I SA/SZ 615/23

I SA/Sz 615/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-02-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-11-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Jolanta Kwiecińska /przewodniczący/
Marzena Kowalewska /sprawozdawca/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 14b, art. 14k, art. 14h, art. 165a par 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 sierpnia 2023 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.324.2023.2.EW/JO w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 czerwca 2023 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.324.2023.1.EW; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego J. T. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
J. T. (dalej: "Podatnik" lub "Wnioskodawca", "Skarżący") złożył wniosek z 2 czerwca 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.
Wniosek zawiera następujący opis stanu faktycznego:
Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Czynności wykonywane przez Podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej: "VAT") i nie są z VAT zwolnione.
Działalność Podatnika jest prowadzona w lokalu znajdującym się w budynku położonym przy ul[...] w S.. Do lokalu doprowadzona jest instalacja gazowa, którą dostarczane jest paliwo gazowe niezbędne do ogrzania lokalu. Podatnik posiadał w okresie od 3 marca 2011 r. do dnia 1 marca 2022 r. zawartą umowę z dostawcą paliwa gazowego (dalej: "Dostawca").
Zgodnie z obowiązującą w relacjach Podatnika z Dostawcą taryfą dostarczania paliwa gazowego, Dostawca był zobowiązany do dokonywania raz w roku odczytu wskazań gazomierza. Jednocześnie, Podatnik nie był zobowiązany do dokonywania odczytów wskazań gazomierza. Rozliczenia faktycznego zużycia paliwa gazowego powinny być dokonywane w okresach rocznych od 1 kwietnia danego roku do 31 marca roku kolejnego.
W dniu 26 marca 2021 r. Dostawca wystawił na rzecz Podatnika fakturę nr [...] (dalej: "Faktura"), w której wskazał następujące informacje:
• okres, którego dotyczy faktura: 19 marca 2020 r. -18 marca 2021 r.
• data sprzedaży: 18 marca 2021 r.
• rok umowny: 1 kwietnia 2020 r. - 31 marca 2021 r.
• faktura dotyczy rozliczenia faktur: 276, 277, 278, 279, 280
• razem sprzedaż: [...] zł (kwota brutto, wraz z należnym podatkiem VAT)
• do zapłaty: [...], w tym [...] zł odsetek za nieterminowe wpłaty
• typ faktury: rozliczenie
Ze specyfikacji rozliczenia Faktury wynika, że Podatnik zużył na ogrzanie przedmiotowego lokalu 25 454 m3 gazu w okresie od 19 marca 2020 r. do 18 marca 2021 r. co odpowiada (zgodnie ze specyfikacją) zużyciu 293816 kWh. Piec gazowy używany przez Podatnika do ogrzewania lokalu ma moc 27 kW. Zatem, maksymalne zużycie energii przez taki piec nie powinno przekraczać rocznie 236520 kWh, przy założeniu, że piec jest wykorzystywany w pełnej dostępnej mocy przez 24 godziny na dobę i 365 dni w roku. Podatnik nie stwierdził nieszczelności instalacji gazowej w lokalu (tj. za urządzeniem pomiarowym). W związku z tym, iż rzekome zużycie paliwa gazowego w okresie wskazanym w Fakturze znacząco (kilkukrotnie) przekraczało normalne zużycie w poszczególnych, wcześniejszych latach, Podatnik zakwestionował wystawioną Fakturę i wszedł w spór z Dostawcą co do okresu, którego dotyczy Faktura oraz wykazanego w niej zużycia paliwa gazowego (Dostawca utrzymuje, że zużycie wykazane w Fakturze i za okres w niej wykazany jest prawidłowe). Jednocześnie, Podatnik poinformował o zaistniałej sprawie Urząd Regulacji Energetyki - [...] Oddział Terenowy z siedzibą w S. (dalej: "URE"). W sprawie prowadzonej przez URE wobec Dostawcy, URE wystosował pismo z dnia 26 kwietnia 2021 r. (nr [...]; dalej: "Pismo URE"), w którym stwierdzono, nieprawidłowości rozliczenia w tym, że Faktura wystawiona przez Dostawcę faktycznie dokumentuje dostawy paliwa gazowego dokonane w okresie od lipca 2014 r. do marca 2021 r. a nie dostawy dokonanych w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do 31 marca 2021.
Kwoty wskazane na Fakturze nie odpowiadają rzeczywistości nie tylko ze względu na nierzeczywiste zużycie paliwa gazowego w niej wykazane, ale także przez zastosowanie przez Dostawcę stawek obowiązujących w roku umownym 1 kwietnia 2020 r. -31 marca 2021 r. zamiast stawek obowiązujących w poszczególnych, wcześniejszych latach umownych. Mając na uwadze następujące na przestrzeni lat wzrosty cen paliwa gazowego można domniemywać, że wartość dostarczonego paliwa gazowego, w przypadku, gdyby Dostawca prawidłowo fakturował dostawy (tj. za poszczególne lata umowne i przy zastosowaniu właściwych stawek), łączna wartość dokonanych dostaw byłaby niższa.
W związki z powyższym Wnioskodawca zapytał czy Podatnik ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wykazanego w przedmiotowej Fakturze z dnia 26 marca 2021 roku?
Zdaniem Podatnika, nie ma on prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego wykazanego w przedmiotowej Fakturze z dnia 26 marca 2021 r., w części w jakiej Faktura ta dokumentuje dostawy niewykonane w okresie w niej wskazanym (od 1 kwietnia 2020 r. do 31 marca 2021 r.) ze względu na spełnienie przesłanek określonych w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz b) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 931; dalej: "ustawa o VAT").
29 czerwca 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie sygn. 0114-KDIP1-1.4012.324.2023.1.EW o odmowie wszczęcia postępowania.
Powołując regulacje dotyczące interpretacji przepisów prawa podatkowego znajdują się w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2022r., poz. 2651, ze zm., dalej: "O.p."), Organ wskazał, że wydając interpretację indywidualną, właściwy organ podatkowy dokonuje subsumcji konkretnych przepisów prawa podatkowego (wskazanych przez wnioskodawcę we wniosku ORD-IN) w zakresie przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
Z powyższego wynika również, że organy podatkowe nie mają umocowania prawnego do dokonywania interpretacji przepisów prawa innych niż przepisy prawa podatkowego.
Jednocześnie Organ wyjaśnił, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b O.p., jest sam przepis prawa. Nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w związku z art. 122 O.p.. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego.
Dalej Organ wskazał, że w niniejszej sprawie wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia ustalenia, czy w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wykazanego w Fakturze z 26 marca 2021 r.
Jak wskazano we wniosku - 26 marca 2021 r. Dostawca wystawił na rzecz fakturę nr [...], w której wskazał następujące informacje:
• okres, którego dotyczy faktura: 19 marca 2020 r. -18 marca 2021 r.
• data sprzedaży: 18 marca 2021 r.
• rok umowny: 1 kwietnia 2020 r. - 31 marca 2021 r.
• faktura dotyczy rozliczenia faktur: 276, 277, 278, 279, 280
• razem sprzedaż: [...] zł (kwota brutto, wraz z należnym podatkiem VAT)
• do zapłaty: [...], w tym [...] zł odsetek za nieterminowe wpłaty
• typ faktury: rozliczenie
Ze specyfikacji rozliczenia Faktury wynika, że zużył Pan na ogrzanie lokalu 25 454 m3 gazu w okresie od 19 marca 2020 r. do 18 marca 2021 r. co odpowiada (zgodnie ze specyfikacją) zużyciu 293816 kWh. Piec gazowy używany przez Pana do ogrzewania lokalu ma moc 27 kW. Zatem, maksymalne zużycie energii przez taki piec nie powinno przekraczać rocznie 236520 kWh, przy założeniu, że piec jest wykorzystywany w pełnej dostępnej mocy przez 24 godziny na dobę i 365 dni w roku. Nie stwierdził Pan nieszczelności instalacji gazowej w lokalu (tj. za urządzeniem pomiarowym).
W związku z tym, iż rzekome zużycie paliwa gazowego w okresie wskazanym w Fakturze znacząco (kilkukrotnie) przekraczało normalne zużycie w poszczególnych, wcześniejszych latach, zakwestionował Wnioskodawca wystawioną Fakturę i wszedł w spór z Dostawcą co do okresu, którego dotyczy Faktura oraz wykazanego w niej zużycia paliwa gazowego (Dostawca utrzymuje, że zużycie wykazane w Fakturze i za okres w niej wykazany jest prawidłowe). Jednocześnie, poinformował Pan o zaistniałej sprawie Urząd Regulacji Energetyki - Północno-Zachodni Oddział Terenowy z siedzibą w S.. W sprawie prowadzonej przez URE wobec Dostawcy, URE wystosował pismo z dnia 26 kwietnia 2021 r. (nr [...]), w którym stwierdzono, że:
• Dostawca przez okres siedmiu lat, tj. od 2014 r., fakturował paliwo gazowe nie zważając, że rozliczenia prowadzone są bez prowadzenia odczytów gazomierza;
• po kilku latach zużycie gazu rozliczono wobec obecnie obowiązujących (w roku umownym, wskazanym w Fakturze) stawek opłat zakładając poprawność poprzednich odczytów, których nie było;
• Dostawca jest zobowiązany do dokonywania odczytów wskazań gazomierza raz w roku.
Ponadto, z postępowania sprawdzającego URE wynika, że zużycie paliwa gazowego powstało od ostatniego rzeczywistego odczytu dokonanego w lipcu 2014 r., tj. w okresie 7 lat, nie zaś w okresie wskazanym w przedmiotowej Fakturze. Oznacza to, że znaczna część zużycia paliwa gazowego wykazana w Fakturze nie miała miejsca w okresie, za który Faktura została wystawiona, lecz za wcześniejsze okresy umowne, począwszy od 1 kwietnia 2014 r.
Organ wskazał, że z opisu sprawy wynika zatem, że pomiędzy Wnioskodawcą a Dostawcą powstał spór, dotyczący ustalenia czy w opisanych okolicznościach, Dostawca prawidłowo fakturował dostawy gazu.
Zdaniem Organu, aby dokonać oceny stanowiska w zakresie objętym pytaniem musiałby Organ ustalić czy wystawiona przez Dostawcę faktura z 26 marca 2021 r. dokumentuje faktyczną ilość dostarczonego paliwa gazowego w wskazanym w niej okresie i czy Dostawca zastosował prawidłową stawkę podatku VAT do wykazanych na fakturze dostaw, czyli w istocie wydanie interpretacji rozstrzygającej spór zaistniały pomiędzy Wnioskodawcą a Dostawcą poprzez dokonanie oceny przedstawionego opisu sprawy.
Zdaniem Organu udzielenie odpowiedzi na wątpliwości - tj. czy ma Wnioskodawca prawo do odliczenia podatku od towarów i usług w myśl art. 86 ust. 1 ustawy o podatku z faktury z 26 marca 2021 r., czy też w omawianej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, który stanowi, że faktura nieodzwierciedlająca rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie może stanowić podstawy do dokonania odliczenia podatku naliczonego - wymagałoby od Organu przeprowadzenia postępowania dowodowego.
W szczególności Organ musiałby m.in. badać okoliczności transakcji przeprowadzonej z Dostawcą tj. dokonać analizy umów łączących z Dostawcą i ustalić czy doszło do rzeczywistego zużycia paliwa gazowego w okresie od 19 marca 2020 r. do 18 marca 2021 r. w ilości wykazanej na fakturze z 26 marca 2021 r., co prowadziłoby do ustalenia stanu faktycznego tej transakcji, a co - jak wskazano powyżej - wykracza poza zakres uprawnień Organu w postępowaniu interpretacyjnym. Należy zauważyć, że do przeprowadzenia postępowania dowodowego uprawnione są wyłącznie organy prowadzące postępowanie wyjaśniające bądź kontrolne, a do przeprowadzenia których tut. Organ - w ramach wydawania interpretacji indywidualnych - nie jest upoważniony.
Z tych powodów interpretacje indywidualne wydawane w trybie art. 14b § 1 O.p. mogą dotyczyć tylko materialnego prawa podatkowego, a nie oceny okoliczności, w których miała miejsce dokonana transakcja.
Zdaniem Organu w niniejszej sprawie żądanie wydania interpretacji w zakresie podatku od towarów i usług w odniesieniu do tak przedstawionego stanu faktycznego wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b O.p.
W związku z powyższym Organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.
Postanowienie z dnia 10 lipca 2023 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
utrzymał w mocy postanowienie z 29 czerwca 2023 r. znak 0114-KDIP1-1.4012.324.2023.1.EW o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
WW skardze na ww postanowienie z 31 sierpnia 2023r., Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i poprzedzające je postanowienie z 29 czerwca 2023 r. Wnioskodawca zarzucił:
1. naruszenie przepisu art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz przepisu art. 14b § 1, art. 14b § 2a oraz 14b § 3 O.p) mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, czego skutkiem jest brak wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wymagane przez te przepisy zostały spełnione przez Wnioskodawcę, a jednocześnie brak było przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej i odmowy wszczęcia postępowania;
2. naruszenie przepisu art. 121 w zw. z art. 14h O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem Organu, w sytuacji gdy podatnik miał prawo oczekiwać, iż jego sprawa zostanie rozpatrzona merytorycznie,
3. naruszenie przepisu art. 120 w zw. z art. 14h O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie tego przepisu i działanie przez Organ nie na podstawie przepisów prawa; Dyrektor stwierdził bowiem bez wyraźnej podstawy prawnej, że wskazane przez Wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej okoliczności uniemożliwiają wydanie interpretacji indywidualnej;
Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonego Postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 29 czerwca 2023 r. i zobowiązanie Organu podatkowego do merytorycznego rozpoznania wniosku Skarżącego oraz wydania interpretacji indywidualnej;
2. zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z mocy odesłania zawartego w art. 14h O.p. przepis ten może stanowić również podstawę odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.
Istota sporu w badanej sprawie dotyczy zaś tego, czy organ podatkowy zgodnie z prawem odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej.
Interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego wydawana jest na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, przy czym wniosek może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 1, 2 i 3 O.p.).
Z art. 14b § 1 i 2a O.p. wynika, że zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej dotyczy rozumienia przepisów prawa podatkowego. Przez termin "przepisy prawa podatkowego" rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (art. 3 pkt 2 O.p.)
Zgodnie z treścią art. 14c § 1 i 2 O.p., wydana przez upoważniony organ interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
Instytucja interpretacji została wprowadzona z uwagi na skomplikowany charakter prawa podatkowego i przyjętą, co do zasady, formułę samoobliczenia podatku. Celem interpretacji indywidualnej jest zagwarantowanie, że jeżeli podmiot, który ją uzyskał, zastosuje się do niej, to nie może mu to szkodzić. Sąd podziela stanowisko wyrażane w judykaturze, że funkcja gwarancyjna i informacyjna interpretacji indywidualnej nabiera szczególnego znaczenia, gdy przedmiotem wniosku o interpretację jest wykładnia takiego przepisu prawnego, który nie określa w sposób jednoznaczny, jakie sytuacje faktyczne mieszczą się w dyspozycji tego przepisu (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 4 października 2016 r., I SA/Rz 623/16, Wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2017 r., I SA/Lu 268/17,CBOSA). W ocenie Sądu, taka sytuacja ma miejsce w badanej sprawie, z uwagi na specyfikę przepisów prawa podatkowego, których dotyczy wniosek strony skarżącej.
W orzecznictwie sądów przyjmuje się, że oceniając prawną dopuszczalność wydania interpretacji z punktu widzenia powołanej przez organ podstawy prawnej należy brać pod uwagę trzy podstawowe kwestie::
- czy wniosek o wydanie interpretacji dotyczy wykładni i stosowania przepisów prawa podatkowego w kontekście konkretnego, już zaistniałego lub przyszłego stanu faktycznego (nie zaś samych ustaleń odnoszących się do faktów rodzących skutki prawnopodatkowe);
- czy jest możliwe udzielenie odpowiedzi na postawione przez podatnika pytania w formule: stanowisko podatnika jest prawidłowe/nieprawidłowe;
- czy możliwy jest do osiągnięcia podstawowy cel interpretacji, jaką są gwarancje dla podatnika, że zastosowanie się do interpretacji nie będzie mu szkodzić (art. 14k O.p.).
Zdaniem Sądu, w analizowanej sprawie warunki te są spełnione.
Zagadnienie będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji wiąże się z interpretacją art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Zgodnie z art. 86 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy: (...) 4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne: a)
stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.
Pytanie sformułowane we wniosku dotyczy więc stosowania przepisu nakładającego na podatnika prawo/obowiązek odliczania podatku naliczonego w przypadku o którym mowa w art. 86 tej ustawy z wyłączeniem sytuacji o której mowa w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a tj. odliczenia podatku naliczonego w takiej jego części która dotyczy nabycia o którym mowa w art. 86 ustawy o VAT.
Od prawidłowego rozumienia tego przepisu zależy to, czy podatnik właściwie go zastosuje i w konsekwencji prawidłowo wywiąże się z nałożonego na niego obowiązku samoobliczenia podatku.
Wniosek Skarżącego dotyczy sposobu odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków udokumentowanych fakturą z 26 marca 2021r. z tytułu dostawy paliwa gazowego, co do których kwoty wskazane na fakturze nie odpowiadają rzeczywistości ze względu na nierzeczywiste zużycie paliwa gazowego w niej wykazane ale także przez zastosowanie stawek obowiązujących w roku umownym 1 kwietnia 2020 r. – 31 marca 2021 r. Skarżący nie kwestionuje faktu dostawy paliwa gazowego ale jego ilość i cenę.
Należy zatem przyjąć, że niewątpliwie wniosek o wydanie interpretacji dotyczy wykładni i stosowania przepisów prawa podatkowego w kontekście konkretnego stanu faktycznego.
Organ odmawiając wszczęcia postępowania akcentuje, że merytoryczne jego rozpatrzenie sprowadzałoby się do przeprowadzenia postępowania dowodowego w szczególności badania okoliczności transakcji przeprowadzonej przez skarżącego z dostawcą paliwa gazowego tj. analizy umów i ustalenia czy doszło do rzeczywistego zużycia paliwa gazowego w okresie od 19 marca 2020 r. do 18 marca 2021 r. w ilości wykazanej na fakturze z 26 marca 2021 r., co prowadziłoby do ustalenia stanu faktycznego tej transakcji.
Tymczasem Skarżący wskazał, że Dostawca wykazał w Fakturze dostawę paliwa gazowego, która nie mogła mieć (w całości) miejsca w okresie (1 kwietnia 2020r. - 31 marca 2021.r.) wskazanym w tejże Fakturze zamiast wykazać dostawę faktycznie dokonaną w przedmiotowym okresie, należy stwierdzić, że Dostawca wykazał na Fakturze kwoty niezgodne z rzeczywistością oraz dostawy, które nie miały miejsca w zakresie oraz okresie wskazanym w Fakturze. Dalej podaje, że w rzeczywistości bowiem Dostawca nie dokonał dostawy przeszło 25 000 m3 paliwa gazowego w okresie zaledwie roku do lokalu Podatnika, co zostało potwierdzone przez URE. W okresie wskazanym na Fakturze, Dostawca nie dokonał zatem dostawy paliwa gazowego w ilości, jaka została określona w treści tejże faktury. W konsekwencji, w części, w jakiej faktyczne dostawy w tym okresie nie miały miejsca, Faktura dokumentuje czynności, jakie nie zostały faktycznie dokonane w tymże okresie.
Jak wskazano w opisie zaistniałego stanu faktycznego, piec gazowy wykorzystywany przez Podatnika do ogrzewania przedmiotowego lokalu powinien zużyć maksymalnie 236 520 kWh rocznie, przy założeniu, że pracuje z wykorzystaniem maksymalnej mocy przez 24 godziny dziennie i 365 dni w roku. Ze specyfikacji Faktury wynika, że zużycie gazu przez Podatnika w okresie roku odpowiada 293 816 kWh. Oczywistym jest zatem, że rzeczywiste zużycie paliwa gazowego przez Podatnika nie mogło odpowiadać wartościom wykazanym na Fakturze, nawet przy (absurdalnym) założeniu, że piec gazowy pracował na pełnej mocy nieprzerwanie przez cały okres (rok) wskazany na Fakturze.
Zdaniem Sądu, jeśli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązki związane z prawidłowym obliczeniem podatku, których nieprawidłowe wypełnienie obciąża podatnika, to podatnik ma prawo uzyskać potwierdzenia organu co do prawidłowości stosowania tych przepisów. Organ sugerując, że sprawdzenie tej prawidłowości może nastąpić w postępowaniu dowodowym – co wykracza poza ramy postępowania w sprawie interpretacji nie dostrzega, że stwierdzenie nieprawidłowości na tym etapie tj. interpretacyjnym, skutkuje negatywnymi konsekwencjami dla podatnika.
W ocenie Sądu, sposób zredagowania wniosku pozwala na udzielenie odpowiedzi w formule: prawidłowy/nieprawidłowy. Dzięki temu będzie możliwe osiągnięcie podstawowego celu interpretacji – interpretacja pozwoli stronie skarżącej na prawidłowe rozliczenie należności podatkowych.
Wnioskując o wydanie interpretacji podatnik poszukuje ochrony prawnej, jaką daje mu art. 14k O.p., chodzi mu bowiem o prawidłowe zastosowanie przepisów dotyczących odliczenie podatku naliczonego w sytuacji gdy faktura stwierdza czynności, które nie zostały dokonane we wskazanym stanie faktycznym.
Jeśli odpowiedź będzie brzmiała: prawidłowe, podatnik będzie dokonywał odliczenia podatku naliczonego z uwzględnieniem swojej propozycji wykładni i zastosowania przepisów wskazanych we wniosku i stosując się do tego będzie chroniony w zakresie, w jakim przewiduje to art. 14k O.p.
Oceniając zatem prawną dopuszczalność wydania interpretacji należy przyjąć, że spełnione są przesłanki dopuszczalności wydania interpretacji. Istotą żądań strony skarżącej jest wykładnia prawa podatkowego; możliwe jest odniesienie się do stanowiska podatnika w formule: prawidłowe/nieprawidłowe oraz jest możliwy do osiągnięcia cel w postaci gwarancji, że zastosowanie się do interpretacji nie będzie szkodzić podatnikowi.
W ugruntowanym już orzecznictwie panuje pogląd, że użyty w art. 165a § 1 O.p. zwrot "z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (zob. przykładowo wyroki NSA z 3 lutego 2012 r. II FSK 1250/10, z 23 sierpnia 2013 r., II FSK 2586/11, wyrok WSA w Białymstoku z 16 listopada 2016 r., I SA/Bk 927/16).
W ocenie Sądu w badanej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, zaś organ podatkowy odmawiając wszczęcia postępowania wadliwie zastosował w sprawie art. 165a w zw. z art. 14b § 1 O.p.
Reasumując, w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że we wniosku o wydanie interpretacji skarżący przedstawił zagadnienie z zakresu prawa podatkowego, domagając się wydania interpretacji prawa podatkowego. Zagadnienie opisane we wniosku dotyczy bowiem interpretacji art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT w odniesieniu do stanu faktycznego szczegółowo opisanego we wniosku, z którego bezsprzecznie wywnioskować można w stosunku do jakich czynności skarżący zamierza dokonać rozliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami na zakup dostawy paliwa gazowego według proponowanego sposobu, aby uzyskać potwierdzenie prawidłowości takiego rozliczenia. Zdaniem Sądu, przedstawiony przez skarżącego stan faktyczny i pytanie stawiane we wniosku dają obraz tego, że prawidłowe ustalenie metody odliczenia rzutuje na wysokość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, co wpływa na wysokość zobowiązania podatkowego i prawidłowość rozliczeń podatkowych skarżącego.
W związku z tym nie można zgodzić się z organem podatkowym, że udzielenie interpretacji w ww. zakresie wykracza poza posiadane przez organ uprawnienia (w konsekwencji czego postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie mogło zostać wszczęte), a ocena prawidłowości przyjętych rozwiązań przedstawionych w zadanym pytaniu może nastąpić jedynie w drodze przeprowadzonego postępowania podatkowego przez właściwy organ pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153).
Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych opublikowane są w internetowej bazie orzeczeń NSA – http://orzeczenia.nsa.gov.pl.