I SA/SZ 771/22

I SA/Sz 771/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Bolesław Stachura /przewodniczący/
Joanna Wojciechowska
Jolanta Kwiecińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1297
zrt.6m ust.1 i 2, art. 6o ust. 1
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 120, art. 121 par. 1, art. 124, art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2020 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 20 września 2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. (dalej: "organ I instancji", "Wójt")
z 5 kwietnia 2022 r., nr [...], którą określono B. L. (dalej: "Strona", "Skarżąca") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na 2020 r. z nieruchomości położonej w miejscowości D.
przy ul. [...] w kwocie [...]zł miesięcznie, w łącznej kwocie za rok [...] zł.
Zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2021.1540 t.j. ze zm.; dalej: "O.p.")
oraz art. 6o ust. 1 i 2, art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2022.1297 t.j. ze zm.; dalej: "ustawa u.c.p.g."), w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2021 r., organ I instancji wszczął z urzędu wobec Strony postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2020 r. z nieruchomości położonej w miejscowości D. przy ul. [...], w związku z niedopełnieniem obowiązku złożenia deklaracji.
Decyzją z 8 maja 2021 r., nr [...], organ I instancji określił Stronie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na 2020 r. z ww. nieruchomości w kwocie [...]zł miesięcznie, w łącznej kwocie za rok [...] zł.
Decyzją z 21 lipca 2021 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania Strony, Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Strona wywiodła skargę na decyzję organu odwoławczego.
Wyrokiem z 27 października 2021 r., I SA/Sz 714/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, wskazując, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy,
a w szczególności z naruszeniem zasady legalizmy (praworządności) przewidzianej
w art. 120 O.p., zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa zawartej
w art. 121 § 1 O.p., a także innych przepisów postępowania, tj. art. 124 O.p. (zasady przekonywania strony) oraz art. 127 O.p. (zasady dwuinstancyjności postępowania oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że elementem obowiązującego porządku prawnego, w oparciu o który Sąd kontrolował zaskarżoną decyzję, jest uchwała Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 27 października 2016 r. (która obowiązywała do dnia 31 grudnia 2020 r.). Sąd stwierdził także, że w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2020 r., której dotyczy zaskarżona decyzja, znajduje zastosowanie uchwała Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 27 października 2016 r. (obowiązująca do dnia 31 grudnia 2020 r.), a nie wskazana przez organ odwoławczy uchwała nr [...] z dnia 24 września 2020 r., ta bowiem moc obowiązującą uzyskała dopiero z dniem 1 stycznia 2021 r., tym samym nie mogła być podstawą ustalania wysokości tej opłaty za 2020 r.
Sąd wskazał na braki dowodowe w aktach sprawy (brak stosownych uchwał),
jak też wady zaskarżonej decyzji (w tym odwoływanie się do uchwały obowiązującej od 1 stycznia 2021 r., brak spójności i logiki w wyrażonej ocenie, brak odniesienia
się do istotnej i spornej kwestii co do zaoferowania Skarżącej deklaracji, która nie jest tożsama z deklaracją stanowiącą załącznik do uchwały Rady Gminy D. z dnia
27 października 2016 r.) oraz braki w rozważaniach organów (brak odniesienia
się do okoliczności zapłaty przez Skarżącą w dniu 14 października 2020 r. spornej opłaty za 2020 r. w kwocie [...]zł w oparciu o ostatnią złożoną deklarację).
W konsekwencji Sąd zalecił, aby ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające dokładnie stan faktyczny sprawy, w szczególności odniósł się do obowiązującej w 2020 r. deklaracji i jej treści, w oparciu
o którą winien zweryfikować wysokość opłaty uiszczonej przez Skarżącą 14 października 2020 r. w kwocie [...]zł (za 2020 r.), wskazując na dowody, na podstawie których dokonano ustaleń faktycznych, co winno znaleźć oparcie w aktach sprawy, a także racje prawne, które legły u podstaw rozstrzygnięcia meritum sprawy, co winno znaleźć wyraz w jego uzasadnieniu.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z 5 kwietnia 2022 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 6o ust. 1, ust. 2 i art. 6q ust. 1 ustawy u.c.p.g. oraz art. 207 O.p., oraz uchwały Nr [...] Rady
Gminy D. z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty
za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (Dz.Urz.Woj.[...] ze zm.), uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia 30 maja 2019 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty
za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki opłaty za pojemnik (Dz.Urz.Woj.[...]), uchwały nr [...] Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w S. z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie stwierdzenia nieważności części uchwały Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 30 maja 2019 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki opłaty za pojemnik (Dz.Urz.Woj.[...]; dalej także: "uchwała RIO"), uchwały Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 27 października 2016 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości (Dz.Urz.Woj.[...]; dalej także: "uchwała nr [...]") oraz uchwały Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie określenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz.Urz.Woj.[...]), organ I instancji określił Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na 2020 r. z ww. nieruchomości w kwocie [...]zł miesięcznie, w łącznej kwocie za rok [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wysokość miesięcznej kwoty opłaty
na 2020 r. wyliczono zgodnie z obowiązującymi zasadami we wzorze deklaracji określonych w uchwale nr [...] oraz uchwałą RIO, unieważniającą możliwość uwzględnienia w obliczeniu wysokości opłaty tzw. wody bezpowrotnie zużytej według dodatkowej stawki. Następnie obliczono średnie zużycie wody za 2019 r., tj. łączne zużycie wody w 2019 r. podzielono przez 12, co dało ilość [...] m3. Ostateczną wysokość opłaty obowiązującej w 2020 r. obliczono w ten sposób, że pomnożono średnie zużycie wody, tj. [...] m3, przez stawkę opłaty za odpady segregowane w wysokości 4,80 zł, co dało kwotę [...]zł miesięcznie.
W odwołaniu od powyższej decyzji Strona podniosła, że obecnie oferowana przez gminę deklaracja nie jest tożsama z deklaracją uchwaloną uchwałą nr [...], ponieważ z jej treści zostały wykreślone pozycje dotyczące opłaty ustalonej na podstawie średniego miesięcznego zużycia wody bezpowrotnie zużytej (B) oraz sumowania pozycji A i B. W dalszej części Strona podała, że Kolegium RIO w S. nie obejmowało swoim rozstrzygnięciem wskazanej wyżej uchwały, w konsekwencji czego stwierdzenie przez Kolegium RIO w S. nieważności części uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia 30 maja 2019 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki opłaty za pojemnik nie mogło wpłynąć w żaden sposób na uchwałę nr [...] oraz deklarację, która stanowiła załącznik
do ww. uchwały. Powyższe doprowadziło do przekroczenia uprawień przez Wójta, polegającego na dokonaniu niezgodnej z prawem zmiany deklaracji.
Zdaniem Strony, konieczne było podjęcie stosownej inicjatywny, mającej na celu uchwalenie przez Radę Gminy nowego aktu prawnego w przedmiocie określenia wzoru nowej deklaracji, która spełniałaby wymogi zaistniałe na skutek wydania rozstrzygnięcia przez RIO w S., tak aby możliwe było wypełnienie przez mieszkańców deklaracji dostosowanej, w sposób zgody z prawem, do nowej sytuacji prawnej. Brak wydania nowej, prawidłowej uchwały powoduje, że nie jest możliwe złożenie deklaracji, ponieważ jest już nieaktualna, a jej zmodyfikowany wzór nie może zostać użyty z uwagi na jego modyfikację w sposób sprzeczny z prawem i to przez organ nie posiadający kompetencji w tym zakresie. Powyższe, w opinii Strony, prowadzi do wniosku, że mieszkaniec
nie ma możliwości zrealizowania ustawowego obowiązku z postaci złożenia deklaracji, w konsekwencji czego organ podatkowy nie może określić wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Opisaną na wstępie decyzją z 20 września 2022 r., organ odwoławczy utrzymał
w mocy decyzję Wójta z 5 kwietnia 2022 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 6m ust. 1, art. 6o, art. 6k ust. 1 pkt 1 i art. 6g ustawy u.c.p.g., stwierdził, że na gruncie przywołanych regulacji nie powinno budzić wątpliwości, iż w ramach postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, pierwszorzędne znaczenie ma jednoznaczne ustalenie podmiotu, który winien być stroną tego postępowania, to jest właściciela nieruchomości, który to podmiot obowiązany jest do ponoszenia przedmiotowej opłaty; oraz że wysokość opłaty określana jest w uchwale rady gminy, a obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, w której zamieszkuje mieszkaniec, powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania w nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych, w przeciwieństwie do nieruchomości, w których nie zamieszkują mieszkańcy, odnośnie których obowiązek uiszczenia opłaty powstaje dopiero w sytuacji powstania w nieruchomości takich odpadów.
Odnośnie do pierwszej ze skazanych kwestii organ odwoławczy stwierdził,
że w ramach kontrolowanej sprawy organ I instancji prawidłowo wykonał obowiązek ustalenia strony postępowania. Z informacji z rejestru gruntów wynika bowiem,
że właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości D. przy ul. [...]
jest B. L..
W zakresie pozostałych kwestii organ odwoławczy wyjaśnił, że na terenie Gminy D. obowiązywała uchwała nr [...] Rady Gminy D. z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.
Zgodnie z § 2 ww. uchwały opłatę oblicza się jako iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty ustalonej przez Radę Gminy D. w odrębnej uchwale.
Jednocześnie, obowiązująca w 2020 r. uchwała nr [...] wskazywała sposób obliczenia ilości zużytej wody. I tak w pozycji E.1 należało obliczyć średnie miesięczne zużycie wody oraz średnie miesięczne zużycie wody bezpowrotnie zużytej. Dodanie obu wartości wskazywało na miesięczną kwotę opłaty, przy czym przez średnie miesięczne zużycie wody należało rozumieć jako wysokość zużycia wody za okres ostatnich 12 miesięcy liczony na dzień 31 grudnia według wskazań wodomierza podzielony przez 12. W konsekwencji powyższego, dla nieruchomości zamieszkałych, które były opomiarowane wodomierzem z dniem 1 stycznia każdego roku automatycznie następowała zmiana danych, będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a w tym przypadku średniego życia wody. To z kolei implikowało obowiązek złożenia przez właściciela nieruchomości nowej deklaracji.
Następnie, 30 maja 2019 r. Rada Gminy D. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki opłaty za pojemnik. Zgodnie z § 1 ust. 1 ww. uchwały ustalono stawkę opłaty
za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w przypadku nieruchomości zamieszkałych, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości 4,80 zł za 1 m3 zużytej wody, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 (ust. 3 stanowił,
że w przypadku bezpowrotnie zużytej wody, gdy wielkość jej zużycia ustalona jest
na podstawie dodatkowego wodomierza, stawka opłaty za 1 m3 wody bezpowrotnie zużytej wynosi 2,00 zł, natomiast ust. 4 stanowił, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi z danej nieruchomości stanowi sumę opłat określonych w ust. 1 i 3
lub ust. 2 i 3). Z kolei zgodnie z § 1 ust. 2 ww. uchwały, ustalono wyższą stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości zamieszkałych, jeżeli odpady komunalne nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny, w wysokości 9,00 zł za 1 m3 zużytej wody, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.
Wskazana wyżej uchwała była przedmiotem badania Kolegium RIO w S., na skutek czego uchwałą nr [...] podjętą w dniu 26 czerwca 2019 r. Kolegium RIO w S. stwierdziło nieważność § 1 ust. 3 i 4 uchwały Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 30 maja 2019 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki opłaty za pojemnik, ze względu na naruszenie art. 6j ust. 2 ustawy u.c.p.g., a więc zapisu dotyczącego możliwości uwzględniania przez mieszkańców w ustalaniu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ilości wody tzw. bezpowrotnie zużytej.
Organ odwoławczy stwierdził, że powyższe spowodowało, iż niemożliwe było uwzględnianie przy obliczaniu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ilości wody bezpowrotnie zużytej według dodatkowej stawki (pozycja E.1 deklaracji). Stąd, w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi możliwe było jedynie uwzględnienie całości zużytej wody z danej nieruchomości, co - po pomnożeniu przez odpowiednią wysokość stawki - pozwoliło na wyliczenie kwoty opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Stronę w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że po podjęciu przez Kolegium RIO w S. ww. uchwały
z 26 czerwca 2019 r. konieczne stało się podjęcie przez Wójta działań zmierzających do zmiany uchwały nr [...], co również Wójt uczynił. Niefortunnie, w trakcie prac organu wykonawczego Gminy D. został zmieniony m.in. przepis art. 6j ustawy u.c.p.g. na podstawie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 6j ust. 3e ustawy u.c.p.g., w przypadku wyboru przez radę gminy metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 2 ustawy u.c.p.g. (tj. od ilości zużytej wody z danej nieruchomości), rada gminy w uchwale, o której mowa w art. 6k ust. 1 ustawy u.c.p.g., określa zasady ustalania
ilości zużytej wody na potrzeby ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie
odpadami komunalnymi. Zatem wskazany przepis stworzył możliwość ustalenia zasad i niewliczania do podstawy opłaty tzw. wody bezpowrotnie zużytej.
Niewątpliwie przedmiotem rozważań stało się przedstawienie przez Wójta
pod obrady Rady Gminy projektu uchwały w sprawie określenia wzoru deklaracji
o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości, niemniej jednak ustawodawca wprowadzając obszerną nowelizację w zakresie ustawy o utrzymaniu czystości i porządkach w gminach zobowiązał wszystkie gminy do dostosowania przedmiotowych uchwał
do wprowadzonych zmian w ciągu 12 miesięcy od dnia wejścia w życie nowelizacji,
tj. do dnia 6 września 2020 r. To w konsekwencji spowodowało, że konieczne stało
się przygotowanie kompletu uchwał pod obrady Rady Gminy i dostosowanie
ich do obowiązującego stanu prawnego. Uchwalenie nowego wzoru deklaracji doprowadziłoby do jej sprzeczności z innymi uchwałami, obowiązującymi ówcześnie
na terenie Gminy D.. Celem uniknięcia wskazanej wyżej sytuacji na zamieszonych na stronie internetowej Gminy D. drukach deklaracji została dokonana adnotacja
o podjętej przez Kolegium RIO uchwale. W tym miejscu stanowczo należy zaznaczyć,
że treść wzoru deklaracji nie została zmieniona, natomiast naniesiona adnotacja wskazywała na brak możliwości uwzględnienia w obliczaniu wysokości opłaty
za gospodarowanie odpadami komunalnymi ilości wody bezpowrotnie zużytej. Takie działanie miało na celu wsparcie mieszkańców przy prawidłowym ustaleniu podstawy obliczenia należnej opłaty za odbiór i zagospodarowanie odpadami komunalnymi.
Wobec powyższego organ odwoławczy stanął na stanowisku, że Skarżąca
nie ma racji, twierdząc, iż złożenie deklaracji było niemożliwe. Organ wyjaśnił,
że deklarację należało wypełnić w taki sposób, aby nie uwzględniać ilości wody bezpowrotnie zużytej, natomiast sam fakt unieważnienia przez Kolegium RIO
w S. uchwały Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 2019 r. nie doprowadził do utraty mocy aktualnego ówcześnie wzoru deklaracji. Zmienił się jedynie sposób liczenia należnej opłaty.
Organ odwoławczy stwierdził także, że podmioty zobowiązane do uiszczenia omawianej opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania, gdyż elementy te określa ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie. Wskazał również, że skoro właściciel nieruchomości ma obowiązek złożyć jedną deklarację o wysokości opłaty na podstawie art. 6m ust. 1 lub art. 6m ust. 2 ustawy u.c.p.g., a brak deklaracji skutkuje decyzyjnym określeniem wysokości opłaty na podstawie art. 6o, to oznacza, że decyzja zastępuje tę deklarację, której nie złożono. Unormowanie zawarte w art. 6o ustawy u.c.p.g. uwzględnia więc specyfikę świadczenia, jakim jest miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami i wyklucza decyzyjne określenie wysokości opłaty bez powiązania obowiązku organu z uprzednio istniejącym obowiązkiem złożenia deklaracji przez właściciela nieruchomości.
Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo wyliczył wysokość miesięcznej kwoty opłaty za 2020 r., uwzględniając zasady obowiązujące we wzorze ówcześnie obowiązującej deklaracji oraz uchwale RIO
w S. (brak możliwości uwzględniania przy obliczaniu wysokości opłaty tzw. wody bezzwrotnie zużytej według dodatkowej stawki), oraz na podstawie informacji i danych wynikających z wyciągu z rocznej ilości zużycia wody (otrzymanego od Wodociągów Zachodniopomorskich Sp. z o.o. z siedzibą w G. na podstawie umowy
nr [...] zawartej w dniu 31 grudnia 2012 r. pomiędzy Gminą D. a W. Z. Sp. z o.o.; zużycie wody przez Stronę w 2019 r. w ilości [...] m3) oraz pisma Z. J. M. w spadku z 15 kwietnia 2021 r. (potwierdzającego, że z posesji przy ul. [...] w miejscowości D. była świadczona usługa odbioru odpadów komunalnych i selektywnych w 2020 r.), z zastosowaniem prawidłowej stawki w wysokości 4,80 zł.
W podsumowaniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie - skoro Strona sama nie złożyła deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - organ I instancji był uprawniony na podstawie art. 6o ustawy u.c.p.g., do określenia w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co uczynił uwzględniając prawidłowo ustalone elementy stanu faktycznego, mające wpływ na jej wysokość.
Pismem z 28 października 2022 r., Strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję organu odwoławczego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) przepisu postępowania, które miało wpływy na wynik sprawy, tj. art. 153 ustawy
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie
w całości wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w Wyroku Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 27 października 2021 r., I SA/Sz 714/21;
2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p., poprzez naruszenie przez organ administracyjny zasady legalizmu oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;
3) przepisów prawa materialnego, tj. art. 6m ust. 2 oraz art. 6o ustawy u.c.p.g., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się uznaniem, iż Skarżąca miała możliwość złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2020 r. podczas gdy nie było możliwości wobec braku odpowiedniego, zgodnego z prawem wzoru deklaracji, a co za tym idzie brak jest możliwości określenia Skarżącej wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
W uzasadnieniu Skarżąca uszczegółowiła stawiane zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżone decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Na wstępie należy podać, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2021.2095 t.j. ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych,
przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności jego wykładni. Jak zaś stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie niestwierdzenia ww. naruszeń, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Orzekając w tak zakreślonych granicach, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 września 2022 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia 5 kwietnia 2022 r. w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na 2020 r. Decyzje te zostały wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 27 października 2021 r., I SA/Sz 714/21, którym uchylono uprzednią decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, jako naruszające przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik. W aspekcie procesowym taki stan rodzi skutki określone
w art. 153 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe, na wstępie wskazać należy, że przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, iż: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność
lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.".
Jak przyjmuje się w orzecznictwie, przez "ocenę prawną", o której mowa
w ww. przepisie, rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego (np. braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego – por. wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2005 r., VI SA/Wa 1052/05), wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. W zakresie oceny prawnej mieści się więc zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym (stosowania prawa), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne, i – wreszcie – jakie, zdaniem sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem. Ocena ta może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, jak również kwestii zastosowania określonego
przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] Tadeusz Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Opublikowano: WK 2016).
Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza (chociaż nie wyłącznie) oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie (vide np. wyroki NSA z 15 stycznia 2014 r., II GSK 1762/12, i z 30 lipca 2009 r., II FSK 451/08). Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom, by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności (vide: wyrok WSA w Łodzi z 5 lutego 2015 r., I SA/Łd 1101/14).
Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ podatkowy, ani sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu tegoż sądu, gdyż są nimi związane (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2015 r., II FSK 1404/13, i wyrok NSA z 21 marca 2014 r., I GSK 534/12). Niezastosowanie
się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydawaniu decyzji do oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe.
Natomiast związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania
się mu w pełnym zakresie oraz do konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Opublikowano: LexisNexis 2011). Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się w pierwszej kolejności do oceny, czy organ podporządkował
się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd (por. wyrok NSA
z 21 marca 2014 r., I GSK 534/12). Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi nawet główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2011 r., II OSK 729/10).
Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko: 1) w razie zmiany ustawy, 2) w wypadku zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy, 3) po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie, a także 4) z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego - uchwała składu 7 sędziów wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08 (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] Jan Paweł Tarno, op.cit.).
Zgodnie z powyższym, wobec niestwierdzenia zaistnienia żadnej z przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w poprzednio podjętym
w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z 27 października 2021 r., I SA/Sz 714/21, Sąd obecnie rozpoznający sprawę związany jest ustaleniami zawartymi w tym orzeczeniu.
Jak już wskazano powyżej, wyrokiem z dnia 27 października 2021 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił decyzje organów obu instancji. Sąd w uzasadnieniu orzeczenia nie tylko przesądził kwestię, że w sprawie opłaty
za gospodarowanie odpadami komunalnymi na 2020 r., której dotyczy zaskarżona decyzja, znajduje zastosowanie uchwała nr [...], lecz także wskazał na braki dowodowe w aktach sprawy, jak też wady zaskarżonej decyzji oraz braki w rozważaniach organu I instancji.
Stosownie do powyższego, w zaleceniach Sąd wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające dokładnie stan faktyczny sprawy, w szczególności odniósł się do obowiązującej w 2020 r. deklaracji
i jej treści, w oparciu o którą winien zweryfikować wysokość opłaty uiszczonej
przez Skarżącą 14 października 2020 r. w kwocie [...]zł (za 2020 r.), wskazując
na dowody, na podstawie których dokonano ustaleń faktycznych, co winno znaleźć oparcie w aktach sprawy, a także racje prawne, które legły u podstaw rozstrzygnięcia meritum sprawy, co winno znaleźć wyraz w jego uzasadnieniu.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powyższych uwag i zaleceń,
Sąd orzekający obecnie w sprawie uznał, że organ odwoławczy nie dopuścił
się zarzucanego mu naruszenia art. 153 p.p.s.a.
Z akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, gromadząc w toku tego postępowania kompletny materiał dowodowy. Niewątpliwie w aktach sprawy – zgodnie ze wskazaniami płynącymi z wyroku z 27 października 2021 r. – znajdują się istotne
dla rozpoznania sprawy uchwały (uchwała Nr [...] Rady Gminy z dnia 30 maja 2019 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi
i ustalenia stawki opłaty za pojemnik, uchwała nr [...] Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w S. z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie stwierdzenia nieważności części uchwały Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 30 maja 2019 r. w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki opłaty za pojemnik, uchwały Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 27 października 2016 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości) oraz dowody, na podstawie których organy poczyniły ustalenia co do ilości zużytej wody (wyciąg z rocznej ilości zużycia wody dotyczący nieruchomości położonej w gminie D. przy ul. [...]) oraz stawki wyliczenia opłaty (pismo Z. J. M. w spadku z 15 kwietnia 2021 r. potwierdzające, że z posesji przy ul. [...] w miejscowości D. była świadczona usługa odbioru odpadów komunalnych
i selektywnych w 2020 r.).
Analiza uzasadnień zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu organ I instancji wskazuje także, że odpowiadają one wymogom stawianym przepisami art. 124 O.p. oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., a w szczególności zawierają obszerne odniesienie się do kwestii obowiązującej w 2020 r. deklaracji i jej treści. Organy, przedstawiając ramy historyczne oraz skutki podjęcia uchwały RIO, wyczerpująco wyjaśniły, że w stanie prawnym obowiązującym w 2020 r. obowiązywał wzór deklaracji stanowiący złącznik do uchwały nr [...] oraz dlaczego należało go stosować. Ponadto – wbrew stanowisku skargi – w decyzjach odniesiono się do kwestii opłaty uiszczonej przez Skarżącą w dniu 14 października 2020 r. w kwocie [...]zł
(za 2020 r.).
Organ I instancji wskazał bowiem, że: "W związku z rozstrzygnięciem nadzorczym i uchwałą nr [...] Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w S. w roku 2020 obowiązywały stawki w wysokości 4,80 zł - prowadzona segregacja i 9,00 zł (§1 ust. 1 i 2) - brak segregacji, liczone od ilości zużytej wody (bez jej podziału na wodę bezpowrotnie zużytą). Dlatego też, organ nie może przychylić się do wniosku strony
[przypis Sądu: Skarżąca wnosiła o przyjęcie do określenia wysokości przedmiotowej opłaty za 2020 r. zużycia wody w ilości [...] m3 (bez uwzględnienia wody bezpowrotnie zużytej), a w konsekwencji określenie tej opłaty w kwocie [...]zł] i do określenia wysokości opłaty zobowiązany jest brać pod uwagę całość zużycia wody w gospodarstwie domowym".
Organ odwoławczy, stwierdzając prawidłowość decyzji organu I instancji i utrzymując tę decyzję w mocy, wskazał m.in., że "podmioty zobowiązane do uiszczenia omawianej opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie".
Zauważyć przy tym należy, że w piśmie z dnia 26 kwietnia 2022 r. - zawierającym stanowisko organu I instancji w sprawie złożonego przez Skarżącą odwołania - podano, że w swojej decyzji organ wskazał na dowody, według których określił wysokość obowiązującej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w 2020 r., tj. [...] zł miesięcznie, w łącznej kwocie za rok [...] zł, tym samym dokonana wpłata w dniu
14 października 2020 r. w wysokości [...] zł była nieprawidłowa. Przy czym, aby organ mógł zaksięgować dokonaną przez Skarżącą wpłatę w ww. wysokości musi być podstawa prawna wymagalności takiej opłaty za 2020 r., tj. bądź złożona deklaracja (której nie było), bądź konieczność wydania decyzji określającej wysokość opłaty,
co organ uczynił.
Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi w kwestii naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 O.p., poprzez naruszenie przez organ zasady legalizmu oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
W myśl art. 120 O.p., organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa Zgodnie zaś z art. 121 § 1 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Niewątpliwie z zasad tych wynika obowiązek działania organów państwa w granicach prawa co oznacza, że wszelkie działania organu muszą być legalne i muszą być dokonywane w ramach obowiązujących przepisów czy to rangi konstytucyjnej, ustawowej, czy miejscowej (akty prawa miejscowego). Naruszenia tych zasad Skarżąca upatruje zaś w tym, że organy obu instancji akceptują sytuację, w której Gmina – odnośnie do 2020 r. – oferuje niezgodny
z prawem wzór deklaracji, zmodyfikowany poza procedurą do tego przeznaczoną. Zdaniem Skarżącej, nie można oczekiwać od mieszkańca, że będzie stosował "starą", zmodyfikowaną i niezgodną z prawem deklaracje tylko po to, aby opłaty za gospodarowanie odpadami były uiszczane; skoro nie doszło do wydania nowej, prawidłowej uchwały rady gminy, obecnie zaistniała sytuacja powoduje, że nie jest możliwe złożenie deklaracji za 2020 r.
Sąd powyższego stanowiska Skarżącej nie podziela. Zgadza się natomiast z argumentacją organu odwoławczego, według której w terminie, o którym mowa
w art. 6m ust. 2 ustawy u. u.c.p.g., możliwe było złożenie deklaracji za 2020 r. - na wzorze deklaracji stanowiącym załącznik do uchwały nr [...] Rację ma organ (a co również potwierdza Skarżąca), że uchwała RIO nie stwierdzała nieważności żadnej z regulacji przewidzianych w uchwale nr [...], ale wpływała na te uchwałę o tyle, że w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi
- w części E.1 dotyczącej przypadku poboru wody przy użyciu wodomierzy - możliwe było jedynie uwzględnienie całości zużytej wody z danej nieruchomości, bez rozbijania tej wartości na: średnie miesięczne zużycie wody (ogólna ilość wody pomniejszona o wskazania drugiego wodomierza) i średnie miesięczne zużycie wody bezpowrotnie zużytej (dotyczy wody bezpowrotnie zużytej według wskazań drugiego wodomierza). O okoliczności tej Wójt poinformował mieszkańców Gminy, umieszczając na znajdujących na stronie internetowej Gminy D. drukach deklaracji - adnotację o podjętej przez Kolegium RIO uchwale. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że takie – informacyjne działanie organu samorządowego – nie skutkowało nieuprawniona zmianą treści wzoru deklaracji, a miało jedynie na celu wsparcie mieszkańców przy prawidłowym ustaleniu podstawy obliczenia należnej opłaty za odbiór i zagospodarowanie odpadami komunalnymi.
W konsekwencji Sąd stwierdził, że złożenie deklaracji na 2020 r. – nawet
bez uchwalenia nowego, adekwatnego do ww. sytuacji wzoru – było możliwe.
W deklaracji należało bowiem wykazać całość zużytej wody z danej nieruchomości,
np. wpisując tę wartość w pierwszej rubryce, a w rubryce dotyczącej wody zużytej bezpowrotnie wykazując "0", bądź wykazując ilość zużytej wody w rozbiciu na obie pozycje oraz wskazując do nich tę sama stawkę opłaty (ewentualnie wraz ze stosownym pisemnym przyjętego wyjaśnieniem sposobu rozliczenia).
Zdaniem Sądu, w zaistniałej sytuacji nie było natomiast podstaw do odstąpienia od obowiązku złożenia deklaracji i określania miesięcznej kwoty opłaty jedynie
na podstawie średniego miesięcznego zużycia wody (bez uwzględnienia wody zużytej bezpowrotnie), tak jak chce tego Skarżąca.
Mając powyższe na uwadze, Sąd nie uwzględnił również zarzutu skargi
co do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 6m ust. 2 oraz art. 6o ustawy u.c.p.g.
Jak stanowi art. 6m ust. 1 ustawy u.c.p.g., właściciel nieruchomości
jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację
o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania w danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania w danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja ma przy tym charakter bezterminowy, wykazuje się w niej miesięczną wysokość opłaty, która obowiązuje aż do zaistnienia okoliczności wpływających na jej wysokość (np. zmiany ilości wody z danej nieruchomości zużytej w kolejnych latach). Zgodnie bowiem art. 6m ust. 2 ustawy u.c.p.g., w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, właściciel nieruchomości
jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana.
W myśl zaś art. 6o ust. 1 ustawy u.c.p.g., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody,
a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Tym samym ustawodawca zobowiązuje organ do określenia wysokości opłaty, jeśli właściciel nieruchomości
nie wykonał ciążącego na nim obowiązku samoobliczenia opłaty, a więc gdy nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której zobowiązany był obliczyć należną opłatę, albo też złożył deklarację, ale wyliczona
w niej wysokość opłaty jest nieprawidłowa. Podkreślenia przy tym wymaga, że wydania w tym trybie decyzja zastępuje deklarację, której nie złożono, i to niezależnie od przyczyn, jakie legły u podstaw niewywiązania się przez właściciela nieruchomości z obowiązku złożenia deklaracji.
W sprawie niekwestionowane jest, że z uwagi na przyjęty w Gminie D. sposób obliczania opłaty jako iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości (gdzie przez średnie miesięczne zużycie wody należało rozumieć jako wysokość zużycia wody za okres ostatnich 12 miesięcy liczony na dzień 31 grudnia według wskazań wodomierza podzielony przez 12) oraz stawki opłaty ustalonej przez Radę Gminy D.,
dla nieruchomości zamieszkałych, które były opomiarowane wodomierzem z dniem 1 stycznia każdego roku automatycznie następowała zmiana danych, będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a w tym przypadku średniego życia wody. To pociągało za sobą obowiązek złożenia przez właściciela nieruchomości nowej deklaracji, o której mowa w przepisie art. art. 6m ust. 2 ustawy u.c.p.g.
Jak wykazano powyżej, na Skarżącej jako właścicielce nieruchomości położonej w miejscowości D. przy ul. [...], spoczywał obowiązek złożenia do dnia 10 stycznia 2020 r. deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rok 2020. Skarżąca, mimo faktycznej możliwości, z obowiązku tego
się nie wywiązała. To z kolei implikowało konieczność wszczęcia wobec niej postępowania podatkowego, celem określenia wysokości tej opłaty, co organ I instancji uczynił wydając postanowienie z 12 kwietnia 2021 r.
W toku prowadzonego postępowania prawidłowo ustalono całkowitą ilość zużytej wody z posesji Skarżącej (rocznie: [...] m3, średnio miesięcznie: [...] m3) a przy obliczaniu wysokości opłaty przyjęto właściwą stawkę tej opłaty (stawka za odpady segregowane: 4,80 zł). W konsekwencji prawidłowo, na podstawie i w granicach przewidzianych przepisami prawa, określono Skarżącej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na 2020 r. w kwocie [...]zł miesięcznie,
w łącznej kwocie za rok [...] zł.
Podsumowując, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.
Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).