I SA/Sz 630/06

I SA/Sz 630/06 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2007-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Kazimierz Maczewski
Marian Jaździński
Zofia Przegalińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 1564/08 - Postanowienie NSA z 2009-05-29
II FSK 1075/07 - Wyrok NSA z 2008-03-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 18 i 19
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marian Jaździński Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2007 r. sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia oraz sprostowania decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od maja do grudnia 2005 r. 1. o d d a l a skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz [...] kwotę [...] złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 213 § 1, § 4, § 5 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uzupełnienia oraz sprostowania decyzji tego organu z dnia [...] r. Nr [...], wydanej na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 i art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Nr [...] odmawiającą podatnikowi Z. P. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od maja do grudnia 2005 r.
Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że Z. P. wnioskiem z dnia
[...] r. wystąpił o zwrot nienależnych – jego zdaniem – zaliczek na nienależny z mocy ustawy podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od maja do grudnia 2005 r. Według podatnika, płatnik – Wojskowe Biuro Emerytalne
[...], nieprawnie pobiera zaliczki na podatek dochodowy od osób fizyczny od otrzymanej przez niego należności w postaci zaliczkowego zabezpieczenia na poczet emerytury, do której nabył prawo w 1985 r. Podatnik wskazał również, że nie został dotychczas wydany żaden konstytutywny, prawotwórczy akt (decyzja) przez właściwy miejscowo i rzeczowo wojskowy organ emerytalny, ustalający jego prawo do emerytury nabytej z mocy ustawy. Dlatego też, według Z. P., otrzymywane przez niego świadczenie emerytalne nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie podlegało ono zwiększeniu, ani ubruttowieniu na zasadach wynikających z przepisów art. 55 ust. 6 i ust. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80 poz. 350 ze zm.). Zdaniem podatnika, otrzymywane przez niego świadczenie pieniężne nie jest żadnym przychodem, ani dochodem z żadnego prawa majątkowego, własności, ani z żadnego stosunku prawnego.
Dalej z uzasadnienia tej decyzji wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego [...] w swojej decyzji, odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika jednoznacznie, że płatnik - Wojskowe Biuro Emerytalne , pobrał zasadnie i określił w prawidłowej wysokości zaliczki na podatek, zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty i zwrotu tego podatku.
W odwołaniu od tej decyzji, Z. P., zarzucił organowi I instancji rażące naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 4w zw. z art. 1 oraz art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 34 ust. 1, ust. 2, ust. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz rażące naruszenie art. 120, 121 § 1, 194 §1 – 3, art. 247 § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 5 w związku z art. 207, art. 21 § 1 pkt 1 ustawy ordynacja podatkowa i zaskarżył decyzję w całości, wnosząc o:
- usunięcie skutków naruszonego prawa przez uchylenie z mocą ex tunc zaskarżonej decyzji, jako niezgodnej z prawdą, z powszechnie obowiązującym prawem, niezgodnej i sprzecznej z jego żądaniami, gdyż nie jest stroną takiego przedmiotu postępowania, którego dotyczy decyzja i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, do wyznaczonego z urzędu innego urzędu skarbowego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej,
- uchylenie w całości z mocą ex tunc postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...] odmawiającego dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z następujących dokumentów urzędowych: z pisma Dowództwa Marynarki Wojennej Oddziału Kadr [...] z dnia [...] r. Nr [...], z wyciągu decyzji (rozkazu) dowódcy jednostki wojskowej Bałtyckiego Dywizjonu Okrętów Pogranicza w [...] z dnia [...] r. Nr [...] na okoliczność, że z czynnej zawodowej służby wojskowej został zwolniony w dniu 19 lipca 1986 r. i, że do tego dnia żaden organ nie ustalił i nie przyznał mu żadnej emerytury, czy renty, z pisma procesowego Wojskowego Biura Emerytalnego (bez daty) adresowanego do Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny w w sprawie o sygn. akt I C [...],
- oddalenie pisma Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] r. o Nr [...], jako poświadczającego nieprawdę, że pobiera świadczenie emerytalne,
- zobowiązanie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego do zwrotu podatnikowi poniesionej przez niego opłaty skarbowej,
- wszczęcie i przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego oraz pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej A. P., pracującego w Drugim Urzędzie Skarbowym za dopuszczenie się oszustw, matactw, hipokryzji urzędniczej i prawniczej, za wydanie zaskarżonej decyzji niezgodnie i sprzecznie z żądaniami strony, z poświadczeniem nieprawdy co do okoliczności, mających znaczenie prawne, z ośmieszeniem systemu prawnego i ustroju prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, z naruszeniem zaufania do organów administracji podatkowej.
Z. P., uzasadniając odwołanie podniósł, że od dnia 19 lipca 1986 r., na mocy decyzji (rozkazu), został zwolniony z czynnej zawodowej służby wojskowej i nie zostały mu przyznane żadne prawa emerytalne, czy rentowe, gdyż – zgodnie z przepisami § 161 ust. 1 w zw. z § 155 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.) "dniem zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej jest dzień określony w decyzji (rozkazie) o zwolnieniu przez dowódcę jednostki wojskowej". Podatnik podniósł ponadto, że skoro żaden organ emerytalny żołnierzy zawodowych nie objął go dożywotnim obowiązkiem wojskowego zaopatrzenia emerytalnego konstytutywną decyzją administracyjną ze stosunku prawnego z tytułu wojskowego zaopatrzenia emerytalnego do nabycia z mocy ustawy emerytury wojskowej, to wypłacane do jego rąk świadczenie pieniężne, zaliczkowo tylko zabezpieczające jego środki utrzymania, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Dyrektor Izby Skarbowej , utrzymując w mocy decyzję organu podatkowego I instancji, odmawiającą podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od maja do grudnia 2005 r., stwierdził, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wykazał, iż płatnik prawidłowo obliczył i pobrał zaliczki na podatek dochodowy. Z pisma informującego Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] r. nr [....] i z [...] r. nr [...] wynika bowiem jednoznacznie, że podatnik otrzymywał emeryturę. W tej sprawie nadpłata nie występuje, gdyż płatnik zgodnie z przepisem art. 34 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od wypłaconej przez ten organ emerytury, pobrał zaliczkowo podatek. Wykazany więc przychód, nie podlega zwolnieniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego odmowy dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z przedstawionych przez podatnika dokumentów urzędowych, organ odwoławczy, powołując się na unormowanie przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej, stwierdził, że przedstawione przez podatnika dokumenty nie mają związku z kwestią opodatkowania podatnika podatkiem dochodowym od osób fizycznych za okres od maja do grudnia 2005 r. i nie wynika z nich, aby wypłacone podatnikowi świadczenie miało korzystać ze zwolnienia od podatku.
Także zasadności pozostałych zarzutów podatnika nie podzielił organ odwoławczy.
Organ odwoławczy wskazał dalej w uzasadnieniu swojej decyzji, że kwestia istnienia obowiązku podatkowego po stronie podatnika oraz zasadności potrącania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy wielokrotnie była już rozstrzygana przez organy podatkowe, jak też przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, m.in. w wyrokach z dnia 2 grudnia 1999 r. o sygn. akt SA/Sz 2077/98 i z dnia 15 stycznia 2003 r. o sygn. akt SA/Sz 2093/01 w których, powołując się na unormowania przepisów art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80 poz. 350 ze zm.), składy orzekające wskazały, że przepisami tymi ustanowiono zasadę opodatkowania wszelkich emerytur, bez względu na datę nabycia do nich prawa. Zasada ta, na mocy art. 52 ust. 4 cyt. ustawy nie dotyczy jedynie emerytur, które powinny być, lecz nie zostały wypłacone do dnia 31 grudnia 1991 r. Wyłączeniu z opodatkowania nie podlegają zatem świadczenia emerytalne przysługujące (należne) za okresy po tej dacie, a więc nawet i te, które wskutek błędu organu emerytalnego nie zostałyby ubruttowione.
Wskazana wyżej decyzja została doręczona 7 czerwca 2006 r., a pismem z 8 czerwca 2006 r. Z. P. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o uzupełnienie i sprostowanie opisanej wyżej decyzji z [...] r. nr [...]-.
Podnosząc, że rozstrzygnięcie i uzasadnienie jest dla wnioskodawcy nieczytelne, niezrozumiałe, prowokacyjne, agenturalne, wymuszające oraz, że zawiera liczne oszustwa, matactwa, poświadczenia nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne, powołując się na przepis art. 213 § 1, § 2, § 3 w związku z § 4 i art. 235 ustawy – Ordynacja podatkowa, Z.P. wniósł o:
- sprostowanie przedmiotu rozstrzygnięcia, poprzez wskazanie, iż we wniosku zawarte było żądanie "zwrotu nienależnie potrąconych i uiszczonych przez nieuprawnione i nieupoważnione osoby trzecie ustawowo zaliczek na poczet nienależnego z mocy ustawy podatku dochodowego od osób fizycznych za maj i grudzień 2005 r.",
- uzupełnienie rozstrzygnięcia w kwestii podstawy prawnej opodatkowania otrzymywanego przez podatnika świadczenia emerytalnego,
- uściślenie rozstrzygnięcia w kwestii momentu powstania zobowiązania podatkowego z tytułu otrzymywanej przez podatnika emerytury.
Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu żądania strony postanowieniem z [...] r. nr [...] odmówił uzupełnienia oraz sprostowania ostatecznej decyzji tego organu z [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zgodnie z przepisem art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę:
1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku,
2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej,
3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa wart. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej,
4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej,
a zatem nadpłatami są zarówno świadczenia podatkowe nadpłacone, jak też uiszczone nienależnie.
Pismem z dnia 5 stycznia 2006r., które wywołało zakończone decyzją ostateczną z dnia 1 czerwca 2006r postępowanie, podatnik wnosił " ... o dokonanie zwrotu nienależnie potrąconych i uiszczonych przez Wojskowe Biuro Emerytalne zaocznie z urzędu, samowolnie bez podstawy prawnej nienależnych zaliczek na poczet nienależnego z mocy ustawy podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiąc maj do grudzień 2005r. z wypłacanego do moich rąk świadczenia pieniężnego zaliczkowo zabezpieczającego moje środki utrzymania; ... ". Tym samym, jak wskazał organ podatkowy, według uzasadnionej treścią przepisów Rozdziału 9 Działu III Ordynacji podatkowej oceny organów obu instancji Pan Z. P., zwrócił się w istocie o zwrot nadpłaty, którą zdefiniowano w pkt 2 § 1 art. 72 Ordynacji podatkowej jako kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej.
Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, że zwrot nadpłaty (nienależnie pobranych przez płatnika zaliczek) wymaga uprzedniego zaistnienia zdarzenia prawnego ujawniającego nadpłatę, którym w takim jak zaistniały przypadku jest wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę, a więc prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Powyższe powoduje, że nadpłata wynikająca z zaliczek na podatek może podlegać zwrotowi, jedynie gdy fakt jej istnienia (w takim jak zaistniały przypadku) będzie potwierdzony decyzją o stwierdzeniu nadpłaty.
Obowiązkiem zaś organów podatkowych jest działanie na podstawie przepisów prawa. Tym samym, bez względu na formę żądania, na organach podatkowych spoczywa obowiązek jego rozpoznania i zastosowania w znanych okolicznościach faktycznych odpowiednich przepisów prawa materialnego i proceduralnego, co też uczyniono kierując się treścią żądania strony i właściwych przepisów.
Odnosząc się do wniosku podatnika o uzupełnienie rozstrzygnięcia w kwestii podstawy prawnej opodatkowania otrzymywanego przez podatnika świadczenia emerytalnego, organ podatkowy wskazał, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 10 ust. 1 określiła, iż jednym ze źródeł przychodów są emerytury i renty - pkt 1, a w myśl art. 34 ust. 1 cytowanej ustawy, organy rentowe są zobowiązane, jako płatnicy, pobierać zaliczki miesięczne od wypłaconych bezpośrednio przez te organy emerytur i rent.
W ocenie organu podatkowego dowody dotyczące dochodów uzyskanych przez Z. P. przekazywane przez płatnika, Wojskowe Biuro Emerytalne , jakimi są: pisma Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [....]. nr [...] i z dnia [...]r. nr [...] jednoznacznie wskazują, że pobiera on podlegającą opodatkowaniu emeryturę. Pierwszy dokument stanowi potwierdzenie otrzymywania przez Pana Z. P. emerytury, o czym świadczy jednoznaczny zapis wskazujący, że " ... emerytura Pana Z. P. ur. [...]. wynosiła [...]. Od stycznia 1992 r. w wyniku ubruttowienia świadczenie wzrosło do kwoty [...] zł (dane kwotowe podane w piśmie wyrażone są w starych złotych)." Dowód ten ponadto wskazuje na wykonanie przez płatnika dyspozycji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zobowiązującej do tzw. ubruttowienia, według przepisu art. 55 ust. 6, stanowiącego, że: organy rentowe podwyższą należne od dnia 1 stycznia 1992r. krajowe emerytury i renty przeliczając je w taki sposób, aby po potrąceniu podatku dochodowego od tych emerytur i rent emerytury i renty nie były niższe niż przed przeliczeniem, a także wskaźniki wysokości świadczeń oraz wysokości wynagrodzenia nie uległy obniżeniu. W świetle powyższego oraz faktu nieprzedstawienia przez odwołującego się dowodów potwierdzających otrzymywanie od organu emerytalno - rentowego "świadczenia pieniężnego zaliczkowo zabezpieczającego środki utrzymania", w ocenie organu odwoławczego, podatnik w rzeczywistości otrzymuje świadczenie emerytalne wypłacane przez Wojskowe Biuro Emerytalne, a ciężar dowodu, iż jest inaczej spoczywa na stronie, która chce wywodzić z tego pozytywne dla siebie skutki prawne.
Bez znaczenia, dla faktu powstania zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych jest podstawa prawna przyznania podatnikowi świadczenia emerytalnego. Wskazano nadto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania oceny podstawy prawnej przyznania świadczenia emerytalnego podatnikowi.
Ustosunkowując się z kolei do żądania uściślenia rozstrzygnięcia w kwestii momentu powstania zobowiązania podatkowego z tytułu otrzymywanej emerytury, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w linii od 29 do 33 strony 4 decyzji z [...] r. znak [...] napisano: "Nadmienić w tym miejscu należy, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania lub z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania, o czym stanowi art. 21 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa." Organ podatkowy wskazał jednocześnie, iż w każdym przypadku merytoryczną (materialną) przesłanką powstania zobowiązania podatkowego jest zaistnienie stanu faktycznego lub prawnego objętego przedmiotem opodatkowania. W przypadku uzyskiwania przychodu z emerytury wypłacanej przez płatnika, moment powstania zobowiązania podatkowego pokrywa się datą wypłaty świadczenia (odpowiadającą najpóźniej upływowi miesiąca, w którym doszło do jego wypłaty), czyli następuje bezpośrednio po wystąpieniu zdarzenia objętego przedmiotem opodatkowania (np. przy wypłacie emerytury opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób fizycznych). W decyzji, o której uzupełnienie wnioskuje Pan Z. P., nie uszczegółowiono tego zagadnienia albowiem kwestią sporną w postępowaniu nie był moment powstania zobowiązania podatkowego (które powstaje na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej) w podatku dochodowym lecz fakt otrzymywania świadczenia emerytalnego, któremu zaprzecza podatnik. Udzielając jednocześnie w zaskarżonym postanowieniu odpowiedzi na wniosek podatnika w sprawie przesłania uwierzytelnionej kopii pisma Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] r. Nr , Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił, iż wydanie uwierzytelnionej kserokopii ww. pisma może być dokonane po uprzednim uiszczeniu znaków opłaty skarbowej w łącznej kwocie 8 zł:
- 5 zł od podania z dnia 8 czerwca 2006r. - stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz pkt 1 części I załącznika do Ustawy o opłacie skarbowej z dnia 9 września 2000r. (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 253, poz. 2532 z późno zm.),
- 3 zł od 1 strony poświadczonej za zgodność - stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz pkt 5 części III załącznika do Ustawy o opłacie skarbowej z dnia 9 września 2000r. (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 253, poz. 2532 z późn. zm.).
Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Z. P. zaskarżył je skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie , powołując się na następujące przepisy: art. 134 § 1, §2, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c, pkt 2, pkt 3 i § 2, art. 152, art. 200, art. 205 § 1, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 1, art. 3 § 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1, § 2, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art.194 § 1, § 2, § 3, art. 247 § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 5, pkt 6, pkt 7, pkt 8 Ordynacji podatkowej oraz wniósł o:
- stwierdzenie jego nieważności,
- przywrócenie sprawy do stanu poprzedniego, zgodnego z powszechnie obowiązującym prawem i nakazanie Dyrektorowi Izby Skarbowej oraz Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego dokonania w zakreślonym terminie zwrotu potrąconych z Wojskowego Biura Emerytalnego zaliczek na poczet nienależnego z mocy ustawy podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od stycznia do kwietnia 2005 r., jako uiszczonych poza stosunkiem prawno-podatkowym,
- uchylenie w całości z mocą ex tunc postanowienia dowodowego Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. odmawiającego dopuszczenia zawnioskowanych dowodów,
- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów urzędowych na okoliczność potwierdzenia nie powstania i nieistnienia stosunku prawno-materialnego od 11992 do 2005 r., ani stosunku prawno-podatkowego od 1992 do 2005 r.,
- zawiadomienie właściwego organu prokuratury o popełnieniu bezprawnych czynów zabronionych na szkodę skarżącego, w celu wszczęcia i przeprowadzenia postępowania karnego w związku z dopuszczeniem się samowoli podatkowej przez pracowników urzędów skarbowych oraz przez urzędników Wojskowego Biura Emerytalnego,
- przyznanie prawa pomocy oraz o zwrotu kosztów i opłat sądowych.
Według skarżącego, ubruttowienie miało zastosowanie jedynie do emerytur i rent, do których ustalone było prawo na dzień 1 stycznia 1992 r. przez wojskowe organy emerytalne żołnierzy zawodowych z ubezpieczenia społecznego konstytutywną decyzją administracyjną. Po tej dacie, a więc tak jak w jego przypadku, obowiązek podatkowy nie powstał i w związku z tym pobrany przez płatnika podatek dochodowy jest nadpłatą.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zasadności zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W sprawie tej organy podatkowe obu instancji prawidłowo stwierdziły, że brak jest podstaw do zwrotu pobranego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od stycznia do kwietnia 2005 r. na podstawie przepisów art. 72 § 1 i art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej. Z pisma Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 28 czerwca 2005 r. wynika bowiem jednoznacznie, że skarżący pobiera emeryturę.
Kwestia istnienia obowiązku podatkowego po stronie skarżącego oraz zasadności potrącania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy wielokrotnie była już rozstrzygana przez organy podatkowe, jak też przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, m.in. w wyrokach: z dnia 2 grudnia 1999 r. o sygn. akt SA/Sz 2077/98, z dnia 12 września 2001 r. o sygn. akt SA/Sz 1880/2000, z dnia 12 września 2001 r. o sygn. akt 1882/2000, z dnia 15 stycznia 2003 r. o sygn. akt SA/Sz 2093/01, z dnia 25 stycznia 2006 r. o sygn. akt I SA/Sz 618/04, w których, powołując się na unormowania przepisów art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80 poz. 350 ze zm.), składy orzekające wskazały, że przepisami tymi ustanowiono zasadę opodatkowania wszelkich emerytur, bez względu na datę nabycia do nich prawa. Zasada ta, na mocy art. 52 ust. 4 cyt. ustawy nie dotyczy jedynie emerytur, które powinny być, lecz nie zostały wypłacone do dnia 31 grudnia 1991 r. Wyłączeniu z opodatkowania nie podlegają zatem świadczenia emerytalne przysługujące (należne) za okresy po tej dacie, a więc nawet i te, które wskutek błędu organu emerytalnego nie zostałyby ubruttowione.
Jednak jak wynika z akt sprawy, płatnik – Wojskowe Biuro Emerytalne , z dniem 1 stycznia 1992 r., na podstawie przepisu art. 55 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ubruttowił emeryturę skarżącego.
Skład orzekający w tej sprawie podziela stanowisko i poglądy wyrażone w wyżej wskazanych wyrokach.
Ponadto, wskazane wyżej przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych potwierdzają, że obowiązek w podatku dochodowym wynika z przepisów ustawy – obowiązkiem podatkowym jest abstrakcyjne zobowiązanie do poniesienia ciężaru podatkowego, a zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, tj. z zaistnieniem pewnego stanu faktycznego, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, co oznacza, że do jego powstania nie jest, jak wywodzi skarżący, wymagana decyzja organu emerytalnego.
Zdaniem Sądu, organ podatkowy wydając w dniu [...] r. zaskarżone postanowieni nr [...] odmawiające uzupełnienia sprostowania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od maja do grudnia 2005 r. nie naruszył prawa.
Dodać też należy, że wobec zgłoszenia przez skarżącego wniosku
o przeprowadzenie dowodu z załączonej do skargi i pism uzupełniających skargę dokumentacji dowodowej oraz dokumentacji okazanej na rozprawie w dniu
5 października 2006 r. z kwalifikowanych dokumentów urzędowych, na okoliczność potwierdzenia nie powstania i nieistnienia stosunku prawno-materialnego od 1986 do 2005 r., ani stosunku prawno-podatkowego, sąd przeprowadził dowód uzupełniający z tych dokumentów i przy wyrokowaniu uwzględnił te dokumenty, jako odpowiadające unormowaniu zawartemu w przepisie art. 106 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, wobec tego, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, skargę należało oddalić na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 26 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.