I SA/SZ 692/23

I SA/Sz 692/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Bolesław Stachura
Elżbieta Dziel
Marzena Kowalewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji i umorzono postępowanie administracyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 70 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15zzr ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 190, art. 145 par. 1 pkt 1 lit a) i c), art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 marca 2024 r. sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 26 stycznia 2022 r. nr SKO.414.2779.2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2016-2019 oraz umorzenia postępowania w tym podatku za 2020 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Koszalina z dnia 12 października 2021 r. nr Fn-II-9.3120.1.14.2020 w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2016 i umarza postępowanie administracyjne w tym zakresie; II. oddala skargę w pozostałej części; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie na rzecz skarżącej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją 26 stycznia 2022 r. o nr SKO.414.2779.2021, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania A. S. Sp. z o.o. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 12 października 2021 r. o nr Fn-II-9.3120.1.14.2020 w sprawie:
1. określenia A. S. sp. z o.o. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 rok w kwocie [...]zł,
2. określenia A. S. sp. z o.o. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 rok w kwocie [...]zł,
3. określenia A. S. sp. z o.o. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie [...]zł,
4. określenia A. S. sp. z o.o. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 rok w kwocie [...]zł,
5. umorzenia postępowania wobec A. S. sp. z o.o. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w toku czynności organ pierwszej instancji ustalił, że A. S. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (przedtem: A.1 Spółka z o.o.) jest posiadaczem obiektów budowlanych w postaci nośników reklamowych, zlokalizowanych na terenie K..
Wobec braku deklaracji na podatek od nieruchomości organ podatkowy zobowiązał podatnika do złożenia deklaracji albo wyjaśnień na okoliczność posiadania tych nośników. Wobec braku odpowiedzi na ww. wezwania organ podatkowy, postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2020 r., wszczął postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2015-2020.
26 listopada 2020 r. została wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2015 - 2020, która na skutek wniesionego odwołania została uchylona decyzją SKO w K. z 15 marca 2021 r., a w części dotyczącej 2015 roku postępowanie zostało umorzone z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Jednocześnie sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu w zakresie lat 2016-2020.
Wobec powyższego organ podatkowy zgromadził dodatkowy materiał dowodowy w postaci: porozumienia z dnia 31 grudnia 2019 r. do umowy leasingu z dnia 10 grudnia 2014 r. zawartego pomiędzy "A.1" sp. z o.o. a A.2 S.A. wraz z wyciągiem zawierającym wskazane nośniki reklamowe, na podstawie którego własność wskazanych nośników reklamowych została przeniesiona na A.2 S.A. z dniem 31 grudnia 2019 r., wyjaśnień podatnika zawartych w piśmie z 9 sierpnia 2021 r. na okoliczność sprzeczności pomiędzy informacją o zbyciu nośników reklamowych w grudniu 2019 r., a danymi wynikającymi z ewidencji środków trwałych przedłożonej wraz z pismem z dnia 16 października 2020 r., z których wynika, że przedłożona kartoteka środków trwałych jest kartoteką A.2 SA, wyjaśnień podatnika zawartych w piśmie z dnia 14 września 2021 r. (data wpływu: 17 września 2021 r.), z których wynika, że A.2 S.A. (leasingobiorca) nie skorzystał z prawa wcześniejszego wykupu nośników reklamowych zlokalizowanych w K., tj. przed 31 grudnia 2019 r.
Organ podatkowy I instancji wskazał, że z przedłożonej przez podatnika dokumentacji wynika, że w latach 2016 - 2019 A. S. sp. z o.o. była właścicielem 3 wolno stojących nośników reklamowych zlokalizowanych na terenie Gminy Miasta K.: obiekt nr 1. przy [...], (dz. nr [...], obr.[...]), obiekt nr 2. przy ul. [...]/[...], (dz. nr [...], obr. [...]), obiekt nr 3. przy ul. [...]/[...] (dz. nr [...], obr. [...]):
- obiekt nr 1, zgodnie z decyzją administracyjną z 30 czerwca 1995 r. zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę, stanowi wolnostojącą konstrukcję reklamową o wymiarach ekranu 5 x 2,5 m,
- obiekt nr 2, zgodnie z decyzją administracyjną z 20 czerwca 1995 r. zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę, stanowi wolnostojącą konstrukcję reklamową o wymiarach ekranu 5 x 2,5 m,
- obiekt nr 3, zgodnie ze zgłoszeniem wykonania robót budowlanych z 4 grudnia 2008 r., stanowi wolnostojący nośnik reklamowy dwutablicowy o wymiarach ekranu 6,38 x 3,38 m wyniesiony ponad teren na wysokość max 8,98 m.
Na podstawie tych projektów budowlanych ustalono, że obiekt nr 1 i obiekt nr 2 wykonane zostały według Projektu budowlanego "Typowa reklama wolnostojąca dwutablicowa 6,32 x 3,32 m podświetlana od wewnątrz", a obiekt nr 3 wykonany został według Projektu budowlanego powtarzalnego "Wolnostojącego nośnika reklamowego dwutablicowego - V45°". Obiekty nr 1 i nr 2 stanowiące wolnostojące tablice reklamowe zbudowane są z dwóch części: tablicy oraz słupa wsporczego. Słup jest przytwierdzony "zakotwiony" do fundamentu monolitycznego (wykonanego z betonu zagłębionego w ziemi) 12 nagwintowanymi prętami o średnicy 48 mm (wewnątrz słupa znajduje się rura do doprowadzenia przewodów zasilających tablicę w energię elektryczną). Przyjęto stopę fundamentową wylewaną z betonu, zbrojoną dołem o głębokości posadowienia 2,00 m. Kotwy zespawane są na stałe w jeden element kotwiący osadzany w fundamencie (śruby kotwiące zabetonowano w fundamencie). Natomiast obiekt nr 3 stanowiący wolno stojący nośnik reklamowy z dwiema tablicami usytuowanymi względem siebie pod kątem 45 stopni składa się z podstawy fundamentowej zwanej "balastem", posadowionej na gruncie konstrukcji nośnej w postaci stalowego słupa i ekranu tablicy reklamowej.
Organ następnie dokonał analizy tak ustalonego stanu faktycznego w kontekście przepisów art. 2 ust 1 pkt 1 i pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170, dalej: "u.p.o.l."), a także przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej: "P.b."), przyjmując w efekcie, że wszystkie 3 nośniki reklamowe to konstrukcje znacznych rozmiarów (tablice: 5 x 2,5 m i 6,38 x 3,38 m; maks. wyniesienie ponad teren obiektu nr 3: 8,98 m), które ze względów bezpieczeństwa zostały trwale związane z gruntem poprzez zakotwienie słupa wsporczego do fundamentu betonowego zagłębionego w ziemi lub usytuowanego bezpośrednio na gruncie, co daje gwarancję oparcia czynnikom atmosferycznym i przedmiotowe tablice reklamowe należy uznać za trwale związane z gruntem, zarówno w odniesieniu do prawa podatkowego, jak i prawa budowlanego. Strona zaś jest osobą prawną będącą właścicielem tych obiektów budowlanych, a więc ma status podatnika w zakresie ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości w latach 2016-2019. Wartość budowli stanowiącą podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości organ ustalił na podstawie dokumentu będącego załącznikiem nr 1 do złożonego przez Spółkę pisma z dnia 16 października 2020 r., zawierającego wyciąg z ewidencji środków trwałych za lata 2015 - 2020, przedstawiający wartości początkowe wolno stojących tablic reklamowych na terenie K., ustalonych na dzień 1 stycznia każdego roku podatkowego - stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Do określenia zobowiązania podatkowego dla ww. budowli związanych z działalnością gospodarczą (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) organ zastosował stawkę stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - 2% ich ustalonej wartości, określając podatek od nieruchomości na każdy rok od 2016 do 2019 na kwotę [...]zł, z uwagi na zbycie -umorzył postępowanie za 2020 r.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając dokonane ustalenia faktyczne i ich ocenę, odnośnie do biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w kontekście zobowiązania za 2016 r. organ odwoławczy wskazał na przepis art. 15zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej: "ustawa COVID-19).
W skardze skarżąca Spółka zarzuca:
1) naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj.:
a) art. 191 w zw. art. 187 § 1 w zw. art. 122 O.p. w zw. art. 121 § 1 O.p., poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w tym zakresie, że tablica reklamowa znajdująca się w K., przy ul. [...], jest trwale związana z gruntem, podczas gdy z treści jej projektu budowlanego wynika wprost, że jest ona obiektem tymczasowym i nietrwale związanym z gruntem, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Organ podatkowy II instancji uznał w konsekwencji tego naruszenia, że wskazana tablica reklamowa jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku;
b) art. 191 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p., poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w tym zakresie, że tablice reklamowe znajdujące się w K., przy ul. [...] oraz ul. [...], są trwale związane z gruntem, podczas gdy ustalenie to nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w treści projektu budowlanego tych tablic reklamowych, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Organ podatkowy II instancji uznał w konsekwencji tego naruszenia, że wskazane tablice reklamowe są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku;
c) art. 180 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 122 O.p., poprzez ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w sposób niepełny i niewyczerpujący, polegające na niepowołaniu biegłego w celu uzyskania opinii w przedmiocie właściwości techniczno-użytkowych tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszej sprawy oraz ich trwałości związania z gruntem, podczas gdy informacje zawarte w treści projektów budowlanych tych tablic reklamowych stanowią informacje o charakterze specjalistycznym, które wymagają oceny osoby dysponującej wiadomościami specjalnymi z zakresu budownictwa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Organ podatkowy II instancji uznał w konsekwencji tego naruszenia, że przedmiotowe tablice reklamowe są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku;
d) ewentualnie, jeżeli zarzuty podniesione w części II, pkt 1, lit. a-c petitum niniejszego pisma nie zostaną uwzględnione przez Sąd, zaskarżonej decyzji zarzucam naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 191 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p., poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący oraz pominięcie dowodu w postaci treści wyciągu z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w związku z czym Organ podatkowy II instancji dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie, że Skarżąca jest właścicielem wszystkich tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania, podczas gdy analiza zgromadzonego materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku, że Skarżąca nie jest właścicielem ani posiadaczem samoistnym tablicy reklamowej znajdującej się w K., przy ul. [...], które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Organ podatkowy II instancji uznał w konsekwencji tego naruszenia, że Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości w stosunku do tej tablicy reklamowej;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że termin "przepisy prawa administracyjnego" w art. 15zzr ust. 1 pkt 3 Ustawy o COVID-19 obejmuje swoim zakresem również przepisy prawa podatkowego, w konsekwencji czego Organ podatkowy II instancji błędnie uznał, że bieg terminu przedawnienia (ewentualnego) zobowiązania podatkowego Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2016 r. kończy się w dniu 12 marca 2022 r., podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że termin "przepisy prawa administracyjnego" w art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 nie obejmuje swoim zakresem przepisów prawa podatkowego, więc termin przedawnienia (ewentualnego) zobowiązania podatkowego Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2016 r. kończy się w dniu 31 grudnia 2021r., a zatem w chwili doręczenia Spółce zaskarżonej decyzji przedmiotowe zobowiązanie podatkowe było już przedawnione;
b) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b., poprzez błędną wykładnię terminu "trwale związane z gruntem" polegającą na uznaniu, że przez trwałość związania z gruntem należy rozumieć posadowienie obiektu budowlanego na gruncie w sposób zapewniający stabilność oraz odporność na czynniki atmosferyczne, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego terminu powinna polegać na uznaniu, że przez trwałość związania z gruntem należy rozumieć posadowienie obiektu budowlanego na gruncie na tyle trwale, że nie można go odłączyć od gruntu bez uszkodzenia jego konstrukcji;
c) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i błędne uznanie, że tablice reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolnostojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe, zaś Skarżąca jest zobowiązania do zapłaty tego podatku za lata 2016 - 2019 ze względu na posiadanie statusu właściciela tych tablic reklamowych, podczas gdy przywołane przepisy nie powinny znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie;
d) ewentualnie, jeżeli zarzuty podniesione w części II, pkt 2, lit. a-c petitum niniejszego pisma nie zostaną uwzględnione przez Sąd, zaskarżonej decyzji zarzucam naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i błędne uznanie, że Skarżąca jest zobowiązania do zapłaty podatku od nieruchomości za lata 2016 - 2019 w stosunku do tablicy reklamowej znajdującej się w K., przy ul. [...], podczas gdy Skarżąca nie posiada statusu podatnika od nieruchomości w stosunku do tej tablicy reklamowej.
Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od Organu podatkowego II instancji na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W wyroku z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 228/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznając skargę skarżącej Spółki na ww decyzje, oddalając skargę przyjął, iż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2016 r., z uwagi na treść art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19. W ocenie Sądu I instancji bieg terminów w prawie podatkowym, w tym terminów przedawnienia, ulegał zawieszeniu na okres od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. W związku z czym, w dniu wydania (26 stycznia 2022 r.) i doręczenia (1 lutego 2022 r.) stronie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za lata 2016 -2019, zobowiązanie za 2016 r. nie uległo jeszcze przedawnieniu. Ponadto rozpoznając spór dotyczący kwestii opodatkowania ww. tablic reklamowych, a w szczególności, po pierwsze kwestii trwałego związania ich z gruntem w rozumieniu P.b., a w konsekwencji uznania za budowle w rozumieniu u.p.o.l., będące przedmiotem podatku od nieruchomości, po drugie, kwestii prawidłowego oznaczenia podmiotu opodatkowania, w związku z podnoszoną przez Skarżącą zasadą superficies solo cedit, po trzecie, postulowanego przez Skarżącą naruszenia przez organy przepisów postępowania podatkowego, przede wszystkim przez brak szczegółowej analizy każdej z tablic i rezygnację z powołania biegłego, w sprawie rację Sąd I instancji przyznał organom.
Dokonując oceny stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem uznał, że stan faktyczny został ustalony przez te organy z zachowaniem reguł procedury administracyjnej a sprawa została prawidłowo, zgodnie z dyspozycją art. 127 O.p., zbadana przez organ odwoławczy, który ponownie rozważył wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia aspekty sprawy.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2023 r. sygn. akt III FSK 1363/22 uchylił ww wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Powołując uchwałę z dnia 27 marca 2023 r., sygn. I FPS 2/22, NSA stwierdził, że art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych i uchylając zaskarżony wyrok WSA, nakazał ustalić czy w sprawie zaszły inne okoliczności wpływające na bieg terminu przedawnienia zobowiązania za rok 2016. NSA wskazał, że jeżeli nie wystąpiły zdarzenia powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia, zobowiązanie podatkowe za 2016 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2021 r. Zatem decyzja ostateczna z dnia 26 stycznia 2022 r., doręczona spółce 1 lutego 2022 r., w części dotyczącej zobowiązania podatkowego za 2016 r. dotyczyłaby już zobowiązania, które wygasło z tego względu, że uległo przedawnieniu.
Natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej zarówno naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego NSA uznał za niezasadne w tym co do: po pierwsze, prawidłowości zastosowanej przez organy podatkowe wykładni pojęcia "trwałego związania z gruntem", wynikającego z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. (Spółka utrzymywała, że sporne tablice reklamowe nie spełniają warunku trwałego związania z gruntem i powinny zostać uznane za obiekty tymczasowe i z tego względu nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle), po wtóre, kwestii prawidłowego oznaczenia podmiotu opodatkowania, w związku z podnoszoną przez Skarżącą zasadą superficies solo cedit i po trzecie braku szczegółowej analizy każdej z tablic i rezygnacji z powołania biegłego w sprawie.
W piśmie procesowym z 8 lutego 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze informując, że w sprawie dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2016 nie nastąpiły inne okoliczności, które prowadziłyby do zawieszenia czy przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2016, wniosło o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 26 stycznia 2022 r. o nr SKO.414.2779.2021 i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z 12 października 2021 r. o nr Fn-II-9.3120.1.14.2020 w sprawie określenia A. S. sp. z o.o. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 rok w kwocie [...]zł i umorzenie postępowania administracyjnego w tym zakresie. Powołując ocenę prawną NSA, w pozostałym zakresie organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy uznał, co następuje:
Skarga zasługuje w części na uwzględnienie.
Dla porządku należy przypomnieć, że niniejsza sprawa jest rozpoznawana w następstwie uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny opisanym wyżej wyrokiem z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1363/22 orzeczenia Sądu pierwszej instancji z 23 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Sz 228/22 i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku NSA. Mimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, określone kwestie sporne uważać trzeba bowiem za ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1448/13).
W konsekwencji przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji zobligowany jest uwzględnić wskazania wyrażone w wyroku NSA z 31 czerwca 2023r., sygn. akt III FSK 1363/22.
W pierwszej kolejności NSA przesądził, że – zarzucane naruszenie przepisów prawa procesowego jak i materialnego jest niezasadne.
Odnosząc się do kwestii trwałego związania tablic reklamowych z gruntem, NSA wskazał, że w orzecznictwie przyjęto, że cecha trwałego związania z gruntem odnosi się do kwestii techniczno-użytkowych i sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym zaś czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie jest z nim trwale związane, nie decyduje jedynie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, lecz całość ustaleń organu dotyczących tego, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Nie można przy tym abstrahować od konkretnej konstrukcji danego urządzenia, jego wielkości i przeznaczenia, które determinują rodzaj związania z gruntem. Natomiast to, że nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przeniesione w inne miejsce, nie wyklucza tego, że jest on trwale związany z gruntem. Żaden bowiem z przepisów prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany.
Przez "trwałe związanie z gruntem", w kontekście art. 3 pkt 3 P.b., należy rozumieć takie połączenie danej budowli z gruntem o charakterze techniczno-użytkowym, które uwzględnia, z jednej strony, określony typ tablic reklamowych (ze względu na podłoże, do którego są one przymocowywane), a z drugiej strony, bierze pod uwagę fakt, iż tablice reklamowe jako konstrukcja przestrzenna muszą stawiać czoło parciu wiatrów oraz innym czynnikom atmosferycznym (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 296/08).
Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. W tym kontekście dotyczy to czynników zewnętrznych co do zasady spodziewanych. Natomiast okoliczność, że w sytuacjach nietypowych zjawisk atmosferycznych (wichury, trąby powietrzne, które co do zasady nie są normalną pogodą w naszej strefie klimatycznej) takiej stabilności obiektu nie zapewnia, nie niweczy cechy "trwałego związania z gruntem".
Pojęcia trwałości związania z gruntem nie można utożsamiać z pojęciem nierozerwalności. To zatem, że określony obiekt budowlany można przestawić nie oznacza, że nie jest on trwale związany z gruntem. Fundament, przekazując na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody.
Obiekt nr 1 (ul. [...]) i obiekt nr 2 (ul. [...]) wykonane zostały według Projektu budowlanego "Typowa reklama wolnostojąca dwutablicowa 6,32 x 3,32 m podświetlana od wewnątrz", a obiekt nr 3 ([...]) wykonany został według Projektu budowlanego powtarzalnego "Wolnostojącego nośnika reklamowego dwutablicowego - V45°". Obiekty nr 1 i nr 2 stanowiące wolno stojące tablice reklamowe zbudowane są z dwóch części: tablicy oraz słupa wsporczego. Słup jest przytwierdzony - "zakotwiony" do fundamentu monolitycznego (wykonanego z betonu zagłębionego w ziemi) 12 nagwintowanymi prętami o średnicy 48 mm (wewnątrz słupa znajduje się rura do doprowadzenia przewodów zasilających tablicę w energię elektryczną). Przyjęto stopę fundamentową wylewaną z betonu, zbrojoną dołem o głębokości posadowienia 2,00 m. Kotwy zespawane są na stałe w jeden element kotwiący osadzany w fundamencie (śruby kotwiące zabetonowano w fundamencie).
Natomiast obiekt nr 3 stanowiący wolno stojący nośnik reklamowy z dwiema tablicami usytuowanymi względem siebie pod kątem 45 stopni składa się z podstawy fundamentowej zwanej "balastem", posadowionej na gruncie konstrukcji nośnej w postaci stalowego słupa i ekranu tablicy reklamowej. Podstawa fundamentowa - "balast" wykonany jest z betonu w postaci prostopadłościanu ze ściętymi narożnikami o wysokości bloku 0,55 m, długości min. 3,40 m i szerokości min. 3,00 m. W stopie zabetonowano za pomocą szablonu zestaw z 15 kotew fundamentowych (prętów nagwintowanych ze stali). Śruby umieszczone są w betonie i wyprowadzone na wysokość 15 cm powyżej góry fundamentu. To za ich pomocą łączy się z "balastem" element nośny w postaci słupa stalowego. W założeniach projektowych zawarto zapis, iż "obiekt zakwalifikowano jako tymczasowy, nietrwale związany z gruntem, tzn. dolna płaszczyzna fundamentu (podstawy balastującej) znajduje się na poziomie terenu, a jego przeniesienie lub rozebranie nie wiąże się z wykonywaniem robót ziemnych". Pomimo tego jednak, że betonowa podstawa "balast" nie jest zagłębiona w podłożu, ale posadowiona bezpośrednio na nim, to stabilność konstrukcji zapewniona jest dzięki jej znacznemu ciężarowi oraz zabetonowaniu w tej podstawie zestawu 15 kotew fundamentowych, zespolonych blachą pierścieniową, górą i dołem.
NSA zaznaczył, że wbrew zarzutom Skarżącej, organy ustaliły rzetelnie i jednoznacznie, że wszystkie z trzech tablic, w których części budowlana może zostać uznana za trwale związaną z gruntem, stanowią całość użytkową. Sporne wolnostojące tablice reklamowe zainstalowane na konstrukcji nośnej umocowanej na fundamentach należy rozumieć jako całość przeznaczoną i służącą ekspozycji reklamy wraz z wszystkimi elementami konstrukcyjnymi. Konstrukcja nośnika reklamowego, która ma uniemożliwić łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru, musi być zatem w odpowiedni techniczny sposób powiązana trwale z gruntem, co nadaje jej cechy budowli. Chodzi o zapewnienie stabilności i zabezpieczenia urządzenia (np. przez upadkiem czy wyrwaniem) w sposób trwały, czyli bezpieczny dla urządzenia i otoczenia. Zdaniem NSA zasadnie Sąd I instancji wskazał, że to, iż określony obiekt można przestawić nie oznacza, że nie jest on trwale związany z gruntem. W odniesieniu do obiektu umiejscowionego przy ul. [...], posiada on fundamenty, a to że nie są one zagłębione poniżej poziomu terenu nie oznacza, że obiekt nie jest trwale związany z gruntem. Przy ocenie trwałego związania obiektu z gruntem należy mieć również na uwadze jego wielkość i masę.
Z uwagi na powyższe za prawidłowy uznał NSA pogląd, że trwałe związanie z gruntem polega na tym, iż posadowienie reklamy jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. "Trwałe związanie obiektu budowlanego z gruntem" powinno być w niniejszej sprawie rozpatrywane przede wszystkim w kontekście przepisów prawa budowlanego i prawa podatkowego, a nie na gruncie prawa cywilnego. Powyższego pojęcia nie można bowiem utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów K.c., a prawo budowlane nie odwołuje się wprost do przepisów K.c. Cel regulacji Prawa budowlanego, do której wprost odnosi się ustawa podatkowa, jest inny aniżeli przepisów K.c. Ta ostatnia ustawa zawiera bowiem regulacje, których funkcją jest ustalenie statusu prawnego rzeczy. Prawo budowlane mówiąc o trwałym związaniu z gruntem wskazuje natomiast na pewną charakterystykę faktyczną (techniczną) obiektu budowlanego, która determinuje stosowanie lub nie w odniesieniu do tego właśnie obiektu budowlanego poszczególnych norm prawa budowlanego.
Dalej NSA wskazał, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych. W kontekście statusu podatnika podatku od nieruchomości nie ma znaczenia, że Skarżąca jest posiadaczem zależnym gruntu na którym znajduje się budowla. Budowla jest odrębnym przedmiotem opodatkowania, a z ustaleń nie wynika by okoliczność kto jest właścicielem budowli była sporna, na marginesie Skarżąca przedmiotowe obiekty posiadała w ewidencji środków trwałych.
W konsekwencji w ocenie składu orzekającego NSA w ww wyroku, w niniejszej sprawie sporne tablice reklamowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle wprost wymienione w art. 3 pkt 3 P.b. Sporne obiekty są konstrukcjami przestrzennymi, stanowiącymi budowlaną i użytkową całość, odpowiadającymi cechom budowli, o których mowa w art. 3 pkt 1 P.b.
Przedmiotem działalności Skarżącej, jest niewątpliwie prowadzenie działalności gospodarczej w postaci reklamy i materiałów reklamowych. Zatem omawiane wolnostojące tablice reklamowe służą bezpośrednio w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, polegającej na eksponowaniu reklam komercyjnych w miejscach publicznych. Natomiast o zaliczeniu danego obiektu budowlanego do kategorii budowli, mieszczących się w katalogu wprost wymienionym w art. 3 pkt 3 P.b., a co za tym idzie stanowiących budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., decydują (poza cechami określonymi w tych przepisach) również funkcje użytkowe (gospodarcze) tego obiektu dla podatnika.
Za nieuprawnione w związku z tym uznało NSA zarzuty naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a także art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. Niezasadny uznało NSA także również zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego dokonany w oparciu o m.in. wyciągów z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych znajdujących się na terenie miasta K. wg stanu na 01.01.2016, 01.01.2017 r., 01.01.2018 r., 01.01.2019 i 01.01.2020 r. zawierający wolnostojące nośniki reklamowe ze wskazaniem szczegółowych danych dotyczących ich lokalizacji, wartości, podmiotów będących właścicielami, użytkownikiem wieczystym gruntów, określeniem powierzchni gruntu zajętej na ich usytuowanie, projektów konstrukcyjno-budowlanych wolnostojących nośników reklamowych zlokalizowanych na terenie K., zawierające dane dotyczące mocowania tych obiektów do podłoża, dokumentację fotograficzną w.w. wolnostojących nośników reklamowych, kserokopie zezwoleń na budowę/ zgłoszeń budowy w.w. obiektów, porozumienie do umowy leasingu z 10 grudnia 2014 r. wraz z wyciągiem zawierającym wskazane nośniki reklamowe, na podstawie którego własność wskazanych nośników reklamowych została przeniesiona na A.2 S.A. z dniem 31.12.2019 r. Wartość budowli stanowiącą podstawę opodatkowania organ ustalił na podstawie dokumentu złożonego przez Stronę. Na podstawie m.in. tych dokumentów ustalono, że Skarżąca jest właścicielem 3 wolnostojących nośników reklamowych zlokalizowanych na terenie Gminy Miasta K.: obiekt 1 przy [...], obiekt 2 przy ul. [...]/[...], obiekt 3 przy ul. [...]. Jednocześnie jest ich posiadaczem. Okoliczności te nie były przez Stronę w toku postępowania kwestionowane.
Również zarzuty odnoszące się do braku powołania biegłego uznało NSA za niezasadne. W rozpoznawanej sprawie nie było konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Dla wydania prawidłowej decyzji organy podatkowe nie potrzebowały wiadomości specjalnych czy dodatkowych informacji ponad te, które uzyskały w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Organy administracji nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu wskazanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania. Organy podatkowe wzięły pod uwagę zarówno dokumentację architektoniczną przedmiotowych tablic reklamowych, jak również sposób fizycznego ich posadowienia. Dokonując zaś prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, słusznie uznały, że brak jest podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Okoliczności na które biegły mógłby wypowiedzieć się w niniejszej sprawie, mogły dotyczyć sposobu związania tablic reklamowych z gruntem. Rolą biegłego nie byłaby natomiast subsumcja ustalonego przez niego stanu pod stosowane w sprawie przez organy podatkowe przepisy prawa materialnego. Biegły nie mógłby wobec powyższego przesądzić, czy sposób związania tablic reklamowych z gruntem ma charakter trwały w rozumieniu przepisów pozwalających na ich opodatkowanie. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe dysponowały natomiast wystarczającym materiałem dowodowym, pozwalającym na ustalenie technicznego związania tablic reklamowych z gruntem. Mogły one zatem samodzielnie ocenić zgromadzony materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na ustalenie, czy sposób związania tablic reklamowych z gruntem pozwala na ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.
NSA zauważył przy tym, że Skarżąca pomimo, iż sama podnosiła, że jej zdaniem projekty budowlane tablic reklamowych potwierdzają nietrwałe związanie z gruntem i że ocena ta wymaga wiadomości specjalnych i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, to nie podważyła jednak skutecznie wniosków płynących z dokumentów zgromadzonych w sprawie, m.in. dokumentacji fotograficznej przedmiotowych tablic oraz opisów technicznych projektów budowlanych powtarzalnych konstrukcji wsporczej. Okolicznościami niespornymi było, że mocowanie przy pomocy śrub (kotew, łączników) pozwala na rozebranie konstrukcji i jej umieszczenie w innym miejscu. Okoliczność, że nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przeniesione w inne miejsce, nie ma istotnego znaczenia dla uznania go za trwale związany z gruntem. Ustaleń tych nie podważa stwierdzenie w projekcie budowlanym dotyczącym obiektu nr 3, że jest obiektem tymczasowym, nietrwale z gruntem związanym. O trwałości związania z gruntem świadczy konstrukcja tego obiektu. Pomimo że betonowa podstawa nie jest zagłębiona w podłożu, to stabilność konstrukcji zapewniona jest dzięki znacznemu ciężarowi zabetonowaniu w tej podstawie kotew fundamentowych. Dla uznania określonego obiektu za trwale związanego z gruntem nie jest wymagane umiejscowienie takiej tablicy na fundamencie, który został zagłębiony w gruncie (podobnie wyrok NSA z 04 listopada 2021 r. sygn. akt II FSK 307/21).
Zdaniem NSA zgromadzony materiał dowodowy pozwalał organom podatkowym na samodzielne ustalenie, bez pomocy biegłego, że tablice reklamowe są trwale związane z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. Z tych też względów NSA zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art.122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 121 § 1, art. 190 § 1 i 2, art. 192, art. 193 O.p. uznał za niezasadne.
Jako że na mocy art. 190 p.p.s.a. WSA związany jest wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, to nie ma podstaw, aby ponownie analizować zarzuty Skarżącej w powyższym zakresie.
Zgodnie z wytycznymi NSA - z uwagi na to, że w uchylonym wyroku dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji z uwagi na przyjętą błędną interpretację art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 nie zajął stanowiska, czy wystąpiły inne zdarzenia powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. – na obecnym etapie rola Sądu pierwszej instancji sprowadza się do oceny, czy i jakie zdarzenia zaszły, które by doprowadziły do zawieszenia czy przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2016 r.
Sąd kasacyjny uznał, że w wyroku z 23 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Sz 228/22 WSA niewłaściwe uznał, iż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2016 r., z uwagi na treść art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19. W ocenie Sądu I instancji w uchylonym wyroku - bieg terminów w prawie podatkowym, w tym terminów przedawnienia, ulegał zawieszeniu na okres od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. W związku z czym, w dniu wydania (26 stycznia 2022 r.) i doręczenia (1 lutego 2022 r.) stronie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za lata 2016 -2019, zobowiązanie za 2016 r. nie uległo jeszcze przedawnieniu.
W niniejszej sprawie skład orzekający NSA podzielając stanowisko wyrażone w uchwale z dnia 27 marca 2023 r., sygn. I FPS 2/22, wskazał, że jakkolwiek Sąd I instancji powołał się na istniejące piśmiennictwo, w tym orzecznictwo sądów administracyjnych, gdzie wyrażono pogląd zbieżny z przyjętym w zaskarżonym wyroku, to jednak uchwała składu siedmiu sędziów NSA w niniejszej sprawie wiąże skład orzekający. Przepis art. 269 § 1 P.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Przyjęty w uchwale pogląd ma moc względnie wiążącą, co wynika z treści art. 269 § 1 P.p.s.a..
Naczelny Sąd Administracyjny zaś w uchwale stwierdził, że art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.
Mając zatem na uwadze powyższe wskazać należy, że zgromadzony materiał dowodowy, poparty stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartym w piśmie procesowym z 8 lutego 2024 r. wskazuje, że nie ziściły się inne przesłanki zawieszenia czy też przerwania biegu terminu przedawnienia poza powoływanym zdarzeniem z art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID.
Uznając zatem za zasadny zatem zarzut oparty o treść art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego Skarżącej uległ zawieszeniu, mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) oraz §3 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu w części zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 stycznia 2022 r. nr SKO.414.2779.2021 i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z 12 października 2021 r. o nr Fn-II-9.3120.1.14.2020 dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. i umorzył postępowanie administracyjne w tym zakresie. W pozostałej części oddalił skargę zgodnie z oceną NSA zawartą w wyroku z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1363/22.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200, z art. 205 § 1 i 206 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 218 r., poz. 265 ze zm.).
Zasądzając zwrot kosztów postępowania, Sąd uwzględnił, że zaskarżone rozstrzygnięcie obejmuje kilka lat podatkowych a wartość przedmiotu sporu stanowi sumę wartości za lata 2016, 2017, 2018, 2019 a uwzględniono jedynie zarzuty skargi co do rozstrzygnięcia za rok 2016. Stąd na zasądzone koszty postępowania w kwocie [...] zł składają się, uiszczony wpis od skargi w wysokości proporcji jaki pozostaje w stosunku do wartości całego przedmiotu sporu (wpis od skargi w wysokości [...] zł od wartości przedmiotu sporu za lata 2016-2020 – w wysokości [...] zł), wartość przedmiotu co do roku podatkowego 2016 (wpis od skargi w wysokości [...] zł od wartości przedmiotu sporu za rok 2016 – w wysokości [...] zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł od wartości przedmiotu sporu dotyczącego roku 2016 r. – [...] zł.