I SA/SZ 744/24

I SA/Sz 744/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Bolesław Stachura
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Wiesława Achrymowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatki inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1905
art. 4 ust. 1 pkt 3, pkt 4, art. 23 ust. 1 pkt 1, art. 25 ust. 1 pkt 1, pkt 4, art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 4 ust. 1, art. 25 ust. 1, art. 36 ust. 1, art. 36 ust. 7 , art. 40 ust. 1, art. 40 ust. 2 ,
Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiaganych przez osoby fizyczne (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 111
art. 120 i art. 122, art. 180 § 1 ,  art. 181, art. 187 § 1, art. 191 , art. 210 § 4 ,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 marca 2025 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2024 r. nr 3201-IOD1[1].632.2.2024.19 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na rok 2021 oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. (organ) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. (organ I instancji) z 6 maja 2024 r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji organu I instancji z 10 grudnia 2021 r. ustalającej J. K. (podatniczka) wysokość stawki karty podatkowej na 2021 r.
W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że na mocy decyzji organu I instancji z 10 grudnia 2021 r. podatniczka uzyskała prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej (PIT-16) z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług w zakresie mechaniki maszyn.
Według ustaleń organu, w przypadku transakcji podatniczki z W. K. doszło do naruszenia przesłanek, uprawniających podatniczkę do stosowania formy opodatkowania w postaci karty podatkowej.
Organ motywował, że zgodnie z dwiema fakturami z 16 i 21 grudnia 2021 r. podatniczka sprzedała W. K. towary kupione od L. sp. z o.o. sp. k. (spółka L). Następnie W. K. sprzedała te towary swojemu kontrahentowi w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, która obejmowała w przeważającej części sprzedaż hurtową niewyspecjalizowaną.
W. K. oświadczyła, że towary te powstały na jej indywidualne zamówienie. Jednak, według organu, w rzeczywistości podatniczka ich nie wyprodukowała, tylko zamówiła od spółki L zgodnie z parametrami określonymi przez W. K. i sprzedała W. K. w tej samej ilości za wyższą cenę.
Wobec tego organ przyjął, że po pierwsze podatniczka sprzedała towary W. K., których nie wytworzyła. Po drugie zaś W. K. sprzedała towary nabyte od podatniczki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży hurtowej niewyspecjalizowanej.
Organ odnotował, że zgodnie z wymienionymi fakturami podatniczka nabyła od spółki L: [...]
Podatniczka tłumaczyła, że produkty te poddała obróbce (wykonano docinanie i otworowanie oraz tzw. fasolki zgodnie ze specyfikacją zamawiającej). Nie potrzebowała do tego materiałów.
W. K. stwierdziła, że wszystkie opisane w fakturach wyroby powstały na jej indywidualne zamówienie, ale nie wiedziała, czy były to gotowe produkty, czy modernizowane w jakiś sposób. Myślała, że wykonała je podatniczka. Nie były to standardowe towary, gdyż musiały pasować do jej planowanej zabudowy oraz różniły się od gotowych produktów, bo były robione pod jej wymiary. Argumentowała, że towary nabyte od podatniczki "w pierwszym zamyśle miały pozostać, ale ostatecznie towar został sprzedany w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą". Nie informowała o tym podatniczki. "Pierwotne przeznaczenie zamówionych towarów miało posłużyć do uzbrojenia urządzenia pokazowego mojej firmy, gdy to nie doszło do skutku towar już po zakupie został rozsprzedany."
W ocenie organu, twierdzenia W. K. są niewiarygodne. Zwrócił uwagę, że w treści faktur zakupów i sprzedaży widnieją takie same pozycje (produkty o identycznej nazwie, parametrach i w tych samych ilościach). Czas między datami zakupu i datami sprzedaży to odpowiednio 2 dni, 1 dzień. Zatem podatniczka nie wytworzyła omawianych towarów, ale sprzedała produkty kupione od spółki L. Organ zaznaczył, że w bardzo krótkim czasie obróbce miała zostać poddana znaczna liczba produktów ([...]).
Następnie organ ocenił, że złożone w toku postępowania odwoławczego 3 rysunki techniczne, które miały obrazować proces wytwórczy materiałów kupionych od spółki L na indywidualne zamówienie W. K., nic nie wnoszą do sprawy. Wynika z nich, że obróbce poddane zostały:
- płyty o grubości 15 mm: 2 szt. o wymiarach 1500x4000,1 szt. o wymiarach 1000x3000;
- płyty o grubości 10 mm: 6 szt. o wymiarach 1500x4000, 2 szt. o wymiarach 1000x3000;
- mata PU.
Natomiast z tych rysunków nie wynika, aby odnosiły się one do transakcji podatniczki z W. K.. Brak jest na nich jakichkolwiek oznaczeń, że dotyczą tego właśnie zamówienia. Dodatkowo płyty wymienione w treści faktury nie są zgodne z tymi ujętymi na rysunkach (inne rozmiary, inna ilość). Jeden z rysunków zawiera opis "mata PU", a dwa z nich "płyty". Jednocześnie podatniczka stwierdziła, że "na zdjęciach, które Państwu przesłałam, są sita poliuretanowe a nie płyty".
W dalszej kolejności organ motywował, że według faktur podatniczka sprzedała 3 rodzaje sit o wymiarach: 30x300x1000 oczko 8x8 wewnętrzne (48 sztuk), 30x300x1000 oczko 4x20 wewnętrzne (25 sztuk) oraz 30x180x1000 oczko 4x20 zewnętrzne (6 sztuk). Z kolei do akt podatniczka złożyła (poza rysunkami płyt) tylko jeden rysunek, na którym widnieje mata PU z oznaczeniem "10x725x630 1,5x20". Tak więc nawet przy założeniu, że rysunek ten odnosi się do transakcji sprzedaży sit na rzecz W. K., to nie wynika z niego, którego rodzaju sit miałby dotyczyć.
Podatniczka stwierdziła, że jedynie skrobaki czołowe były otworowane, ale nie dysponowała żadnymi dowodami na tę okoliczność. Potwierdziła brak dokumentacji, bo wszelkie rozmowy i ustalenia odbywały się drogą telefoniczną. Wyjaśniła, że nie był wykonywany projekt techniczny, ponieważ chodziło o proste prace.
Ponadto organ podkreślił, że W. K. bezspornie sprzedała towary nabyte od podatniczki. Organ zaznaczył, że zgodnie CEIDG W. K. prowadzi działalność gospodarczą (w przeważającej części) w zakresie sprzedaży hurtowej niewyspecjalizowanej (PKD [...]), a także działalności agentów zajmujących się sprzedażą towarów różnego rodzaju (PKD [...]) oraz sprzedaży hurtowej maszyn wykorzystywanych w górnictwie, budownictwie, inżynierii lądowej i wodnej (PKD [...]). W. K. nie prowadzi innej działalności gospodarczej, w ramach której mogłaby wykorzystać towary zakupione od podatniczki. W konsekwencji oznacza to, że podatniczka miała świadomość przedmiotu działalności gospodarczej W. K. (wyłącznie sprzedaż).
W tym stanie sprawy organ przyjął, że podatniczka utraciła prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej. W ramach działalności usługowej w zakresie mechaniki maszyn dopuszczalne jest wytwarzanie wyrobów: 1) z materiału kontrahenta, 2) z materiałów własnych na indywidualne zamówienie z zastrzeżeniem, że wyroby te nie mogą być przeznaczone do dalszej odprzedaży lub nie służą zamawiającemu do celów wytwórczych lub usługowych jako surowce, materiały, półfabrykaty, elementy, części.
W podstawie prawnej zaprezentowanego stanowiska organ powołał się na art. 4 ust. 1 pkt 3, pkt 4, art. 23 ust. 1 pkt 1, art. 25 ust. 1 pkt 1, pkt 4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U.2020.1905 ze zm., Dz.U.2021.1993 ze zm. w brzmieniu dla rozpatrywanego roku podatkowego - u.z.p.d.) oraz na załączniki nr 3, nr 4 do tej ustawy podatkowej. Zaznaczył przy tym, że podatniczka nie zastosowała się do obowiązku z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a u.z.p.d. i nie zawiadomiła organu I instancji o okolicznościach, powodujących utratę prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej.
Podatniczka złożyła skargę na powyższą decyzję organu.
Zarzuciła naruszenie:
- art. 25 ust. 1 pkt 2, ust. 3 u.z.p.d., załącznika nr 3 do u.z.p.d. przez uznanie, że naruszyła warunki opodatkowania w formie karty podatkowej;
- art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b, ust. 7 u.z.p.d. w wyniku stwierdzenia, że nie zawiadomiła organu podatkowego o zmianach, mających wpływ na rozliczenie w formie karty podatkowej, skoro takie zdarzenia nie zaistniały;
- art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d., polegające na zastosowaniu tego przepisu;
- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 - O.p.) ze względu na: - niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; - dowolną ocenę materiału dowodowego; - uwzględnienie jedynie dowodów, przemawiających na niekorzyść podatniczki; - zaniechanie oględzin miejsca, w którym podatniczka prowadzi działalność gospodarczą; - pominięcie realiów rynkowych oraz możliwości rozwijania działalności gospodarczej.
W następstwie formułowanych zarzutów podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu wraz z decyzją organu I instancji z 6 maja 2024 r., umorzenie postępowania podatkowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu zarzutów i wniosków zawartych w skardze podatniczka wykazywała, że dokonała sprzedaży towarów na indywidualne zamówienie W. K.. Nie były to gotowe produkty zamówione w spółce L.
"Przedmiotowy towar faktycznie został nabyty przez Skarżącą, celem późniejszej sprzedaży dla pani W. K., jednakże Strona dokonała na nim istotnych prac zgodnie z indywidualnym zamówieniem kontrahentki. Wykonano na nim prace wynikające z zamówienia, tj. otworowanie - w zależności od grubości materiału wejściowego i wymaganego czasu na realizację zlecenia może obywać się poprzez wiercenie otworów na wiertarce stołowej lub promieniowej z użyciem odpowiedniego do zadanej średnicy wiertła, lub poprzez użycie wykrojnika lub szablonu wybijakowego z użyciem prasy hydraulicznej, lub prasy mimośrodowej."
Podatniczka podkreśliła, że posiada odpowiedni park maszynowy i wiedzę w omawianym zakresie i opisała na czym polega tzw. fasolkowanie otworów, docinanie arkuszy w celu uzyskania pożądanych kształtów, fazowanie. Organy nie dokonały oględzin hali produkcyjnej wraz z jej wyposażeniem. Do wykonania zamówienia W. K. nie potrzebowała żadnych materiałów, produktów, półproduktów, surowców, które miałyby zostać użyte w tym procesie. Wykorzystała w tym celu wyłącznie swoje maszyny i narzędzia oraz własną pracę. Cały proces od zamówienia do realizacji produktu trwał około miesiąca. Samo wykonanie zamówienia z uwagi na jego nieskomplikowany charakter odbyło się w hali produkcyjnej. Zakres wykonanych prac nie wymagał długiego procesu produkcyjnego. Były to powtarzalne czynności poprzedzone szczegółowymi uzgodnieniami z W. K.. Z uwagi na charakter prac nie wystąpiła potrzeba sporządzenia specjalistycznej dokumentacji technicznej. Zamawiający przy odbiorze produktów nie zgłaszał uwag co do ich wykonania. Produkty wykonane zostały zgodnie z ustaleniami i sporządzoną dokumentacją.
Według podatniczki, opisanie w fakturach tych samych pozycji wynikało wyłącznie z faktu, że dokonała dostawy towarów o tożsamych nazwach własnych. Wyprodukowany przez nią towar nie posiadał odrębnej "nazwy własnej" w porównaniu z towarami nabytymi od spółki L. Nie tworzyła "sztucznych nazw" produktów wykonanych na zamówienie. Natomiast posłużyła się w tym przypadku nazwami handlowym zakupionych towarów.
Chociaż W. K. przyznała, że sprzedała towary nabyte od podatniczki, to jednak w pierwszym zamyśle miały one służyć jej firmie. W. K. nie poinformowała podatniczki o sprzedaży. Podatniczka otrzymała zapewnienie, że towar będzie wykorzystywany przez kontrahenta na jego własne potrzeby. Gdyby podatniczka wiedziała o tym, że W. K. sprzeda towary, odstąpiłaby od transakcji ze względu na świadomość przesłanek rozliczania się na zasadach karty podatkowej. Zamówienie dotyczyło towarów, które według zapewnień kontrahenta, miały stanowić elementy składowe maszyn i urządzeń ekspozycyjnych.
Poza tym podatniczka nie miała instrumentów, pozwalających weryfikować zamiary kontrahenta. Działała na podstawie oświadczenia kontrahenta, w zaufaniu do niego, a więc w dobrej wierze.
W podsumowaniu podatniczka zaznaczyła, że wszelkie niejasności lub wątpliwości dotyczące oceny stanu faktycznego nie mogły być rozstrzygane na jej niekorzyść.
Tylko wtedy można zarzucić podatnikowi niedopełnienie jego obowiązku, gdy treść tego obowiązku jest w pełni zrozumiała, a podatnik ma realne możliwości wywiązania się z obowiązku wynikającego z przepisu prawa (por. wyrok sygn. III SA 964/87, OSP 1990/5-6/251).
Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga podatniczki nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja organu jest zgodna z prawem.
Spór podatniczki z organem koncentrował się na przesłankach rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2021 r. przy zastosowanie szczególnej formy w postaci karty podatkowej.
Zdaniem organu, podatniczka nie wytworzyła towarów sprzedanych W. K.. Dodatkowo W. K sprzedała towary nabyte od podatniczki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Te okoliczności w następstwie pozbawiły podatniczkę prawa do rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych według karty podatkowej za wymieniony rok podatkowy.
Wobec tak zarysowanego sporu podatniczki z organem należy przypomnieć, że stosownie do art. 4 ust. 1 u.z.p.d. użyte w ustawie określenia oznaczają:
- działalność usługowa - pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem są czynności zaliczone do usług zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) z zastrzeżeniem pkt 2 i 3 (pkt 1);
- działalność usługowa w zakresie handlu - sprzedaż, w stanie nieprzetworzonym, nabytych uprzednio produktów (wyrobów) i towarów, w tym również takich, które zostały przez sprzedawcę zapakowane lub rozważone do mniejszych opakowań albo rozlane do butelek, puszek lub mniejszych pojemników (pkt 3);
- działalność wytwórcza - działalność, w wyniku której powstają nowe wyroby, w tym również sprzedaż wyrobów własnej produkcji, prowadzoną przez podatnika (pkt 4);
- towary - towary handlowe, surowce i materiały podstawowe, z tym że:
a) towarami handlowymi są towary (wyroby) zakupione w celu dalszej odprzedaży, w stanie nieprzetworzonym,
b) surowcami i materiałami podstawowymi są materiały, które w procesie produkcji lub przy świadczeniu usług stają się główną substancją gotowego wyrobu; do materiałów podstawowych zalicza się również materiały stanowiące część składową (montażową) wyrobu lub ściśle z wyrobem złączone, z tym że za surowce i materiały podstawowe nie uważa się paliw i olejów zużywanych w transporcie (pkt 5).
Zgodnie z art. 25 ust. 1 u.z.p.d. podatnicy prowadzący działalność, o której mowa w art. 23, podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej, jeżeli:
1) złożą wniosek o zastosowanie opodatkowania w tej formie;
2) we wniosku, o którym mowa w pkt 1, zgłoszą prowadzenie działalności wymienionej w jednej z 12 części tabeli;
3) przy prowadzeniu działalności nie korzystają z usług osób niezatrudnionych przez siebie na podstawie umowy o pracę oraz z usług innych przedsiębiorstw i zakładów, chyba że chodzi o usługi specjalistyczne;
4) nie prowadzą, poza jednym z rodzajów działalności wymienionej w art. 23, innej pozarolniczej działalności gospodarczej (pozostałe punkty zostały pominięte ze względu na to, że nie miały odniesienia do okoliczności analizowanej sprawy).
W myśl art. 25 ust. 3 u.z.p.d. za usługi specjalistyczne w rozumieniu ust. 1 pkt 3 uważa się czynności i prace wchodzące w inny niż zgłoszony zakres działalności, niezbędne do całkowitego wykonania wyrobu lub świadczonej usługi, w tym również czynności i prace towarzyszące, o których mowa w załączniku nr 4.
Według art. 36 ust. 1 u.z.p.d. podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego:
1) o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które:
a) powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej,
b) mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a w szczególności o zmianach: w stanie zatrudnienia, miejsca prowadzenia działalności, rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, liczby stanowisk na parkingu oraz liczby i rodzaju urządzeń przy prowadzeniu usług rozrywkowych, liczby godzin przeznaczonych na wykonywanie wolnego zawodu w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego oraz wolnego zawodu w zakresie usług weterynaryjnych, liczby sprzedawanych posiłków domowych, liczby godzin sprawowania opieki domowej nad dziećmi i osobami chorymi, liczby godzin przeznaczonych na udzielanie lekcji;
2) o likwidacji prowadzonej działalności.
Jak stanowi zaś art. 36 ust. 7 u.z.p.d., o zmianach, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, podatnik jest obowiązany zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego, składając informację o zmianach we wniosku o zastosowanie karty podatkowej lub likwidacji prowadzonej działalności, według ustalonego wzoru, najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmiany. Jeżeli zawiadomienie dotyczy zatrudnienia osoby, o której mowa w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d, należy w nim również podać szczegółowy zakres czynności, które osoba ta ma wykonywać. Podatnik może złożyć informację o zmianach we wniosku o zastosowanie karty podatkowej lub likwidacji prowadzonej działalności na podstawie przepisów ustawy o CEIDG.
W dalszej kolejności wymaga odnotowania art. 40 ust. 1 u.z.p.d., który mówi o tym, że w przypadku, gdy podatnik:
1) poda we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej bądź ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej w kwocie niższej od należnej, lub
2) (uchylony)
3) nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym, lub
4) w rachunku lub fakturze stwierdzających sprzedaż wyrobu, towaru lub wykonanie usługi poda dane istotnie niezgodne ze stanem faktycznym
- naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1.
W art. 40 ust. 2 u.z.p.d. ustawodawca przyjął, że w przypadkach określonych w ust. 1:
1) podatnicy są obowiązani płacić podatek dochodowy na ogólnych zasadach za cały rok podatkowy;
2) obowiązek założenia właściwych ksiąg powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym została doręczona decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej.
Jak wynika z decyzji organu I instancji z 10 grudnia 2021 r., podatniczka uzyskała prawo do stosowania karty podatkowej na rok podatkowy 2021 r. w odniesieniu do następującej kategorii działalności: "Działalność usługowa - Usługi w zakresie mechaniki maszyn, stawka bazowa: [...] zł, numer z tabeli :11".
W załączniku nr 3 do u.z.p.d. część I pkt 3, odnoszącym się do działalności usługowej oraz wytwórczo-usługowej, ustawodawca przyjął rozwiązanie, że przy prowadzeniu działalności wymienionej w tej części tabeli dopuszczalne jest - poza usługami, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy - wytwarzanie:
1) przedmiotów (wyrobów) z materiału powierzonego przez zamawiającego,
2) przedmiotów (wyrobów) na indywidualne zamówienie z materiałów własnych wykonawcy, w tym także połączone z czynnościami ich instalowania, uwzględniające indywidualne cechy przedmiotów (wyrobów) lub życzenia zamawiającego
- jeżeli przedmioty (wyroby) te nie są przeznaczone przez zamawiającego do dalszej odprzedaży lub nie służą zamawiającemu do celów wytwórczych lub usługowych jako surowce, materiały, półfabrykaty, elementy, części.
Z kolei w załączniku nr 4 do u.z.p.d. poz. 11 usługi w zakresie mechaniki maszyn zostały zdefiniowane jako: wyrób, naprawa, konserwacja, montaż i demontaż maszyn i urządzeń mechanicznych przemysłowych, hydraulicznych i gospodarstwa domowego oraz pomp. Wyrób części zamiennych do maszyn. Obróbka ręczna i maszynowa części maszyn. Regulacja nowych, naprawianych i konserwowanych maszyn, urządzeń oraz kontrola ich sprawnego działania. Projektowanie wytwarzanych maszyn i urządzeń mechanicznych i hydraulicznych. Inne prace i czynności towarzyszące, niezbędne do całkowitego wykonania i wykończenia wyrobu lub świadczonej usługi.
Z perspektywy przytoczonego wyżej stanu prawnego, sąd ocenia, że analizowane postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób wystarczający dla stanowczego wyjaśnienia i trafnego rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Trzeba odnotować, że zgodnie z art. 120 i art. 122 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania podatkowego podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Powyższe zasady postępowania podatkowego wyznaczają kierunek wykładni dalszych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego.
W myśl art. 180 § 1 O.p. jako dowód organ podatkowy zobowiązany jest dopuścić wszystko, co może przyczynić się do ustalenia prawdy obiektywnej, a nie jest sprzeczne z prawem.
Otwarty katalog dowodów zawiera art. 181 O.p., który stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
Z kolei według art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Następnie art. 191 O.p. mówi o tym, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.
Natomiast stosownie do art. 210 § 4 O.p. w uzasadnieniu decyzji organ ma obowiązek jasno, spójnie i wyczerpująco wyjaśnić, w jakim zakresie i z jakich powodów pozyskane dowody mają przymiot wiarygodności, jakie okoliczności faktyczne wynikają z wiarygodnego materiału dowodowego, dlaczego organ nie dał wiary pozostałym dowodom, w jaki sposób, a w szczególności przy przyjęciu jakiej wykładni organ zastosował przepisy materialnego prawa podatkowego.
Zgodnie z przytoczonymi wyżej ustawowymi standardami organ wyprowadził ustalenia faktyczne z kompletnego materiału dowodowego. Jego zawartość pozwoliła organowi na obiektywną rekonstrukcję zdarzeń w zakresie istotnym dla przesądzenia, czy rzeczywiście podatniczka przy spornych transakcjach z W. K. działała w ramach usług, obejmujących mechanikę maszyn w rozumieniu załącznika nr 4 do u.z.p.d. poz. 11 bądź wytwarzała przedmioty (wyroby) na zasadach określonych w załączniku nr 3 część I pkt 3 do tej ustawy podatkowej.
Adekwatnie do treści całokształtu zgromadzonych dowodów, a następnie logiki i doświadczenia życiowego organ wykazał, że w przypadku zakwestionowanych transakcji podatniczka nie wykonywała żadnych czynności, które ustawodawca wymienił w załączniku nr 4 do u.z.p.d. poz. 11, wyznaczając w ten sposób zakres usług odnoszących się do mechaniki maszyn. Trzeba zauważyć, że ani podatniczka, ani W. K. nie dysponowały żadnymi dowodami na okoliczność jakiegokolwiek związku między konkretną maszyną, urządzeniem mechanicznym przemysłowym, hydraulicznym, gospodarstwa domowego, czy ich częściami a towarami zakupionymi od spółki L ([...]
Prawidłowo również organ stwierdził, że podatniczka nie wykonała czynności, stanowiących wytwarzanie w ujęciu załącznika nr 3 część I pkt 3 do u.z.p.d. Rysunki do który nawiązała podatniczka - z punktu widzenia logiki i doświadczenia życiowego - nie stanowiły wiarygodnego dowodu, że doszło do wytworzenia przedmiotów (wyrobów) na indywidualne zamówienie. Obrazują one różnorodne kształty, ale nie wynika z nich konkretny związek z jakimkolwiek indywidualnym zamówieniem określonego przedmiotu (wyrobu), o określonych parametrach, funkcjach, ze strony W. K..
Trzeba również zwrócić uwagę na logiczną sprzeczność między wywodzonym przez podatniczkę wytworzeniem przedmiotów (wyrobów) na indywidualne zamówienie, a następnie ich wprowadzeniem na rynek handlowy przez W. K.. Jedno wyklucza drugie. Istota indywidualnego zamówienia polega na tym, że jego wykonanie ma na celu zaspokojenie indywidualnych potrzeb zamawiającego. Tymczasem W. K. towary nabyte od podatniczki potraktowała jako towary handlowe, a to wprost oznacza, że towary te nie nosiły żadnych zindywidualizowanych cech z punktu widzenia potrzeb W. K.; że opisywane przez podatniczkę docinanie, otworowanie i "fasolkowanie" nie było równoznaczne z wytwarzaniem przedmiotów (wyrobów) na indywidualne zamówienie.
Argumenty podatniczki nawiązujące do działania w dobrej wierze nie mają prawnego znaczenia. Po pierwsze przytoczone unormowania u.z.p.d. nie ustanawiają takiej przesłanki, na którą podatniczka mogłaby się skutecznie powołać. Po drugie, racjonalnie rzecz oceniając, nie można zaakceptować twierdzenia podatniczki, że nie znała rzeczywistego charakteru działalności gospodarczej W. K.. W tym kontekście warto zwrócić uwagę, że podatniczka miała w swoim przekonaniu realizować indywidualne zamierzenie W. K., którego nie potrafiła skonkretyzować ani podatniczka, ani W. K..
W podsumowaniu sąd ocenia, że organ trafnie zakwestionował podatniczce prawo do rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za rozpatrywany rok podatkowy na zasadach karty podatkowej. Uczynił to zgodnie z obiektywnie zrekonstruowanym stanem faktycznym rozstrzyganej sprawy przy zastosowaniu adekwatnego stanu prawnego - art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.
Odmienne stanowisko podatniczki wynika wyłącznie z subiektywnej oceny zebranych dowodów i subiektywnego odczytywania przesłanek rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych w ustawowym reżimie karty podatkowej.
Z powodów omówionych wyżej sąd oddalił niezasadną skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm.).