I SA/Sz 68/23

I SA/Sz 68/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska /przewodniczący/
Jolanta Kwiecińska
Marzena Kowalewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
III FSK 1266/23 - Wyrok NSA z 2024-09-03
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2519
art. 6q ust. 1, art. 6c ust. 1,  art. 6h w zw. z art. 6c, art. 6i ust. 1 pkt 1, art. 6j. ust. 1, art. 6k i art. 61, art. 6j ust. 1 pkt 2,  art. 6o ust. 1, art. 6k ust. 1, art. 6o, art. 6m ust. 2a,  art. 6m ust. 2b, art. 6k,
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 180 § 1,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2020 poz 2028
art. 27 ust.1
Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi [...]" w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 12 lipca 2022 r. Burmistrz Miasta D. określił Spółdzielni Mieszkaniowej "B. " (strona, zobowiązany, Spółdzielnia), właścicielowi nieruchomości, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w D., przy ulicy [...] w wysokości - od stycznia 2022 r. - [...] złotych (słownie: dwa tysiące trzysta czternaście złotych [...])- średnie miesięczne zużycie wody w ilości [...] m3 x stawka opłaty za 1 m3 zużytej wody w wysokości [...] zł oraz wskazał terminy płatności ww. opłaty.
Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa i wskazał sposób wyliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec strony.
W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w decyzji z dnia 8 grudnia 2022 r. uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że sprawę opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które uiszczają właściciele nieruchomości, regulują przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. 2022 r. poz. 2519, zwana w dalszej części: "u.c.p.g."). Dalej organ przywołał treść regulacji art. 6q ust. 1, art. 6c ust. 1 u.c.p.g., art. 6h w zw. z art. 6c ustawy u.c.p.g., art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.) oraz art. 6j. ust. 1 u.c.p.g, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Organ wskazał, że podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od niej oraz terminu zapłaty. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie (art. 6k i art. 61 u.c.p.g.). W niniejszej sprawie aktem takim jest uchwała Rady Miejskiej w Darłowie Nr XLIII/359/2021 z dnia 25 listopada 2021 r. w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki opłaty oraz określenia stawki opłaty podwyższonej (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2021 r. poz. 5066 - okres obowiązywania od 1 stycznia 2022 r., dalej: "uchwała"). W myśl § 1 ust. 1 uchwały, dokonuje się wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, zgodnie z którą opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty, określonej w § 2 ust.1. Zgodnie z § 2 ust. 1 uchwały, ustala się stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1 ust. 1 w wysokości 11,00 zł miesięcznie za 1 m3 zużytej wody.
Dalej organ wskazał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "B. " jest właścicielem nieruchomości położonej w D. przy ulicy [...], dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą nr [...] Nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym. Spółdzielnia złożyła w dniu 10 lutego 2022 r. zmianę deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, obowiązującą od stycznia 2022 r. W złożonej deklaracji podano średnie miesięczne zużycie wody w ilości [...] m3.
W dniu 7 lipca 2022 r. do Urzędu Miejskiego w D. wpłynęło pismo strony z dołączonym zestawieniem średniomiesięcznego zużycia wody za rok 2021, samodzielnie obliczonego przez stronę. Zestawienie nie zawierało dokumentów (kartotek) potwierdzonych przez przedsiębiorstwo dostarczające wodę, natomiast zawierało zestawienie średniego miesięcznego zużycia wody w m3 za rok 2021 według wodomierzy indywidualnych przedmiotowej nieruchomości – suma z [...] lokali, ze zliczenia którego wynikała zadeklarowana ilość, tj. [...] m3. Organ ustalił jednak na podstawie danych uzyskanych z przedsiębiorstwa wodociągowego, że podane przez Spółdzielnię średnie miesięczne zużycie wody jest niezgodne z ilością zużytej wody w danej nieruchomości. Organ w tym celu wystąpił do M. Sp. z o.o. w D. (przedsiębiorcy dostarczającego wodę na ww. nieruchomość) o dostarczenie kartotek zużycia wody z comiesięcznymi odczytami. Z dostarczonych kartotek wynikało, iż całkowite zużycie wody z miesięcy od stycznia do maja oraz od października do listopada wyniosło [...] m3. Średnie miesięczne zużycie wody wynosi zatem [...] m3 ([...] m3 : 7 miesięcy - [...] m3).
Kolegium wskazało, że określona w art. 6j ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. (i wybrana w przedmiotowej uchwale) metoda polegającą na określeniu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w oparciu o ilość zużytej wody z danej nieruchomości obejmuje całkowitą ilość zużytej wody z danej nieruchomości (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r. III SA/Wa 1304/20). A więc zasadnie organ I instancji ustalił od przedsiębiorcy dostarczającego wodę, pełen zakres zużytej wody w ww. okresach i na tej podstawie określił opłatę. Argumenty strony, iż mieszkańcy w ten sposób niezasadnie obciążani są różnicą zużycia wody pomiędzy wodomierzem głównym, a sumą wodomierzy indywidualnych, nie mogą zostać uwzględnione, dotyczy to także zarzutu naruszenia art. 180 § 1 O.p. Przyjęcie, iż ilość zużytej wody z danej nieruchomości obejmuje zużytą wodę według wodomierzy indywidualnych, oznaczałoby, iż opłata określana jest w oparciu o ilość zużytej wody z części nieruchomości, a więc byłoby sprzeczne z przepisem art. 6j ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Tak więc, po wyjaśnieniu przez organ, że deklaracja zawierała niepełne dane o zużyciu wody na nieruchomości, organ zasadnie zastosował tryb postępowania przewidziany w art. 6o ust. 1 u.c.p.g., zgodnie z którym w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.
Ponadto za chybiony uznało Kolegium, że doszło do naruszenia § 2 ust. 2 uchwały, albowiem określona decyzją opłata nie przekracza wysokości wskazanej w tym przepisie, który stanowi, że w przypadku, gdy opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalana na podstawie § 1 ust. 1 wynosi więcej niż 7,8% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za gospodarstwo domowe ogłoszone za rok poprzedzający złożenie deklaracji, właściciel nieruchomości wnosi opłatę w wysokości 7,8% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za gospodarstwo domowe ogłoszone w poprzednim roku. Z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 29 marca 2021 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem w 2020 r. (M.P. z 2021 r. poz. 314), wydanego na podstawie art. 6k ust. 5 u.c.p.g. wynika, że przeciętny miesięczny dochód rozporządzalny na 1 osobę ogółem w 2020 r. wyniósł [...] zł, a więc 7,8 % tej kwoty wynosi [...] zł. W przedmiotowej nieruchomości znajduje się [...] lokali, czyli co najmniej 40 gospodarstw domowych, a więc opłata określona w decyzji - [...] zł, nie wyniosła więcej niż 7,8% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za gospodarstwo domowe ([...] x [...] = [...] zł - opłata z przedmiotowej nieruchomości nie mogła przekroczyć tej kwoty).
W skardze od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 08.12.2022r., [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta D. z dnia 12.07.2022r., Skarżąca zarzuciła:
1) naruszenie art. 6j ust. 3e pkt. 3 u.c.p.g. poprzez stwierdzenie, iż ustawodawca nie upoważnił rady gminy do określania sposobu ustalania ilości zużytej wody, podczas gdy upoważnienie to wprost z tego przepisu wynika.
2) Naruszenie art. 6j ust. 1 pkt. 2 u.c.p.g. oraz § 6 ust. 1 pkt. 1 uchwały Rady Miejskiej w Darłowie z dnia 25.11.2021r., nr XLIII/359/2021, poprzez przyjęcie, iż zużycie wody na nieruchomości ustala się wyłącznie na podstawie wskazania wodomierza głównego, a nie podstawie wskazań wodomierzy w lokalach wchodzących w skład budynku głównego podczas gdy z przepisów tych to nie wynika.
Naruszenie art. 6o ust. 1 u.c.p.g. poprzez nieuzasadnione jego zastosowanie w sytuacji gdy złożona przez stronę deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została oparta o zużycie wody w budynku ustalone na podstawie wskazań wodomierzy w lokalach wchodzących w skład budynku głównego i w świetle przedłożonych przez stronę dokumentów dotyczących odczytów wodomierzy lokalowych nie budziła wątpliwości, co do jej prawidłowości.
Naruszenie § 2 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w Darłowie z dnia 25.11.2021r., nr XLIII/ 359/2021 poprzez brak jego zastosowania i uznanie za jedno gospodarstwo domowe całego budynku wielolokalowego (bloku), a w konsekwencji wymierzenie mieszkańcom poszczególnych lokali (gospodarstw domowych) opłaty za odpady przekraczającej opłatę maksymalną ustaloną tym przepisem.
Naruszenie art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez odmowę dopuszczenie dowodu z dokumentów przedłożonych przez stronę wskazujących na zużycie wody w budynku obliczone na podstawie wskazań wodomierzy w lokalach wchodzących w skład budynku, zgodnie z którymi została złożona przez stronę deklaracja.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji orangu I instancji w całości i umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Kontroli Sądu na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 359, ze zm., dalej: "p.p.s.a.") podlegało rozstrzygnięcie w sprawie określenia wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec Skarżącej, będącej właścicielem (Spółdzielnia Mieszkaniowa) nieruchomości położonej pod adresem D. ul. [...] na rok 2022.
Rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu nakazującym ich uchylenie. Stosownie bowiem do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonych decyzjach.
Spór w istocie dotyczy prawa a nie ustaleń faktycznych. Skarżąca nie kwestionuje bowiem, że jest podmiotem zobowiązanym do złożenia deklaracji, że nieruchomość wyposażona jest w wodomierz (licznik) wody zużytej na nieruchomości, ponadto posiada liczniki indywidualne w poszczególnych lokalach mieszkalnych, nie kwestionuje także obowiązku uiszczania przedmiotowej opłaty ale jej wysokość w związku z przyjętym sposobem przez organ odczytu licznika zużytej wody tj. według wskazań wodomierza głównego na nieruchomości a nie z liczników indywidualnych lokali mieszkalnych.
W rozpatrywanej sprawie Sąd wskazanych wyżej wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.
Odnosząc się do wskazanego sporu na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 6h u.c.p.g. właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c (tj. właściciele nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy), są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Przepis art. 6k ust. 1 u.c.p.g. zawiera ustawowe upoważnienia dla rady gminy do podjęcia uchwały w sprawie wyboru jednej z określonych w art. 6j ust. 1 i 2 u.u.c.p.g. metod ustalania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przy czym ustawodawca umożliwił radzie gminy wybór więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. W przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn: 1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub 3) powierzchni lokalu mieszkalnego - oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1.
Wskazać należy, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalana jest co do zasady na podstawie złożonej przez właściciela nieruchomości deklaracji oraz stawki opłaty uchwalonej przez radę gminy, wyjątkowo natomiast ustawa przewiduje określenie wysokości tej opłaty w drodze decyzji – może to mieć miejsce bądź w przypadku niezłożenia przez podmiot zobowiązany deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym lub istnienia wątpliwości co do danych zawartych w tej deklaracji (art. 6o u.c.p.g.) albo w przypadku nieuiszczenia przez właściciela nieruchomości opłaty określonej w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 6m ust. 2a u.c.p.g (art. 6m ust. 2b u.c.p.g.).
Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ust.1a u.p.c.g.).
Dla prawidłowego odczytywania ww. przepisów u.p.c.g. istotne jest pojęcie "nieruchomości". Nieruchomość definiować należy w sposób wiążący cały system prawa polskiego, tj. wg definicji zawartej w art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym: "nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności". Przy czym pojęcie "nieruchomości" na gruncie u.c.p.g. jest pojęciem szczególnym w stosunku do art. 46 § 1 Kodeku cywilnego. Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakłada na gminę obowiązek objęcia systemem gospodarowania odpadami komunalnymi nieruchomości gruntowych zabudowanych budynkami (zabudowa wielorodzinna, domu wraz z przynależnymi do nich działkami) oraz nieruchomości lokalowych (wyodrębnione lokale w ramach zabudowy wielorodzinnej).
Odnosząc powyższe regulacje prawne do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że na podstawie art. 6k u.u.c.p.g. Rada Miejska w Darłowie w drodze ww. uchwały z dnia 25.11.2021 r. nr 359/2021 w odniesieniu do nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy postanowiła, że opłata za gospodarowanie odpadami ustalana będzie na podstawie metody, o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 2 u.u.p.c.g., tj. według zużycia wody z danej nieruchomości. Stawka opłaty została określona w ww. uchwale w kwocie 11,00 zł za 1 m3 zużytej wody.
Mając na uwadze zarzuty skarg wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie nie jest uchwała Rady Miejskiej w D., czy to w sprawie wyboru metody, stawki opłaty dotyczące okresu 2022 roku. Przedmiotem skargi są bowiem decyzje w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami, podstawą której są konkretne zapisy ww. uchwał. Wobec tego Sąd rozpoznający skargę na zaskarżone decyzje nie może stwierdzić nieważności uchwały czy jej postanowień.
Odnosząc się natomiast do sposobu obliczenia opłat w decyzjach wskazać należy, że jest on zgodny z regulacjami zawartymi w ww. uchwale Rady Miejskiej w D.. Wymieniona uchwała jest prawem miejscowym, zatem Skarżąca nie może skutecznie w indywidualnych sprawach administracyjnych – zakończonych wydaniem decyzji - kwestionować ustalonych w tych aktach zasad odpłatności. W tym zakresie przysługuje bowiem droga o jakiej stanowi art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506), czyli zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego. Dopóki zatem akt prawa miejscowego obowiązuje Sąd ma obowiązek stosować taką regulację.
Na mocy art. 178 ust. 1 Konstytucji RP Sąd jedynie w toku rozpoznawania konkretnej sprawy może oceniać, czy przepisy rangi niższej niż ustawowa są zgodne z przepisami ustawy. Jeśli zaś stwierdzi niezgodność z ustawą takiej regulacji, może odmówić z tego powodu jedynie jego stosowania, pomimo, że formalnie przepis pozostaje nadal w systemie prawnym.
Zatem odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie zakresu upoważnienia ustawowego dla uchwały takiej jak podjęta w niniejszej sprawie, to wskazać należy, że upoważnienie ustawowe dla ww. rodzaju uchwał przewiduje przepis art. 6k u.c.p.g. w brzmieniu z dnia podejmowania uchwał i na tej podstawie zostały one podjęte. Na podstawie art. 6j ust. 1 u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 (nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy), opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub powierzchni lokalu mieszkalnego oraz ustalonej stawki opłaty. W przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, rada gminy może uchwalić jedną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego (art. 6j ust. 2). Natomiast, zgodnie z art. 6j ust. 2a u.c.p.g., rada gminy może zróżnicować stawki opłaty w zależności od powierzchni lokalu mieszkalnego, liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, odbierania odpadów z terenów wiejskich lub miejskich, a także od rodzaju zabudowy. Z ww. regulacji wynika, że rada gminy może stosować łącznie różne kryteria różnicujące stawki opłaty.
Ponadto, zgodnie z art. 6k ust. 1 u.c.p.g., rada gminy jest obowiązana w drodze uchwały dokonać wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i ust. 2 oraz ustalić stawkę takiej opłaty, przy czym dopuszcza się stosowanie więcej, niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy, a ponadto obowiązana jest ustalić stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów na terenie nieruchomości.
Analiza przywołanych uregulowań prawnych uprawnia do wyprowadzenia wniosku, że upoważnienie ustawowe dla rady gminy do uchwalenia wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi obejmuje także metodę ustalania takiej opłaty, albo w oparciu o kryteria przewidziane w ustępie pierwszym art. 6j, które mogą stanowić: liczba mieszkańców, ilość zużytej wody lub powierzchnia lokalu mieszkalnego, albo w oparciu o przewidziane w ustępie 2 kryterium o charakterze ryczałtowym - od gospodarstwa domowego. Natomiast, na mocy ustępu 2a, rada gminy może różnicować stawki opłaty, stanowiące jej element kalkulacyjny, w oparciu o wymienione w tym przepisie kryteria, jak: powierzchnia lokalu, liczba mieszkańców, rodzaj terenu oraz rodzaj zabudowy. Jakkolwiek rada gminy może stosować łącznie różne kryteria różnicujące stawki opłaty, nie jest upoważniona do modyfikowania przewidzianych w ustawie metod ustalania opłaty; a zatem jeżeli wybrała metodę przewidziana w ustępie 1, nie może łączyć jej z metodą wybraną w ustępie 2. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 3267/18).
Mając na uwadze przywołane uregulowania wskazać należy, że Rada Miejska w Darłowie podjęła uchwałę z dnia 25 listopada 2021 r. nr 359/21 na podstawie upoważnienia ustawowego i wskazała kwestie dotyczące wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi i dokonała wyboru metody ustalania takiej opłaty, albowiem:
1. w zaskarżonej uchwale przyjęto w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałych (§ 1 ust.1 uchwały) jedną z metod wymienionych w art. 6j ust. 1 u.c.p.g., tj. według ilości zużytej wody z danej nieruchomości (art. 6j ust. 1 pkt 2);
2. stawki opłaty dla nieruchomości zamieszkałych zostały ustalone w § 2 ust. 1 uchwały w wysokości 11 ,00 zł za 1 m3 zużytej wody.
Uchwała zawiera zatem wystarczające elementy stanowiące podstawę orzekania w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami ponadto uchwała nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, obowiązuje. Sąd dokonując kontroli decyzji w zakresie określenia opłat za gospodarowanie odpadami nie może poddać kontroli zapisów ww. uchwały w zakresie sformułowanego zarzutu Skarżącej. Jeszcze raz należy przypomnieć, że przepis art. 6j ust. 3e u.c.p.g. upoważnia radę gminy nie do określenia metody ustalania opłaty, ale jedynie określenia zasad ustalania ilości zużytej wody, o czym będzie mowa, na potrzeby ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Zatem nie stwierdzając braku legalności podstawy orzekania w zaskarżonych decyzjach, wskazać należy, że podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły odpowiednio przepisy § 1 i § 2 ww. uchwały z dnia 25 listopada 2021 r. Rady Miejskiej w Darłowie nr XLIII/359/2021.
W rozpoznawanej sprawie Strona stosowała metodę rozliczania należności za gospodarowanie odpadami według zużycia wody. Zgodnie z ww. uchwałą wysokość opłaty uzależniona była od ilości zużytej wody z danej nieruchomości (§ 1 ww. uchwały nr 359/2021).
Z ustaleń organu, które Sąd zaakceptował i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że przedmiotowa zamieszkała nieruchomość pod adresem H.Wieniawskiego 22 jest opomiarowana.
Mając na uwadze powyższe, odnosząc tak ustalony stan faktyczny do zapisów ww. uchwały – co do metody, stawki opłaty– zasadnie organ w stosunku do strony skarżącej przyjął stawkę opłaty i odniósł do ilości zużytej wody z danej nieruchomości wg wskazań wodomierza na tej nieruchomości budynkowej. Prawidłowo zatem organ zastosował § 1 i 2 uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty oraz w sprawie ustalenia stawki opłaty.
Nie budzi też wątpliwości, że pojęcie nieruchomości, należy odnosić do pojęcia, o którym stanowi art. 46 Kodeksu cywilnego, oraz zapisów u.c.p.g. stąd nieuzasadnione jest ograniczanie jego pojęcia w ustalonym stanie faktycznym do lokalu mieszkalnego. Ponadto zapisy ww. uchwały Rady Miejskiej dla ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi posługują się metodą zużycia wody z danej nieruchomości, co jest zgodne z zapisami art. 6j ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. Wbrew zarzutom skargi w uchwale, nie ma użytego zwrotu, że opłatę ustala się od sumy ilości zużytej wody w poszczególnych lokalach w nieruchomości budynkowej. Bezsporne jest, że ustawodawca w u.c.p.g. nie zdefiniował pojęcia "zużycia wody z danej nieruchomości" i nie odesłał w tym zakresie do stosowania przepisów innych ustaw. Nie mniej nie można pominąć regulacji art. 27 ust.1 ustawy z dnia 7 czerwca 2021 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 2028 ze zm.) gdzie ustawodawca wprost wskazał, że ilość wody dostarczonej do nieruchomości "ustala się na podstawie wskazania wodomierza głównego".
Zatem skoro w u.c.p.g. i uchwale Rady Miejskiej w D. z 25.11.2021 r. mowa jest o nieruchomości (budynku), którego znaczenie wskazano wyżej a zużycie wody dotyczy tej nieruchomości (budynku) i skoro na nieruchomości we wskazanym znaczeniu (budynku) jest zainstalowany wodomierz, to brak jest podstaw do zmiany tak zapisów u.c.p.g. jak i uchwały Rady Miejskiej w D..
Nie budzi zatem, zdaniem Sądu, wątpliwości, że mając na uwadze powyższe, tj. wskazane pojęcie nieruchomości i wskazane pojęcie zużycia wody, zastosowane w ww. uchwale, stanowiące podstawę do nałożenia opłaty – tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie – jako ilość wody dostarczonej do nieruchomości według wskazań wodomierza głównego, jest zgodne z przepisami u.c.p.g. Stąd zarzuty skargi są nieuzasadnione i Sąd nie może, mając na uwadze miernik oceny z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, odmówić zastosowania - w ustalonym stanie faktycznym - zapisów § 1 uchwały Rady Miejskiej w Darłowie nr XLIII/359/2021.
Zatem skoro Skarżąca, będąc podmiotem zobowiązanym w złożonej deklaracji nie uwzględniła zużycia wody z nieruchomości – budynku według wskazania wodomierza głównego, zasadnym było wymierzenie tej opłaty w decyzji organu przy uwzględnieniu informacji M. Sp. z o.o. w D., przedsiębiorcy dostarczającego wodę na ww. nieruchomość, o zużycia wody z comiesięcznych odczytów. Z dostarczonych kartotek wynikało, iż całkowite zużycie wody z miesięcy od stycznia do maja oraz od października do listopada wyniosło 1473 m3. Zatem średnic miesięczne zużycie wody wynosi zatem [...] m3 ([...] m3 : 7 miesięcy - [...] m3).
Zgodzić się należy z organem, że argumenty Skarżącej, iż mieszkańcy w ten sposób niezasadnie obciążani są różnicą zużycia wody pomiędzy wodomierzem głównym, a sumą wodomierzy indywidualnych, nie mogą zostać uwzględnione z uwago na brzmienie wskazanych przepisów u.c.p.g. i uchwały Rady Miejskiej w D. z dnia 25.11.2021 r. Przyjęcie, iż ilość zużytej wody z danej nieruchomości obejmuje zużytą wodę według wodomierzy indywidualnych, oznaczałoby, iż opłata określana jest w oparciu o ilość zużytej wody z części nieruchomości, a więc byłoby sprzeczne z przepisem art. 6j ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.
Nie sposób uznać także zarzutu skargi naruszenia przez organ § 2 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w D., albowiem określona decyzją opłata nie przekracza wysokości wskazanej w tejże regulacji. Z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 29 marca 2021 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem w 2020 r. (M.P. z 2021 r. poz. 314), wydanego na podstawie art. 6k ust. 5 u.c.p.g. wynika, że przeciętny miesięczny dochód rozporządzalny na 1 osobę ogółem w 2020 r. wyniósł [...] zł, a więc 7,8 % tej kwoty wynosi [...] zł. W nieruchomości Skarżącej znajduje się [...] lokali, czyli co najmniej 40 gospodarstw domowych, a więc opłata określona w decyzji - [...] zł, nie wyniosła więcej niż 7,8% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za gospodarstwo domowe ([...] x [...] = [...] zł - opłata z przedmiotowej nieruchomości nie mogła przekroczyć tej kwoty), co czyni zadość regulacji § 2 ust. 2 ww uchwały Rady zgodnie z którą w przypadku, gdy opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalana na podstawie § 1 ust. 1 wynosi więcej niż 7,8% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za gospodarstwo domowe ogłoszone za rok poprzedzający złożenie deklaracji, właściciel nieruchomości wnosi opłatę w wysokości 7,8% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za gospodarstwo domowe ogłoszone w poprzednim roku.
Stąd zarzuty skargi są nieuzasadnione.
Uznając, że określenie wysokości opłaty wobec Skarżącej jest uzasadnione, a zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom tak prawa materialnego jak i prawa procesowego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił.