I SA/Sz 80/24

I SA/Sz 80/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-05-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Anna Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Bolesław Stachura
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 138 § 1, art. 7, art. 9. art. 10, art. 75 § 1, art. 77 1, art. 79a, art. 81, art. 107 § 3, art. 11, art. 80,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 931
art. 42 ust. 1 pkt 2, art. 106e ,
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] maja 2024 r. sprawy ze skargi F. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy finansowej producentowi rolnemu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...] z siedzibą w N. z dnia [...] r. nr [...] II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz strony skarżącej F. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji
Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Zaskarżoną decyzją z 30 listopada 2023 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...]
z siedzibą w N. z 2 sierpnia 2023 r., nr [...],
którą F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej" Spółka", "Skarżąca") po rozpoznaniu wniosku z 30 czerwca 2023 r. o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki lub kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy, przyznano kwotę [...]zł, stanowiącą równowartość [...] euro i odmówiono przyznania pomocy finansowej w pozostałej części objętej wnioskiem.
Decyzja organu II instancji została podjęta na podstawie art. 138 § 1 ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r.,
poz. 775 ze zm. – dalej: "k.p.a."), w związku z § 13zt ust. 1-5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów
realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
(Dz. U. z 2015 r., poz. 187 ze zm. – dalej: "rozporządzenie", w następującym
stanie sprawy.
W dniu 30 czerwca 2023 r. Spółka złożyła do organu I instancji wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który poniósł dodatkowe
koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki lub kukurydzy
spowodowanej agresja Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy. Do wniosku dołączyła fakturę VAT nr [...] z 28 lutego 2023 r. za sprzedaż pszenicy
oraz dokument - wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru za sprzedaż kukurydzy:
z 23 stycznia 2023 r., nr [...]; z 24 stycznia 2023 r.,
nr [...]; z 25 stycznia 2023 r., nr [...];
z 26 stycznia 2023 r., nr [...]; z 16 lutego 2023 r.,
nr [...]; z 16 lutego 2023 r. nr [...] W dniach
5 lipca 2023 r. i 10 lipca 2023 r. Spółka złożyła zmianę do ww. wniosku.
Organ I instancji wydał 2 sierpnia 2023 r. decyzję przyznającą pomoc finansową na podstawie przyjętej do naliczenia faktury VAT nr [...]
z 28 lutego 2023 r. za sprzedaż pszenicy. W sprawie nie uwzględniono natomiast dokumentów - wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru, w której jako stronę kupującą wskazano V. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (adres siedziby ul. [...], [...]; nr VAT DE[...] Niemcy) i w tym zakresie organ I instancji odmówił przyznania pomocy finansowej.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że dokumenty (6 sztuk) nie mogły zostać uznane za dokumenty spełniające definicję faktury. Zdaniem organu I instancji warunkiem takiego uznania, było umieszczenie w nich informacji, z których wynika byłoby, że dany towar został rzeczywiście dostarczony do innego państwa członkowskiego UE, ponieważ WDT jest uregulowane w art. 13 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. , poz. 931 – dalej: "u.p.t.u."). Zatem WDT ma miejsce jedynie wtedy,
gdy towar został sprzedany i przetransportowany do innego kraju niż ten, gdzie prowadzi działalność i posiada siedzibę podmiot sprzedający. Organ I instancji zwrócił uwagę,
że w dołączonych przez Spółkę dokumentach WDT wskazano stawkę VAT 0%, natomiast dowodami potwierdzającymi WDT, warunkującymi zastosowanie 0% stawkę VAT,
są dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 u.p.t.u. Dodatkowo na dostarczonych dokumentach wskazano jako kupującego V. sp. z o.o. Organ I instancji podał, że nie odnalazł takiego podmiotu ani na portalu niemieckiego rejestru spółek,
ani niemieckiego rejestru spółek. Natomiast w KRS ustalono wpis takiego podmiotu
z NIP [...].
Spółka w piśmie z 9 sierpnia 2023 r. zamieściła odwołanie od decyzji organu I instancji. Do pisma załączyła faktury z tłumaczeniem oraz dokumenty potwierdzające WDT (niezaakceptowane wcześniej dokumenty WDT – uwaga Sądu).
Pismem z 13 września 2023 r., doręczonym Spółce 14 września 2023 r.,
organ II instancji wezwał Spółkę do złożenia faktur dokumentujących sprzedaż pszenicy, gryki lub kukurydzy, objętych wnioskiem z 30 czerwca 2023 r.
W piśmie z 20 września 2023 r. Spółka wyjaśniła, że wszystkie dokumenty stanowiące podstawę faktyczną do merytorycznego rozpoznania wniosku zostały złożone przez stronę pierwotnie z wnioskiem, a następnie wraz ze wszystkimi załącznikami i dokumentami źródłowymi, przekazane za odwołaniem.
Organ II instancji, po rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz po zapoznaniu się ze stanowiskiem Spółki zawartym w odwołaniu stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a organ I instancji nie naruszył przepisów procesowych i materialnych. Uzasadniając swoje stanowisko, przywołał brzmienie
§ 13zt ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, akcentując wynikający z ww. ust. 2 pkt 1 warunek przyznania dofinansowania, polegający na dołączeniu do wniosku kopii faktur VAT lub ich duplikatów potwierdzających sprzedaż pszenicy, gryki lub kukurydzy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 14 kwietnia 2023 r.
W ocenie organu II instancji, Spółka nie spełniła tego warunku. Odnosząc się zaś do wniosku Spółki o uwzględnienie dokumentów - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów", organ II instancji wyjaśnił, że w świetle obowiązujących przepisów nie można zgodzić się na uwzględnienie tych dokumentów i przyznać na ich podstawie pomocy, ponieważ z rozporządzenia jasno wynika, że do wniosku dołącza się kopie faktur VAT lub ich duplikaty potwierdzające sprzedaż pszenicy, gryki lub kukurydzy, których spółka w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie dostarczyła.
Organ II instancji nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania w kwestii naruszenia przepisów postępowania. Wskazując na treść art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 1199 – dalej: "ustawa o ARiMR"), stanowiącego o wyłączeniu zastosowania w przedmiotowym postępowaniu art. 7, art. 9. art. 10, art. 75 § 1, art. 77 1, art. 79a oraz art. 81 k.p.a., organ stwierdził, że w sprawie nie można mówić o naruszeniu art. 7, art. 9 czy art. 77 k.p.a. Jako niezasadne ocenił także zarzuty naruszenia
art. 6, art. 8 i art. 80 k.p.a.
Pismem z 4 stycznia 2024 r. Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję organu II instancji, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, względnie o uchylenie skarżonej decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:
I. Przepisów prawa proceduralnego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 10a ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy o ARiMR poprzez uznanie za nieprawidłowe, w sposób sprzeczny z materiałem dowodowym, że załączone do wniosku o przyznanie płatności dokumenty są nieprawidłowe w odniesieniu
do adresu kupującego - V. sp. z o.o. (posiadającego adres siedziby w tym samym budynku). Spółka wyjaśniała w odwołaniu, że na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych V. sp z o.o. zarejestrowana jest również w innym kraju członkowskim i z tej przyczyny w tego rodzaju transakcjach posługuje się numerem NIP z prefiksem DE. Organ do tych wyjaśnień i zarzutów w ogóle się nie odniósł. Świadczy to o istotnym naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, a także braku wnikliwej analizy sprawy przez organ;
2) art. 81a k.p.a. w zw. z art. 10a ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy o ARiMR poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony wątpliwości organu co do stanu faktycznego, a związanych z przebiegiem transakcji oraz danymi nabywcy towaru, podczas gdy wątpliwości dały się usunąć w drodze wezwania skarżącej do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów;
3) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 10a ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy o ARiMR poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji niezawierającego precyzyjnego wyjaśnienia podstawy prawnej oraz okoliczności faktycznych i nieodniesienie się merytorycznie do wszystkich zarzutów spółki, w szczególności opisanego przebiegu transakcji;
4) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 10a ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy o ARiMR poprzez istotne naruszenie przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności poprzez bezkrytyczną akceptację ustaleń organu I instancji i wadliwości jego procedowania. Tymczasem organ odwoławczy jest obowiązany ponownie rozpoznać i orzec w sprawie rozstrzygniętej decyzją organu I instancji, a zatem nie może on się ograniczyć jedynie do kontroli organu I instancji, co uczynił w niniejszej sprawie ograniczając się wyłącznie do kontroli
decyzji pierwszoinstancyjnej w sposób "dokumentowy", nie podejmując żadnych
działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego i weryfikacji błędnych ustaleń organu I instancji;
5) art. 6 oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10a ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy o ARiMR poprzez wyjście przez organ poza obszar swojej kompetencji i dokonanie prawnopodatkowej oceny transakcji w oparciu o niekompletny stan faktyczny. Elementem formalnym wniosku o płatność jest załączenie faktur, a nie faktur wraz ze wszystkimi dokumentami towarzyszącymi. Organ nie podjął próby wyjaśnienia przebiegu transakcji, a skupił się
na zasadności i warunkach zastosowania 0% stawki podatku VAT, do badania
czego uprawniony jest wyłącznie organ podatkowy. Dodatkowo, organ odwoławczy w ślad za organem I instancji nie [koniec tekstu – uwaga Sądu].
II. Prawa materialnego:
1) § 13zt ust. 1 pkt 3a, ust. 2, ust. 5 rozporządzenia oraz art. 106e ust. 1 pkt 1-15
oraz art. 24 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do wadliwego uznania, że dokumenty przedłożone przez spółkę nazwane "Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów" zawierające wszystkie elementy formalne faktury, nie stanowią jednak faktury w rozumieniu powołanego przepisu, co skutkowało odmową przyznania pomocy pomimo załączenia do wniosku faktur potwierdzających sprzedaż towarów kwalifikowanych do przyznania pomocy;
2) art. 106e ust. 1 pkt 1-15 oraz art. 24 u.p.t.u. poprzez nieuprawnione uznanie, że załączone do wniosku dokumenty nazwane "Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów" zawierające wszystkie elementy formalne faktury wymienione w u.p.t.u.,
nie stanowią jednak faktury w rozumieniu § 13zt rozporządzenia.
W uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie swojego stanowiska, co do tego, że załączone przez nią do wniosku faktury WDT zawierają wszystkie formalne elementy faktury wskazane w art. 106e ust. 1 pkt 1-15
w zw. z art. 24 u.p.t.u., stąd całkowicie wadliwe jest stwierdzenie, że samo nazwanie dokumentu "Wewnątrzwspólnotową dostawą towarów" zamiast "Fakturą" wyklucza dokument z możliwości przyznania wsparcia w ramach wnioskowanego programu pomocowego.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – dalej: "p.p.s.a." Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odmiennej oceny przez Skarżącą i organ przesłanek udzielenia jej pomocy finansowej producentowi rolnemu, który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki lub kukurydzy spowodowanej agresja Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy.
Zdaniem organu przedłożenie przez Skarżącą zamiast faktur dokumentów wspólnotowej dostawy towarów nie może być uznane za wypełnienie wymogów rozporządzenia, natomiast w ocenie Skarżącej dokumenty jakie przedłożyła spełniały cel rozporządzenia i potwierdzały w taki sam sposób jak faktury dokonanie dostawy kukurydzy.
Zakreślając ramy prawne należy przywołać przepisy rozporządzenia regulujące udzielanie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki lub kukurydzy spowodowanej agresja Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy.
Stosownie do § 13zt ust. 1 rozporządzenia, w 2023 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu:
1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472;
3) który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki lub kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy; 3a) który dokonał sprzedaży pszenicy, gryki lub kukurydzy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 14 kwietnia 2023 r. 4) który złożył wniosek o przyznanie płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w 2022 r.
Zgodnie z § 13zt ust. 2 rozporządzenia pomoc, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana: 1) na wniosek producenta rolnego złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym na jej stronie internetowej; 2) w wysokości ustalonej zgodnie z ust. 6 i 7.
W myśl § 13zt ust. 3 i 4 rozporządzenia z 2015 r., wniosek, o którym mowa
w ust. 2 pkt 1, składa się raz do dnia 30 czerwca 2023 r. Wniosek, o którym mowa
w ust. 2 pkt 1, zawiera: 1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, o której mowa w ust. 1; 2) numer identyfikacyjny producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, o której mowa w ust. 1, nadany w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;
3) numer identyfikacyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (numer PESEL) lub numer identyfikacji podatkowej (NIP) producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, o której mowa w ust. 1, a w przypadku osób fizycznych nieposiadających numeru PESEL - numer paszportu albo innego dokumentu stwierdzającego tożsamość; 4) oświadczenie producenta rolnego ubiegającego się o pomoc, o której mowa w ust. 1, że: a) poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki lub kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy, b) dokonał sprzedaży pszenicy, gryki lub kukurydzy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 14 kwietnia 2023 r.
Przepis § 13zt ust. 5 rozporządzenia z 2015 r. stanowi, że do wniosku,
o którym mowa w ust. 2 pkt 1, dołącza się kopie faktur VAT lub ich duplikaty potwierdzające sprzedaż pszenicy, gryki lub kukurydzy podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 14 kwietnia 2023 r.
Zgodnie z przepisem § 13zt ust. 6 rozporządzenia z 2015 r. wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć iloczynu stawki pomocy i powierzchni upraw pszenicy, gryki lub kukurydzy: 1) do której producent rolny otrzymał płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2022 r., pomniejszonej o powierzchnię upraw pszenicy lub gryki, do której przyznano pomoc, o której mowa w§ 13zw ust. 1, oraz o powierzchnię upraw kukurydzy, do której przyznano pomoc na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia
21 kwietnia 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem środka wsparcia w sytuacjach nadzwyczajnych dla sektorów zbóż i nasion oleistych (Dz. U. poz. 762 i 928);
2) stanowiącej iloraz liczby ton pszenicy, liczby ton gryki lub liczby ton kukurydzy wynikającej z dokumentów, o których mowa w ust. 5, i liczby: a) 5,5 - w przypadku pszenicy, b) 7 - w przypadku kukurydzy, c) 1,6 - w przypadku gryki.
Z akt administracyjnych postępowania wynika, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie pomocy 30 czerwca 2023 r., czyli w terminie wymaganym przez przepisy rozporządzenia. Składając wniosek Skarżąca oświadczyła, że podniosła dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy, gryki lub kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy oraz że dokonała sprzedaży pszenicy, gryki lub kukurydzy w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r. podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą. Do wniosku Skarżąca dołączyła dokumenty wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów - WDT potwierdzających ww. sprzedaż.
Odmawiając przyznania pomocy finansowej organ I instancji przede wszystkim wskazał, że zgodnie z § 13zt ust. 5 rozporządzenia do wniosku dołącza się kopie faktur, zdaniem tego organu załączonych dokumentów WDT nie można uznać za faktury,
organ ten także zwrócił uwagę na nieprawidłowe jego zdaniem zastosowanie stawki 0%
oraz na fakt, że zbywca i nabywca towaru mają siedziby pod tym samym adresem.
W odwołaniu Spółka podniosła, że przedłożone przez nią dokumenty pod względem treści zawierają to samo co wymagane przez organ faktury i są dowodem dokonania dostawy. Odniosła się także do argumentacji dotyczącej zastosowania nieprawidłowej stawki podatku od towarów i usług, podnosząc, że w tym zakresie organ przekroczył swoje kompetencje oraz wyjaśniła że budynek, w którym ona oraz nabywca towaru mają swoje siedziby jest budynkiem biurowym i wskazała, że nabywca posługiwał się niemieckim numerem identyfikacji podatkowej VAT. Do odwołania Skarżąca załączyła tłumaczenia dokonane przez tłumacza przysięgłego dokumentów WDT, dokumenty rozliczeniowe wystawione przez nabywcę oraz dokumenty przewozowe – CMR.
Organ II instancji natomiast swoją argumentację oparł na tym, że Skarżąca nie dołączyła do wniosku faktur pomimo kierowania do niej wezwań w tym zakresie.
Lektura treści decyzji organu II instancji prowadzi zatem do wniosku, że organ ten ani nie przedstawił w uzasadnieniu decyzji wszystkich zgromadzonych dowodów w sprawie, ani nie dokonał ich oceny. Organ ten nie odniósł się, także do argumentacji podniesionej w odwołaniu, co skutkuje wnioskiem, że nie rozpoznał odwołania.
Z treści decyzji organu II instancji nie wynika także, czy i w jaki sposób organ ten ocenił zgromadzony materiał dowodowy w sprawie. Wskazać należy, że o ile organ II instancji nie ma prawa poprzestać na kontroli orzeczenia i nie ma prawa ograniczyć
się do zbadania zasadności odwołania (przedmiotem postępowania dla niego jest bowiem dana sprawa, a nie środek zaskarżenia), to nie może on jednak zarzutów strony pominąć milczeniem. Dwuinstancyjność oznacza bowiem, że organ II instancji
ma obowiązek odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym art. 107 § 3 k.p.a. wymaga od organu wyższego stopnia odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, które faktycznie mogą mieć wpływ na ocenę sprawy. Uzasadnienie decyzji wydanej na skutek odwołania przez organ II instancji winno przekonywać, że realizując obowiązek powtórnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy wzięto pod uwagę argumentację wyrażoną w odwołaniu. Zasada przekonywania wyrażona w art. 11 k.p.a. nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem twierdzenia strony. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (por. wyrok WSA w Poznaniu z 25 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Po 585/23).
Sąd podkreśla, że z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, czy i w jaki sposób organ II instancji ocenił zgromadzony, w szczególności załączone do odwołania dokumenty, materiał dowodowy w sprawie i jakie wywiódł z niego wnioski.
Wskazać w tym miejscu należy, że postępowanie przed organami Agencji uregulowane jest w art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR, stosownie do którego, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a.,
z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81. Zasadniczo zatem w postępowaniu organy Agencji nie stosują tych przepisów k.p.a., które nakładają
na nie obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W postępowaniach tych inicjatywa dowodowa pozostawiona jest co do zasady stronie. Zastosowanie jednak w pełni znajduje przepis art. 80 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Nadto, przepis art. 10a ust. 1a ww. ustawy o ARiMR stanowi, że w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Rozpoznając sprawę organ II instancji pominął treść odwołania oraz dokumenty złożone w sprawie przez skarżącą. Tymczasem z art. 80 k.p.a. wynika, że - na podstawie całokształtu materiału dowodowego - organ ocenia, czy udowodniona została konkretna okoliczność. W rozpoznawanej sprawie zatem organ powinien był ocenić wszystkie zgromadzone w sprawie dokumenty i wyjaśnienia strony, następnie przedstawić
je w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia i umieścić tam dokonaną ocenę,
czy skarżąca spełniła przesłanki rozporządzenia kwalifikujące ją do przyznania wnioskowanej pomocy.
W tym miejscu wskazać należy, że lektura przepisu § 13zt ust. 5 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że dołączenie faktur lub ich duplikatów ma potwierdzić sprzedaż wymienionych w tym przepisie zbóż dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż lub prowadzoną produkcją zwierzęcą.
Zdaniem Sądu istotne jest tu powiązanie przez normodawcę użytych w przepisie słów: "faktura lub duplikat" z potwierdzeniem sprzedaży. Faktura bowiem jest dokumentem potwierdzającym dokonanie dostawy (sprzedaży), taką samą funkcję pełni dokument wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, który potwierdza dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru.
Przepis art. 42 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. stanowi o tym, że warunkiem zastosowania przez podatnika podatku od towarów i usług stawki 0% jest posiadanie przez niego w swojej dokumentacji dowodów, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. O tyle zatem o ile w przypadku dokonywania sprzedaży/dostawy w kraju wystawiany jest dla celów podatku od towarów i usług dokument w postaci faktury zawierający elementy o jakich mowa w art. 106e u.p.t.u., o tyle w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ze względu na możliwość zastosowania stawki 0%, sprzedawca powinien legitymować się dokumentem potwierdzającym wywiezienie towaru będącego przedmiotem dostawy dokonywanej wewnątrzwspólnotowo i dostarczenie go na terytorium innego państwa członkowskiego. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarówno dokument w postaci faktury jak dokumenty o jakich mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. potwierdzają dokonanie dostawy/sprzedaży towaru.
Dodatkowo wskazać należy, że z powodów wskazanych powyżej decyzja organu II instancji nie spełnia wymogów jakie stawia decyzji administracyjnej art. 107 § 3 k.p.a. Stosownie do tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów,
na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji w zakresie odmowy udzielenia wnioskowanej pomocy finansowej. Przy czym stosując przepis art. 135 p.p.s.a. sąd uznał, że jest to niezbędne do końcowego załatwiania sprawy oraz podyktowane ekonomiką procesową.
Ponowienie rozpoznając sprawę organ oceni całokształt materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy ze szczególnym uwzględnieniem dokumentów załączonych do odwołania oraz weźmie pod uwagę przedstawioną powyżej wykładnię
§ 13zt ust. 5 rozporządzenia. Przeprowadzona przez organ ocena znajdzie odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji, tj. z zachowaniem wymogów jakie stawia art. 107 §§ 1 i 3 k.p.a.
O kosztach postępowania, na które składają się uiszczony wpis od skargi ([...] zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa ([...] zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł), sąd orzekł w pkt. II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935).
Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).