I SA/Sz 633/19

I SA/Sz 633/19 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2020-01-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-07-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Anna Sokołowska /przewodniczący/
Joanna Wojciechowska /sprawozdawca/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Symbol z opisem
6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 520/20 - Wyrok NSA z 2024-03-22
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1  art. 116 art. 118
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy [...] po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi O. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...] r. Agencja Celna [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, działająca jako przedstawiciel bezpośredni O. S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, dalej "spółka", dokonała zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] r. do procedury dopuszczenia do obrotu z jednoczesnym wprowadzeniem do składu akcyzowego z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy oleju opałowego o zawartości siarki nieprzekraczającej 0,1% masy przeznaczonego do celów żeglugowych (z wyłączeniem rejsów rekreacyjnych) barwionego Solvent Blue 35 i oznaczonego Solvent Yellow 124, w ilości 929,332 ton VAC, dla którego zadeklarowany został kod Taric 2710 19 62 00 obejmujący oleje opałowe (inne niż do przeprowadzania procesów specyficznych lub przemian chemicznych) o zawartości siarki nieprzekraczającej 0,1% masy, inny niż zawierający biodiesel i inny niż oleje odpadowe. Obliczoną w zgłoszeniu kwotę cła w wysokości [...] zł wynikającą z zastosowania stawki celnej 3,5%, spółka wpłaciła w przewidzianym prawem terminie.
Pismem z dnia [...] r. na podstawie art. 118 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. ze zm.), dalej "u.k.c.", spółka wniosła o zwrot części zapłaconego cła, tj. w kwocie [...]zł, gdyż jak wyjaśniła, po załadunku towaru na statek, na podstawie otrzymanego atestu jakościowego stwierdzono, że towar nie odpowiada warunkom kontraktu w zakresie parametrów destylacji, co skutkowało zaklasyfikowaniem go jako olej opałowy a nie napędowy. Towar został przyjęty do składu podatkowego należącego do strony jednakże z zamiarem zwrotu i w odniesieniu do części towaru w ilości 888,281 ton w próżni (odpowiadających 887,295 tonom w powietrzu) zrealizowano ten zamiar, tzn. towar został załadowany na barki i zabunkrowany na statki morskie, a następnie wyprowadzony poza terytorium Unii Europejskiej w procedurze wywozu zgodnie z załączonymi do wniosku potwierdzeniami wywozu oraz specyfikacją wyprowadzeń. Do wniosku spółka załączyła również kopię kontraktu zawartego z U. S. nr [...] w dniu [...] r. wraz z tłumaczeniem na język polski oraz kopię certyfikatu analizy, sporządzonego przez firmę rzeczoznawczą S. S. z badania próbek oleju pobranych ze zbiorników nabrzeżnych w K. w dniu [...] r. oraz kopię atestu jakościowego, sporządzonego przez P. I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialności w S. na podstawie ww. atestu S. S.
Pismem z dnia [...] r. na podstawie art. 22 ust. 6 w związku z art. 29 i art. 48 u.k.c., organ pierwszej instancji powiadomił spółkę o możliwości przedstawienia w terminie 30 dni od dnia otrzymania powiadomienia stanowiska w sprawie. Jednocześnie, powołując się na treść 118 u.k.c. organ poinformował spółkę, że w sprawie brak jest możliwości zwrotu wnioskowanej kwoty z tego względu, że przedmiotowy towar pomimo stwierdzenia, że jest wadliwy został dopuszczony do obrotu, zwolniony i sprzedany do użycia na statkach morskich.
W piśmie z dnia [...] r. spółka, korzystając z prawa do wypowiedzenia się wskazała, że przedmiotowy towar nie został w żaden sposób "zużyty" lub "przeniesiony na inny podmiot na terenie kraju" i w nienaruszonym stanie został wywieziony poza terytorium Polski. Według spółki, nie powstał zatem obowiązek zapłaty cła i uzasadnione jest żądanie jego zwrotu. Zdaniem spółki, organ winien ocenić jej wniosek w oparciu o wszystkie przesłanki wskazane w art. 116 i następnych u.k.c. i go uwzględnić.
W dniu [...] r. Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. wydał decyzję nr [...], w której odmówił spółce zwrotu cła w kwocie [...]zł.
Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Podała, że organ niezasadnie odmówił zwrotu cła w sytuacji, w której zgłoszony towar nie odpowiadał warunkom kontraktu, ponieważ posiadał nieprawidłowe parametry destylacji, które klasyfikowały go jako olej opałowy a nie napędowy. Organ podał, że podmiot U. S., od którego został zakupiony towar, wprowadził olej opałowy jako olej napędowy na terytorium Unii Europejskiej ze Stanów Zjednoczonych. Na terytorium UE, towar ten został użyty do wytworzenia oleju napędowego dla celów opałowych. Nabycie tak powstałego towaru i wprowadzenie go na terytorium Polski nie podlegało obowiązkowi zapłaty należności celnych, w efekcie czego organ winien był uznać, że dokonana zapłata była nieuzasadniona.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy przywołał treść art. 116 ust. 1 lit.b, art. 118, art. 121, art. 77 u.k.c. oraz art. 172, art. 173, art. 174, art. 176, art. 177 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 343 z 29 grudnia 2015 r. ze zm.); dalej "r.w.".
Organ odwoławczy podał, że spółka, składając wniosek o zwrot cła uczyniła to już po dokonanym wywozie towaru z obszaru celnego Unii nie dochowując tym samym przewidzianego w przepisach art. 173, art. 174 i art. 176 r.w. trybu dla wnioskowania o zwrot cła. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła w ogóle materialnoprawna podstawa do ubiegania się zwrot cła na podstawie art. 116 ust. 1 lit.b i art. 118 ust. 2 u.k.c., gdyż brak było podstaw do twierdzenia, iż przedmiotowy olej był niezgodny z warunkami kontraktu na podstawie, którego został przywieziony.
Spółka twierdziła, że zakupione paliwo nie dopowiada warunkom kontraktu w zakresie parametrów destylacji, które winny odpowiadać olejowi napędowemu objętego kodem CN 2710 19 47 (zdefiniowany w uwadze dodatkowej 2d do działu 27 Nomenklatury scalonej), a tymczasem olej destylował inaczej niż napędowy i skutkowało to jego zaklasyfikowaniem do kod CN 2710 19 62 właściwego dla oleju opałowego. Organ odwoławczy wskazał, że w opisie produktu jest mowa o oleju napędowym DMA, odpowiadającym normie ISO-8217 2017, która dotyczy paliw żeglugowych stosowanych do zasilania silników statków o zapłonie samoczynnym oraz do opalania kotłów używanych w żegludze. Paliwa żeglugowe obejmują szeroką grupę paliw o charakterze destylatowych olejów napędowych i ciężkie paliwa pozostałościowe. Paliwo żeglugowe DMA należy do paliw o charakterze destylatowych olejów napędowych jednakże wśród określonych normą ISO-8217 2017 wymogów jakościowych dla tego rodzaju paliwa nie zostały zawarte żadne warunki, co do sposobu destylacji paliwa żeglugowego DMA. Organ odwoławczy podał, że przedmiotowy kontrakt nie zawiera żadnego uzgodnienia, iż olej winien mieć parametry destylacji umożliwiające jego klasyfikację do kodu Nomenklatury scalonej (CN) 2710 19 47 właściwego dla oleju napędowego o zawartości siarki przekraczającej 0,002% masy, ale nieprzekraczającego 0,1% masy. Jednocześnie z załączonego do wniosku raportu analizy z dnia [...] r. z badania próbek oleju pobranych ze zbiorników nabrzeżnych w K. w dniu [...] r. wynikało, że olej spełnia wymagania parametrów określonych normą ISO-8217 2017 dla żeglugowego paliwa destylatowego typu DMA, a zatem był zgodny z warunkami umowy jego zakupu. Tym samym w sprawie brak było podstaw do twierdzenia, że przedmiotowy olej jako niedopowiadający wymogom zaklasyfikowania do kodu CN 2710 19 47 - właściwego dla oleju napędowego był niezgodny z warunkami umowy, na podstawie której został przywieziony. Organ odwoławczy podał, że w certyfikacie oznaczony został przebieg destylacji przedmiotowego oleju, a zatem spółka przed zgłoszeniem do procedury dopuszczenia do obrotu miała wiedzę, że olej ten zostanie zaklasyfikowany do kodu CN 2710 19 62 właściwego dla oleju opałowego, dla którego obowiązywała stawka celna 3,5% (dla oleju napędowego o kodzie CN 2710 19 47 ustanowiona była stawka 0%). W ocenie organu odwoławczego, spółka, licząc się, że towar nie będzie mógł być zwrócony do nadawcy, bo spełnia wymogi dla żeglugowego paliwa destylatowego - oleju napędowego typu DMA zgodnie z normą ISO-8217 2017, zamiast zgłaszać towar do procedury dopuszczenia do obrotu mogła np. wprowadzić go do magazynu czasowego składowania lub objąć procedurą składowania i następnie dokonać sprzedaży na zaopatrzenie statków morskich.
Organ odwoławczy podał, że w sprawie naruszony został też warunek ustanowiony art. 118 ust. 3 lit. b u.k.c. zakaz sprzedaży towaru. Zgodnie z wyjaśnieniami spółki oraz dokumentami załączonymi do wniosku przedmiotowy olej został odsprzedany zagranicznym podmiotom w celu zaopatrzenia statków morskich. Przy czym bez znaczenia była okoliczność, że przedmiotowa sprzedaż odbyła się z należących do spółki barek i odbiorcami były niekrajowe podmioty. Powyższa regulacja, w ocenie organu odwoławczego, miała na celu zagwarantowanie warunku nieprzyjęcia towaru przez importera, z którym wiąże się brak możliwości swobodnego rozporządzania towarem. Organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie istotny był sam fakt rozporządzania przez spółkę towarem, co w niniejszym przypadku polegało na dalszej odsprzedaży towaru we własnym imieniu. Nieprzyjęcie towaru, o którym mowa w art. 118 ust. 1 u.k.c. wiąże się z tym, że wnioskujący o zwrot cła w związku z niezgodnością towaru z kontraktem zakupu zamierza zwrócić towar do sprzedającego, a zatem nie ma możliwości swobodnej nim dyspozycji. Organ odwoławczy podał, że dopuszczenie towaru do obrotu skutkuje powstaniem długu celnego i następujący po tym wywóz towaru w żaden sposób nie znosi obowiązku zapłaty cła z tytułu dopuszczenia towaru do obrotu.
Spółka złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Zarzuciła organowi:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 116 ust. 1 lit.b w związku z art. 118 ust. 1 u.k.c., przez niezasadną odmowę zwrotu cła w sytuacji, w której zgłoszony towar nie odpowiadał warunkom kontraktu, ponieważ posiadał nieprawidłowe parametry destylacji, które klasyfikowały go jako olej opałowy, a nie napędowy;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 116 ust. 1 lit.b w związku z art. 118 ust. 1 u.k.c., przez błędne uznanie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że zakupiony towar jest niezgodny z warunkami kontraktu, na podstawie którego został przywieziony, pomimo iż zgodnie ze zawartą umową i zgromadzoną przez organy obu instancji dokumentacją skarżąca zakupiła olej napędowy, zaś nieprawidłowe parametry destylacji załadowanego towaru klasyfikowały go jako olej opałowy, co jest niezgodne z warunkami zawartego przez strony kontraktu;
3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 118 ust. 3 lit.c u.k.c., przez błędne uznanie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy został naruszony warunek zakazu sprzedaży towaru, pomimo iż towar ten został wyeksportowany poprzez sprzedaż dokonywaną z posiadanych przez odwołującą Barek [...] i [...], a tym samym przedmiotowy towar nigdy nie został wprowadzony na polski obszar celny i nie został w żaden sposób "zużyty" lub "przeniesiony" na inny podmiot (bez względu na tytuł prawny) na terenie kraju, w efekcie czego nie powstał obowiązek zapłaty należności celnych, co świadczy o dokonanej przez skarżącą nadpłaty należności celnych;
4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.173, 174 oraz 176 u.k.c. (skarżącej chodziło prawdopodobnie o przepisy r.w.- dopisek sądu), przez błędną wykładnię prawa i uznanie, iż skarżąca nie dochowała trybu dla wnioskowania o zwrot cła, pomimo iż skarżąca dopełniła wymogów formalnych dotyczących trybu składania wniosku o zwrot cła gwarantujące możliwość sprawdzenia tożsamości towaru oraz wywód z obszaru celnego Unii, a tym samym zasadnie wystąpiła z wnioskiem o zwrot należności celnych;
5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), dalej "o.p.", przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie jego pełnego zgromadzenia, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na odmowie zwrotu cła.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:
Zgodnie z art. 116 ust. 1 lit.b u.k.c., z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w sekcji 3 (zwrot i umorzenie), jednym z powodów zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych lub wywozowych są wadliwe lub niezgodne z warunkami umowy towary.
Materialne przesłanki zwrotu, o którym mowa w art. 116 ust. 1 lit.b u.k.c. zawarte są w art. 118 u.k.c.
Kwota należności celnych przywozowych podlega zwrotowi lub umorzeniu, jeżeli powiadomienie o długu celnym dotyczy towarów, które nie zostały przyjęte przez importera, ponieważ w chwili zwolnienia były wadliwe lub niezgodne z warunkami umowy, na podstawie której zostały przywiezione. Uznaje się, że do towarów wadliwych należą towary uszkodzone przed ich zwolnieniem (art. 118 ust. 1 u.k.c.).
Niezależnie od ust. 3 zwrot lub umorzenie przysługuje pod warunkiem, że towary nie zostały użyte, chyba, że ich wstępne użycie mogło być konieczne do stwierdzenia ich wadliwości lub niezgodności z warunkami umowy, oraz pod warunkiem, że zostały wyprowadzone z obszaru celnego Unii (art. 118 ust. 2 u.k.c.).
Zwrotu lub umorzenia nie przyznaje się, gdy:
a) towary przed ich dopuszczeniem do obrotu zostały poddane specjalnej procedurze sprawdzającej, chyba że zostanie ustalone, że fakt, iż przedmiotowe towary były wadliwe lub niezgodne z warunkami umowy, nie mógłby zostać stwierdzony w wyniku takiej procedury;
b) wadliwy charakter towarów został uwzględniony przy sporządzaniu warunków umowy, w szczególności przy ustalaniu ceny, zanim towary zostały objęte procedurą celną w ramach której powstał dług celny; lub
c) towary są sprzedawane przez wnioskodawcę po tym, jak zostało stwierdzone, że są wadliwe lub niezgodne z warunkami umowy (art. 118 ust. 3 u.k.c.).
Zamiast ich wyprowadzenia poza obszar celny Unii, na wniosek osoby zainteresowanej, organy celne mogą zezwolić na objęcie towarów procedurą uszlachetniania czynnego, w tym w celu zniszczenia, lub tranzytu zewnętrznego, składowania celnego lub procedurą wolnego obszaru celnego (art. 118 ust. 4 u.k.c.).
Wskazać należy, że z art. 118 u.k.c. wynika, że o dopuszczalności zwrotu należności celnych przywozowych decydują ściśle określone okoliczności, tzn. przywiezione towary:
- nie zostały przyjęte przez importera z powodu ich niezgodności z umową zakupu,
- nie zostały użyte (poza użyciem niezbędnym do sprawdzenie zgodności towaru z kontraktem),
- zostały wyprowadzone z obszaru celnego Unii.
Powyższe przesłanki łącznie stanowią o tym, że zwrot cła na podstawie art. 118 u.k.c. obejmuje sytuację, gdy po dopuszczeniu towarów do obrotu importer niespodziewanie stwierdza niezgodność towaru z kontraktem i wobec tego nie przyjmuje towaru, czyli nie korzysta z prawa swobodnego rozporządzania towarem jak właściciel, lecz podejmuje działania zmierzające do zwrotu towaru nadawcy. Z tych też względów w ust. 3 art. 118 u.k.c. jest mowa, że zwrotu nie przyznaje się, gdy:
- towary przed dopuszczeniem do obrotu były poddane sprawdzeniu,
- wadliwy charakter był uwzględniony w kontrakcie,
- towary po stwierdzeniu ich wadliwości są sprzedawane przez importera.
Postępowanie w sprawie zwrotu i umorzenia należności celnych reguluje art. 121 u.k.c., natomiast tryb i warunki zwrotu oraz umorzenia przepisy wykonawcze zawarte w art. od 172 do 181 r.w.
W myśl art. 172 r.w. wniosek o zwrot lub umorzenie składa osoba, która zapłaciła lub jest zobowiązana do zapłacenia kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, lub jakakolwiek osoba, która przejęła jej prawa i obowiązki.
Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.k.c. objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym skutkuje powstaniem długu celnego, co następuje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 u.k.c.) i dłużnikiem jest zgłaszający (art. 77 ust. 3 u.k.c.). Z kolei zgodnie z art. 201 ust. 1 u.k.c. procedurą dopuszczenia do obrotu obejmowane są towary nieunijne przeznaczone do wprowadzenia na rynek Unii lub przeznaczone do osobistego użytku lub konsumpcji na obszarze celnym Unii. Dopuszczenie do obrotu wymaga m.in. pobrania wszelkich należności celnych przywozowych (art. 201 ust. 2 u.k.c.).
Spółka powiadomiona o długu celnym zapłaciła należności obliczone w zgłoszeniu. Spółka złożyła wniosek o zwrot cła uiszczonego na podstawie ww. zgłoszenia wniosek o zwrot cła z zachowaniem terminu do jego złożenia, tj. przed upływem jednego roku od powiadomienia o długu.
W przypadku zwrotu na podstawie art. 118 u.k.c. warunkiem zwrotu cła jest wyprowadzenie towarów z obszaru celnego Unii (art. 118 ust. 3) lub po uzyskaniu zgody organów objęcie towarów procedurą uszlachetniania czynnego, w tym w celu zniszczenia, lub tranzytu zewnętrznego, składowania celnego lub procedurą wolnego obszaru celnego (art. 118 ust. 4), przy czym dopełnienie tych warunków musi odbyć się pod dozorem celnym. Zgodnie bowiem z art. 173 r.w. warunkiem zwrotu jest przedstawienie towarów, a jeżeli jest to niemożliwe niezbędne są dowody, że przedmiotowe towary są tymi w odniesieniu, do których złożono wniosek o zwrot, art. 174 r.w. ustanawia zakaz przewozu towarów w inne miejsce niż określone we wniosku o zwrot cła, zaś art. 176 r.w. stanowi, że dopełnienie formalności celnych warunkujących zwrot następuje pod nadzorem urzędu celnego monitorującego, tj. w przypadku wywozu, urzędu, w którym towary zostały zgłoszone do tej procedury. Monitorujący urząd celny powiadamia organ właściwy do wydania decyzji w sprawie zwrotu o dopełnieniu formalności celnych (art. 176 ust. 2 r.w.) i jeżeli organ właściwy do wydania decyzji w sprawie zwrotu postanowi, że zwrot jest uzasadniony kwota należności jest zwracana po otrzymaniu informacji urzędu monitorującego o dopełnieniu formalności warunkujących zwrot cła (art. 176 ust. 3 r.w.). Organ celny, wydający decyzję w sprawie zwrotu może zezwolić na dopełnienie formalności celnych przed wydaniem decyzji niemniej jednak wówczas również stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1-3 art. 176 r.w. (art. 176 ust. 4 r.w.) Zgodnie z art. 177 r.w., przy wydawaniu decyzji w sprawie zwrotu, których warunkiem jest dopełnienie określonych formalności celnych organy wyznaczają termin na ich dopełnienie i termin ten nie może przekraczać 60 dni od daty powiadomienia o tej decyzji.
Powyższe warunki formalne towarzyszące dopełnieniu formalności celnych, od których uzależniony jest zwrot cła mają swoje odzwierciedlenie w "Specjalnych wymogach dotyczących danych w odniesieniu do wniosku i decyzji w sprawie zwrotu lub umorzenia kwot należności celnych przywozowych lub wywozowych" zawartych w rozdziale 1 Tytułu VIII załącznika A do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE L 343 z 29 grudnia 2015 r. ze zm.; dalej r.d.), które to wymogi obejmują następujące dane: tytuł do odzyskania kwot, urząd celny, w którym powiadomiono o długu celnym, urząd celny właściwy dla miejsca , w którym znajdują się towary, procedurę celną, którą wnioskodawca chce objąć towary w związku m.in. ze zwrotem towaru, kwotę należności podlegających zwrotowi, podstawę prawą, termin dopełnienia formalności itd.
Wskazać należy, że instytucja zwrotu należności celnych uiszczonych z tytułu dopuszczenia do obrotu towarów niezgodnych z warunkami umowy, na podstawie której zostały przywiezione i które z tego powodu nie zostały przyjęte przez importera, jest instytucją uwarunkowaną po pierwsze przesłanką materialną - stwierdzeniem niezgodności towaru z kontraktem w okolicznościach ściśle określonych przepisem art. 118 ust. 2 u.k.c. Po drugie niezbędne jest dopełnienie wymogów formalnych dotyczących trybu składania wniosku o zwrot cła gwarantującego możliwość sprawdzenia tożsamości towaru oraz wywóz z obszaru celnego Unii pod dozorem celnym.
Bezsporne jest, że spółka, składając wniosek o zwrot cła uczyniła to już po dokonanym wywozie towaru. Zdaniem Sądu, w ten sposób spółka nie dochowała przewidzianego w art. 173, art. 174 i art. 176 r.w. trybu dla wnioskowania o zwrot cła. Ponadto, Sąd podzielił stanowisko organu, że brak było podstaw do twierdzenia, iż przedmiotowy olej jest niezgodny z warunkami kontraktu na podstawie, którego został przywieziony. W ocenie Sądu, organ dokładnie przeanalizował zapisy przedmiotowego kontraktu.
Na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można zgodzić się ze spółką, że towar został wyeksportowany przez sprzedaż z posiadanych przez skarżąca barek i tym samym nigdy nie został wprowadzony na terytorium kraju oraz że nie został zużyty lub przeniesiony na inny podmiot na terytorium kraju, w efekcie czego nie powstał obowiązek zapłaty należności celnych. Przedmiotowy olej został odsprzedany zagranicznym podmiotom w celu zaopatrzenia statków morskich. Bez znaczenia była okoliczność, że przedmiotowa sprzedaż odbyła się z należących do spółki barek i odbiorcami były niekrajowe podmioty. Z art. 118 ust. w ust. 3 lit.c u.k.c. wprost wynika, że zwrotu nie przyznaje się, gdy towary są sprzedawane po tym jak zostało stwierdzone, że są wadliwe lub niezgodne z warunkami umowy. Spółka nie reklamowała towaru u sprzedawcy, bowiem był zgodny z postanowieniami kontraktu i w konsekwencji zdecydowała o sprzedaży towaru, co zgodnie z art. 118 ust. 3 lit.c u.k.c. wyklucza możliwość zwrotu cła.
Skarżąca stwierdziła, że wprowadzenie przedmiotowego oleju na terytorium Polski nie podlegało obowiązkowi zapłaty należności celnych, gdyż przedmiotowy olej przywieziony ze Stanów Zjednoczonych na terytorium Unii wprowadził już podmiot U. S. z [...], używając go do wytworzenia oleju napędowego dla celów opałowych. Nabycie tak powstałego oleju i wprowadzenie go na terytorium Polski nie podlegało obowiązkowi zapłaty należności celnych.
Sąd nie podzielił stanowiska spółki w tym zakresie, gdyż choć przedmiotowy olej przed przywozem na terytorium Polski był wprowadzony na terytorium Danii, to jednak na terytorium Danii nie został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu, a zatem nie nabył statusu unijnego. Jak słusznie zauważył organ, powyższe ma potwierdzenie w pkt 4 kontraktu, gdzie sprzedający stwierdza, że towar ma status celny T1, czyli towaru nieunijnego. Przedmiotowy olej został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie ww. zgłoszenia złożonego przez spółkę, co zgodnie z art. 77 ust. 1 u.k.c. skutkowało powstaniem długu celnego, a zwolnienie do procedury, czyli wprowadzenie do wolnego obrotu wymagało pobrania wszelkich należności celnych przywozowych (art. 201 ust. 2 u.k.c.). Tym samym wprowadzenie przedmiotowego oleju na terytorium Polski podlegało obowiązkowi zapłaty należności celnych.
Zgodnie z art. 173 r.w., warunkiem zwrotu cła jest przedstawienie towarów, aby
dopełnienie formalności celnych, od których uzależniony jest zwrot cła (w przypadku towarów niezgodnych z kontraktem jest to ich wywóz) odbywało się pod dozorem celnym, który polega na tym, że monitorujący urząd wywozu powiadamia organ właściwy do wydania decyzji w sprawie zwrotu o dopełnieniu formalności celnych (art. 176 ust. 2 r.w.) i jeżeli organ właściwy do wydania decyzji w sprawie zwrotu postanowi, że zwrot jest uzasadniony kwota należności jest zwracana po otrzymaniu informacji urzędu monitorującego o dopełnieniu formalności celnych warunkujących zwrot cła (art. 176 ust. 3 r.w.). Podkreślić należy, że jednym z podstawowych warunków uzyskania zwrotu należności celnych jest powstrzymanie się z wywozem towaru do czasu wydania stosownej decyzji przez organ.
W niniejszej sprawie, spółka zgłosiła olej do procedury wywozu, a następnie w złożyła wniosek o zwrot cła, czym uniemożliwiła organom sprawowanie dozoru nad wywozem towaru, czym uchybiła wymienionym przepisom art. 173, art. 174 i art. 176 r.w.
W ocenie Sądu, organ nie naruszył przepisów postępowania, zebrał materiał dowody, dokonał jego oceny i wywiódł z niego logiczne wnioski. Okoliczność, że spółka posiada inne zdanie niż organ w sprawie, nie świadczy o tym, że organ naruszył przepisy postępowania.
Wobec powyższych rozważań, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), skargę oddalił.