załączonym do odpowiedzi), jako osobę współkorzystającą
ze skrytki wskazała Skarżącego. UP odwołując się do postanowień "Regulaminu udostępniania skrytek i przegródek pocztowych" z dnia 1 stycznia 2012 r. (dalej: "Regulamin skrytek"), podkreślił że nie doszło do zmiany danych zawartych
w Oświadczeniu nr [...].
Sąd wskazuje, że zgodnie z § 8 ust. 1 ww. Regulaminu skrytek, który reguluje zasady korzystania ze skrytek pocztowych (zarówno w brzmieniu obowiązującym w dacie założenia ww. skrytki pocztowej przez żonę Skarżącego,
tj. w 2013 r. jak i w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowień w rozpoznawanej sprawie) dopuszcza się możliwość udostępnienia jednej skrytki/przegródki kilku adresatom, jeśli są to osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej, wspólnie zamieszkujące. Następuje to poprzez złożenie podpisów na oświadczeniu przez osoby zamieszkujące wspólnie z adresatem
(§ 8 ust. 1). Zmiany danych w oświadczeniu wymagają formy pisemnej (§ 8 ust. 4).
Sąd po analizie ww. Oświadczenia nr [...] stwierdza, że Skarżący
dnia [...] r. oświadczył wspólnie z żoną przyjęcie oferty na udostępnienie
ww. wspólnej skrytki pocztowej zgodnie z warunkami określonymi w powyższym Regulaminie skrytek.
Uwzględniając zatem zapisy ww. Regulaminu skrytek oraz Oświadczenia nr [...] Sąd uznał, że Skarżący korzysta z przedmiotowej skrytki wspólnie z żoną jako osoba współkorzystająca. Oznacza to, że Skarżący i jego żona (R.K.-H.) są uprawnieni
do korzystania ze skrytki jako osoby zamieszkujące wspólnie (warunek bezwzględny
dla współkorzystania ze skrytki pocztowej przez osoby fizyczne). Sąd zauważa przy tym, że Skarżący również w niniejszym postępowaniu sądowym posługuje się ww. skrytką pocztową oraz nie wykazał, że poinformował Pocztę Polską S.A. o zmianie danych zawartych w ww. oświadczeniu w zakresie uprawniającym do współkorzystania
z ww. skrytki pocztowej w postaci wspólnego zamieszkiwania z R.K.-H.
Odnieść należy się ponadto do podnoszonego przez Skarżącego zarzutu
w zakresie naruszenia przez organ przepisów o doręczeniach, a mianowicie uznania
za skutecznie doręczoną w dniu [...] r. przesyłki zawierającej ww. tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności, podjętej przez żonę Skarżącego, jako pełnoletniego domownika w placówce pocztowej.
Sąd podkreśla, że istota i skuteczność doręczenia przesyłki domownikowi
w placówce pocztowej stanowiła przedmiot analizy i orzecznictwa sądów administracyjnych. W tym zakresie Sąd wskazuje na stanowisko wyrażone przez NSA
w wyroku wydanym w składzie siedmiu sędziów z dnia 8 lipca 2019 r., I FSK 486/17. Wprawdzie wyrok ten dotyczy doręczenia dokonanego na podstawie ustawy z dnia
12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz.U.2008.189.1159, ze zm.; dalej: "ustawa Prawo pocztowe z 2003 r.") wg stanu prawnego obowiązującego w 2011 r. i w trybie przewidzianym w procedurze podatkowej, jednakże wnioski z niego wypływające
są aktualne również na gruncie doręczenia przesyłki dorosłemu domownikowi w trybie K.p.a. w stanie prawnym, który ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.
NSA zwrócił uwagę, że przepisy prawa pocztowego ustanawiały pierwszeństwo zasad
i trybu doręczeń określonych w Ordynacji podatkowej, jako "innej ustawy", jednakże – co wyraźnie podkreślił – nie wyłączał stosowania ustawy prawo pocztowe przy doręczaniu pism w postępowaniu podatkowym. W związku z tym, że w powołanym
art. 26 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe z 2003 r. mowa była o "doręczeniu przesyłki adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce", natomiast w ust. 2 o wydaniu przesyłki "ze skutkiem doręczenia osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem" - z uwagi na użycie w art. 26 ust. 1 i 2 ustawy Prawo pocztowe z 2003 r. terminu "doręczenie", którym posługują się także przepisy O.p., uprawnione było twierdzenie,
że w zakresie nieuregulowanym w O.p., przy ustaleniu czy doszło do skutecznego doręczenia pisma w postępowaniu podatkowym, uwzględnić należało przywołane wyżej przepisy ustawy Prawo pocztowe z 2003 r. Ani przepis art. 149, ani przepis
art. 150 O.p. nie rozstrzygają o tym, że dorosły domownik nie może odebrać awizowanej rejestrowanej przesyłki pocztowej w placówce pocztowej. Ponadto treść
art. 149 O.p., nie przekłada się na sposób wykładni art. 150 § 1 pkt 1 tej ustawy,
gdyż przepisy te normują odrębne zagadnienia. Art. 150 O.p. normuje, tzw. doręczenie przez awizo w postępowaniu podatkowym, stanowiąc odrębne od art. 149 O.p. unormowanie i nie określa warunków wydania pisma. W tej sytuacji – jak podkreślił NSA – zasadny jest wniosek, że skutki prawne wydania korespondencji przez operatora pocztowego uprawnionemu dorosłemu domownikowi, powinny być oceniane zgodnie
z zasadami (unormowaniami) przyjętymi dla tego operatora, tj. w ustawie Prawo pocztowe z 2003 r. Przy wykładni art. 149 O.p. nie można bowiem pominąć przepisów art. 26 ust. 2 pkt 3 lit. b oraz ust. 3 ustawy Prawo pocztowe z 2003 r. Przepisy
te, jak zauważono w uzasadnieniu wyroków NSA z 26 października 2018 r.,
I GSK 809/16 i I GSK 810/16 stanowią bowiem uzupełnienie przepisów o postępowaniu,
w tym Ordynacji podatkowej. Powołany art. 26 ust. 2 pkt 3 lit. b ustawy Prawo pocztowe z 2003 r., wprost stanowi, że przesyłka, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia w placówce operatora osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce operatora zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego. NSA podkreślił, że skoro art. 144 O.p. stanowi m.in., że organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, to ogólny charakter art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo pocztowe z 2003 r. zakazuje przyjąć, że ustawa Prawo pocztowe zawiera przepisy ogólne, a Ordynacja podatkowa przepisy szczególne. Zdaniem NSA za takim poglądem odnoszącym się do stosunku obu tych uregulowań przemawia też definicja "przesyłki rejestrowanej" (art. 3 pkt 20 ustawy Prawo pocztowe z 2003 r.), z której wynika, że jest to "przesyłka przyjęta za pokwitowaniem odbioru", a także przywołany art. 26 ust. 3 tej ustawy. Z faktu zdefiniowania w ustawie Prawo pocztowe z 2003 r. pojęcia "przesyłki rejestrowanej", a także uregulowania w niej, m.in. zasad świadczenia usług pocztowych (rozdział 3), do których należy także doręczanie przesyłek rejestrowanych, a więc i przesyłek, o których stanowi art. 144 i nast. O.p., przyjąć należy, że w ustawie tej uregulowane zostały zasady doręczania przesyłek pocztowych, które stosuje się zawsze wtedy, gdy sposobu, zasad i trybu doręczania tychże przesyłek, nie regulują przepisy innych ustaw, a w tym Ordynacja podatkowa. Oznacza
to, że w świetle art. 150 O.p., art. 3 pkt 16 i 20, art. 26 ust. 2 pkt 3 lit. a i b i ust. 3 ustawy Prawo pocztowe z 2003 r., osobą uprawnioną do odbioru pisma awizowanego,
a doręczanego w postępowaniu podatkowym, może być też osoba pełnoletnia zamieszkująca z adresatem pod warunkiem, że adresat nie złożył w placówce operatora zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub umowie o świadczenie usługi pocztowej, lub w placówce operatora. NSA zwrócił uwagę,
że przywołane wyżej regulacje prawa pocztowego dotyczą tylko pełnoletniego domownika adresata. Na ich podstawie nie jest możliwe wydanie przesyłki rejestrowanej pozostałym osobom wymienionym w art. 149 O.p., tj. "sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy".
W omawianym wyroku siedmiu sędziów NSA powołany został wyrok NSA
z dnia 21 lipca 2011 r. II OSK 1205/10, w którym analizowano ww. stanowisko
na tle przepisów K.p.a. regulujących doręczenie zastępcze przesyłek rejestrowanych przez awizo i relacji tych przepisów z ustawą Prawo pocztowe z 2003 r. W uzasadnieniu tego wyroku wyjaśniono, że w świetle art. 43 i 44 K.p.a. oraz art. 3 pkt 16 i 20,
art. 26 ust. 2 pkt 3 lit. b i ust. 3 ustawy Prawo pocztowe z 2003 r., osobą uprawnioną
do odbioru pisma awizowanego, a doręczanego w postępowaniu administracyjnym, może być również osoba pełnoletnia zamieszkująca z adresatem pod warunkiem, że adresat nie złożył w placówce operatora zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub umowie o świadczenie usługi pocztowej,
lub w placówce operatora. NSA podkreślił, że z faktu zdefiniowania w ustawie Prawo pocztowe z 2003 r. pojęcia "przesyłki rejestrowanej", a także uregulowania w niej,
m.in. zasad świadczenia usług pocztowych, do których należy także doręczanie przesyłek rejestrowanych, a więc i przesyłek, o których stanowi art. 39 i nast. K.p.a., przyjąć należy, że w ustawie tej uregulowane zostały zasady doręczania przesyłek pocztowych, które stosuje się zawsze wtedy, gdy sposobu, zasad i trybu doręczania tych przesyłek nie regulują przepisy innych ustaw, a w tym i K.p.a. Jeżeli więc stwierdzono, że art. 44 K.p.a. nie reguluje zasad i sposobu doręczania przesyłek pocztowych awizowanych a rejestrowanych, to stosuje się do nich uregulowania zawarte w ustawie Prawo pocztowe z 2003 r.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ww. stanowisko NSA przedstawione zarówno w wyroku siedmiu sędziów z dnia 8 lipca 2019 r., I FSK 486/17, jak i w wyroku z dnia 21 lipca 2011 r. II OSK 1205/10. Podkreśla kolejny raz, że zawarte w nich wnioski znajdują uzasadnienie, także na gruncie stanu prawnego niniejszej sprawy. Odnotować należy, że obowiązujący obecnie art. 37 u.p.p., który reguluje doręczenie przesyłki pocztowej lub kwoty przekazu pocztowego (podobnie
jak obowiązujący do końca 2012 r. art. 26 ust. 2 pkt 3 lit. b i ust. 3 ustawy Prawo pocztowe z 2003 r.) stanowi w ust. 2 pkt 3 lit. b), że przesyłka rejestrowana może
być wydana ze skutkiem doręczenia nie tylko adresatowi ale także "(...) osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego w placówce pocztowej, po złożeniu na piśmie oświadczenia
o zamieszkiwaniu razem z adresatem". W obecnie obowiązującym art. 37 ust. 2 pkt 3
lit. b) u.p.p. wprowadzono zatem dodatkowy warunek skuteczności doręczenia domownikowi przesyłki rejestrowanej w placówce pocztowej, polegający na "złożeniu
na piśmie oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem". Warunku takiego
nie przewidywał natomiast art. 26 ust. 2 pkt 3 lit. b) ustawy Prawo pocztowe z 2003 r.
Na tę kwestię zwrócił uwagę, również NSA w ww. wyroku siedmiu sędziów.
Sąd podkreśla, że na gruncie niniejszej sprawy, rolę takiego oświadczenia spełnia, w ocenie Sądu, złożone Poczcie Polskiej S.A. przez Skarżącego oświadczenie nr [...] w związku z nabyciem, jako współkorzystający z żoną, prawa do korzystania
ze skrytki pocztowej, na którą nastąpiło sporne doręczenie ww. przesyłki.
Współkorzystanie ze skrytki pocztowej przez osoby fizyczne wiąże
się bowiem z ich wspólnym zamieszkiwaniem, co Skarżący poświadczył składając ww. oświadczenie. Kwestia ta wyjaśniona jest w Regulaminie skrytek i zostanie jeszcze szczegółowo omówiona w dalsze części rozważań.
Nawiązując zatem do regulacji art. 37 ust. 3 u.p.p. Sąd zauważa, że przepisy ww. ust. 2 nie naruszają innych ustaw dotyczących sposobu, zasad i trybu doręczeń
- nie naruszają też, jak należy przyjąć, przepisów K.p.a. O ile więc pomiędzy zasadami wynikającymi z K.p.a., a zasadami wynikającymi z u.p.p. zachodziłaby nieusuwalna sprzeczność (u.p.p. naruszałoby zasady K.p.a., w ten sposób, że daną kwestię rozstrzygałoby inaczej), to w takim przypadku K.p.a. uznać należałoby za wyłączną regulację dotyczącą doręczeń - regulację wykluczającą zastosowanie zasad z prawa pocztowego (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., II FSK 1410/09, LEX nr 965041). Mając na względzie przedstawione wyżej poglądy, art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. b u.p.p. umożliwia dokonanie doręczenia przesyłki rejestrowanej osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, w placówce operatora. Tym samym za uprawnione należy uznać doręczanie korespondencji osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem (dorosłemu domownikowi) zarówno pod wskazanym na przesyłce adresem (na podstawie art. 43 K.p.a.), jak i w placówce operatora (na podstawie art. 44
w zw. z 39 K.p.a.).
Uwzględniając całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w ocenie Sądu, ww. tytuły wykonawcze wraz zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności pieniężnej zostały skutecznie doręczone Skarżącemu, poprzez wydanie przesyłki przez operatora pocztowego żonie Skarżącego w trybie art. 44 w zw. z art. 39 K.p.a. oraz zgodnie z powyżej wskazanymi przepisami u.p.p., tj. doręczenia w placówce pocztowej, na wskazany przez niego adres skrytki pocztowej nr [...] w UP w S. nr [...]. Przeprowadzona przez UP procedura doręczenia wynika wprost z dat i adnotacji znajdujących się na ZPO (pierwsza próba doręczenia w dniu [...] r.
– I awizo, druga próba doręczenia w dniu [...] r. - II awizo). Ponadto doręczyciel pozostawił stosowne zawiadomienie z pouczeniem o możliwości odebrania przesyłki
na poczcie w terminie siedmiu dni. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika jednoznacznie, że w dniu [...] r. przesyłkę odebrała R.K.-H., kwitując
to podpisem, z dopiskiem "żona". Przy czym żona Skarżącego posiadała, zgodnie
z powyższym status dorosłego domownika i złożyła piśmie oświadczenie
o zamieszkiwaniu razem z adresatem (Oświadczenie nr [...] o wspólnym korzystaniu
z ww. skrytki pocztowej, którym Skarżący wraz z żoną poświadczył spełnienie warunków - wskazanych w ww. Regulaminie w sprawie skrytek pocztowych – do współkorzystania z ww. skrytki pocztowej z żona, w tym w szczególności warunek wspólnego zamieszkiwania). Tym samym siedmiodniowy, zawity termin do zgłoszenia ww. zarzutów upłynął w dniu [...] r. a zarzuty wniesione przez Skarżącego
w dniu [...] r. uznać należało za zgłoszone z uchybieniem temu terminowi.
Na zakończenie zgodzić należy się także z organem odwoławczym, że Skarżący w zażaleniu sam wskazał, że w dniu [...] r. otrzymał tytuły wykonawcze wraz
z zawiadomieniami. Trafnie organ odwoławczy podniósł, że fakt podejmowania przez żonę Skarżącego korespondencji w innych postępowaniach, jako pełnoletni domownik przeczy argumentacji Skarżącego, że nie zamieszkuje on wspólnie z żoną. Sąd wskazuje w tym miejscu również na inne doręczenia pism (znane
z akt administracyjnych sprawy), które dokonywane były na adres skrytki
pocztowej, a odbioru których dokonywała, jako pełnoletni domownik, żona Skarżącego (w tym m.in. postanowienie z dnia [...] r., zgodnie z ZPO).
Na szczególne podkreślenie zasługuje również, znane Sądowi z urzędu, oświadczenie żony Skarżącego złożone w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy w sprawie prowadzonej przed tutejszym Sądem o sygn. akt I SA/Sz 673/18. W przedmiotowej sprawie żona Skarżącego, występując jako strona skarżąca, wskazała w uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, że gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie
z mężem (Skarżącym – uwaga Sądu). Wniosek ten złożony został w 2018 r., a zatem
w czasie kiedy doręczono Skarżącemu sporną przesyłkę zawierającą ww. tytuły wykonawcze i zawiadomienie o zajęciu wierzytelności.
Sąd uznał zatem, że słusznie organ nie dał wiary Skarżącemu w zakresie twierdzeń, że jego żona nie miała statusu dorosłego domownika w dniu spornego odbioru ww. przesyłki. Sąd zauważa bowiem, że przedłożony przez Skarżącego
wraz ze skargą dokument wymeldowania Skarżącego z pobytu stałego pod adresem przy ul. [...] w S. zawiera informację, że wymeldowanie
to nastąpiło dnia [...] r. Jednakże Skarżący złożył Poczcie Polskiej S.A.
ww. Oświadczenie nr [...] (w związku z nabyciem, jako współkorzystający z żoną, prawa do korzystania, z ww. skrytki pocztowej) w dniu [...] r., a zatem
już po ww. wymeldowaniu. Jak już powyżej wykazano współkorzystanie ze skrytki pocztowej przez osoby fizyczne wiąże się z ich wspólnym zamieszkiwaniem,
co Skarżący i jego żona poświadczyli pisemnie składając ww. oświadczenie. Ponadto,
co Sąd wskazał powyżej, żona Skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym w 2018 r. oświadczyła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem. Również organ oświadczył, że z urzędu posiada informacje o posługiwaniu się przez żonę Skarżącego statusem dorosłego domownika przy odbieraniu przesyłek pocztowych w toku innych postępowań. Wreszcie wskazać należy,
że i w rozpoznawanej sprawie Skarżący nadal posługuje się jako adresem
do korespondencji ww. skrytką pocztową, do której – co wynika z oświadczenia Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] r. – jest uprawniony jako współkorzystający
z żoną. Status współkorzystającego ze skrytki pocztowej, jak powyżej wykazano, przysługuje jedynie osobie zamieszkującej wspólnie z osobą, która skrytkę wynajęła. Skrytkę pocztową nr [...] w Urzędzie Pocztowym S. 2 przy ul. [...],
na którą doręczono ww. tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności, wynajęła zaś żona Skarżącego. Sąd podkreśla, że Skarżący złożył oświadczenie nr [...], które wiąże się m.in. z poświadczeniem wspólnego zamieszkiwania z żoną i oświadczenia tego nie zmienił.
Sąd zauważa również, że analiza zapisów poszczególnych wersji Regulaminu skrytek, począwszy od roku 2012 do roku 2018 wskazuje, że powołany przez organy zapis par. 8 pkt. 1 i 4, tj. w zakresie obowiązku wspólnego zamieszkiwania osoby współkorzystającej ze skrytki pocztowej wynajętej przez inną osobę i obowiązku pisemnego zawiadamiania o zmianie danych a także wspólnego oświadczenia przez współkorzystających w tym zakresie nie ulegał zmianom istotnym dla wydanego
w sprawie rozstrzygnięcia.
Reasumując, w ocenie Sądu, materiał dowodowy sprawy uzupełniony przez organ odwoławczy (w tym: oświadczenie Poczty Polskiej S.A.
z dnia [...] r., zapisy ww. Regulaminu skrytek i Oświadczenie nr [...]) oraz obowiązujące przepisy prawa, zarówno K.p.a. w zakresie doręczeń dorosłemu domownikowi, jak i u.p.p. (przytoczone powyżej) potwierdzają, że przedmiotowa przesyłka został skutecznie doręczona Skarżącemu w dniu [...] r. Nastąpiło
to w wyniku podjęcia jej przez dorosłego domownika, którym bez wątpienia okazała
się być żona Skarżącego, przy czym Skarżący nie zgłosił w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczania przesyłek zaś żona Skarżącego złożyła Poczcie Polskiej S.A. pisemne oświadczenie o zamieszkiwaniu wspólnie ze Skarżącym. Oświadczenie to nie zostało przy tym zmienione ani przez żonę Skarżącego, ani przez Skarżącego, co potwierdza brak zmiany danych w tym zakresie. Jak już powyżej wskazano podjęcie ww. przesyłki nastąpiło w dniu [...] r., zawity, 7-o dniowy termin do zgłoszenia przez Skarżącego ww. zarzutów upłynął zatem w dniu [...] r. Skarżący zaś wniósł zarzuty w dniu [...] r. Doszło więc do uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, albowiem doręczenie przesyłki żonie Skarżącego jako dorosłemu domownikowi
w placówce pocztowej wywołało skutki prawne jak przy doręczeniu przesyłki
jej adresatowi w placówce pocztowej.
Tym samym zasadnie uznał organ egzekucyjny, że nie można wszcząć postępowania w sprawie, w myśl art. 61a K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Prawidłowo zatem stanowisko to ocenił, po ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku WSA w Szczecinie
z dnia 24 kwietnia 2019 r., I SA/Sz 992/18 i stosowanym uzupełnieniu materiału dowodowego, także organ odwoławczy.
Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ odwoławczy
ani przepisów postępowania, ani prawa materialnego, które powinno prowadzić
do uwzględnienia skargi. Sąd podkreśla jednocześnie, że stosownie do przepisu
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Szczecinie na postawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.
Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w wyroku dostępne
są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, chyba że wskazano inaczej.