I SA/SZ 808/21

I SA/Sz 808/21 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska
Elżbieta Dziel /przewodniczący/
Jolanta Kwiecińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Inne
Pomoc publiczna
Sygn. powiązane
I GSK 864/22 - Wyrok NSA z 2025-04-29
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 138 § 1 pkt 1, art. 107 § 1 i § 3, art. 7, art.8, art. 9 i art. 11
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 33 i 34, art. 71 ust. 3 i art. 54 ust. 2
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina
Dz.U. 2009 nr 33 poz 262
§ 2, § 9 ust. 2, § 27 i załącznik nr 3 i 7
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
Dz.U. 2013 poz 361
§ 50
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013.
Dz.U.UE.L 2011 nr 25 poz 8 art. 15 ust. 5 i art. 16 ust. 3 i 5
Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr  1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju  obszarów wiejskich.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K.N. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
K. N. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji
i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej: "Organ odwoławczy") z [...] lipca 2021 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu w. z siedzibą w M. (dalej: "Organ I instancji") z [...] listopada 2020 r. nr [...] w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej
w pomniejszonej wysokości.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
Organ odwoławczy decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej za 2013 r. Decyzja organu I instancji została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w wyniku jej uchylenia przez Organ odwoławczy.
Na mocy ww. decyzji Stronie przyznano płatność w pomniejszonej wysokości,
ze względu m.in. na stwierdzenie, że zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest większa od powierzchni całkowitej stwierdzonej (działki C i D),
przy jednoczesnym braku spójności działki C, polegającym na błędnym zadeklarowaniu dwóch działek rolnych, niesąsiadujących ze sobą, na których jest prowadzona jedna uprawa jako jedną działkę rolną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem
z 15 października 2015 r., I SA/Sz 603/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Strony, uchylił ww. decyzję Organu odwoławczego z [...] marca 2015 r. Uzasadniając wyrok Sąd wskazał, że już we wniesionym odwołaniu od po raz pierwszy wydanej
w rozpoznawanej sprawie przez Organ I instancji decyzji z [...] marca 2014 r., Strona zwracała uwagę na błędne, w jej ocenie, określenie przez organy obszaru
i granic działki C, co miało wpływ na ilość nasadzeń stwierdzonych na tej działce. Strona wskazała także na informację geodety z [...] maja 2011 r., z której wynika,
że użytki rolne na tej działce obejmują 17,27 ha, we wniosku obszar podlegający zagospodarowaniu został pomniejszony dodatkowo do wielkości 16,40 ha. Zdaniem Strony nawet po pomniejszeniu o obszar nieobkaszany (10x20m), nie mogła powstać różnica z obszarem zgłoszonym przez rolnika właśnie ze względu na owo dodatkowe pomniejszenie do 16,40 ha. Jak wskazał Sąd w ww. wyroku, zarzuty Skarżącego
nie dotyczyły metody przeprowadzenia kontroli, a naniesienia wyników kontroli
na mapy. Do tej kwestii organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł, pomimo tego,
że na mapach załączonych do protokołu kontroli, zwłaszcza w odniesieniu do działek C i F, jednoznacznie widać umiejscowienie przez inspektorów działek stwierdzonych częściowo na działkach drogowych.
Jak wskazano w ww. wyroku, przedstawiony sposób oceny przez Organ odwoławczy kwestii powierzchni działek rolnych i prawidłowości dokonanych
ich pomiarów, nie może być uznany za realizację zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "K.p.a."), organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia Stronie zasadności przesłanek, którymi kierował
się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Ponadto obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał również, że z uzasadnieniu Organu odwoławczego nie wynika, czy Organ ten dokonał kontroli wypełnienia przez Organ I instancji zaleceń zawartych w uprzednio wydanej decyzji uchylającej z [...] czerwca 2014 r. Kontrola ta jest o tyle istotna, że w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2014r. jednoznacznie wskazano,
że uchylenie decyzji nastąpiło w związku ze zgłoszeniem w odwołaniu wniosku
o przesłuchanie trzech osób. Tymczasem Organ I instancji przesłuchał jedynie
w charakterze świadka W. W.. Organ odwoławczy nie wskazał
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy wobec braku przesłuchania Strony
i jej pełnomocnika zalecenia organu odwoławczego zostały wypełnione czy też nie. Powyższe stanowiło zasadniczą podstawę uchylenia przez Sąd ww. decyzji Organu odwoławczego z [...] marca 2015 r. Jednocześnie Sąd wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ odwoławczy rozpoznał w sposób prawidłowy zarzuty odwołania dotyczące niewłaściwie stwierdzonej powierzchni działek odnosząc
się do występujących nieścisłości dotyczących umiejscowienia działek rolnych
na działkach ewidencyjnych będących drogami. Ponadto, jak wskazał Sąd, Organ odwoławczy wskaże w uzasadnieniu, czy w jego ocenie Organ I instancji wypełnił zalecenia zawarte w decyzji z [...] czerwca 2014 r. W związku z powyższym
za przedwczesne uznał Sąd odnoszenie się do nieprawidłowości w postaci nieutrzymywania minimalnej obsady oraz niespełniania odpowiednich wymagań przez materiał szkółkarski.
Organ odwoławczy decyzją z [...] listopada 2016 r. nr [...], mając na uwadze zalecenia zawarte w ww. wyroku, uchylił decyzję organu I instancji wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o wyjaśnienia Strony i jej pełnomocnika z okresu kontroli oraz weryfikację dowodów na granice skontrolowanych działek.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. [...], w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Organ I instancji ponownie przyznał Stronie
ww. płatność w pomniejszonej wysokości w łącznej kwocie [...]zł.
W toku prowadzonego postępowania organ I instancji przeprowadził dowody
z przesłuchania Strony i zeznań D. N.. Organ pozyskał również dowód
w postaci mapy ewidencyjnej działki nr [...] z 2011 r., uznał jednak, że jako jeden
z najstarszych dowodów w sprawie (z 2011 r.) nie przedstawia stanu rzeczywistego na zgłaszanej działce w 2013 r. Organ I instancji uznał, że po przeanalizowaniu materiału dowodowego, jak również prawnych aspektów sprawy przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka W. W., o który wnioskowała Strona, nie wniosło do postępowania administracyjnego nic, co mogłoby podważyć okoliczności sposobu prowadzenia kontroli oraz zawartych w protokole ustaleń.
Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji Organu I instancji.
Decyzją z [...] listopada 2017 r. nr [...] Organ odwoławczy utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji, wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Organ odwoławczy uznał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia miały ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniach [...] listopada 2013 r., podczas której weryfikacji poddano zadeklarowane do płatności rolnośrodowiskowej działki. Wiarygodność stanu faktycznego ustalonego w trakcie kontroli została zweryfikowana i opisana przez jej wykonawcę – Biuro Kontroli na Miejscu Z. Oddziału Regionalnego ARiMR
w raporcie kontrolnym udokumentowanym zdjęciami i szkicami pomiarowymi
a stanowisko ww. biura w kwestii zastrzeżeń przedstawiono Stronie w pismach z dnia 23 stycznia i 20 lutego 2014 r. Organ odwoławczy uznał, że kontrola kwalifikowalności powierzchni odnotowana w raporcie nr [...] wykazała dla części działek nieprawidłowości o kodach DR 22, 50, 52 i 33 przypisane w zestawieniu tabelarycznym każdej działce z osobna na str. 2 decyzji. Organ uznał również, że okoliczność – w odniesieniu do działek rolnych C i F, których uprawy
były położone na działkach ewidencyjnych sąsiadujących z gruntami zgłoszonymi
we wniosku – położenia ich obszaru poza granicami działek ewidencyjnych wskazanymi jako ich położenie obligowała organ do zmniejszenia powierzchni działek rolnych. W odniesieniu do działki rolnej C i jej granic ustalonych w toku
ww. kontroli ARiMR organ uznał, że brak było błędów w działaniach kontrolnych
jak i weryfikacji raportu po zakończonej kontroli a tak ustalony przebieg granic ewidencyjnych działki [...] z wyrysu opisanego przez geodetę J. P. jest tożsamy z granicami odniesienia tej działki na szkicu pomiaru działki C wykonanym
w listopadzie 2013 r. Ponadto geodeta ten dokonał pomiaru obszaru użytków rolnych według własnej oceny, co nie jest jednoznaczne z powierzchnią sadu, którą stwierdziła ARiMR w trakcie kontroli z listopada 2013 r. Organ wyjaśnił również zasady stosowania i znaczenie ortofotomapy, wskazując, że w kontroli działek pomiarem objęto całe powierzchnie działek rolnych, stanowiących zwarte obszary gruntu z jedna uprawą, jednakże w przypadku działki C i F uprawy wykraczały poza granice działek [...], co obowiązywało inspektorów do zastosowania kodu DR 50. Organ wyjaśnił, że na drogach utwardzonych w kontroli nie stwierdza się upraw
w przeciwieństwie do dróg nieutwardzonych, polnych wyodrębnionych w ewidencji gruntów i budynków jako działki ewidencyjne, "jak w przypadku drogi na działce [...], granica sadu położonego na sąsiadującej działce [...] przebiega wewnątrz działki [...], do linii krzewów i niekoszonych od lat roślin. Droga nie jest zatem użytkowana zgodnie z przeznaczeniem, co potwierdza obraz odzwierciedlony na ortofotomapie, widoczny na szkicu z kontroli z 2013 r. i zdjęciach 2657 i 2662. Organ za dowód
na zasadny charakter wyłączenia środkowej i północnej części działki nr [...]
z pomiaru uznał zdjęcia nr 2545-2554 i 2560 oraz 2570. Organ wskazał ponadto,
że przebieg granic drogi usytuowanej na działce [...] jest taki sam jak na wyrysie
z mapy ewidencyjnej z 2011 r., która Skarżący przedłożył do oceny organów.
W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ zawarł rozważania dotyczące powiadomienia o kontroli w gospodarstwie Strony, wskazał treść zeznań świadka W. W., odniósł się do zarzutu wykonania zdjęć działek
z samochodu i czasu trwania kontroli, protokołów o szkodach łowieckich a także dokonał wyliczenia procentowej różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanych
przez Skarżącego do płatności a obszarem stwierdzonym wynoszącym
w rozpoznawanej sprawie, wg. ustaleń organu opartych na wynikach ww. kontroli, 4,8751%.
Strona wniosła skargę na ww. decyzję Organu odwoławczego. Prawomocnym wyrokiem z 15 marca 2018 r., I SA/Sz 53/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że u podstaw wydania orzeczenia z 15 października 2015 r., I SA/Sz 603/15, uchylającego decyzję Organu odwoławczego z 4 marca 2015 r. legły przede wszystkim uchybienia natury proceduralnej polegające na:
- braku dokonania przez Organ odwoławczy kontroli wykonania przez organ
I instancji zaleceń o jakich mowa w art. 138 § 2 zdanie 2 k.p.a.; powyższe Sąd uznał za istotne z uwagi na fakt, że w uzasadnieniu decyzji Organu odwoławczego z 3 czerwca 2014 r. jednoznacznie wskazano, że uchylenie decyzji Organu I instancji nastąpiło w związku ze zgłoszeniem w odwołaniu wniosku o przesłuchanie trzech osób zaś organ I instancji przesłuchał jedynie w charakterze świadka W. W.; Organ odwoławczy nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy wobec braku przesłuchania Strony
i jej pełnomocnika zalecenia organu odwoławczego zostały wypełnione
czy też nie;
- braku odniesienia się przez Organ odwoławczy do zarzutów Skarżącego
w zakresie: umiejscowienia prowadzonej przez niego uprawy na działce drogowej [...] (działki C i F) i twierdzenia o "przesunięciu" granicy działki
przy nanoszeniu jej na mapę, błędnego naniesienia wyników kontroli na mapę na skutek posłużenia przez organy nieaktualnymi już w dacie kontroli (listopad 2013 r.) podkładach sprzed 2010 r. - pomimo tego, że na mapach załączonych do protokołu kontroli, zwłaszcza w odniesieniu do działek C i F, jednoznacznie widać umiejscowienie przez inspektorów działek stwierdzonych częściowo
na działkach drogowych.
Sąd wskazał przy tym, że prawidłowa ocena materiału dowodowego, zwłaszcza poparta uzupełniającym materiałem dowodowym może, wbrew stanowisku organów, doprowadzić do uznania obszaru uprawy ustalonego przez inspektorów
za nieprawidłowy. Raport z czynności kontrolnych nie jest bowiem dowodem niepodważalnym. Dlatego też Sąd nakazał w toku dalszego postępowania
aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ odwoławczy rozpoznał w sposób prawidłowy zarzuty odwołania i odniósł się do twierdzenia o ewentualnym "przesunięciu" granicy działki przy nanoszeniu jej na mapę. Ponadto, jak wskazał Sąd, organ wskaże w uzasadnieniu, czy w jego ocenie organ pierwszej instancji wypełnił zalecenia zawarte w decyzji z dnia 3 czerwca 2014 r. W ocenie Sądu ponownie rozpoznając sprawę organy nie zrealizowały w całości powyższych zaleceń. Organy przede wszystkim nie odniosły się w sposób wyczerpujący
do zarzutów Skarżącego w przedmiocie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych przez organy za podstawę pomniejszenia Skarżącemu wnioskowanej płatności
w zakresie umiejscowienia spornych działek rolnych, w tym na działkach ewidencyjnych będących drogami. Sąd zauważa bowiem, że podstawę zarzutów Skarżącego w rozpoznawanej sprawie stanowiła m.in. podnoszona przez Skarżącego okoliczność naniesienia przez organy ustaleń z kontroli przeprowadzonej w listopadzie 2013 r. na nieaktualne podkłady pochodzące sprzed 2010 r. Powyższe, w ocenie Skarżącego, mogło spowodować ewentualne "przesunięcie" granicy spornych działek, w tym w szczególności działki rolnej C, przy nanoszeniu
jej na mapę a tym samym nieuprawnione przypisanie im przez organy poszczególnych kodów nieprawidłowości. Powyższe jest o tyle istotne, że stanowi
o prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy i w efekcie
o zasadności pomniejszenia Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej za 2013 r.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organ odwoławczy nadal
nie rozpoznał w całości zarzutów Skarżącego w zakresie niewłaściwie stwierdzonej powierzchni działek - nie odniósł się bowiem do aktualności podkładów, na które naniesione zostały wynik kontroli z listopada 2013 r. przeprowadzonej
w gospodarstwie Skarżącego. W konsekwencji, w zaskarżonej decyzji organ
nie wypowiedział się, czy wskazywane przez Skarżącego ww. ewentualne uchybienie organu mogło mieć, a jeśli tak to jaki wpływ na prawidłowość ustaleń organów stanowiących podstawę przyznania Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej
za 2013 r., w tym w szczególności na ustalenie granic, powierzchni i uprawy występującej na spornych działkach rolnych. Brak rozpoznania zarzutów Skarżącego w spornym zakresie stanowi nie tylko o naruszeniu przez organy art. 153 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ale i uniemożliwia sądową kontrolę zaskarżonej decyzji. Sąd zauważył bowiem, że powyższe działanie organów a raczej jego brak uniemożliwia sądowi ocenę prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy a tym samym prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego.
W tym zatem zakresie - tj. aktualności podkładów, na które naniesiono wyniki kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie Strony w listopadzie 2013 r. i wpływu poczynionych ustaleń na prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy,
w tym w szczególności w odniesieniu do ewentualnego przesunięcia granic spornych działek rolnych, ich powierzchni i stwierdzonej uprawy - Sąd dostrzegł potrzebę poczynienia przez organy stosowanych ustaleń, które powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organów jak i aktach sprawy. Niezastosowanie się do zaleceń zawartych w wydanych w niniejszej sprawie orzeczeniach uzasadnia stwierdzenie naruszenia art. 153 P.p.s.a. Dalszy brak odniesienia się do zarzutów i argumentacji Skarżącego w powyższym zakresie
w sytuacji ponownego rozpoznania sprawy przez organy odwoławczy stanowi
o naruszeniu art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. W tym stanie rzeczy w pełni aktualne pozostaje zalecenie, aby organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę rozpoznał w sposób prawidłowy zarzuty dotyczące niewłaściwie stwierdzonej powierzchni spornych działek odnosząc się do występujących a wskazanych powyżej nieścisłości dotyczących umiejscowienia działek rolnych na działkach ewidencyjnych będących drogami. W tym celu Organ winien zweryfikować dane dotyczące aktualności podkładów, na które naniesiono wyniki kontroli przeprowadzonej
w gospodarstwie Strony w listopadzie 2013 r. jak i wpływ poczynionych ustaleń
na prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności
w odniesieniu do ewentualnego przesunięcia granic spornych działek rolnych,
ich powierzchni i stwierdzonej uprawy.
Z uwagi na powyższe okoliczności, Sąd uznał za przedwczesne odniesienie się do zarzutów skargi w pozostałym zakresie, w tym w szczególności
do prawidłowości zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego.
W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, decyzją z [...] listopada 2020 r. Organ I instancji przyznał Stronie płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości [...] zł z tytułu:
1. 2- Rolnictwo ekologiczne – kwotę w wysokości [...] zł, w tym środki budżetu Unii Europejskiej [...] zł, środki krajowe [...] zł;
1.1 Wariant 2.1 – Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) o stawce [...] zł
za powierzchnię uwzględnioną w płatności 3,07 ha/rok, kwotę w wysokości
[...] zł;
1.2 Wariant 2.10 – Uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania)
o stawce [...] zł za powierzchnię uwzględnioną w płatności 37,63 ha/rok, kwotę
w wysokości [...] zł;
2. 5 – Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych
na obszarach Natura 2000 – kwotę w wysokości [...] zł, w tym środki budżetu Unii Europejskiej [...] zł, środki krajowe [...] zł;
2.1 Wariant 5.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków – N. o stawce 1.370 a powierzchnię uwzględnioną w płatności 3,54 ha/rok, kwotę wysokości [...] zł.
Strona wniosła odwołanie od decyzji Organu I instancji. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Organ odwoławczy zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z [...] lipca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy wskazał, że w odniesieniu
do naruszenia wymogów przewidzianych dla wariantu 2.10 oraz konsekwencji z tego naruszenia wynikających w sprawie należy uwzględnić załącznik nr 7
do rozporządzenia rolnośrodowiskowego PRS2009 (w związku z § 50 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia PRS2013 i § 27 rozporządzenia PRS2009), zgodnie z którym zmniejszenie za brak utrzymywania minimalnej obsady drzew w liczbie 125 sztuk
na hektar (względnie, z dopuszczalną 5% tolerancją - 119 sztuk na hektar) wynosi 100%. W niniejszej sprawie obsada na obszar stwierdzony działki B - 8,00 ha powinna wynosić 1 000 drzew kwalifikowanych (z 5% tolerancją - 952),
a stwierdzona została w liczbie 213 drzew. W kontroli działki C stwierdzono natomiast 462 jabłonie o kwalifikowanych parametrach i 1 970 za niskich,
na minimalną wymaganą liczbę 1 854 (przy 125 sztukach na hektar) lub 1 765
(przy 119 sztukach).
Z powyższego zdaniem Organu odwoławczego wynika, że na działkach
B i C zgłoszonych do trzeciej płatności rolnośrodowiskowej za 2013 r. zaistniały następujące nieprawidłowości:
1) nie była dotrzymana minimalna obsada drzew na hektar, albowiem liczba zliczonych drzewek żywych, o wysokości odpowiadającej wymogom wynikającym z załącznika nr 9 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa
i Rozwoju Wsi z dnia 1 lutego 2007 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania oraz jakości materiału siewnego jest znacząco niższa od wymaganej, obliczonej jako iloczyn powierzchni stwierdzonej danej działki w hektarach i minimalnej obsady drzew na hektar, wynoszącej
- zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia PRS2009 - 125 szt./ha
(z tolerancją 119 szt./ha);
2) na działce występują nasadzenia nie spełniające wymogów w zakresie wysokości (określonych na minimum 80 cm), wynikających z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 lutego 2007 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania oraz jakości materiału siewnego, albowiem są niższe, niż 80 cm, bądź o zbyt małej średnicy pnia nieprzekraczającej 8 mm na wysokości 10 cm od miejsca uszlachetnienia;
3) powierzchnia deklarowana działki C była mniejsza od stwierdzonej.
W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że jedynie spełnienie
przez wszystkie drzewka wymagań elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego co do ich wysokości i grubości, stanowi podstawę do przyznania płatności za realizację wariantu 2.10 Uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) w pakiecie 2. - Rolnictwo ekologiczne. W niniejszej sprawie jednakże, kontrola działek B i C wykazała, że warunek z § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia PRS2009 dotyczący spełnienia przez wszystkie drzewka jabłoni ww. wymagań
co do wysokości, jak również, wymóg z załącznika nr 3 do rozporządzenia
dot. utrzymywania minimalnej obsady drzew (w sposób ciągły, w całym okresie realizacji zobowiązania), nie zostały spełnione.
Kontrola na miejscu, która poza weryfikacją jabłoni co do żywotności, wysokości i średnicy pnia obejmowała również kontrolę powierzchni, zrealizowana została na podstawie art. 33 i 34 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007
w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz.UE.L.2009.316.65; dalej "Rozporządzenie Nr 1122/2009"), które przewidują korzystanie z dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru (art. 34 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009) - w tym technik globalnego systemu nawigacji satelitarnej, bez wskazania konkretnych modeli odbiorników GPS/GNSS o określonych parametrach wpływających na ich kwalifikowany charakter i prawo do wykorzystania w procesie kontroli.
Kontrola kwalifikowalności powierzchni, której wynik został odnotowany
w raporcie o nr dok. [...] wykazała dla części działek rolnych powierzchnię mniejszą od zadeklarowanej. Zmniejszenia powierzchni kwalifikowanych Agencja dokonała realizując obowiązek utrzymywania w stanie aktualności baz danych o działkach referencyjnych, w tym poprzez wykorzystywanie dostępnych materiałów źródłowych stanowiących podstawę do ich modyfikacji. Jednym ze źródeł zmian danych o działkach referencyjnych są m. in. informacje pozyskane z kontroli na miejscu, czyli jak w niniejszej sprawie.
Odnośnie powierzchni kwalifikowanej działki C zmierzonej w granicach działki ewidencyjnej nr [...], dla której Skarżący zarzucił wykonanie pomiarów
po niezgodnych ze stanem faktycznym granicach i dowodził błędów w zakresie powierzchni deklarowanej Organ odwoławczy stwierdził, że przebieg granic ewidencyjnych działki [...] z wyrysu opisanego przez geodetę inżyniera J. P. datą [...] maja 2011 r. był pierwotnie zgodny z granicami odniesienia tej działki
na szkicu z pomiaru, jednakże granice te uległy zmianie. Przedstawione przez Stronę dowody tj. mapa geodezyjna oraz oświadczenie geodety z [...] maja 2011 r.
o ustaleniu na podstawie pomiaru powierzchni 17,27 ha użytków rolnych na działce nr [...], nie może stanowić podstawy do uznania, iż taka powierzchnia również winna być uznana w 2013 r., co potwierdziły wyniki z czynności kontrolnych, w tym szeroka dokumentacja zdjęciowa obrazująca obszary gruntu, które kwalifikowały
się w 2013 r. do płatności i wykazały znaczącą różnicę w stosunku
do przeprowadzonego w r2011 r. pomiaru geodety. Jak wynika z przeprowadzonej
w 2016 r. kontroli na miejscu - szkic z pomiaru działki nr [...] dołączony do pisma
z dnia 24 października 2017 r., granice działki ewidencyjnej nr [...] faktycznie uległy zmianie, a których to danych Strona wyrysowując granice prowadzonej uprawy
w oparciu o te właśnie granice już nie negowała w ramach prowadzonych postępowań po 2016 r. jak i do dnia dzisiejszego oraz nie dokonywano ich zmian
w Ewidencji Gruntów i Budynków w ramach przekazywanych cyklicznie do ARiMR przez Starostwa danych. Aktualność granic, jak już wskazano powyżej pozyskiwanych na potrzeby ARiMR z Ewidencji Gruntów i Budynków prowadzonych przez właściwych Starostów, został potwierdzona w przekazanej [...] lipca 2019 r. (data wpływu) odpowiedzi Starosty [...], który poinformował, że w odniesieniu
do działki nr [...] od [...] stycznia 2019 r. (data sporządzenia kopii bazy danych przekazanej ARiMR OR S.) nie wprowadzono do bazy danych ewidencji gruntów żadnych zmian w przebiegu granic. Tym samym, biorąc pod uwagę,
iż w 2016 r. jak i 2019 r. przekazane dane były tożsame (te same granice działki
nr [...]) Organ odwoławczy uznał za zasadne, iż granice odniesienia na 2013 r. winny odpowiadać aktualnej granicy działki ewidencyjnej, która – co potwierdza ortofotomapa wykorzystana w kontroli w 2013 r. – obrazowała drogę asfaltową
w granicach działki nr [...]. Zarówno w 2016 r. jak i kolejnych latach, widoczna
jest korekta granic działki ewidencyjnej nr [...], gdzie obszar dróg, w tym drogi asfaltowej, nie jest ujęty w granicach działki nr [...], i stanowi odrębne działki, zgodnie z ich przeznaczeniem i umiejscowieniem. Biorąc powyższe pod uwagę, Organ odwoławczy uznał, iż powierzchnia działki rolnej C pomierzona w ramach kontroli na miejscu w 2013 r., faktycznie została naniesiona w błędne granice działki ewidencyjnej nr [...]. Bezsporna w ocenie Organu odwoławczego jest prawidłowość dokonanego pomiaru powierzchni kwalifikujące się w 2013 r. do płatności, niezależnie od naniesienia ich na szkic z błędnymi granicami działki ewidencyjnej.
Na powyższe wskazuje fakt, iż w ramach kontroli na 2013 r. kontrolerzy dokonywali pomiaru obszaru kwalifikującego do płatności niezależnie czy uprawa znajdowała poza granicami działki ewidencyjnej, zmierzając do ustalenia obszaru użytkowanego rolniczo. Taki stan rzeczy miał bezpośredni wpływ na ustalenie różnicy między powierzchnią stwierdzona w kontroli na miejscu za 2013 r. opartej na błędnych granicach ewidencji, która to powierzchnia w jej granicach wynosiła pierwotnie
14,44 ha, a która po naniesieniu wyników pomiaru na aktualne granice ewidencyjne wyniosła 14,83 ha i była większa o 0,39 ha. Nie sposób również zdaniem Organu odwoławczego uznać twierdzeń Strony, iż w północno wschodnim rogu działki
C dokonano znacznego przesunięcia uprawy w kierunku południowym. Strona dysponując materiałem dowodowym nie dokonała wystarczającej analizy granic uprawy stwierdzonej w 2013 r., która to granica został odwzorowana jeden
do jednego na aktualnej mapie z aktualnymi granicami ewidencji. Stawiany
przez Stronę zarzut nie jest popartu żadnym dowodem.
Odnośnie pomiaru sadu w dwóch częściach (C1 i C2 - zmienionych
na potrzeby niniejszej sprawy z C1 na C oraz z C2 na O) usytuowanych po lewej
i prawej stronie obszaru nieużytkowanego rolniczo, dowodem na zasadny charakter wyłączenia środkowej i północnej części działki [...] z pomiaru są zdjęcia
o nr 2545-2554, 2560 i 2570, które dowodzą występowania powierzchni bez drzew jabłoniowych i wykonanych zabiegów agrotechnicznych. Uwzględnienie tego obszaru jako kwalifikujący się w danym roku było więc niemożliwe, a twierdzenie Strony,
iż na obszarze tej działki był "przesmyk" nie poparte wiarygodnymi dowodami. Organ odwoławczy wskazał, iż nie sposób zgodzić się z zarzutem, że z żadnych dowodów nie wynika, że kontrola w zakresie ustalenia rozdzielności działki C potwierdza
te okoliczności. Podział działki na dwie części wynikają zarówno ze szkicu z pomiaru (widoczne granice), jak również z faktu dokonanego pomiaru w dwóch częściach opisanych w raporcie z czynności kontrolnych nr dok. [...] (strona 3. Sekcja Uwagi oraz przypisany kod DR22), jak również z raportu
nr dok. [...] (Str. 3-1 sekcja Uwagi oraz przypisany kod DR22),
co również świadczy o braku analizy posiadanej przez Stronę dokumentacji.
Nie potwierdza tego z kolei wyliczenie geodety, które jak błędnie wskazała Strona
w treści odwołania, nie zostało wykonane w 2014 r., lecz w 2011 r., który
w tamtym okresie mógł tworzyć jeden zwarty obszar uprawy. Zeznania świadka
w tym zakresie nie mogły zostać uznane za wiarygodne i podważające zasadny charakter wyłączenia środkowej i północnej części działki [...] z pomiaru zobrazowanego na zdjęciach o nr 2545-2554, 2560 i 2570, które dowodzą występowania powierzchni bez drzew jabłoniowych i wykonanych zabiegów agrotechnicznych.
Organ odwoławczy nie widział potrzeby przeprowadzenia dowodu
z przesłuchania G. C. (jednej z osób kontrolujących działki w 2013 r.) na okoliczność sposobu i poprawności przeprowadzenia kontroli, ponieważ wszystkie okoliczności przeprowadzonej kontroli zostały opisane w protokole przez osoby kontrolujące, zarówno w zakresie powierzchni kwalifikowanej do płatności zobrazowanych na szkicach oraz szerokiej dokumentacji zdjęciowej.
Nadto Organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia 14,7647 ha (mniejsza
od deklarowanej 16,40 ha o 1,64 ha), wynika z uwzględnienia granic działki rolnej (nie mylić z granicami działki ewidencyjnej) określonej na szkicach z pomiaru
i odzwierciedlenia jej powierzchni na aktualnych mapach z aktualnymi granicami działki ewidencyjnej przy wykorzystaniu systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania
nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE)
nr 485/2008 (Dz.Urz.UE.L.2013.347.549; dalej: "Rozporządzenie Nr 1306/2013").
W 2013 r. obowiązywały przepisy zgodnie, z którymi, w myśl art. 14 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady
dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007
oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz.UE.L.2009.30.16; dalej: "Rozporządzenie Nr 73/2009"), każde państwo członkowskie Unii Europejskiej ustanawia i prowadzi zintegrowany system administrowania i kontroli. Jednym
z elementów systemu zintegrowanego jest wymieniony w art. 15 Rozporządzenia
Nr 73/2009 system identyfikacji działek rolnych. W związku z obowiązkiem wykorzystywania w kontroli administracyjnej danych dotyczących powierzchni wyznaczonych wektorowo, występują różnice pomiędzy danymi opisowymi zawartymi w EGiB, a danymi graficznymi (PEG), które odzwierciedlają jedynie powierzchnie gruntów uprawnionych do płatności i zgodnie z powołanym przepisem art. 17 Rozporządzenia Nr 73/2009, stanowią powierzchnie referencyjne, w oparciu
o które przeprowadzane są kontrole administracyjne wniosków o przyznanie płatności.
Odnosząc się do ustaleń względem działki rolnej F zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr [...], której pierwotna powierzchnia stwierdzona, po przeprowadzonej w 2013 r. kontroli na miejscu wynosiła 2,12 ha, Organ odwoławczy wskazał,
iż podobnie jak w przypadku działki rolnej C zadeklarowanej na działce nr [...], granice działki ewidencyjnej nr [...] uległy zmianie. Potwierdzeniem powyższego
była przekazana w dniu [...] sierpnia 2018 r. odpowiedź ze Starostwa w W.
wraz z kopiami map, z których wynika, iż granice przed modernizacją ([...] marca 2014 r.) były identyczne jak zobrazowane na szkicach z pomiaru, natomiast granice ewidencji po tym okresie zostały zmienione w wyniku kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków (operat geodezyjny przyjęty do zasobu 20 listopada 2013 r.). Mimo że modernizacja i zmieniana granic dokonana została po kontroli
na miejscu, zasadnym było uwzględnienie zmienionych granic działki i wykonanie (tak jak w przypadku działki rolnej zlokalizowanej na działce ewidencyjnej nr [...]) pomiaru powierzchni kwalifikującej się do płatności z uwzględnieniem nowych granic ewidencji z naniesionymi granicami pomiaru działki rolnej z kontroli na miejscu, której wartość wyniosła 2,2085 ha, a co za tym idzie uznano zgodność deklaracji,
tj. 2,17 ha.
Odnośnie działki D, dla której powierzchnia stwierdzona była mniejsza
(3,47 ha) od zadeklarowanej (3,90 ha) i wynikała z uwzględnienia wyłącznie obszaru z jabłonią i po wykluczeniu powierzchni zalesionej, którą Skarżący uwzględnił
w granicach działki D (w północno - zachodnim narożniku), brak jest podstaw
do odrzucenia wyniku kontroli. Jak wynika ze zdjęcia nr 2525 dokumentującego obszar wzdłuż wyłączonej części działki, teren niezakwalifikowany stanowi grunt nieużytkowany rolniczo, niepodlegający dopłatom, dla którego Strona
nie przedstawiła przeciwdowodów na błędny wynik pomiaru, i nie wykazała niezgodności ustaleń Organu I instancji co do powierzchni zatwierdzonej do płatności z rzeczywistym obszarem uprawnionym do pomocy. W tym zakresie Organ odwoławczy za zasadne uznał stwierdzenie powierzchni działki rolnej D mniejszej
od deklarowanej o 0,43 ha.
Odnośnie działki K, dla której powierzchnia stwierdzona była mniejsza
od deklarowanej o 0,02 ha, Organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli zmierzono powierzchnię uprawnioną do płatności, która wynosiła 1,15 ha, a która przy uwzględnieniu tolerancji pomiaru (0,07 ha) została zapisana w raporcie jako stwierdzona 1,17 ha (zgodnie z deklaracją). Powyższy pomiar powierzchni zobrazowany na szkicu z pomiaru działki rolnej, został przeniesiony do systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 Rozporządzenia Nr 1306/2013. W wyniku naniesionych granic pomiaru działki rolnej K oraz wykluczeniu obszarów niekwalifikujących się w danym roku do płatności (zadrzewień i zakrzaczeń), zobrazowanych na szkicach z pomiaru oraz dokumentacji zdjęciowej, zasadnie stwierdzono, iż powierzchnia działki rolnej K jest mniejsza
od deklarowanej o 0,02 ha i wynosiła 1,15 ha. Zmniejszenia powierzchni kwalifikowanych Organ dokonał realizując obowiązek utrzymywania w stanie aktualności baz danych o działkach referencyjnych, w tym poprzez wykorzystywanie dostępnych materiałów źródłowych stanowiących podstawę do ich modyfikacji. Jednym ze źródeł zmian danych o działkach referencyjnych są m. in. informacje pozyskane z kontroli na miejscu, czyli jak w niniejszej sprawie.
Odnosząc się z kolei do wyjaśnień świadka W. W.
na okoliczność wykonanych zabiegów agrotechnicznych na gruntach z niniejszej sprawy, Organ odwoławczy nie przyznał tym dowodom waloru wiarogodności, bowiem dokumentacja z kontroli nie potwierdza dokonanej przez świadka oceny drzewek jako jabłoni o kwalifikowanych parametrach, bez konieczności ich wymiany. Z raportu nr [...] sporządzonego na potrzeby kontroli Programu rolnośrodowiskowego i dokumentacji fotograficznej wynika, że w gospodarstwie stwierdzono liczne drzewa niekwalifikowane, których łączna liczba z działek
B i C wyniosła [...] sztuk.
Dostrzegając liczne zarzuty Skarżącego o brak uwzględnienia okoliczności,
z powodu których uprawa jabłoni utraciła w znacznej części kwalifikowalny charakter (przez szkody łowieckie i kradzież około [...] drzewek) Organ odwoławczy wyjaśnił, że okoliczności uszkodzenia uprawy przez zwierzynę leśną, w związku
z wystąpieniem i udokumentowaniem, których Skarżący dostrzegł możliwość uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, mimo utraty kwalifikowalności przez część drzew składających się na uprawę sadowniczą, w rzeczywistości pozostają
bez wpływu na sprawę, przez przepis § 45 rozporządzenia PRS2013 i art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE)
nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz.UE.L.368 z 23 grudnia 2006 r., str. 15, ze zm.).
Najistotniejsze z punktu widzenia postępowania o przyznanie spornej płatności jest zdaniem Organu odwoławczego ustalenie spełnienia wymogu utrzymywania (czyli w sposób ciągły) drzew kwalifikowanych w liczbie nie mniejszej niż 125 szt./ha, bądź 119 szt./ha z 5% marginesem błędu, czego działki B i C
nie spełniły na dzień kontroli. Okoliczność, iż wpływ na stan uprawy mogły mieć przyczyny niezależne od Skarżącego, ma znaczenie dla postępowania w sprawie odzyskania (zwrotu) płatności zrealizowanych za działki w latach poprzedzających 2013 r., jednakże nie jest to przedmiotem niniejszej sprawy, w której organ orzekał
w sprawie płatności za 2013 r. Rozstrzygnięcie decyzji dotyczy wyłącznie odmowy przyznania płatności na wniosek złożony w tej sprawie.
W kwestii wymiany części jabłoni na sadzonki o kwalifikowanych parametrach, którą Skarżący zrealizował zamiar uzupełnienia obsady kwalifikowanymi drzewami należy podkreślić, że z załącznika nr [...] do raportu z kontroli nr [...] z informacją inspektorów o obsadzie drzew na działkach A - F wynika, że drzewka dosadzone w 2013 r. na działkach B i C w łącznej liczbie [...] sztuk nie spełniały wymogu minimalnej wysokości i średnicy pnia, co w znacznym stopniu wpłynęło
na zastosowanie kodów nieprawidłowości E2, E7. Sformułowany w piśmie
z 6 października 2014 r. wniosek Skarżącego, o potwierdzeniu kwalifikowalności całej uprawy sadowniczej na fotografiach z kontroli dowodzi jedynie, że Skarżący
w sposób wyczerpujący nie zapoznał się ze zdjęciami jabłoni z działek B, C, bowiem pominął milczeniem liczne zdjęcia dowodzące niższej niż 80 cm wysokości drzew
czy średnicy pnia poniżej 8mm, mierzonej na wysokości 10 cm od miejsca uszlachetnienia. Wynika to wprost ze zdjęć o nr 5, 6, 8, 10, 12, 14. 19, 21,23, 25, 27, 30, 32, 34, 36, 39, 41, 43, 45, 2575, 2576, 2581-2584, 2586, 2590-2592, 2594-2596, 2598-2602 i dalszych, które dokumentują jabłonie bez wysokości 80 cm i średnicy pnia 8 mm, która dowodzi wykorzystaniu do założenia uprawy drzewek niekwalifikowanych od samego początku. O ile bowiem należy dostrzec, że na utratę przez drzewko minimalnej wysokości 80 cm może mieć wpływ zwierzyna leśna,
to na jego średnicę ta okoliczność pozostaje bez wpływu (zwłaszcza, że zdjęcia dokumentują brak uszkodzeń jabłoni na wysokości dokonanych pomiarów średnicy).
Bez znaczenia na ostateczny wynik kontroli ww. działek rolnych pozostaje zdaniem Organu odwoławczego także rozbieżność pomiędzy liczbą nowo dosadzonych drzew niekwalifikowanych w liczbie 2.300 (850 z działki B i 1.450
z działki C), którą inspektorzy odnotowali w załączniku nr [...] do raportu, a informacją Strony o liczbie nasadzeń wykonanych na jesieni 2013 r. wynoszącej 1.900 sztuk, bowiem bez względu na termin ich wykorzystania do założenia (uzupełnienia) plantacji, liczba 2.300 drzew składa się na łączną ilość 3 245 jabłoni niekwalifikowanych do uwzględnienia w obsadzie, co było przesądzające
dla ostatecznego wyniku kontroli.
W ocenie Organu odwoławczego w sprawie nie doszło do naruszenie przepisów art. 7, art.8, art. 9 i art. 11, art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a., gdyż organy dokonały oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego, a fakt uwzględnienia wyników z czynności kontrolnych oraz nowych dowodów w zakresie granic działek ewidencyjnych i nie uwzględnienie zgłaszanych zastrzeżeń była stosownie wyjaśniana na etapie prowadzonego postępowania jak również w decyzji organu I instancji oraz uzupełniona w niniejszej decyzji. Organy nie naruszyły również pozostałych przepisów stanowiącym podstawę wydania decyzji, w tym art. 6 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz.UE.C.326 z 26 października 2012 r.; dalej "TFUE").
Konsekwencje różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym przewyższającym 3% (konkretnie 5,50%) które wystąpiły dla wariantu 2.10 Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności), wynikają wprost z art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE)
nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz.UE.L.2011.25.8; dalej: "Rozporządzenie Nr 65/2011"), zgodnie z którym
gdy stwierdzona różnica przekracza 3% lub 2ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, kwota jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku
o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę.
Mając powyższe na uwadze, Organ odwoławczy stwierdził zasadność zmniejszenia płatności rolnośrodowiskowej za wariant 2.10 w pierwszej kolejności
o kwotę odpowiadającą dwukrotności stwierdzonej różnicy w wysokości [...] zł ([...] x 2 x [...] zł (stawka za 1 ha) = [...] zł). W następnej kolejności płatność za ww. wariant należało obniżyć przez nieprawidłowości E2, E7 przypisane działkom B, C, gdzie obniżka ustalona zgodnie z załącznikiem nr [...] do rozporządzenia PRS2009 wyniosła 100% płatności za te działki. Powierzchnia stwierdzona działki rolnej B - 8,00 ha, działki rolnej C - po podziale na C i O, których łączna powierzchnia wynosiła 14,76 ha. Tym samym z płatności należnej za stwierdzoną powierzchnię działek 37,63 ha w kwocie [...]zł ([...] x [...] zł = [...] zł - [...] zł (zmniejszenie z art. 16 ust. 5 rozporządzenia 65/2011) – [...] zł (zmniejszenie 100% z załącznika nr [...] do rozporządzenia PRS2009 za powierzchnie działek B, C
([...] ha + [...] ha) x [...] zł), do wypłaty pozostała kwota [...]zł.
Wskazana kwota za wariant 2.10, jak i za pozostałe 2.1 ([...] ha x [...] zł =[...]), 5.1 ([...] ha – powierzchnia zgodna z deklaracją po zastosowaniu przepisu art. 16 ust. 3 akapit 3 rozporządzenia Nr 65/2011 tj. różnica poniżej 0,10 ha ([...] ha deklarowana - [...] ha stwierdzona) oraz mniej niż 20%, a więc [...] ha
x [...] zł = [...] zł)) przyznane w łącznej wysokości [...] zł dowodzą,
że Organ I instancji zadośćuczynił powyższym regulacjom, uwzględniając w płatności wyłączne kwalifikowane działki rolne.
Strona wniosła skargę na ww. decyzję Organu odwoławczego
do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zaskarżając decyzję
w całości wraz z decyzją ją poprzedzającą.
Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła:
- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9,
art. 11 K.p.a. oraz art. 3 ust. 2 punkty 1-4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r.
o płatnościach w ramach systemów poprzez uwzględnienie jako podstawy decyzji jedynie wyników kontroli z pominięciem wskazanych przez stronę istotnych dowodów i okoliczności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy
w tym m. in. z pominięciem przesłuchania G. C.
na okoliczność sposobu wykonania kontroli w celu ustalenia m. in. w jaki dokładnie sposób była przeprowadza kontrola upraw w tym ich powierzchni oraz czy w ramach kontroli powierzchni upraw kontrolujący dokonywali obmiarów po drogach asfaltowych w pobliżu upraw oraz dokładnego określenia, w jaki sposób oceniana była kwalifikacja drzewek spełniających
i niespełniających wymogów, powyższe jest istotne, ponieważ od samego początku podnoszone i nierozstrzygnięte są wątpliwości, co do sposobu
i prawidłowości przeprowadzenia kontroli;
- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których odmówiono wiarygodności argumentom strony podniesionym w toku postępowania oraz nie określono dokładnie – zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego - sposobu dokonania nowych wyliczeń dotyczących powierzchni kontrolowanych działek (w decyzji wskazano jedynie,
że dokonano ponownej analizy oraz ponownego pomiaru działek
bez wskazania szczegółowego sposobu dokonania tego pomiaru,
co w dalszym ciągu nie wyeliminowało niepewności, co do sposobu przeprowadzenia kontroli i jej wyników - nadal stwierdza się powierzchnię upraw w drodze asfaltowej, a dokonanie przesunięcia uprawy przez organ
w jednym miejscu nie spowodowało przesunięcia tej samej uprawy w innym) oraz nie odniesiono się do podnoszonych przez stronę w toku postępowania argumentów dotyczących m. in. jakości i liczby nasadzeń oraz nie wyjaśniono, w jaki sposób możliwe jest stwierdzenie na dwóch działkach sadzonek niespełniających wymogów i uzupełnionych w 2013 r. podczas,
gdy uzupełnienie nasadzeń miało miejsce na wszystkich działkach
z tej samej puli;
- naruszenie przepisów par. 50 Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich
na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r. poz. 361) w zw. z § 2, § 9 ust. 2, § 27
i załącznikiem nr 3 i 7 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi
z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program
rolno środowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich
na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009 r. Nr 33, poz. 262), art. 15 ust. 5 i art. 16
ust. 3 i 5 Rozporządzenia Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., art. 28,
art. 33 i 34, art. 58 Rozporządzenia Nr 1122/2009, art. 14 i 15 Rozporządzenia Nr 73/2009 poprzez nieprzyznanie płatności w pełnym zakresie zgodnie
z wnioskiem (przyznanie płatności w części) w okolicznościach uzasadniających przyznanie pełnej kwoty płatności, poprzez nieprzyznanie płatności w pełnym zakresie zgodnie z wnioskiem (przyznanie płatności
w części) w okolicznościach uzasadniających przyznanie pełnej kwoty płatności;
- naruszenie zasady proporcjonalności mającą rangę prawa pierwotnego
(art. 6 ust. 2 TFUE) poprzez wydanie decyzji z pominięciem powyższej zasady i uznaniem, że ewentualne chwilowe nieprawidłowości występujące
na gruntach kwalifikowanych do dopłat powodują automatycznie konieczność pozbawienia strony płatności;
- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 155 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji i odmowę zmiany decyzji podczas gdy istniały ku temu podstawy.
W skardze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Organu odwoławczego na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, lit. c, jak i poprzedzającej
ją decyzji Organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c
w zw. z art. 135 P.p.s.a.
Jednocześnie Strona wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 j.t.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie,
że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę
do wznowienia postępowania, jak również ustalenie, że decyzja organu dotknięta
jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c ww. ustawy).
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 powołanej ustawy).
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest Decyzja Dyrektora ZOR ARiMR w S. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. o przyznaniu Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej za 2013 r. w pomniejszonej wysokości ze względu na uznanie, że zadeklarowana do płatności powierzchnia całkowita jest większa od powierzchni całkowitej stwierdzonej przy jednoczesnym braku spójności działki rolnej
C polegającym na błędnym zadeklarowaniu dwóch działek rolnych, niesąsiadujących ze sobą, na których jest prowadzona jedna uprawa jako jedną działkę rolną. Organy stwierdziły równocześnie naruszenie wymogów wariantu 2.10. (działka B i C)
w odniesieniu do zadeklarowanej do płatności uprawy jabłoni poprzez brak dotrzymania minimalnej obsady drzew na hektar (125 szt./ha z tolerancją 5 %,
tj. 119 szt./ha), istnienie nasadzeń nie spełniających wymogów w zakresie wysokości (min. 80 cm) jak i brak dotrzymania minimalnej średnicy pnia (min. 8 mm
na wysokości 10 cm od miejsca uszlachetnienia).
Przy czym Sąd podkreśla, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca
ją decyzja organu I instancji wydane zostały w wyniku ponownego rozpoznania sprawy wskutek:
- po pierwsze uchylenia przez tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 15 października 2015 r., I SA/Sz 603/15 decyzji Dyrektora ZOR ARiMR z dnia [...] marca 2015 r. nr. jw. a następnie uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu
I instancji w przedmiocie przyznania Skarżącemu ww. płatności za 2013 r.;
- po drugie uchylenia przez tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r.,
I SA/Sz 53/18 decyzji Dyrektora ZOR ARiMR z dnia [...] listopada 2017 r.
nr jw. a następnie uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji w przedmiocie przyznania Skarżącemu ww. płatności za 2013 r.
Analiza wskazanych wyroków Sądu prowadzi do wniosku, że u podstaw wydania orzeczenia uchylającego ww. decyzje Dyrektora ZOR ARiMR, w tym z dnia
[...] listopada 2017 r., legły przede wszystkim uchybienia natury proceduralnej polegające na naruszeniu przez organy art. 153 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uniemożliwiającym sądową kontrolę zaskarżonej decyzji. Sąd podkreśla, że zasadniczym powodem uchylenia wyrokiem
z 15 marca 2018 r., I SA/Sz 53/18 decyzji organu odwoławczego z [...] listopada 2017 r. był w istocie brak wypowiedzenia się przez organy ARiMR czy wskazywane przez Skarżącego ewentualne uchybienia organu w zakresie kwalifikowalności powierzchni zgłoszonej do płatności, w tym aktualności podkładów zastosowanych przy ustalaniu wyniku kontroli, mogły mieć, a jeśli tak to jaki, wpływ na prawidłowość ustaleń organów stanowiących podstawę przyznania Skarżącemu spornej płatności rolnośrodowiskowej za 2013 r. - w tym w szczególności na ustalenie granic, powierzchni i uprawy występującej na spornych działkach rolnych. Sąd uznał bowiem, że brak rozpoznania zarzutów Skarżącego w spornym zakresie stanowi
nie tylko o naruszeniu przez organy art. 153 P.p.s.a., tj. brak zastosowania się przez organy do ww. prawomocnego wyroku WSA w Szczecinie z 15 października 2015 r., I SA/Sz 603/15 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy
ale i uniemożliwia sądową kontrolę zaskarżonej decyzji.
W pierwszej kolejności wymaga zatem rozważenia, czy organy ARiMR, stosownie do art. 153 P.p.s.a., uwzględniły ocenę prawną i wskazania
co do dalszego postępowania wyrażone w ww. wyrokach, przy czym ww. wyrok
z 15 marca 2018 r., I SA/Sz 53/18 odsyłał w istocie do wskazań zawartych
w ww. wyroku z 15 października 2015 r., I SA/Sz 603/15.
Wskazać więc należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna
i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą
w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Artykuł 153 P.p.s.a.
ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą
nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W myśl natomiast utrwalonego w tej mierze orzecznictwa wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci zawartych
w wyroku wskazań co do dalszego postępowania, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także
po wzruszeniu wyroku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., II GSK 240/06).
Sąd uznał, że organy w rozpoznawanej sprawie nie naruszyły
ww. art. 153 P.p.s.a. i zastosowały się do wskazań zawartych w powyższych wyrokach tutejszego Sądu.
Sąd wskazuje bowiem, że organy odniosły się do zarzutów Skarżącego
w zakresie umiejscowienia prowadzonej przez niego uprawy na działce drogowej
[...] (działki C i F) i twierdzenia o "przesunięciu" granicy działki przy nanoszeniu
jej na mapę, błędnego naniesienia wyników kontroli na mapę na skutek posłużenia przez organy nieaktualnymi już w dacie kontroli (listopad 2013 r.) podkładach sprzed 2010 r. - pomimo tego, że na mapach załączonych do protokołu kontroli, zwłaszcza
w odniesieniu do działek C i F, jednoznacznie widać umiejscowienie przez inspektorów działek stwierdzonych częściowo na działkach drogowych. Organy zastosowały się zatem do wskazania Sądu, że prawidłowa ocena materiału dowodowego, zwłaszcza poparta uzupełniającym materiałem dowodowym może, doprowadzić do uznania obszaru uprawy ustalonego przez inspektorów
za nieprawidłowy, albowiem raport z kontroli stanowi dowód podważalny.
W zakresie powyższego zasadnie wskazał Organ odwoławczy, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia miały ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniach
04-18 listopada 2013 r., podczas której weryfikacji poddano działki rolne deklarowane do płatności rolnośrodowiskowej za 2013 r., a wiarygodność danych z kontroli odnośnie ustalonego stanu faktycznego została zweryfikowana i opisana przez Wykonawcę kontroli - Biuro Kontroli na Miejscu Z. Oddziału Regionalnego ARiMR w raporcie z czynności kontrolnych o nr dok.
[...], udokumentowana zdjęciami i szkicami pomiarowymi. Ponadto stanowisko Wykonawcy kontroli w kwestii zastrzeżeń do wyników kontroli przedstawiono Skarżącemu w pismach [...] z dnia [...] stycznia i [...] lutego 2014 roku. Pozostałe dowody rozpatrzone w sprawie zostały złożone do akt postępowania przez Skarżącego oraz w wyniku złożonych wniosków dowodowych, w tym o przesłuchanie Strony, pełnomocnika i świadka,
który wykonywał czynności agrotechniczne na zadeklarowanych działkach rolnych
w 2013 r.
Organy ARiMR prawidłowo również przyjęły – mając na uwadze, że 2013 r.
był trzecim rokiem realizacji przez Skarżącego programu rolnośrodowiskowego
a sporna płatność stanowiła płatność kontynuacyjną - że od 15 marca 2013 r. zasady przyznawania płatności rolnośrodowiskowych reguluje rozporządzenie PRS2013, jednakże - zgodnie z § 50 ust. 3 ww. rozporządzenia - jakkolwiek do wniosków kontynuacyjnych w zakresie pakietu 2. m.in. w wariancie 2.10, dla zobowiązań podjętych pod rządami rozporządzenia PRS2009, z zasady stosuje się przepisy aktualne (tj. wprowadzone rozporządzeniem PRS2013), to w zakresie warunków przyznania płatności i stawek na hektar, stosuje się przepisy rozporządzenia PRS2009. W związku z powyższym prawidłowym było powołanie się przez organy
– z uwagi na stwierdzone w sprawie nieprawidłowości w zakresie realizacji
przez Skarżącego wariantu 2.10 - na regulacje wynikające z załącznik nr 7
do rozporządzenia rolnośrodowiskowego PRS2009 (w związku z § 50 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia PRS2013 i § 27 rozporządzenia PRS2009), zgodnie z którym zmniejszenie za brak utrzymywania minimalnej obsady drzew w liczbie 125 sztuk
na hektar (względnie, z dopuszczalną 5% tolerancją - 119 sztuk na hektar) wynosi 100%. W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że zadeklarowana przez Skarżącego do płatności działka rolna B o obszarze stwierdzonym 8 ha powinna wynosić 1 000 drzew kwalifikowanych (z 5% tolerancją - 952), a stwierdzona została w liczbie 213 drzew. Z kolei w zakresie działki rolnej C stwierdzono, że minimalna obsada drzew kwalifikowanych wynosić1 854 (z 5% tolerancją – 1 765)
a stwierdzone zostały 462 jabłonie o kwalifikowanych parametrach i 1 970 za niskich. Organy stwierdziły – w odniesieniu do działki rolnej B i C - że brak było dotrzymania przez Skarżącego minimalnej obsady drzew na hektar, albowiem liczba zliczonych drzewek żywych, o wysokości odpowiadającej wymogom wynikającym z załącznika nr 9 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 lutego 2007 r.
w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania oraz jakości materiału siewnego (min. 80 cm) jest znacząco niższa od wymaganej, obliczonej jako iloczyn powierzchni stwierdzonej danej działki w hektarach i minimalnej obsady drzew
na hektar (min. 125 szt./ha lub z 5% tolerancja 119 szt./ha), nasadzenia nie spełniają więc zarówno wymogu co do liczebności jak i wymaganej wysokości (min. 80 cm). Ponadto Organy stwierdziły również nieprawidłowość uprawy w odniesieniu
do wymaganej średnicy pnia, która nie przekraczała 8mm na wysokości 10 cm
od miejsca uszlachetnienia. W odniesieniu do działki rolnej C stwierdzono
zaś mniejszą powierzchnię stwierdzoną od deklarowanej przez Skarżącego
do płatności.
Powołując regulacje prawne w zakresie ww. nieprawidłowości zasadnie zatem wskazały organy, że w związku z § 50 ust. 3 rozporządzenia PRS2013 i załącznikiem nr 7 do rozporządzenia PRS2009, wystąpienie braku minimalnej obsady drzew
na hektar wiąże się z koniecznością zastosowania pomniejszenia o 100% płatności do działek, na obszarze których została stwierdzona (działki B i C za wariant 2.10).
Ponadto odnosząc się do nieprawidłowości w zakresie braku spełnienia przez nasadzenia wymogów co do wysokości i średnicy pnia zasadnie wskazano,
że zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 3 lit a rozporządzenia PRS2009, "w przypadku pakietu wymienionego w j 4 ust. 1 pkt 2 (Pakiet 2 - Rolnictwo ekologiczne) płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako sady,
w których są uprawiane drzewa lub krzewy z gatunków wymienionych jeżeli wszystkie uprawiane drzewa są ukorzenione i spełniają wymagania dotyczące wysokości i grubości elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego, określone dla drzewek owocowych w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania oraz jakości materiału siewnego". A zatem prawidłowym było przyjęcie, że aby w ogóle możliwe i dopuszczalne było przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w pakiecie 2. dla któregokolwiek z wariantów sadowniczych
(w tym wariantu 2.10,), koniecznym jest spełnienie tego wymogu przez wszystkie sadzonki. Skoro zatem nie wszystkie stwierdzone w czasie kontroli nasadzenia spełniały wymogi w zakresie minimalnej wysokości i średnicy pnia – pomimo,
że 2013 r. był trzecim rokiem ich uprawy - w odniesieniu do 2013 r. uzasadnionym
jest stwierdzenie, iż nie mogą one zostać objęte płatnością za wariant 2.10.
W tym zakresie trafnie podkreśliły organy, że Skarżący, zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 3
lit. a rozporządzenia PRS2009, wnioskując o płatności do wariantu 2.10 zobowiązany
był do utrzymania kwalifikowalności drzew jabłoni w całym okresie realizacji programu rolnośrodowiskowego. Jak bowiem wynika z ww. przepisu płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako sady,
w których wszystkie uprawiane drzewa są ukorzenione i spełniają wymagania dotyczące wysokości i grubości elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego, określone dla drzewek owocowych w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania oraz jakości materiału siewnego. Z kolei – jak również trafnie wskazały organy – ww. wymagania określone zostały
w załączniku nr 9 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia
1 lutego 2007 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania
oraz jakości materiału siewnego (Dz. U. z 2007 r., Nr 29, poz. 189 ze zm.), w którym w Dziale XIII Pozostałe gatunki, części B. Jakość elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego roślin sadowniczych, w pkt II. Elitarny i kwalifikowany materiał szkółkarski, określone zostały minimalne wymagania jakościowe jakie powinien spełniać elitarny i kwalifikowany materiał szkółkarski, a zatem i uprawa sadownicza zgłoszona przez Skarżącego do kontynuacyjnej płatności rolnośrodowiskowej za 2013 r. Uprawa sadownicza, która nie spełnia powyższych wymagań nie stanowi uprawy, do której przyznawane są płatności rolnośrodowiskowe za realizację wariantu 2.10 Uprawy sadownicze i jagodowe
(w okresie przestawiania) w pakiecie 2. - Rolnictwo ekologiczne. Skoro zatem kontrola działek B i C wykazała, że warunek z § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia PRS2009 dotyczący spełnienia przez wszystkie drzewka jabłoni
ww. wymagań co do wysokości, jak również, wymóg z załącznika nr 3
do rozporządzenia dot. utrzymywania minimalnej obsady drzew (w sposób ciągły,
w całym okresie realizacji zobowiązania), nie zostały spełnione, zasadnie wskazały organy na brak podstaw do przyznania Skarżącemu płatności w ww. zakresie.
Odnosząc się z kolei do wyników kontroli w zakresie powierzchni działek zadeklarowanych przez Skarżącego do płatności, za prawidłowe Sąd uznał także stanowisko organu, że kontrola na miejscu zrealizowana została na podstawie
art. 33 i 34 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, które przewidują korzystanie z dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru (art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009) - w tym technik globalnego systemu nawigacji satelitarnej, bez wskazania konkretnych modeli odbiorników GPS/GNSS
o określonych parametrach wpływających na ich kwalifikowany charakter i prawo
do wykorzystania w procesie kontroli.
Nie sposób również uznać za naruszające prawo stanowiska organów wskazującego na fakt, że normy techniczne sprzętu obowiązujące na terenie krajów Unii Europejskiej opublikowane zostały w dokumencie technicznym "Area measurement validation scheme" (Kay S., Sima A.) przez Joint Research Centre (JRC) Komisji Europejskiej, zgodnie z którym sprzęt wykorzystywany do pomiaru winien
być certyfikowany przez jednostkę certyfikującą NavCert bądź zwal ido wany (poddany badaniu na dokładność). Ponadto bezspornym w sprawie jest, że podczas przeprowadzonej w gospodarstwie Skarżącego kontroli na miejscu do pomiaru powierzchni kwalifikowanych wykorzystano odbiornik GPS TOPCON GMS2, który został zakwalifikowany do wykonywania czynności kontrolnych przez Agencję
w zakresie pomiarów powierzchni działek rolnych.
Sąd przypomina zatem, że jak podkreślił organy ARiMR, kontrola kwalifikowalności powierzchni, której wynik przedstawia raport o nr [...] wykazała dla części działek rolnych zadeklarowanych
przez Skarżącego do spornej płatności powierzchnię mniejszą od wskazanej
we wniosku. Przy czym organy ARiMR dokonały ww. zmniejszenia nie tylko
w oparciu o dane zawarte w bazach danych ARiMR dotyczących powierzchni referencyjnych lecz - w celu ustalenia powierzchni kwalifikującej się do płatności
– wykorzystały również inne informacje pozyskane w rozpoznawanej sprawie, w tym w czasie kontroli na miejscu w gospodarstwie Skarżącego. Przy czym organy odniosły się do wskazanych w tym zakresie twierdzeń Skarżącego wskazując
na przyczyny odmowy przyznania mocy dowodowej dowodom wskazywanym
przez Skarżącego.
Zgodnie ze wskazaniami zawartymi w ww. prawomocnych wyrokach Organy ARiMR odniosły się do zarzutów Skarżącego w zakresie umiejscowienia prowadzonej przez niego uprawy na działce drogowej [...] (działki C i F) i twierdzenia o "przesunięciu" granicy działki przy nanoszeniu jej na mapę, błędnego naniesienia wyników kontroli na mapę na skutek posłużenia przez organy nieaktualnymi
już w dacie kontroli (listopad 2013 r.) podkładami i uwzględniły przy ustalaniu powierzchni referencyjnej fakt, że na mapach załączonych do protokołu kontroli, zwłaszcza w odniesieniu do działek C i F, widać umiejscowienie działek częściowo na działkach drogowych.
Jak bowiem wynika z akt sprawy i zaskarżonej decyzji organy wskazały
- odnosząc się do kwalifikacyjnej powierzchni działki rolnej C, która umiejscowiona jest w granicach działki ewidencyjnej nr [...] i zastrzeżeń Skarżącego w zakresie wyników kontroli, że:
- przebieg granic ewidencyjnych działki [...] z wyrysu opisanego przez geodetę inżyniera J. P. z datą 30 maja 2011 r. był pierwotnie zgodny
z granicami odniesienia tej działki na szkicu z pomiaru, jednakże granice
te uległy zmianie;
- przedstawione przez Skarżącego dowody tj. mapa geodezyjna
oraz oświadczenie geodety z [...] maja 2011 r. o ustaleniu, na podstawie pomiaru, powierzchni 17,27 ha użytków rolnych na działce nr [...], a zatem
w 2011 r., nie może stanowić podstawy do uznania, iż taka powierzchnia również winna być uznana w 2013 r., co potwierdziły wyniki z czynności kontrolnych, w tym szeroka dokumentacja zdjęciowa obrazująca obszary gruntu, które kwalifikowały się do płatności w 2013 r. i wykazały znaczącą różnicę w stosunku do przeprowadzonego w 2011 r. pomiaru geodety;
- w zakresie wyrysu z 2011 r., organ wskazał, iż w wyniku poczynionych przez organy ustaleń w odniesieniu do prawidłowości wyznaczonych granic odniesienia względem działki nr [...] (granic działki ewidencyjnej), należało uznać, iż wyznaczenie powierzchni kwalifikującej się do płatności w oparciu
o nieaktualne granice działki ewidencyjnej było niewłaściwe;
- mając na uwadze ww. niewłaściwość ustaleń w oparciu o nieaktualne granice powyższej działki organy ARiMR - biorąc pod uwagę zastrzeżenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i korzystając z faktu, iż dane ewidencyjne pozyskiwane są na potrzeby Agencji Restrukturyzacji
i Modernizacji Rolnictwa z Ewidencji Gruntów i Budynków prowadzonych przez Starostów, po przetworzeniu na potrzeby ARiMR zachowują swoje cechy, dzięki czemu mogą być wykorzystywane do kontroli powierzchni - dokonały weryfikacji prawidłowości przekazanych danych;
- w toku ww. weryfikacji organy ARiMR ustalił, że jak wynika z przeprowadzonej w 2016 r. kontroli na miejscu - szkic z pomiaru działki nr [...] dołączony
do pisma z dnia 24 października 2017 r., stanowiącego odpowiedź na pismo
z dnia 29 września 2017 r. (błędna data pisma, tj. 24.10.2013), granice działki ewidencyjnej nr [...] faktycznie uległy zmianie, a danych tych Skarżący
- wyrysowując granice prowadzonej uprawy w oparciu o te właśnie granice
- już nie negował w ramach prowadzonych postępowań po 2016 r. oraz
nie dokonywano ich zmian w Ewidencji Gruntów i Budynków w ramach przekazywanych cyklicznie do ARiMR przez Starostwa danych;
- aktualność granic, została potwierdzona w przekazanej w 9 lipca 2019 r. (data wpływu) odpowiedzi Starosty [...], który poinformował ARiMR,
że w odniesieniu do działki nr [...] od 10 stycznia 2019 r. (data sporządzenia kopii bazy danych przekazanej ARiMR OR S.) nie wprowadzono do bazy danych ewidencji gruntów żadnych zmian w przebiegu granic;
- biorąc pod uwagę, iż w 2016 r. jak i w 2019 r. przekazane dane były tożsame (te same granice działki nr [...]) za zasadne uznano, że grancie odniesienia
na 2013 r. winny odpowiadać aktualnej granicy działki ewidencyjnej, która,
co potwierdza ortofotomapa wykorzystana w kontroli w 2013 r., obrazowała drogę asfaltową w granicach działki nr [...];
- w aktualnej bazie danych przekazanej przez Starostwo w Ł., zarówno
w 2016 r. jak i kolejnych latach, widoczna jest korekta granic działki ewidencyjnej nr [...], gdzie obszar dróg, w tym drogi asfaltowej, nie jest ujęty
w granicach działki nr [...], i stanowi odrębne działki, zgodnie
z ich przeznaczeniem i umiejscowieniem.
Mając na uwadze powyższe okoliczności zasadnie uznały organy ARiMR, odnosząc się jednocześnie do wskazań zawartych w ww. wyrokach, że powierzchnia działki rolnej C pomierzona w ramach kontroli na miejscu w 2013 r., faktycznie została naniesiona w błędne granice działki ewidencyjnej nr [...]. Jednakże, w ocenie Sądu, jednocześnie trafnie wskazano, że okoliczność naniesienia ww. pomiarów
na szkic z błędnymi granicami działki ewidencyjnej nr [...] nie skutkowała brakiem prawidłowości dokonanych pomiarów spornej działki rolnej. Organy bowiem trafianie wskazały i przyjęły, że w ramach kontroli na 2013 r. kontrolerzy dokonywali pomiaru obszaru kwalifikującego do płatności zmierzając do ustalenia obszaru użytkowanego rolniczo, niezależnie od tego czy uprawa znajdowała się poza granicami działki ewidencyjnej czy też nie. Jednakże Organ przyznał, że taki stan rzeczy miał bezpośredni wpływ na ustalenie różnicy między powierzchnią stwierdzoną w kontroli na miejscu za 2013 r., opartej na błędnych granicach ewidencji, która to powierzchnia w jej granicach wynosiła pierwotnie 14,44 ha, a która po naniesieniu wyników pomiaru na aktualne granice ewidencyjne wyniosła 14,83 ha i była większa
o 0,39 ha.
W ocenie Sądu organy zasadnie również - realizując ww. wskazania Sądu – poczyniły stosowne ustalenia i wyjaśniły, co znalazło odzwierciedlenie w treści wydanej decyzji, że ze wskazanych danych z Ewidencji Gruntów i Budynków ARiMR wykorzystuje granice odniesienia, które stanowią wektorowe granice działek ewidencyjnych, numery działek i ich powierzchnie graficzne, które łącznie składają się na System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS), do utworzenia i stosowania którego zobowiązane zostały wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej. Biorąc pod uwagę posiadanie przez organy granic pomiaru działki rolnej z 2013 r., która została potwierdzona szeroką dokumentacją zdjęciową oraz mapy z aktualnymi jej granicami ewidencji, organ I instancji zwrócił się 9 października 2020 r.
o wyznaczenie powierzchni kwalifikującej się do płatności. Dnia 13 października
2020 r. drogą mailową organ przekazał stosowne zrzuty działki obrazującej naniesiony pomiar działki rolnej z 2013 r., na aktualnej ortofotomapie obrazującej granice działki ewidencyjnej nr [...], wraz z dokonanym pomiarem powierzchni kwalifikującej się do płatności za 2013 r., tj. [...] ha (działka O) + [...] ha (działka C), których suma wynosiła [...] ha. Ustalenia tej powierzchni jednoznacznie wynikają z przekazanej Skarżącemu w 27 października 2020 r. mapy, na której oznaczono kolorem fioletowym dane z kontroli na miejscu z 2013 r. oraz dokładną powierzchnię tego obszaru w granicach aktualnych granic działki ewidencyjnej.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, zasadnym zatem było uznanie przez organy, że aktualnie twierdzenia Skarżącego o wciąż istniejących niezgodnościach w ustaleniu granic i powierzchni uprawy, które nachodzą na działki drogowe, są nieuzasadnione. Organ trafnie bowiem wskazał, że po pierwsze nigdy nie stwierdzono w ramach czynności kontrolnych w 2013 r. (nawet przy błędnych
ww. granicach ewidencji) uprawy sadowniczej na drodze asfaltowej, a po drugie,
że jedynie nieaktualne granice ewidencyjne doprowadziły do mylnego przekonania Strony, że tak jest.
Sąd podkreśla ponadto, że organy – wykonując ww. wskazania sądu – odniosły się nie tylko do zarzutów Skarżącego w zakresie powierzchni kwalifikowalnej, umiejscowienia uprawy na działce drogowej [...] i błędnego naniesienia wyników kontroli na mapę lecz także do zarzutów w zakresie "przesunięcia" granicy działki przy nanoszeniu jej na mapę.
Sąd wskazuje, że Skarżący zarzucał, iż w północno wschodnim rogu działki
C dokonano znacznego przesunięcia uprawy w kierunku południowym. Organ zasadnie, w ocenie Sądu, wskazał w tym zakresie na brak dokonania przez Skarżącego szczegółowej analizy granic uprawy ustalonej w 2013 r., która została aktualnie odwzorowana przez organ - jeden do jednego - na aktualnej mapie
z aktualnymi granicami ewidencji. Równie zasadnie wskazał organ, że z tych dwóch dowodów wynika, że północno wschodnia granica uprawy nie została obniżona,
a jej zasięg w obu przypadkach sięga linii drzew.
Odnosząc się z kolei do pomiaru powierzchni kwalifikowalnej sadu w dwóch częściach (C1 i C2 - zmienionych na potrzeby rozpoznawanej sprawy z C1 na C
oraz z C2 na O), które były usytuowane po lewej i prawej stronie obszaru nieużytkowanego rolniczo, organ wskazał ponadto, że dowodem na zasadność wyłączenia środkowej i północnej części działki [...] z pomiaru są zdjęcia o nr 2545-2554, 2560 i 2570. Zasadnie bowiem wskazały organy, że zdjęcia te jednoznacznie dowodzą występowania powierzchni bez drzew jabłoni i wykonanych na tym terenie zabiegów agrotechnicznych. Powyższe uniemożliwiało więc organom przyznanie
do tej powierzchni wnioskowanej płatności przy czym Skarżący twierdząc,
że na powierzchni tej umiejscowiony był "przesmyk" twierdzenia tego nie tylko
nie udowodnił ale i nie uwiarygodnił.
Sąd podkreśla również, że trafnie organy powołały się także na okoliczność, że świadek Skarżącego, w dołączonej do protokołu z przesłuchania mapy
z 18 sierpnia 2014 r., oznaczył obszary nieużytkowane rolniczo (bez nasadzeń),
w tym obszar zabagniony i obszar lasu. Przy czym obszary te Skarżący, w pierwotnie załączonym przez Skarżącego do wniosku załączniku graficznym, wskazał
jako użytkowane przez Skarżącego jako sad. Tym samym uznać należało,
tak jak to uczyniły organy, że Skarżący już na dzień składania wniosku dokonał nieprawidłowej deklaracji ww. uprawy i w toku postępowania nie informował organów ARiMR o tych nieprawidłowościach pomimo obowiązku w tym zakresie.
Sąd w tym miejscu zauważa, że czyniąc zadość art. 153 P.p.s.a., organ
I instancji 17 maja 2017 r. przeprowadził również dowody z przesłuchania strony
i jej pełnomocnika. W ww. wyroku I SA/Sz 603/15 Sąd uznał bowiem za istotne
- z uwagi na fakt, że w uzasadnieniu decyzji Dyrektora ZOR ARiMR z dnia 3 czerwca 2014 r. jednoznacznie wskazano, że uchylenie decyzji organu I instancji nastąpiło
w związku ze zgłoszeniem w odwołaniu wniosku o przesłuchanie trzech osób
zaś organ I instancji przesłuchał jedynie w charakterze świadka W. W. - że organ drugiej instancji nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy wobec braku przesłuchania Strony i jej pełnomocnika zalecenia organu odwoławczego zostały wypełnione czy też nie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że organy nie tylko uczyniły zadość dyspozycji art. 153 P.p.s.a. w powyższym zakresie, ale i prawidłowo ustaliły, rozpoznając sprawę ponownie, powierzchnię obszaru użytkowanego
przez Skarżącego rolniczo w 2013 r.
Co należy ponownie szczególnie podkreślić, prawidłowość ustaleń organów
w zakresie dokonanych wykluczeń potwierdza dokumentacja zdjęciowa znajdująca się w aktach sprawy, z której jednoznacznie wynika brak prawidłowej uprawy
na wskazanych przez organy powierzchniach zgłoszonych przez Skarżącego
do spornych płatności.
Odnosząc się do zarzutów Skarżącego w odniesieniu do błędnej techniki wykonywania ww. dokumentacji zdjęciowej, co miało skutkować błędnymi ustaleniami organów w odniesieniu do powierzchni kwalifikującej się do przyznania wnioskowanej płatności i spójności działki rolnej C, Sąd stanowiska Skarżącego
nie podzielił.
W ocenie Sądu trafne jest stanowisko organów, zgodnie z którym bez względu na kierunek zdjęć prostopadły czy równoległy do rzędów jabłoni, stwierdzenie występowania drzew jabłoni – i to w kolejnym, trzecim roku jej uprawy - nie powinno stanowić jakichkolwiek trudności, bowiem dla wykazania ciągłości uprawy
przez przesmyk łączący obie części uprawy z zachodniej i wschodniej części działki [...] (o występowaniu którego Skarżący wielokrotnie informował), zdjęcia wykonane w miejscu jego deklaracji winny dowodzić występowaniu drzew jabłoni
i uzasadniać deklarację całej uprawy jako jednej działki rolnej. Sąd szczególnie podkreśla, że powyższe stanowisko organów uznał za tym bardziej zasadne,
że zadeklarowana przez Skarżącego do płatności uprawa jabłoni w 2013 r. stanowić miała 3 letnią uprawę. Ustalenie zaś lokalizacji 3 letnich drzew jabłoni nie mogło napotkać przeszkód przy pozostałych działkach użytkowanych w ten sam sposób, jednakże stwierdzonych w dwóch oddzielnych częściach. Zasadnie więc uznały organy w odniesieniu do spójności działki rolnej C, że brak jest dowodów na spójny charakter działki C i powierzchnię deklarowaną uprawy jabłoni położonej
w jej granicach. Jak bowiem wynikało z powyższych ustaleń środkowa część działki
- począwszy od północnej granicy ku środkowi działki - stanowiła teren bez uprawy sadowniczej i nieużytkowany rolniczo, udokumentowany na licznych zdjęciach
(2542, 2545 - 2548, 2550, 2560, 2570). Przy czym Sąd zauważa, że w toku postępowania Skarżący dysponował materiałem zdjęciowym, na który powoływał
się organ, albowiem Skarżący wnioskował o umożliwienie przegrania nośnika danych (płyta CD) ze zdjęciami, na co organ wyraził zgodę.
Sąd zauważa również, że organy zasadnie wskazały na dowody, z których wynikał stwierdzony brak spójności działki rolnej C, tj. wskazały, że podział działki
na dwie części ustalono na podstawie:
- szkicu z pomiaru (widoczne granice) jak również z faktu dokonanego pomiaru w dwóch częściach opisanych w raporcie z czynności kontrolnych nr dok. [...] (strona 3. Sekcja Uwagi oraz przypisany kod DR22);
- z raportu nr dok. [...] (Str. 3-1 sekcja Uwagi
oraz przypisany kod DR22).
Organ odniósł się również do dowodów wskazywanych przez Skarżącego
w powyższym zakresie zasadnie wskazując, że wyliczenie geodety, na które powołuje się Skarżący, pochodzi z 2011 r. – nie zaś 2014 r. jak błędnie wskazał Skarżący w treści odwołania. W ocenie Sądu trafne zatem było stanowisko organów, że w 2011 r. mógł istnieć jeden zwarty obszar uprawy lecz sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie dotyczącej 2013 r., o czy świadczą powołane przez organy dowody. Zatem stanowisko organów w zakresie odmowy przyznania mocy dowodowej zeznaniom świadka w tym zakresie również okazało
się zasadne. Tym samym słusznie przyjęły organy, że brak jest przeciwdowodów podważających zasadność wyłączenia środkowej i północnej części działki
nr [...], albowiem z pomiaru zobrazowanego na zdjęciach o nr 2545-2554, 2560
i 2570, wynika występowanie nie tylko powierzchni bez drzew jabłoni
ale i bez wykonanych zabiegów agrotechnicznych.
W ocenie Sądu organy odnosząc się z kolei do stanowiska Skarżącego
w zakresie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka G. C. (jednej z osób kontrolujących działki w 2013 r.) na okoliczność sposobu
i poprawności przeprowadzenia kontroli, zasadnie wskazały, że skoro wszystkie okoliczności przeprowadzonej kontroli zostały opisane w protokole przez osoby kontrolujące - zarówno w zakresie powierzchni kwalifikowanych do płatności zobrazowanych na szkicach oraz szerokiej dokumentacji zdjęciowej, jak również
w protokole stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie programu rolnośrodowiskowego dotyczącego minimalnej obsady i stwierdzonych braków kwalifikowalności nasadzeń, z którymi Strona się zapoznała oraz uzyskała na etapie prowadzonego postępowania stosowane wyjaśnienia - to tym samym przesłuchiwanie osób przeprowadzających kontrolę w gospodarstwie Skarżącego
w 2013 r. było nieuzasadnione. W związku z powyższym zarzutu pominięcia przeprowadzenia ww. dowodów okazał się niezasadny, przy czym organ prawidłowo wskazał także, że Skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przesłuchanie ww. osoby, lecz zasugerowała, że może zachodzić taka konieczność, co nie jest równoznaczne
z żądaniem przeprowadzenia postępowania dowodowego.
W ocenie Sądu, mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, zasadne okazało się stanowisko organów, które znalazło odzwierciedlenie w aktach sprawy, że przyjęta przez organy mniejsza od deklarowanej przez Skarżącego powierzchnia 14,7647 ha (Skarżący deklarował 16,40 ha) wynika z uwzględnienia granic działki rolnej określonej na szkicach z pomiaru i odzwierciedlenia jej powierzchni
na aktualnych mapach z aktualnymi granicami działki ewidencyjnej
przy wykorzystaniu systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013.
Jak przy tym słusznie wskazała organ, w odniesieniu do spornego okresu obowiązywały przepisy zgodnie, z którymi w myśl art. 14 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, każde państwo członkowskie Unii Europejskiej ustanawia i prowadzi zintegrowany system administrowania i kontroli. Jednym z elementów systemu zintegrowanego jest wymieniony w art. 15 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 system identyfikacji działek rolnych. W związku z obowiązkiem wykorzystywania
w kontroli administracyjnej danych dotyczących powierzchni wyznaczonych wektorowo, występują różnice pomiędzy danymi opisowymi zawartymi w EGiB,
a danymi graficznymi (PEG), które odzwierciedlają jedynie powierzchnie gruntów uprawnionych do płatności i zgodnie z powołanym przepisem art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, stanowią powierzchnie referencyjne, w oparciu o które przeprowadzane są kontrole administracyjne wniosków o przyznanie płatności.
Przy czym weryfikacja zadeklarowanych jako użytkowane rolniczo powierzchni
w bazie LPIS odnosi się do sprawdzenia, czy powierzchnia działki rolnej na danej działce ewidencyjnej nie przekracza powierzchni uprawnionej do płatności
na tej działce ewidencyjnej w bazie LPIS. Oznacza to, że zgodnie z art. 28 ust. 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, nie można zakwalifikować do płatności powierzchni przekraczających maksymalny obszar kwalifikowany (powierzchnia PEG) na danej działce ewidencyjnej. Wyznaczenie powierzchni w oparciu
o ww. narzędzia Agencji jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Powierzchnia działki rolnej na działce nr [...] – jak zatem zasadnie wskazały organy - była więc mniejsza od deklarowanej o 1,64 ha.
Sąd podzielił również stanowisko Organów w odniesieniu do ustaleń
w zakresie powierzchni wnioskowanej do płatności działki rolnej F zadeklarowanej
na działce ewidencyjnej nr [...].
Po przeprowadzonej w 2013 r. kontroli na miejscu powierzchnia stwierdzona wynosiła 2,12 ha. W tym zakresie organy zasadnie wyjaśniły, że – podobnie
jak w przypadku działki rolnej C zadeklarowanej na działce nr [...] - granice działki ewidencyjnej nr [...] uległy zmianie. Jak bowiem wynikało z pozyskanej przez organy przekazanej w 31 sierpnia 2018 r. odpowiedzi Starostwa w W. wraz z kopiami map, granice tej działki przed modernizacją (30.03.20214 r.) były identyczne
jak zobrazowane na szkicach z pomiaru, natomiast granice ewidencji po tym okresie zostały zmienione w wyniku kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów
i budynków (operat geodezyjny przyjęty do zasobu 20.11.2013 r.). W związku
z powyższym organy ARiMR zasadnie uznały, że pomimo dokonania powyższej modernizacji granic działki po kontroli na miejscu w 2013 r. zasadnym było uwzględnienie zmienionych granic działki i wykonanie (tak jak w przypadku działki rolnej zlokalizowanej na działce ewidencyjnej nr [...]) pomiaru powierzchni kwalifikującej się do płatności z uwzględnieniem nowych granic ewidencji
z naniesionymi granicami pomiaru działki rolnej z kontroli na miejscu, której wartość wyniosła 2,2085 ha, a co za tym idzie uznano zgodność deklaracji Skarżącego,
tj. 2,17 ha. Podobnie jak w przypadku ww. działki ewidencyjnej nr [...] także pomiar powierzchni działki nr [...] został wykonany z wykorzystaniem systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) Nr 1306/2013 przez pracownika GIS, po uprzednim wniosku organu
I instancji o dokonanie takiego pomiaru.
Reasumując, w powyższym zakresie, tj. odnoszącym się do powierzchni działki rolnej F, ustalenia organów doprowadziły do potwierdzenia powierzchni odpowiadającej deklaracji. Organy jednak, wykonując ww. zobowiązania Sądu, odniosły się do usytuowania w. działki na działkach drogowych. W tym zakresie organy nie zgodziły się ze stanowiskiem Skarżącego i zasadnie wyjaśniły,
że jak wynika z przeprowadzonego pomiaru, granica prowadzonej uprawy
w północno-zachodniej części była pomierzona do granicy z drogą z płyt betonowych, co wynika z ortofotomapy wykorzystanej do kontroli obrazującej stan faktyczny na gruncie w 2013 r. (szkic z 2013 r.) oraz zdjęć nr 2658 i 2659. Trafnie przy tym wskazano, że naniesiony pomiar działki z 2013 r. na ortofotomapę obrazującą stan faktyczny na dzień 27 maja 2017 r. (data zdjęcia) nie może stanowić podstawy do uznania, iż kontrolerzy dokonali w 2013 r. pomiaru nasadzeń na drodze asfaltowej, gdyż zmiany stanu faktycznego na gruncie (sposób użytkowania, zagospodarowania) obrazują 2017 r. a nie 2013 r. Ortofotomapa z 2017 r. służyła jedynie do zobrazowania aktualnych granic działki ewidencyjnej, na którą naniesiono granice uprawy z 2013 r., a nie ustalenie uprawy na 2013 r. w oparciu o widoczne obszary zagospodarowania z 2017 r. Niezależnie od powyższego, obszar ten i tak nie został uwzględniony przy ustaleniu powierzchni, gdyż swym obszarem wykraczał poza granice działki ewidencyjnej.
Odnosząc się w dalszej kolejności do ustalonej przez organy powierzchni działki rolnej D Sąd i w tym zakresie nie stwierdził nieprawidłowości.
Wskazać zatem należy, że Skarżący zadeklarował powierzchnię ww. działki
o obszarze 3,90 ha natomiast powierzchnia stwierdzona przez organy była mniejsza o 0,43 ha i wynosiła 3,47 ha. Powyższe zmniejszenie wynikało z uwzględnienia wyłącznie obszaru z jabłonią i po wykluczeniu powierzchni zalesionej, którą Skarżący uwzględnił w granicach działki D (w północno - zachodnim narożniku). Trafnie wskazał organ, że jak wynika ze zdjęcia nr [...] dokumentującego obszar wzdłuż wyłączonej części działki, teren niezakwalifikowany stanowi grunt nieużytkowany rolniczo, niepodlegający dopłatom, dla którego Skarżący nie przedstawił przeciwdowodów na błędny wynik pomiaru, i nie wykazał niezgodności ustaleń organów. Zasadnym zatem było stwierdzenie powierzchni działki rolnej D mniejszej od deklarowanej o 0,43 ha.
Odnosząc się w dalszej kolejności do ustalonej przez organy powierzchni działki rolnej K Sąd uznał stanowisko organów i w tym zakresie za zasadne.
Dla działki rolnej K, w wyniku przeprowadzonej kontroli zmierzono powierzchnię uprawnioną do płatności, która wynosiła 1,15 ha, a która
przy uwzględnieniu tolerancji pomiaru (0,07 ha) została zapisana w raporcie jako stwierdzona 1,17 ha zgodnie z deklaracją Skarżącego. Jak wskazał organ pomiar powierzchni zobrazowany na szkicu z pomiaru działki rolnej, został przeniesiony
do systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013. W wyniku naniesionych granic pomiaru działki rolnej K oraz wykluczeniu obszarów niekwalifikujących się w danym roku do płatności (zadrzewień i zakrzaczeń), zobrazowanych na szkicach z pomiaru oraz dokumentacji zdjęciowej, zasadnie zatem stwierdzono, iż powierzchnia działki rolnej K jest mniejsza od deklarowanej o 0,02 ha i wynosiła 1,15 ha.
Sąd zauważa, że organy odniosły się również do twierdzeń Skarżącego
w zakresie wykonania pomiarów działek z samochodu. Stanowisko organów w tym zakresie Sąd uznał za zasadne.
Jak bowiem trafnie wskazały organy i co wynika z akt sprawy dokumentacja fotograficzna nie potwierdziła zarzutów Skarżącego, albowiem kontrola udokumentowana m. in. na zdjęciach 2650, 2652, 2658, 2659 przeprowadzona została w pobliżu ciągów komunikacyjnych, jednakże w obszarze upraw.
Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności Sąd nie dopatrzył
się nieprawidłowości w zakresie ustalenia przez organy powierzchni kwalifikowalnej do płatności za 2013 r., tj. mniejszej aniżeli zadeklarowana we wniosku Skarżącego w odniesieniu do działek rolnych: C wariant 2.10 - zmniejszenie 1,64 ha;
D wariant 2.10 - zmniejszenie 0,43; K wariant 5.1. - 0,02, tj. łącznie 2,09 ha.
Sąd uznał również, że organy nie naruszyły w tym zakresie art. 153 P.p.s.a., albowiem organy ARiMR rozważyły czy wskazywane przez Skarżącego ewentualne uchybienia organu w zakresie kwalifikowalności powierzchni zgłoszonej do płatności, w tym aktualności podkładów zastosowanych przy ustalaniu wyniku kontroli, mogło mieć, a jeśli tak to jaki wpływ na prawidłowość ustaleń organów stanowiących podstawę przyznania Skarżącemu płatności JPO i UPO za 2013 r. Organy odniosły się również do zarzutów Skarżącego w zakresie umiejscowienia prowadzonej przez niego uprawy na działce drogowej [...] (działki C i F) i twierdzenia o "przesunięciu" granicy działki przy nanoszeniu jej na mapę jak i błędnego naniesienia wyników kontroli na mapę. Ponadto organy odniosły się do zarzutów w zakresie zupełności postepowania dowodowego.
Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów związanych z brakiem prawidłowego zawiadomienia Skarżącego o kontroli - telefoniczne powiadomienie
w dniu rozpoczęcia czynności kontrolnych – co miało pozbawić Skarżącego uczestnictwa w pomiarach w pierwszym dniu kontroli, Sąd wskazuje, że zgodnie
z art. 27 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, w którym art. 27 kontrolę
na miejscu można zapowiadać pod warunkiem, że nie zagraża to celowi kontroli. Zapowiedzenie kontroli winno nastąpić z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym
do niezbędnego minimum i nieprzekraczającym 14 dni.
W tym miejscu Sąd podkreśla, że rozpoznawana sprawa dotyczy kontynuacyjnych płatności rolnośrodowiskowych, a zatem kontrola w 2013 r. dotyczyła – w zakresie tych płatności – także prawidłowości realizacji przez Skarżącego Programu rolnośrodowiskowego. Powyższa kontrola dotyczyła również płatności bezpośrednich za 2013 r., choć w ramach tej płatności organy prowadziły odrębne postepowanie. Zakres kontroli - poza weryfikacją powierzchni kwalifikowanej do wsparcia i sposobu użytkowania gruntów - obejmuje w przypadku płatności rolnośrodowiskowych kontrolę dokumentacji rolnośrodowiskowej, w tym Planu działalności rolnośrodowiskowej, Rejestru działań agrotechnicznych
czy Dokumentacji przyrodniczej ornitologicznej i tylko w tym zakresie obecność Skarżącego była konieczna i stanowiła podstawowy powód do zawiadomienia
o kontroli. W przypadku zaś płatności bezpośrednich obecność beneficjenta płatności przy weryfikacji powierzchni gruntów uprawnionych do płatności jak i rodzaju uprawy nie tylko nie stanowi warunku koniecznego dla możliwości przeprowadzenia kontroli w ww. zakresie ale i nie warunkuje jej prawidłowości. Skoro zatem w dniu rozpoczęcia kontroli i poinformowania o niej Skarżącego rozpoczęto jedynie weryfikację działek C, D i E, dla których działania kontrolne kontynuowano również
w dniu następnym, to ww. sposób powiadomienia Skarżącego o kontroli nie może stanowić samoistnej podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Organy uprawnione były bowiem do pomiarów powierzchni kwalifikowalnej do płatności i kontroli uprawy zgłoszonej do płatności. Przy czym organy zgromadziły materiał dowodowy z toku kontroli, w tym w części przeprowadzonej bez udziału Skarżącego, który potwierdził prawidłowość dokonanych ustaleń w zakresie powierzchni kwalifikowalnej do płatności, w postaci raportu z kontroli, dokumentacji fotograficznej czy szkiców z pomiaru działek rolnych. Sąd wskazuje również,
że organy nie kwestionowały ani faktu telefonicznego powiadomienia Skarżącego
o kontroli w pierwszym dniu inspekcji terenowej, ani faktu że Skarżący
i jego pełnomocnik z tego właśnie powodu wskazywali na brak możliwości udziału
w kontroli części działek rolnych. Okoliczności te, w związku z powyższym, nie mogły jednak stanowić podstawy do uznania tak przez Sąd jak i organy, że dowody zgromadzone w toku powyższej kontroli pozbawione były mocy dowodowej a wnioski wynikające z ich oceny nie mogły stanowić podstawy prawidłowych ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie. Zasadnie bowiem wskazał organ, że "część obszarowa" kontroli, o rozpoczęciu której poinformował inspektor w telefonicznej rozmowie, oznacza kontrolę powierzchni zadeklarowanych działek rolnych i rodzaju uprawy, bowiem te elementy stanowią przedmiot wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich (obszarowych) do gruntów rolnych, która nie wymagała obecności Skarżącego i weryfikacji posiadanych przez Niego dokumentów.
Odnosząc się z kolei do twierdzeń Skarżącego w odniesieniu do braku prawidłowości ustaleń organów w zakresie stanu zadeklarowanej do płatności uprawy jabłoni i dokonywanych zabiegów agrotechnicznych w ramach tej uprawy,
co potwierdzać miał dowód w postaci zeznań świadka W. W., Sąd uznał, że dokonana przez organy ocena tego dowodu nie była ocena dowolną
i nie naruszała zasady swobodnej oceny dowodów. Jak bowiem zasadnie wskazały organy zeznań ww. świadka nie potwierdziła jednoznaczna dokumentacja z kontroli w gospodarstwie Skarżącego. Jak trafnie wskazano z dokumentacji fotograficznej
i raportu sporządzonego dla potrzeb kontroli realizacji przez Skarżącego (podjętego w 2011 r.) Programu rolnośrodowiskowego nr [...] nie wynikało
– wbrew stanowisku Skarżącego – że prowadził On zadeklarowaną uprawę zgodnie
ze złożonym wnioskiem. Przeciwnie ww. dowody jednoznacznie wskazywały znaczną ilość drzew niekwalifikowanych, których łączna liczba z działek B i C wyniosła 3 245 sztuk.
Sąd zauważa również, że niezależnie od twierdzeń Skarżącego w zakresie prawidłowości prowadzonej uprawy, Skarżący kwestionował stanowisko organów
w tym zakresie również poprzez odwołanie do obowiązku organu uwzględnienia udokumentowanych protokołami informacji o szkodach łowieckich stwierdzonych
na działkach z uprawą jabłoni i kradzieży około 100 drzewek. W tym zakresie Skarżący wskazał na brak uwzględnienia wniosku Skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o szkodach, tj. postanowienie Nr [...] z dnia
[...] kwietnia 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu na złożenie oświadczenia
o wystąpieniu siły wyższej i Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r.
o utrzymaniu w mocy postanowienia Nr [...], z uwagi na brak wykazania braku winy Skarżącego w uchybieniu ww. terminu.
Również w powyższym zakresie Sąd nie stwierdził uchybień po stronie organów skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jako bowiem zasadnie wskazały organy obowiązek poinformowania organu o okolicznościach nadzwyczajnych, niezależnych od rolnika, w wyniku których zadeklarowane działki utraciły kwalifikowalny charakter do płatności, spoczywa na Wnioskodawcy, który w związku z art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006. Skarżący powyższego obowiązku nie wykonał jak i nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu jego wykonania.
Zasadnie więc wskazały organy, że okoliczności uszkodzenia uprawy przez zwierzynę leśną, w rzeczywistości pozostają bez wpływu na sprawę, przez przepis
§ 45 rozporządzenia PRS2013 i art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE)
nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r, ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 368 z 23,12,2006 r., str. 15, ze zm.). Zarówno
§ 45 rozporządzenia PRS2013 i art, 47 rozporządzenia 1974/2006, na wypadek wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności bądź kategorii siły wyższej, i ich udokumentowania w terminie 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent
lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności, umożliwiają wyłącznie odstąpienie od odzyskiwania środków wypłaconych beneficjentowi. Przepisy nie dają organowi prowadzącemu postępowanie prawa do odstąpienia
od weryfikacji skutków ich wystąpienia (na przykład poprzez kontrolę na miejscu), lecz zobowiązują organ do ustalenia rozmiaru szkód i oceny ich wpływu
na kwalifikowalność uprawy. W niniejszej sprawie, Agencja powyższe uczyniła kontrolą parametrów drzewek co do wysokości i grubości pnia, która dla 3 245 jabłoni stwierdziła drzewka poniżej 80 cm wysokości bądź średnicy pnia do 8 mm, czego skutkiem łączna liczba pozostałych 675 drzewek kwalifikowanych z działek B i C była niewystarczająca dla spełnienia wymogu minimalnej obsady w liczbie 125 szt. (przez granicę 5% błędu 119 szt.) na hektar ich powierzchni. A zatem same dowody
na nadzwyczajne okoliczności, jak i sposób ich załatwienia przez organy pozostają bez wpływu na sprawę wniosku o przyznanie spornej płatności. Jak bowiem wynikało z prawidłowych ustaleń organów Skarżący nie zachował wymogu utrzymywania (czyli w sposób ciągły) drzew kwalifikowanych w liczbie nie mniejszej niż 125 szt./hektar, bądź 119 szt./ha z 5% marginesem błędu w odniesieniu do uprawy jabłoni
na działkach rolnych B i C.
Również twierdzenia Skarżącego w odniesieniu do wymiany części drzew jabłoni na materiał o kwalifikowalnych parametrach, w ocenie Sądu, nie mogły stanowić podstawy do uznania stanowiska organów za niezasadne. Jak bowiem zasadnie wskazał organ z załącznika nr [...] do raportu z kontroli
nr [...] z informacją inspektorów o obsadzie drzew na działkach
A - F wynika, że drzewka dosadzone w 2013 r. na działkach B i C w łącznej liczbie
2 300 sztuk nie spełniały wymogu minimalnej wysokości i średnicy pnia,
co w znacznym stopniu wpłynęło na zastosowanie kodów nieprawidłowości E2, E7. Skarżący, w tym zakresie, przemilcza – jak trafnie podkreślił organ - liczne zdjęcia dowodzące niższej niż 80 cm wysokości drzew czy średnicy pnia poniżej 8mm, mierzonej na wysokości 10 cm od miejsca uszlachetnienia, co wprost wynika
ze zdjęć o nr 5, 6, 8, 10, 12, 14. 19, 21,23, 25, 27, 30, 32, 34, 36, 39, 41, 43, 45, 2575, 2576, 2581-2584, 2586, 2590-2592, 2594-2596, 2598-2602 i dalszych, które dokumentują jabłonie bez wysokości 80 cm i średnicy pnia 8 mm. Powyższe potwierdza tylko stanowisko organów, że Skarżący wykorzystywał w uprawie niekwalifikowalnych drzewek od samego początku, albowiem o ile na utratę przez drzewko minimalnej wysokości 80 cm może mieć wpływ zwierzyna leśna, to na jego średnicę ta okoliczność pozostaje bez wpływu (zwłaszcza, że zdjęcia dokumentują brak uszkodzeń jabłoni na wysokości dokonanych pomiarów średnicy).
Sąd uznał również, że – jak zasadnie wskazały organy – wpływu na przyjęty wynik kontroli, a tym samym sporną płatność, nie miała także rozbieżność pomiędzy liczbą nowo dosadzonych drzew niekwalifikowanych w liczbie 2 300 (850 z działki
B i 1 450 z działki C), którą inspektorzy odnotowali w załączniku nr [...] do raportu,
a informacją Skarżącego o liczbie nasadzeń wykonanych jesienią 2013 r. w ilości wynoszącej 1 900 sztuk. Bez względu bowiem na termin uzupełnienia plantacji, liczba 2 300 drzew składa się łączną ilość 3 245 jabłoni niekwalifikowanych
do uwzględnienia w obsadzie, co było przesądzające dla ostatecznego wyniku kontroli.
Przechodząc z kolei do zarzutów w zakresie prawidłowości przeprowadzonej kontroli z uwagi czas jej trwania, który w ocenie Skarżącego był zbyt krótki
dla możliwości wykonania rzetelnej kontroli drzewek jabłoni, Sąd także i w tym zakresie podzielił stanowisko organów.
W powyższym zakresie zasadnie bowiem wskazano, że kontrola przeprowadzona 4-7 listopada 2013 r. obejmowała weryfikację gruntów
o zróżnicowanym użytkowaniu, tj. nie tylko zagospodarowanych jabłoniami (działki A, B, C, D, E. F) ale i mieszanką wieloletnich traw z motylkowymi drobnonasiennymi (działki G, H, I, J. N) oraz łąką trwałą (działki K, L, M). Kontrola mieszanek traw i łąk przeprowadzona została w dwa dni (6, 7 listopada) zaś kontrola jabłoni, zrealizowana została w okresie wszystkich czterech dni kontroli, przy czy brak było przeszkód
do jej wydłużenia przez organy. Organy kontroli tej nie przedłużyły, co potwierdza,
że czas, w którym została przeprowadzona sporna kontrola był wystarczający
dla jej dokonania, w tym na weryfikację na potrzeby Programu rolnośrodowiskowego w zakresie stanu uprawy drzew jabłoni.
Organy rozważyły również, odnosząc się do twierdzeń Skarżącego,
czy stwierdzone przez nie nieprawidłowości mogły zostać zaliczone jako przypadki drobnej niezgodności, o której stanowi art. 24 ust. 2 rozporządzenia Nr 73/2009,
gdy ich wystąpienie było poprzedzone okolicznościami, na które Skarżący nie miał wpływu.
W powyższym zakresie organ zasadnie wskazał, że na kontrolę gospodarstwa (poza kontrolą kwalifikowalności gruntów do płatności (raport [...] i weryfikacją Programu rolnośrodowiskowego (raport [...]) składała się również kontrola przestrzegania norm i wymogów wzajemnej zgodności (raport [...]), która nie wykazała niezgodności (w tym drobnych), obligujących organ I instancji do wyznaczenia terminu na wykonanie działań naprawczych, o którym mowa w art. 71 ust. 3 i art. 54 ust. 2 rozporządzenia
Nr 1122/2009 w związku z art. 31 ust. 6 ustawy o płatnościach.
Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności Sąd uznał, że kontrola zaskarżonej decyzji nie potwierdziła podnoszonych w zarzutach skargi i jej uzasadnieniu naruszeń ani w zakresie przepisów prawa procesowego,
ani materialnego.
Sąd wskazuje, że nie stwierdził w rozpoznawanej sprawie naruszenia norm przepisów art. 7, art.8, art. 9 i art. 11 oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.
Jak bowiem stanowi art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 8 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
Jak z kolei stanowi art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane
do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć istotny wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postepowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postepowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zgodnie natomiast z art. 11 K.p.a. organy administracji powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji organów i akt sprawy organy uczynił zadość powyższym przepisom. Organy podjęły wszelkie niezbędne czynności celem ustalenia zupełnego stanu faktycznego sprawy i dały temu wyraz w uzasadnieniu wydanych decyzji wskazując jednocześnie przebieg procesu oceny materiału dowodowego, w tym wyjaśniając przesłanki odmowy przeprowadzenia poszczególnych dowodów jak i odmowę przyznania mocy dowodowej wskazanym
z nich, powołując i wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organy zrealizowały tym samym zasadę zaufania, praworządności i przekonywania.
Sąd wskazuje, że rozstrzygnięcia organów spełniają również przesłanki
art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. zawierają bowiem wszelkie elementy wskazane w § 1
zaś uzasadnienie decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał
za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto uzasadnienie prawne decyzji zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i przytoczenie przepisów prawa. Sąd zaznacza również, że wbrew uzasadnieniu zarzutów skargi, organy ARiMR wskazały nie tylko na fakt uwzględnienia wyników kontroli
ale i prowadząc sprawę ponownie, wykonując ww. wskazania Sądu, uwzględniły nowe dowody w zakresie granic działek ewidencyjnych i ich wpływ na ustalenia stanu faktycznego, w szczególności przez pryzmat wyników kontroli i powierzchni kwalifikującej się do przyznania Skarżącemu spornych płatności za 2013 r.
Sąd nie stwierdził jednocześnie naruszenia przez organy pozostałych przepisów stanowiącym podstawę wydania decyzji, w tym art. 6 ust. 2 Traktatu
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. U.E. C 326 z 26 października 2012 r.).
Biorąc od uwagę powyższe ustalenia faktyczne i prawne, w tym ustalone
w zakresie uprawy wariantu 2.10 Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności), organy prawidłowo wskazały, z powołaniem podstawy prawnej sposób dokonania wyliczeń w zakresie spornej płatności.
Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 5 akapit 1 rozporządzenia Komisji (UE)
Nr 65/2011, gdy stwierdzona różnica przekracza 3% lub 2ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, kwota jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona
w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę.
W rozpoznawanej sprawie, procentowa różnica, która wyniosła 5,50% obliczona została zgodnie ze wzorem: powierzchnia deklarowana -wyznaczony obszar * 100% przez wyznaczony obszar (powierzchnia stwierdzona). Organy zatem – wbrew stanowisku Skarżącego – zobowiązane były do pomniejszenia Skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej za wariant 2.10 w pierwszej kolejności o kwotę odpowiadającą dwukrotności stwierdzonej różnicy w wysokości [...] zł ([...] x 2 x [...] zł (stawka za 1 ha) = [...] zł).
Również zasadnie organy wskazały, że w następnej kolejności płatność
za wariant 2.10. należało obniżyć przez wystąpienie nieprawidłowości E2, E7 stwierdzonej wobec działek rolnych B i C, gdzie obniżka, ustalona zgodnie
z załącznikiem nr [...] do rozporządzenia PRS2009, wyniosła 100% płatności
za te działki. Powierzchnia stwierdzona działki rolnej B - 8,00 ha, działki rolnej C
- po podziale na C i O, których łączna powierzchnia wynosiła 14,76 ha.
I tak, z płatności należnej za stwierdzoną powierzchnię działek 37,63 ha w kwocie
[...] zł (37,63ha x [...] zł = [...] zł - [...] zł (zmniejszenie
z art. 16 ust. 5 rozporządzenia 65/2011) - [...] zł (zmniejszenie 100%
z załącznika nr [...] do rozporządzenia PRS2009 za powierzchnie działek B, C
(8 ha + 14.76 ha) x [...] zł), do wypłaty pozostała kwota [...]zł, o przyznaniu której rozstrzygnęły organy. Wskazana kwota za wariant 2.10, jak i za pozostałe 2.1 (3,07 ha x [...] zł = [...]), 5.1 (3,54 ha - powierzchnia zgodna z deklaracją
po zastosowaniu przepisu art. 16 ust. 3 akapit 3 rozporządzenia Nr 65/2011,
tj. różnica poniżej 0,10 ha (3,54 ha deklarowana - 3,52 ha stwierdzona) oraz mniej niż 20%, a więc 3,54 ha x [...] zł = [...] zł) ) przyznane w łącznej wysokości [...] zł potwierdzają prawidłowość stanowiska organów w zakresie wysokości przyznanej płatności i jej wyliczeń. Przyznana Skarżącemu kontynuacyjna płatność rolnośrodowiskowa za 2013 r. przyznana została zatem zgodnie z prawem.
W odwołaniu do Skarżący wskazał również na przepis art. 18 ust. 2 rozporządzenia Nr 65/2011, zgodnie z którym Państwo członkowskie odzyskuje wsparcie lub nie przyznaje go lub określa kwotę zmniejszenia pomocy,
w szczególności na podstawie rozmiaru, zasięgu i trwałości stwierdzonej niezgodności. Rozmiar niezgodności zależy w szczególności od ciężaru skutków niezgodności, przy uwzględnieniu celów, którym miały służyć niespełnione kryteria. Zasięg niezgodności zależy w szczególności od skutków, jakie niezgodność wywiera na całość operacji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł
się do ww. zarzutu zasadnie wskazując i powołując się na prawomocny wyrok tutejszego sądu z 20 października 2016 r., I SA/Sz 859/16 , że nieuprawniony jest pogląd Skarżącego, że stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości należało ocenić wedle art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 65/11. Z powyższych regulacji wyraźnie wynika, że skutkiem naruszenia przepisu § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia PRŚ 2009 jest sankcja w postaci pozbawienia uprawnienia do uzyskania płatności w danym roku, zatem brak jest w tym przypadku możliwości jej miarkowania przez pomniejszenie płatności w zależności od winy, przyczyny lub okoliczności naruszenia oraz w zależności od jego charakteru i zakresu (por. wyrok WSA w Szczecinie
z 20 października 2016 r., I SA/Sz 859/16).
Tym samym zaskarżona decyzja nie naruszała również
art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.
Reasumując, przeprowadzona w sprawie kontrola zaskarżonej decyzji
w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - należało orzec
jak w sentencji.
Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.