I SA/Sz 84/17

I SA/Sz 84/17 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2017-03-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-01-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Anna Sokołowska /sprawozdawca/
Joanna Wojciechowska /przewodniczący sprawozdawca/
Kazimierz Maczewski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
II FSK 1397/17 - Wyrok NSA z 2019-03-29
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną intepretację indywidualną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 716
art. 7 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi Z. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. na interpretację podatkową Prezydenta Miasta z dnia 18 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej Z. Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 28 lipca 2016 r. Z. M. P. S. i Ś. S. A. z siedzibą w S., dalej "spółka", złożyła wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej co do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.), dalej "u.p.o.l.".
Z przedstawionego przez podatnika we wniosku stanu faktycznego wynikało, że spółka jest właścicielem lub wieczystym użytkownikiem gruntów oraz właścicielem budynków i budowli zlokalizowanych na terenie P. M. w Ś., które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Część posiadanych przez ten podmiot gruntów (w ramach działki nr: [...]z obr. [...] W. [...]) spółka dzierżawi, m.in. podmiotowi D. P. S. z o. o., dalej "dzierżawca". Przedmiotem umowy dzierżawy jest teren, na którym znajduje się terminal przeładunkowy paku, w którego skład wchodzą m.in. place składowe wraz z niezbędną infrastrukturą (drogami manewrowymi; zadaszeniem stanowiska autocystern, pomostem przeładunkowym) oraz inne budowie wybudowane przez dzierżawcę i wykorzystywane do prowadzonej na dzierżawionym gruncie działalności (dalej razem: budowle). Wymieniona infrastruktura terminala portowego dzierżawcy składa się z obiektów wybudowanych przez dzierżawcę na gruncie należącym do spółki. Na terenie terminala dzierżawca oferuje usługi przeładunkowe w zakresie paku smołowego na rzecz zainteresowanych podmiotów zewnętrznych. Odpowiednio do aktualnych warunków na rynku dzierżawca świadczy usługi przeładunkowe na rzecz jednego lub wielu usługobiorców w zależności od tego jakie umowy uda się w danym okresie zawrzeć.
Na tle tak opisanego stanu faktycznego spółka zwróciła się z zapytaniem, czy jest uprawniona do stosowania wobec wybudowanych przez dzierżawcę budowli, wykorzystywanych przez niego do rozładunku i przeładunku towarów na terenie P. M. w Ś. oraz znajdującego się pod tymi budowlami gruntu, zwolnienia z podatku od nieruchomości dla budowli infrastruktury portowej, budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajętych pod nie gruntów, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.
Zdaniem spółki, jest ona uprawniona do stosowania w odniesieniu do budowli (oraz do gruntów pod tymi budowlami) wykorzystywanych przez dzierżawcę na cele świadczenia usług przeładunku i magazynowania towarów na terenie P. M. w Ś. zwolnienia z podatku od nieruchomości dla budowli infrastruktury portowej, budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajętych pod nie gruntów, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.
Prezydent Miasta Ś. wydał w dniu 18 października 2016 r. interpretację indywidulaną nr [...] , w której uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe.
Organ interpretacyjny przywołał treść art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i wskazał, że wobec braku definicji w przepisach u.p.o.l. pojęć "budowle infrastruktury portowej" oraz "budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich" należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2010 r., nr 33, poz. 179 ze zm.), dalej "u.p.p.m", tj. art. 2 pkt 4 i 5 u.p.p.m. Zdaniem organu interpretacyjnego, budowle wskazane przez spółkę w opisie stanu faktycznego, nie spełniają wszystkich warunków przewidzianych w treści art. 2 pkt 4 u.p.p.m., a mianowicie warunku przeznaczenia ich do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej przez podmiot zarządzający portem (czyli zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.) oraz warunku ogólnodostępności. Co do pozostałych przesłanek uznania budowli za infrastrukturę portową, tj. kwestii położenia przedmiotowych budowli w granicach portu oraz związania ich z funkcjonowaniem portu, organ interpretacyjny podzielił stanowisko spółki. Organ interpretacyjny podał, że spółka jest podmiotem zarządzającym portem, gdyż wynika to bezpośrednio z art. 13 ust. 3 u.p.p.m., lecz nie zgodził się ze stanowiskiem spółki, że oddanie przez podmiot zarządzający portem składników majątku w dzierżawę wchodzi w zakres świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m. Dotyczyło to także budowli wzniesionych i wykorzystywanych przez dzierżawcę na gruncie dzierżawionym od podmiotu zarządzającego portem. W ocenie organu interpretacyjnego, wydzierżawianie budowli przez spółkę nie stanowi świadczenia usług związanych z infrastrukturą portową, na treści art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m. Zgodnie z ww. przepisem, zadaniem podmiotu zarządzającego portem jest świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Przedmiotowa ustawa o portach i przystaniach morskich nie określa, co należy rozumieć pod pojęciem "świadczenie usług" i na czym mają polegać te usługi. W związku z powyższym, w oparciu o wykładnię systemową, należało odwołać do innych przepisów prawa, które regulują kwestię świadczenia usług, w tym do art. 750 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.), dalej "k.c." oraz do art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2014 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. z 2016 r., poz. 710 ze zm.). Zdaniem organu interpretacyjnego, wskazana przez spółkę umowa dzierżawy przedmiotowych nieruchomości i wzniesionych na nich budowli, w sytuacji gdy stały się własnością podmiotu zarządzającego portem, nie jest świadczeniem usług, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m. W konsekwencji, objęte tą umową dzierżawy grunty oraz wzniesione na nich budowle nie stanowią infrastruktury portowej. Organ interpretacyjny nie podzielił stanowiska spółki w kwestii ogólnodostępności wydzierżawionych gruntów i powstałych na nich budowli (bez względu kto je wybudował) zarówno w aspekcie prawnym jak i faktycznym. W ocenie organu, podmiot zarządzający portem wydzierżawiwszy grunty i budowle określonej osobie trzeciej traci możność prawną udostępniania (bez zgody dzierżawcy) tegoż przedmiotu umowy innym podmiotom. Wynika to zarówno ze stosunku obligacyjnego jakim umowa dzierżawy jak i z treści art. 59 k.c. Przepis ten stanowi, iż w razie zawarcia umowy, której wykonanie czyni całkowicie lub częściowo niemożliwym zadośćuczynienie roszczeniu osoby trzeciej, osoba ta może żądać uznania umowy za bezskuteczną w stosunku do niej, jeżeli strony o jej roszczeniu wiedziały albo jeżeli umowa była nieodpłatna. W niniejszym stanie faktycznym oznacza to, że dzierżawca przedmiotowych gruntów i wzniesionych na nich budowli może wystąpić z roszczeniem na drogę sądową w sytuacji, gdyby spółka zawarła z innym podmiotem umowy powodujące jakieś ograniczenia uprawnień dzierżawcy wynikających z jego umowy dzierżawy. W przypadku budowli wzniesionych przez dzierżawcę, a które stanowią jego własnością, jego ochronę prawną zabezpieczają normy prawa cywilnego, a w szczególności art. 222 k.c., który wyposaża właściciela w odpowiednie roszczenia przeciwko osobom naruszającym jego prawa względem obiektów będących jego własnością. Ograniczenia faktyczne ogólnodostępności przedmiotowych budowli i nieruchomości gruntowych wynikają z faktu wykorzystywania ich przez dzierżawcę na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Takie ograniczenia wynikają w pierwszym rzędzie z zakresu przedmiotu działalności przedsiębiorstwa dzierżawcy. W ocenie organu, należy się spodziewać, że dzierżawca nie będzie udostępniał przedmiotowych budowli i nieruchomości na cele, które nie zawierają się w przedmiocie jego działalności lub są z tym przedmiotem działalności sprzeczne. Ograniczenia faktyczne ogólnodostępności przedmiotowych obiektów będą ponadto wynikały z mocy przerobowych przedsiębiorstwa dzierżawcy, z jego uwarunkowań technicznych i organizacyjnych a także z zobowiązań względem innych kontrahentów.
Spółka wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa, lecz organ nie znalazł podstaw do zmiany wydanej interpretacji.
Spółka złożyła skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz zobowiązanie organu do wydania aktu potwierdzającego stanowisko strony w przedmiocie zwolnienia od podatku od nieruchomości budowli objętych zapytaniem, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Spółka zarzuciła organowi naruszenie:
1) art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14j § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613), dalej "o.p.", przez nienależyte rozpoznanie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji i błędne uznanie, iż obiekty będące przedmiotem zapytania nie spełniają warunku ogólnodostępności oraz warunku przeznaczenia do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej przez podmiot zarządzający portem wynikających z art. 2 pkt 4 u.p.p.m.;
2) art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., przez dokonanie niewłaściwej oceny co do braku możliwości (tj. odmowę) zastosowania przewidzianego w powołanym przepisie zwolnienia od opodatkowania obiektów, które należy klasyfikować jako infrastruktura portowa oraz gruntów, na których są one posadowione;
3) art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 pkt 4 u.p.p.m. przez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że obiekty objęte stanem faktycznym wniosku, w związku z ich oddaniem w dzierżawę nie spełniają warunków ogólnodostępności oraz przeznaczenia do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej przez podmiot zarządzający portem, a tym samym nie stanowią budowli infrastruktury portowej, a w konsekwencji nie korzystają ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości;
4) art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14j § 1 i § 3 o.p., przez nieuwzględnienie przez organ okoliczności prawnych w zakresie funkcjonowania portów, uregulowanych ustawą o portach i przystaniach morskich, które organ ma obowiązek znać;
5) art. 14e § 1 w zw. z art. 14j § 1 i § 3 oraz w zw. z art. 121 § 1 o.p., przez nieuwzględnienie linii orzeczniczej ugruntowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę, organ interpretacyjny wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
W myśl art. 14c § 1 o.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Obowiązkiem organu, wydającego interpretację jest przeanalizowanie całości przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności, w szczególności tych, które mogą mieć istotny wpływ na ocenę prawną. Pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego skutkuje wadliwością wydanej interpretacji.
Podkreślić należy, że stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę wiążę organ interpretacyjny i Sąd.
Na tle przedstawionego stanu faktycznego sporne było czy spółka jest uprawniona do stosowania wobec budowli wybudowanych przez dzierżawcę do przeładunku i magazynowania towarów na ternie P. M. w Ś. oraz znajdującego się pod tymi budowlami gruntu zwolnienia z podatku od nieruchomości dla budowli infrastruktury portowej, budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajętych pod nie gruntów, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., zwalnia się z podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. Skorzystanie z tego zwolnienia wymaga ustalenia, że mamy do czynienia z:
1) budowlami infrastruktury portowej lub
2) budowlami zapewniającymi dostęp do portów i przystani morskich, lub
3) gruntami zajętymi pod budowle infrastruktury portowej albo pod budowle zapewniające dostęp do portów i przystani morskich.
Wobec braku w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych definicji pojęć "infrastruktury portowej" oraz "infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich", należy w pierwszej kolejności ustalić znaczenie tych pojęć.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę na posłużenie się w tym przypadku wykładnią systemową, zwłaszcza gdy uwzględnić historyczną ewolucję analizowanego zwolnienia. Obecnie obowiązujące brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zostało mu nadane ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 111, poz. 1197). W ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich definiuje się oba użyte w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. pojęcia.
Zdaniem Sądu, zwrócić należy uwagę na postanowienie NSA z 7 lipca 2014 r., sygn. akt II FPS 2/14. NSA odmówił podjęcia uchwały rozstrzygającej następujące zagadnienia prawne "Czy ze zwolnienia od podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej i zajętych pod nie gruntów, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. może korzystać nie tylko podmiot zarządzający portem, wskazany w art. 2 pkt 4 w zw. z pkt 6 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2010 r. Nr 33, poz. 179), ale także podatnik niebędący takim podmiotem, o ile w obu przypadkach podmiot zarządzający portem w ramach zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, świadczy usługi związane z korzystaniem z infrastruktury portowej rozumiane jako administrowanie, koordynowanie i kontrola w zakresie korzystania z budowli tej infrastruktury w sposób ogólnodostępny, czy też konieczne jest aby podmiot zarządzający portem w ramach zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, wykorzystywał takie budowle do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej rozumianych jako bezpośrednie wykonywanie przez ten podmiot usług portowych?". Jednakże NSA w treści postanowienia uznał, że zastosowanie przy definiowaniu pojęcia "infrastruktura portowa" przepisów u.p.p.m. prowadzi do stwierdzenia o podmiotowo – przedmiotowym charakterze tego zwolnienia. Zawarta w tych przepisach definicja wskazuje na warunki, które muszą być spełnione, aby dana budowla mogła być zaliczona do infrastruktury portowej:
a) musi znajdować się w granicach portu lub przystani morskiej;
b) musi być ogólnodostępna;
c) musi być związana z funkcjonowaniem portu;
d) powinna być przeznaczona do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m.
Przepis ten stanowi, że przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje w szczególności świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Do 6 listopada 2001 r., zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 2 pkt 4 u.p.p.m., przez infrastrukturę portową należało rozumieć znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje związane z funkcjonowaniem portu, znajdujące się na gruntach, którymi gospodarował podmiot zarządzający. Po tej dacie definicję tę rozszerzono na akweny portowe i dodano stwierdzenie, że infrastruktura portowa ma być przeznaczona do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m. W związku z tym art. 2 pkt 4 otrzymał brzmienie, że "ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) infrastrukturze portowej, rozumie się przez to znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 (...)". Zdaniem NSA, takie oznaczenie definicji infrastruktury portowej w przepisach u.p.p.m. oznaczało z jednej strony jej rozszerzenie o akweny portowe, a z drugiej jej zawężenie, gdyż usługi musiały być objęte zadaniami wykonywanymi przez podmiot zarządzający portem i być związane z korzystaniem z infrastruktury portowej. W ocenie NSA, zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obejmuje tylko tę infrastrukturę, która jest przeznaczona do wykonywania przez podmiot zarządzający zadań w zakresie świadczenia usług związanych z korzystaniem z niej (art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m.), gdyż tylko ta infrastruktura ma przymiot infrastruktury portowej. Nadanie urządzeniom i obiektom statusu "infrastruktura portowa" powiązane zostało więc z przeznaczeniem tych obiektów do wykonywania zadań w zakresie świadczenia usług związanych z korzystaniem z niej przez podmiot zarządzający. Podmiotem tym nie może być "każdy", lecz tylko ten, który powstał w sposób przewidziany przez ustawodawcę w ustawie o portach i przystaniach morskich.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca spółka może zostać zaliczona do kategorii podmiotów, którym ustawa o portach i przystaniach morskich nadała status "podmiotu zarządzającego portem". Sąd podzielił stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 678/13, w którym wskazano, że gdyby przyjąć wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 2 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m., wedle której fakt wynajmowania, wydzierżawiania bądź oddawania odpłatnego infrastruktury portowej do korzystania podmiotom innym niż podmiot zarządzający portem powodowałoby utratę zwolnienia podatkowego, to prowadziłoby to do sytuacji, w której ze zwolnienia tego nie mógłby korzystać żaden podmiot. Taka wykładnia powołanych przepisów byłaby sprzeczna z ich ratio legis, bowiem zwolnienie podatkowe byłoby regulacją pustą. Natomiast przyjęcie wykładni odmiennej, a więc utrzymującej zwolnienie z podatku od nieruchomości dla podmiotów zarządzających portami – mimo oddawania infrastruktury portowej przez te podmioty zarządzające w najem lub dzierżawę – prowadzi do zwiększenia ich możliwości finansowych (działanie stymulujące) w celu realizacji ich zadań ustawowych, a więc przede wszystkim na budowę, rozbudowę, utrzymanie i modernizację tej infrastruktury (art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.p.m.), a także na pozyskiwanie gruntów na potrzeby rozwoju portu (art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.p.m.). Odmienna wykładnia prowadziłaby do zrywania, albo zaniechania wynajmu i dzierżawy co po pierwsze – zmniejszyłoby wpływy środków do podmiotów zarządzających portem, a po drugie – unicestwiłoby możliwości, jakie podmioty zarządzające wykonują w zakresie utrzymania, czy modernizacji tej infrastruktury. Byłaby to więc wykładnia przepisów, która w istocie przeczyłaby ratio legis tego zwolnienia podatkowego, a więc byłaby sprzeczna z celem tej regulacji.
Skoro z podmiotowo – przedmiotowego charakteru zwolnienia wprowadzonego w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wynika, że mogą z niego korzystać wyłącznie podmioty "zarządzające portem", to podmiot gospodarczy nie zaliczony do tej kategorii podmiotów nie mógłby zostać nim objęty. Ten podmiotowy charakter wynika bowiem z zawartego w art. 2 pkt 4 u.p.p.m. sformułowania "przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5", czyli zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Pojęcie infrastruktury portowej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wiązać z przeznaczeniem ich do wykonywania zadań podmiotu zarządzającego portem polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z nich. Tym samym zadań tych nie może wykonywać inny podmiot i nie korzysta on z tego powodu ze zwolnienia podatkowego (tak też NSA w wyrokach z 29 kwietnia 2015 r. II FSK 876/13 i II FSK 1000/13 oraz R. D. w glosie do wyroku II FSK 434/10, Przegląd Podatkowy 2/12).
Jeżeli obiekt jest własnością zarządzającego portem lub Skarbu Państwa, to aby mógł z niego korzystać inny podmiot, musi istnieć między tymi podmiotami stosunek cywilnoprawny. Może nim być umowa najmu, dzierżawy lub nawet umowa nienazwana – jest to kwestia zupełnie nieistotna. W każdym wypadku jej treścią będzie udostępnienie części infrastruktury zarządzanej przez zarządzającego portem podmiotowi, który będzie ją wykorzystywał do świadczenia usług innym podmiotom. Dokonując tego udostępnienia zarządzający portem świadczy usługę podmiotowi, który będzie tę infrastrukturę wykorzystywał. I z pewnością jest to usługa "związana z korzystaniem z infrastruktury" w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m.
Zdaniem Sądu, mimo oddania budowli infrastruktury portowej przez podmiot zarządzający w posiadanie zależne – doszło do spełnienia wszystkich warunków, pozwalających na skorzystanie ze zwolnienia podatkowego. Funkcja polegająca zaś na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej zostaje spełniona przez wnioskodawcę poprzez wykonywanie przez nią funkcji administrującej i koordynującej, zapewnienie użytkownikom portów dostępu do infrastruktury portowej poprzez właśnie wydzierżawienie i wynajmowanie tej infrastruktury. Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający oddaje dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków (art. 693 § 1 k.c.). Dzierżawca powinien korzystać z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem (art. 696 k.c.). Zarząd portu to podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą portową, na zasadach określonych w ustawie o portach i przystaniach morskich (art. 2 pkt 7 i art. 7 ust. 1 pkt 5.). W ramach swoich obowiązków udostępnia on tę infrastrukturę uprawnionym operatorom portowym. Tym samym wydzierżawienie mu określonej części infrastruktury portowej nie stanowi samo w sobie o innym jej wykorzystywaniu.
To, że infrastruktura zostanie udostępniona i będzie służyła usługom związanym z wykorzystaniem infrastruktury portowej przez podmiot, który dzierżawi, powoduje, że nadal jest to obiekt "przeznaczony do wykonywania przez zarządzającego portem zadań polegających na wykonywaniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej" - jak tego wymaga art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m. Dzięki wydzierżawianiu i wynajmowaniu budowli infrastruktury spełniona jest ogólnodostępność budowli i możliwość jej wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem.
Z podanych względów dokonaną przez organ wykładnię art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w kontekście ogólnodostępności wobec zawartej umowy dzierżawy należy zatem uznać za nieprawidłową. Ogólnodostępność budowli infrastruktury to możliwość korzystania z danego obiektu przez inne podmioty niż podmiot władający, możliwość oferowania kontrahentom usług przeładunku i magazynowania towarów. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, zgodnie z zawartą umową dzierżawy, krąg podmiotów mogących nawiązać współpracę z dzierżawcą w zakresie korzystania z budowli wchodzących w skład terminala, możliwość skorzystania z usług rozładunku czy przeładunku tego rodzaju towaru, nie jest w żaden sposób ograniczony. Zgodzić się należy ze stanowiskiem wnioskodawcy, że pojęcie ogólnodostępności należy odnosić do możliwości skorzystania z istniejącej infrastruktury a nie do relacji wydzierżawiający a dzierżawca.
W ocenie Sądu, dla możliwości skorzystania ze zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie ma znaczenie kto wybudował budowle infrastruktury portowe. Tym bardziej, że spółka zaznaczyła w stanie faktycznym, że jest właścicielem lub wieczystym użytkownikiem gruntów oraz właścicielem budynków i budowli zlokalizowanych na terenie portu morskiego, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Treść zawartej umowy dzierżawy nie była objęta stanem faktycznym, który wiąże organ interpretacyjny. Organ interpretacyjny, czyniąc uwagi co do wzajemnych relacji pomiędzy wydzierżawiającym a dzierżawcą, przyjął odmienny od przedstawionego przez wnioskodawcę stan faktyczny.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (...) natomiast zgodnie z art. 14c § 1 o.p. interpretacja indywidualna pochodząca od organu zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (...). Stąd przedstawiona argumentacja przez organ, co do budowli wybudowanych przez dzierżawcę na jego własne potrzeby była w okolicznościach stanu faktycznego nieuzasadniona.
Wskazać należy, że spółka ponosi też konsekwencje przedstawionego stanu faktycznego. W przypadku rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym przedstawionym we wniosku a stanem rzeczywistym, udzielona interpretacja nie chroni wnioskodawcy. Organ podatkowy w trakcie prowadzonego postępowania ma prawo badać czy dany stan faktyczny odpowiada stanowi przedstawionemu w interpretacji i wyciągnąć odpowiednie konsekwencje, gdy ustali rozbieżności pomiędzy nimi, np. że budowle wskazane prze spółkę nie spełniają warunku ogólnodostępności, czy też nie są związane z funkcjonowaniem portu lub nie są przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m.
Przytoczone orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.
Udzielając interpretacji organ uwzględni powyższe wskazania Sądu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy w zw. z §14 ust. 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie odpłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).