I SA/Sz 882/04

I SA/Sz 882/04 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-01-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krystyna Zaremba /przewodniczący/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 4 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 21 par. 3,  art. 53  par. 1 i 3,  art. 207
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędzia NSA Marian Jaździński Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Protokolant st. sekr. Gabriela Porzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi "E." Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 rok oddala skargę
Uzasadnienie
Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...] r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 21 § 3, art. 53 § 1 i 3 , art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) określił Spółce z o.o. "E." z siedzibą w W. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości położonej w miejscowości C. za 2004 r. w wysokości [...] zł, w tym od budowli w wysokości [...] zł i od gruntów, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w wysokości [...] zł.
Uzasadniając swoją decyzję, Wójt Gminy wskazał, że Spółka złożyła w dniu 12 stycznia 2004 r. deklarację na podatek od nieruchomości za 2004 rok, w której wykazała podatek w wysokości [...] zł, w tym od gruntów, związanych z działalnością gospodarczą, w kwocie [...] zł i od budowli, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie [...] zł.
Z uwagi na powzięte wątpliwości, co do prawidłowości ustalenia zobowiązania podatkowego, wezwano Spółkę do złożenia wyjaśnień, a następnie wszczęto z urzędu postępowanie. W ocenie organu pierwszej instancji, konieczne było wyjaśnienie kwestii wartości budowli, podlegających opodatkowaniu, czyli zespołów energetyczno-wiatrowych. Podatnik uwzględnił bowiem w deklaracji podatkowej wartość tylko niektórych elementów ww. obiektu, tj.: fundamenty, drogi, połączenia energetyczne, maszty wraz z montażem, wskazując, że wartość budowli wynosi [...] zł, a pominął wartość pozostałych elementów, tj.: urządzeń technicznych, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
W dalszym ciągu uzasadniania omawianej decyzji, organ pierwszej instancji przytoczył treść art. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., oraz definicję budowli i urządzenia budowlanego zawartą w art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), wskazując, że w świetle ww. przepisów przedmiotem opodatkowania w niniejszym postępowaniu są, stanowiące własność Spółki "E.", siłownie wiatrowe. Siłownie te, jak podkreślił organ, stanowią funkcjonalną całość, na którą składają się obiekty budowlane (fundamenty, maszty, drogi) oraz urządzenia budowlane związane z tymi obiektami, zapewniające możliwość ich wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem, tj. np.: połączenia energetyczne, gondole z umieszczonymi w nich urządzeniami, skrzydła. Wymienione powyżej obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane, zdaniem Wójta Gminy D., stanowią łącznie całość użytkową i jako takie spełniają funkcję, dla której zostały wzniesione.
Mając na uwadze powyższe, organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że wysokość zobowiązania Spółki "E." w podatku od nieruchomości za 2004 r. jest inna niż to wskazano w deklaracji z 19 stycznia 2004 r., a zatem, na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, określono wysokość zobowiązania Spółki z tego tytułu w kwocie [...] zł, przyjmując za podstawę opodatkowania kwotę [...] zł, którą wskazano deklaracji z dnia 17 lutego 2003 r. oraz w piśmie z dnia 24 lutego 2003 r., stanowiącą podstawę określenia zobowiązania podatkowego za 2003 r. Przy określaniu ww. zobowiązania przyjęto stawkę 1,95% wartości budowli. Ponadto, Wójt wskazał, że za podstawę opodatkowania gruntu przyjęto wielkość wskazaną w deklaracji z dnia 19 stycznia 2004 r. oraz stawkę podatku w wysokości 0,60 zł za 1 m2.
Nie zgadzając się z takim stanowiskiem, Spółka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r. do nieruchomości położonej w C. w wysokości wykazanej w złożonej deklaracji lub przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
W odwołaniu podniesiono, że Spółka zgłosiła do opodatkowania fundamenty, drogi i maszty, tj. budowle oraz połączenia energetyczne, które należy zaliczyć do urządzeń budowlanych. W ocenie odwołującej się, nie stanowią natomiast urządzeń technicznych, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, gondole z umieszczonymi w nich urządzeniami oraz skrzydła, bowiem elementy te nie są przyłączami i urządzeniami instalacyjnymi, służącymi oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków lub przejazdami, ogrodzeniami placów postojowych i placów pod śmietniki, a więc urządzeniami budowlanymi w rozumieniu prawa budowlanego.
W dalszym ciągu skargi wskazano, że ustawodawca nie bez powodu rozgraniczył pojęcie części budowlanych urządzeń technicznych oraz fundamentów pod maszyny i urządzenia od urządzeń technicznych, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Uznanie z trafne stanowiska organu pierwszej instancji, w ocenie Spółki, doprowadziłoby do sytuacji, w której okazałoby się, że siłownia wiatrowa składa się jedynie z części budowlanej urządzenia technicznego (fundamenty, drogi, maszty) oraz urządzeń budowlanych służących użytkowaniu obiektu (a więc budowli czyli fundamentów, dróg i masztów) i gondoli wraz ze znajdującymi się w niej urządzeniami i skrzydłami, a zatem nie byłoby w niej żadnego urządzenia technicznego, jak generator, wirnik, skrzynia biegów, komputer sterujący, transformator, rozdzielnia energetyczna, instalacja alarmowa i instalacja zdalnego sterowania pracą, których wartość Wójt zaliczył do podstawy ustalenia zobowiązania podatkowego. Tymczasem, powyżej wymienione elementy nie są obiektami budowlanymi ani też urządzeniami budowlanymi tylko urządzeniami technicznymi. Skoro zatem, ustawodawca wymienił w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przykładowo kotły i piece, jako przykład urządzeń technicznych, to w przekonaniu strony, za takie urządzenia należy uznać także: generator, wirnik, skrzynię biegów, komputer sterujący, transformator, rozdzielnię energetyczną, instalację alarmową i instalację zdalnego sterowania pracą, a więc urządzenia energetyczne, będące częścią siłowni wiatrowej. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest, zdaniem Spółki, pozwolenie na budowę, z którego wynika jednoznacznie, że projekt ten dotyczył jedynie fundamentów, drogi i połączeń energetycznych, a zatem tylko te elementy potraktowane zostały jako odrębne budowle bądź ich części. Stanowisko takie zostało także potwierdzone opinią, dotyczącą konstrukcji siłowni wiatrowej prof. dr hab. Jerzego Zielińskiego oraz opinią techniczno – prawną, dotycząca zapisu art. 3 ustawy – Prawo budowlane w odniesieniu do siłowni wiatrowych, sporządzoną przez architekta Jana Ł., które zostały załączone przez stronę do akt sprawy.
Ponadto, w odwołaniu wskazano, że Wójt dopuścił wskazane powyżej opinie, jako dowody w sprawie, lecz wbrew przepisowi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w uzasadnieniu swojej decyzji, nie ustosunkował się do ich treści, co także, w ocenie Spółki, uzasadnia jej wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. o nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko Wójta Gminy D., iż w niniejszej sprawie podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi wartość całej siłowni wiatrowej, a nie jej poszczególnych elementów takich jak fundament, maszt i drogi, o co wnosi skarżąca Spółka. Siłownia wiatrowa jest bowiem, w świetle prawa energetycznego, elektrownią, czyli budowlą wykorzystywaną bezpośrednio do wytwarzania energii elektrycznej. A zatem, wytwarzanie energii elektrycznej jest podstawowym przeznaczeniem siłowni wiatrowej, jako całości, i nie da się przyjąć, że funkcję taką spełniają jedynie jej wybrane elementy. Fakt, że konstrukcja siłowni wiatrowej jest inna niż elektrowni tradycyjnej, nie oznacza, w przekonaniu organu odwoławczego, że możliwe jest odmienne traktowanie takiego obiektu w kwestii podatku od nieruchomości.
Ponadto, Kolegium stwierdziło również, że nie można zgodzić się z twierdzeniem mgr inż. arch. Jana Ł., wyrażonym w załączonej do akt sprawy opinii techniczno-prawnej, że budowlą jest fundament i maszt, natomiast gondola z zawartością i skrzydła są "maszyną energetyczną", bowiem nie zachodzi w tym przypadku analogia z fundamentami pod maszyny i urządzenia, które wymienia definicja budowli z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Maszyny i urządzenia (kotły, piece przemysłowe itp.), wymienione w tym przepisie, którym służą fundamenty, stanowią bowiem samodzielne obiekty, mogące funkcjonować także bez nich, nie muszą być trwale z fundamentami połączone, mogą też być przenoszone. Fundamenty takie mogą więc być wykorzystywane pod różne maszyny i urządzenia. Tymczasem, w przypadku elektrowni wiatrowej, część nazwana w ww. opinii "maszyną energetyczną" nie może funkcjonować i realizować swojego przeznaczenia bez wyniesienia jej na maszt osadzony na fundamencie. Podnoszona z kolei przez prof. J. Zielińskiego okoliczność, że urządzenie do produkcji energii elektrycznej jest "relatywnie" łatwo demontowane, co pozwala przenieść je w inne miejsce "o bardziej korzystnych warunkach związanych z ukształtowaniem terenu i kierunkami oddziaływania wiatru", nie przeczy, zdaniem Kolegium, temu, że jedynie całość elektrowni wiatrowej, stanowi budowlę bowiem każdy obiekt budowlany można pozbawić jego funkcji poprzez rozbiórkę i demontaż, ale dopóki nie zostanie on rozebrany lub zdemontowany jest on obiektem budowlanym.
Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że cała elektrownia wiatrowa stanowi budowlę bowiem dopiero całość konstrukcyjna, na którą składają się fundament, maszt, wirnik za skrzydłami, generator, skrzynia biegów, transformator oraz wszelkie urządzenia i instalacje łączące i obsługujące działanie elektrowni, pozwala wytworzyć energię elektryczną, co jest przeznaczeniem takich obiektów.
W skardze na wskazane powyżej rozstrzygnięcie Kolegium, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc, iż ww. decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj.: art. 2 ust. 1 w zw. za art. 1a ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) w zw. z art. 3 pkt 1b, pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) poprzez błędną wykładnię ww. przepisów oraz naruszenie prawa procesowego, tj.: art. 122, 123 § 1, 187 § 1 oraz art. 200 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów.
Nadto, zdaniem skarżącej Spółki, organ odwoławczy zastosował nieistniejące przepisy art. 4 Prawa budowlanego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono argumenty przytoczone uprzednio w odwołaniu, ponownie wskazując, że stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż obiektem budowlanym są wszystkie elementy składające się na elektrownię wiatrową, w świetle przestawionych przez Spółkę opinii, nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższe przekonanie skarżącej potwierdzają, w jej przekonaniu, pisma uzyskane od Generalnego Towarzystwa Rozwoju Małych Elektrowni Wodnych z [...] r. oraz Prezesa Zarządu K. Elektrowni Wodnych Sp. z o.o. z dnia [...] r., z których wynika, że w przypadku elektrowni wodnych, elementy ruchome nie przytwierdzone na stałe go gruntu, jak generator, rozdzielnia elektryczna, zasuwy, itp. nie stanowią podstawy do naliczania od ich wartości podatku od nieruchomości w przeciwieństwie do elementów ruchomych, na stałe przytwierdzonych do gruntu.
Stanowisko, że gondola z umieszczonymi w niej urządzeniami wraz z łopatkami wirnika, nie są obiektem budowlanym potwierdza także, w ocenie Spółki, decyzja Starosty Powiatowego w K. z dnia [...] r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę analogicznych elektrowni wiatrowych dla E. Sp. z o.o., gdzie wskazano, że stalowe wieże i turbiny wiatrowe są urządzeniami, a nie obiektami budowlanymi.
Ponadto, w skardze podkreślono także, że przed wydaniem decyzji, będącej przedmiotem skargi, organ odwoławczy nie dokonał czynności określonych w art. 123 § 1 i art. 200 Ordynacji podatkowej, a tym samym pozbawił stronę możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału, stanowiącego podstawę wydania decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 21 października 2005 r. Spółka "E." podtrzymała argumenty skargi a także powołała się na stanowisko Głównego Urzędu Budowlanego oraz Ministerstwa Finansów – Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru wyrażone w pismach z dnia 17 sierpnia 2005 r. oraz z 28 września 2005 r., które załączono do akt sprawy, z których wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości powinny podlegać jedynie części budowlane elektrowni wiatrowych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd dokonuje kontroli zgodności ostatecznych decyzji administracyjnych z prawem.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Spór między stronami dotyczy oceny, czy żelbetonowy fundament, stalowy maszt wraz ze specjalistycznymi elementami siłowni wiatrowej, tj.: wirnikiem ze skrzydłami, skrzynią biegów, komputerem sterującym, transformatorem, rozdzielnią energetyczną, instalacją alarmową oraz instalacją zdalnego sterowania, usytuowanymi w gondoli na szczycie stalowego trzonu, stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), a zatem, czy podstawę opodatkowania takich obiektów stanowić ma wartość całego takiego obiektu, czy też, jak wskazuje skarżąca Spółka, budowlą w rozumieniu ww. przepisu jest jedynie fundament, połączenia energetyczne, maszty (wieże) i drogi, co uzasadniałoby naliczenie podatku jedynie w oparciu o wartość wymienionych elementów, a więc w wysokości znacznie niższej niż to przyjęły organy podatkowe.
W ocenie Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie, stanowisko Wójta Gminy D. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., iż podstawą opodatkowania elektrowni wiatrowych jest wartość wszystkich elementów takiego obiektu, a nie, jak chce skarżąca Spółka, jedynie fundamentu, masztu wraz z montażem, dróg oraz połączeń energetycznych, należy uznać za trafne i uzasadnione.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy "opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty,
2) budynki lub ich części,
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej."
Definicja określenia "budowla" użytego w ww. przepisie znajduje się w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdzie ustawodawca wskazał, że budowla to: "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem".
Z zacytowanej definicji wynika więc, że każdy obiekt budowlany, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem i obiektem małej architektury, jest budowlą.
Mając na uwadze zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy odesłanie do prawa budowlanego, stwierdzić należy, że wszystkie problemy dotyczące rozumienia pojęcia "budowla" należy rozstrzygać na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). I tak, zgodnie z art. 3 pkt 1 ww. ustawy ilekroć jest w niej mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć:
a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,
b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,
c) obiekt małej architektury.
Z kolei, jak stanowi pkt 3 ww. art. 3 Prawa budowlanego, jeżeli w ww. ustawie jest mowa o "budowli" należy przez to rozumieć: "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową."
Przytoczona powyżej definicja jest jedynie przykładowym wyliczeniem obiektów budowlanych, które należy uznać za budowle, nie mniej wymienia wśród budowli zarówno wolnostojące urządzenie techniczne, jak i części budowlane urządzeń technicznych, a także fundamenty pod maszyny i urządzenia, składające się na całość użytkową.
"Urządzenie" w świetle definicji zawartej w "Małym słowniku języka polskiego" (Wydawnictwo Naukowe PWN, wydanie XI 1994 r., str. 988) to: "rodzaj mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów służący do wykonania określonych czynności, ułatwiający pracę, np.: urządzenie energetyczne, klimatyzacyjne (...)".
Przechodząc od powyższych wywodów na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie opodatkowaniu podlegają zarówno fundamenty, maszty, drogi, jak i przyłącza (stanowiące urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego), jak i pozostałe elementy, tj.: generator, wirnik ze skrzydłami, skrzynia biegów, komputer sterujący, transformator, rozdzielnia energetyczna, instalacja alarmowa i zdalnego sterowania, które, jak wskazano w opinii mgr inż. arch. Jana Ł., składają się na tzw. "maszynę energetyczną", albowiem wszystkie te elementy składają się na całość techniczno-użytkową w rozumieniu art. 3 pkt 1b Prawa budowlanego, czyli stanowią budowlę.
Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że pojęcie "urządzenia technicznego" wskazane w definicji budowli należy odróżnić od pojęcia "urządzenia budowlanego" z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, przez które należy rozumieć: "urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu i gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki." Powyższe wyszczególnienie wskazuje bowiem, że wolą ustawodawcy było wyraźne rozgraniczenie tych określeń. I tak, o ile w rozumieniu art. 3 pkt 3 budowlą są zarówno wolnostojące urządzenia techniczne, jak i ich części budowlane, które, podobnie jak fundamenty, są techniczne odrębne od takich urządzeń, o tyle w art. 3 pkt 9 wyraźnie wskazano, poprzez przykładowe wyliczenie, jakiego rodzaju urządzenia stanowią urządzenia budowlane, wskazując jednocześnie cel, któremu mają one służyć. A zatem, z pewnością nie jest urządzeniem budowlanym generator, wirnik ze skrzydłami oraz pozostałe elementy elektrowni wiatrowej, które znajdują się w gondoli. Powyższe nie przesądza jednak o tym, że całość elementów składających się na elektrownię wiatrową nie jest budowlą.
W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie jest możliwe więc zaaprobowanie stanowiska skarżącej Spółki, że budowlą są jedynie części budowlane elektrowni wiatrowej, jej fundamenty oraz przyłącza (jako urządzenia budowlane) albowiem ww. elementy tworzą jedynie całości techniczną, a nie techniczno-użytkową, jak wymaga art. 3 pkt 1b Prawa budowlanego. Natomiast, brzmienie definicji budowli, a w szczególności wskazanie, że budowlami są również części budowlane urządzeń technicznych, takich jak: piece, kotły i inne urządzenia, a także elektrownie wiatrowe, albowiem art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364) zmieniono brzmienie tej definicji poprzez dodanie zapisu o elektrowniach wiatrowych, wskazuje, w ocenie Sądu, że zamiarem ustawodawcy było podkreślenie, że pomimo, że elementy budowlane nie są technicznie tożsame z urządzeniami, to jednak tworzą z nimi całość użytkową (budowlę), bo jedynie całość techniczno-użytkowa jest budowlą.
A zatem, urządzenia, jakimi są siłownie wiatrowe, jako całość, stanowią budowlę, ponieważ tylko wszystkie ich elementy spełniają funkcję, dla której takie obiekty zostały wzniesione.
Na ważny aspekt zagadnienia wskazało również Samorządowe Kolegium Odwoławcze podnosząc, że siłownia wiatrowa, jest elektrownią w rozumieniu prawa energetycznego, czyli budowlą wykorzystywaną bezpośrednio do wytwarzania energii elektrycznej. Wytwarzanie energii elektrycznej jest zatem podstawowym przeznaczeniem siłowni wiatrowej, jako całości, i nie da się przyjąć, że funkcję taką spełniają jedynie jej wybrane elementy albowiem wyłączenie z całości techniczno-użytkowej niektórych elementów konstrukcji, czy instalacji, pozbawiłoby ją cech budowli. Tak też wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie ze skargi Elektrowni Wiatrowych S.A. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. o nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 rok (niepublikowany).
Zgodzić się także należy ze stanowiskiem Kolegium, że decyzji budowlanych, dotyczących siłowni wiatrowych, na które powołuje się strona, nie można rozpatrywać w oderwaniu od całości konstrukcyjnej siłowni wiatrowej, a ich treści, uznać za argument przesądzający w postępowaniu podatkowym o tym, co stanowi budowlę, a co nią nie jest.
Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza, wyszczególnionych w skardze, przepisów prawa materialnego.
W ocenie Sądu, nie zostały też naruszone przepisy proceduralne albowiem postępowanie podatkowe przeprowadzono w niniejszej sprawie z zachowaniem zasad wyrażonych w art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60). Organy podatkowe podjęły bowiem wszelkie działania w celu wyjaśniania stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a materiał dowodowy został zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący.
Za nietrafny należy także uznać zarzut naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 ww. ustawy. Wprawdzie z przedłożonych Sądowi akt wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyznaczyło stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem nie zastosowało się do trybu określonego w art. 200 § 1 ww. ustawy, to jednak, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie, naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy utrzymał bowiem w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stając na stanowisku, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, a także stanowisko tego organu wskazane w decyzji oraz argumenty strony skarżącej zaprezentowane w odwołaniu, są wystarczające do wydania decyzji ostatecznej. A zatem, całokształt materiału dowodowego, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji, był stronie znany i nie uległ zmianie.
Ponadto, podkreślić należy, że to na stronie, podnoszącej zarzut naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, ciąży obowiązek wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka takiego wpływu nie wykazała, wobec czego stwierdzić należy, że powyższe naruszenie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Tak też wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r. o sygn. FPS 6/04 (opubl. ONSA 4(7) 2005 r., poz. 67, str. 66).
Nie można podzielić także zarzutu skargi, że organ odwoławczy zastosował w sprawie nieistniejące przepisy prawa budowlanego, gdyż wskazanie na str. 2 i 3 decyzji art. 4 ustawy – Prawo budowlane uznać należy za oczywistą omyłkę pisarską. Z treści rozstrzygnięcia wynika bowiem, że chodzi o art. 3 tej ustawy, zawierający definicję min. obiektu budowlanego, budowli i urządzenia budowlanego, podczas gdy art. 4 formułuje generalną zasadę odnoszącą się do konstytucyjnej zasady poszanowania prawa własności, która w rozpoznawanej sprawie nie znajdowała zastosowania.
Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu, co najmniej, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
/-/M.Jaździński /-/ K.Zaremba /-/N.Karczmarczyk-Gawęcka