I SA/Sz 739/08

I SA/Sz 739/08 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2009-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Kazimiera Sobocińska /przewodniczący/
Kazimierz Maczewski /sprawozdawca/
Marzena Kowalewska
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek rolny
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
art. 21 ust. 1,  art. 7d pkt 1, art. 22 ust. 2, art. 20 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Dz.U. 1984 nr 52 poz 268
art. 1
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi B. E. P. Spółki z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2008 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] znak: [...] w sprawie określenia "B E P" Spółka z o.o. z siedzibą w G. wysokości zobowiązania w podatku rolnym za 2008 r. w kwocie [...] zł.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 4 lutego 2008 r. Spółka złożyła w organie podatkowym deklarację na podatek rolny, wykazując w niej grunty o klasie RIVa (0,4778 ha) i klasie IVb (0,5601 ha). Organ podatkowy na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków ustalił z kolei, że zgłoszona do opodatkowania działka rolna o łącznej powierzchni 1,0379 ha posiada grunty o klasie: R IIIa (0,4778 ha) i R IIIb (0,5601 ha). W związku z powyższym organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie i dnia 26 września 2008 r. wydał decyzję, określając zobowiązanie pieniężne podatnika w kwocie [...] zł, w której za podstawę opodatkowania przyjął dane wynikające z ewidencji gruntów. Wysokość zobowiązania organ określił uwzględniając stawki podatku wskazane w uchwale Rady Miejskiej w L. Nr XII/100/2007 z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie obniżenia ceny 1q żyta przyjmowanej jako podstawę do obliczenia podatku rolnego na 2008 r. oraz zarządzenia poboru w drodze inkasa (Dz. Urz. Województwa Nr 8, poz. 184), tj. 97,50 zł za 1 ha przeliczeniowy od gruntów klasy R IIIa i klasy R IIIb.
Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie, nie zgadzając się z przyjętą przez organ klasyfikacją gruntów. Według Spółki, organ podatkowy nie dysponuje żadnymi dowodami, które wskazywałyby na to, że sporne grunty posiadają klasyfikację R IIIa i R IIIb. Spółka uznała, że klasa tych gruntów uległa pogorszeniu, gdyż działka przez okres 10 lat nie była wykorzystywana do jakiejkolwiek produkcji rolnej, co uzasadniało też wykazanie jej w deklaracji jako gruntów klasy R IVa i R IVb. Spółka nie zgodziła się z wysokością ustalonego przez organ podatku i uznała, iż w sprawie koniecznym było przeprowadzenie ekspertyzy przez organ podatkowy.
Dokonując na podstawie art. 233 ustawy - Ordynacja podatkowa prawnej i merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odwołanie nie jest zasadne. Kolegium wskazało, że zgodnie z przepisem art. 1 i 4 ustawy z dnia15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Zgodnie zaś z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.) podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe.
Zdaniem Kolegium, z akt sprawy (wypisów z rejestru gruntów) wynika, że Spółka jest właścicielem gruntów sklasyfikowanych w ewidencji jako R IIIa i R IIIb. Ponieważ dane z wypisu powołanej ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania w tej ewidencji zmian, znaczenie dla wymiaru podatku rolnego mogła mieć wyłącznie klasyfikacja wynikająca z ewidencji gruntów.
Na decyzję Kolegium Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której podniosła, że nie zgadza się z zapisami ewidencyjnymi odnośnie klasyfikacji gruntów, gdyż dane te są przestarzałe. Według Spółki, Urząd Miejski w L. powinien w ciągu ostatnich 5 lat zaktualizować ewidencję gruntów i budynków, aby dane te odzwierciedlały stan rzeczywisty. Pomimo próśb Spółki, Urząd nie przedstawił jednak żadnych dowodów, ani też nie udzielił informacji co do aktualności danych. W skardze Spółka, podobnie jak w odwołaniu, wskazała na okoliczności nie użytkowania gruntów przez okres 10 lat, co miało według niej, znaczący wpływ na obowiązek zastosowania niższej klasyfikacji gruntów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego odpowiada prawu.
W przedmiotowej sprawie istota sporu dotyczyła wysokości określonego przez organy podatkowe podatku rolnego na 2008 r. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że spółka "B E P" jest właścicielem działki o numerze [...] (nr księgi wieczystej KW [...]), położonej w L., której łączna powierzchnia wynosi [...] ha. Według ewidencji gruntów i budynków działka ta figuruje jako działka rolna o symbolu użytku rolnego R IIIa i R IIIb. Spółka podnosi, iż klasyfikacja ta jest nieprawidłowa, nieaktualna, gdyż działka ta nie była wykorzystywana do produkcji rolnej przez okres 10 ostatnich lat, a zatem w ocenie Spółki, prawidłowe jest jej stanowisko, że są to grunty o klasyfikacji R IVa i R IVb.
Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że w rozpoznawanej sprawie podstawą wymiaru podatków lokalnych są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.).
Zasady i podstawy ustalenia zobowiązania w podatku rolnym określone zostały w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969, ze zm.).
Bez wątpienia podatek rolny związany jest z posiadaniem gruntów sklasyfikowanych i uwidocznionych w ewidencji gruntów. Stosownie bowiem do art. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Treść sformułowanych w skardze zarzutów dotyczących konieczności zmiany klasyfikacji gruntów będących przedmiotem zobowiązania w podatku rolnym wskazuje, że skarżąca Spółka zgłasza wątpliwości do prawidłowości w zapisach ewidencji gruntów. Spółka wywodzi, iż dane są nieaktualne, a organ ustalający wymiar podatku winien wyjaśnić wnikliwie rozbieżności i doprowadzić do ich usunięcia. Ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w rozpoznawanej sprawie dokonano zaś zgodnie z tą klasyfikacją, co zostało uwidocznione w decyzji będącej przedmiotem skargi.
Sąd nie podzielił stanowiska prezentowanego przez skarżącą Spółkę.
Dla potrzeb podatku rolnego, jak wskazano wyżej, podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60, ze zm.), a zatem stanowią dowód
tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest zatem urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych
w postępowaniach administracyjnych (w tym podatkowych) i w przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Oznacza to, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu i jego klasyfikacji.
W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo uznały, że powoływanie się przez skarżącą Spółkę na to, że posiadany grunt w rzeczywistości ma inną klasyfikację, gdyż przez okres ostatnich 10 lat nie był użytkowany, nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku rolnego. Ustawa o podatku rolnym nie wiąże bowiem obowiązku w tym podatku z osiąganiem korzyści z posiadanego gospodarstwa, faktem gospodarowania na nim lub nie. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca.
Zdaniem skarżącej Spółki, organ podatkowy - Burmistrz - wiedząc o kwestionowaniu tych zapisów przez Spółkę, winien przed wydaniem decyzji podatkowej zweryfikować zawarte w tej ewidencji błędy. Z takim stanowiskiem skarżącej Spółki także nie można się zgodzić, albowiem przepisy prawa nie dają w tym zakresie żadnych uprawnień organom podatkowym.
Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy, zgodnie z art. 7d pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, do zadań starosty. Zgodnie zaś z § 46 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu, na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 powołanego rozporządzenia. Z przepisu tego wynika wprost, że starosta ma ograniczony katalog możliwości dokonywania zmian w ewidencji z urzędu. Aktualizacja danych z urzędu może dotyczyć tylko zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak, § 46 ust. 2 rozporządzenia wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną.
Ponadto należy stwierdzić, że ewidencję gruntów i budynków oraz klasyfikację gleboznawczą gruntów prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Do ich zadań związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności. Organ podatkowy nie jest zatem podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji, ani też nie jest uprawniony do zmiany tych danych z urzędu, nie może również weryfikować poprawności dokonanej klasyfikacji gruntów. To podatnik jest uprawniony do wszczęcia procedury zmiany danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym, co wprost wynika z zapisów art. 22 ust. 2 w związku z art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W myśl tego przepisu właściciel gruntu lub budynku obowiązany jest bowiem zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. W rozpoznawanej sprawie Spółka z wnioskiem takim nie wystąpiła do właściwego organu, ani też po wszczęciu postępowania nie zgłosiła odpowiednich wniosków dowodowych.
Przytoczone stanowisko zostało potwierdzone jednoznacznie w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 747/93). W wyroku WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 348/04, skład orzekający stwierdził, że skoro podatnik kwestionuje dane z ewidencji gruntów, to powinien wszcząć procedurę w celu ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Organ podatkowy nie może zatem zmienić danych z ewidencji, ani wszcząć procedury zmiany w ewidencji, czy też ustalić wysokości zobowiązania podatkowego z pominięciem tych danych.
W tej sytuacji, za prawidłowe należy uznać stanowisko organów podatkowych obu instancji, iż do czasu ewentualnej zmiany sposobu zakwalifikowania posiadanych przez Spółkę gruntów, organ podatkowy orzekając o wysokości przedmiotowego podatku zobowiązany był uwzględnić dotychczasowy zapis w ewidencji gruntów, a mianowicie że Spółka jest posiadaczem gruntów rolnych o klasyfikacji R IIIa i R IIIb.
Na dzień wydania zaskarżonej decyzji treść tych danych nie została we właściwym trybie prawomocnie zakwestionowana, a zatem działania podjęte przez organy orzekające były prawidłowe, dlatego nie można zgodzić się z zarzutami skargi skierowanymi przeciwko zaskarżonej decyzji.
Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić zatem, że w omówionym zakresie decyzje obu instancji nie naruszają prawa. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane aktualne zapisy w ewidencji gruntów uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej wielkości podatku. W sprawie brak jest podstaw do czynienia zarzutu organom podatkowym, iż we własnym zakresie nie doprowadziły do zmian w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z żądaniem Strony. W ustalonym stanie faktycznym organy podatkowe nie miały podstaw do podjęcia z urzędu działań zmierzających do dokonania takich zmian, co zostało wyjaśnione powyżej.
W ocenie Sądu do ustalenia zobowiązania przyjęto właściwą powierzchnię gruntu i klasyfikację gleby, a także uwzględniono obowiązujące prawo miejscowe, tj. uchwałę Rady Miejskiej Nr XII/100/2007 z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie obniżenia ceny 1q żyta przyjmowanej jako podstawę do obliczenia podatku rolnego na 2008 r. oraz zarządzenia poboru w drodze inkasa (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego Nr 8, poz. 184).
W ustalonym stanie faktycznym i przy zastosowaniu przepisów prawa powołanych w zaskarżonej decyzji skarga nie zawierała uzasadnionych podstaw.
Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) oddalił skargę.