I SA/Sz 588/26

I SA/Sz 588/26 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2026-07-10
Data wpływu
2026-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
odrzucono skargę w stosunku do
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 50 , art. 58 par 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 10 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. i R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2026 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę w stosunku do M. K.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 maja 2026 r. R. K. i M. K., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli do Sądu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2026 r.
nr SKO.419.2462.2025 utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 1 grudnia 2025 r. w sprawie oddalenia zarzutu R. K. w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego
nr [...]/79/2025 z dnia 6 października 2025 r.
Jak wynika z akt sprawy ww. tytuł wykonawczy dotyczył zadłużenia R. K. z tytułu opłaty przekształceniowej gruntów gminy zabudowanych na cele mieszkaniowe za lata 2019 – 2025 r., wezwanie wierzyciela do zapłaty skierowane było tylko do R. K., który był jedyną stroną postępowania.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że stroną postępowania przed organem pierwszej instancji oraz drugiej instancji był wyłącznie R. K..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Jednym z wymogów skutecznego wniesienia skargi w sprawie jest ustalenie,
że skarga pochodzi od strony, tj. osoby, która w świetle prawa legitymuje się interesem prawnym w kwestionowaniu określonych rozstrzygnięć organów administracji publicznej. O charakterze strony nie może decydować jedynie wola osoby działającej w takim charakterze.
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).
Z przepisu art. 50 p.p.s.a. wynika, że legitymacja do wniesienia skargi oparta jest na kryterium "interesu prawnego". Pod tym pojęciem należy rozumieć istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością. O tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie interes prawny decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Od wykazania związku między chronionym przez prawo interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. Brak legitymacji skargowej skarżącego skutkuje niedopuszczalnością jego skargi, a sytuacja taka - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi.
Należy więc podkreślić, że jednostka ma interes prawny w postępowaniu sądowym, jeżeli pomiędzy jej sytuacją prawną a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne i rzeczywiste powiązanie, czyniące ją "zainteresowaną" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnioną do udziału w nim w charakterze strony (tak: J.P. Tarno, Komentarz do art. 50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis 2011).
Innymi słowy, osoba niemająca interesu prawnego, nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine (dosł. "od progu", od samego początku) nie może mieć legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (zob. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04, opubl. ONSAiWSA z 2005 r. Nr 4, poz. 62).
Interes prawny do wniesienia skargi należy odróżnić od interesu faktycznego. Oparcie legitymacji skargowej na kryterium interesu prawnego oznacza, że ze skargą może wystąpić co do zasady podmiot, który ma oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu. Skarga może zatem dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" określonego podmiotu.
W niniejszej sprawie M. K. nie była stroną postępowania administracyjnego, w związku z którym została wniesiona skarga na postanowienie organu z dnia 27 kwietnia 2026 r. nr [...], wobec czego nie można przypisać jej interesu prawnego w złożeniu skargi.
Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że stroną postępowania prowadzonego przez organ II instancji oraz Prezydenta Miasta K. był R. K.. To R. K. był adresatem postanowień wydawanych przez organy I i II instancji w toku sprawy.
Odwołując się do orzecznictwa sądowego, wskazać należy, że pojęcie strony postępowania administracyjnego ma aspekt procesowy i materialny (wyrok NSA z dnia
8 kwietnia 1994 r. sygn. akt IV SA 815/97). Procesowy, bo tylko osoba uczestnicząca
w postępowaniu administracyjnym może być stroną postępowania sądowego. Materialny, bo musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym
i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności.
Z powyższego wynika, że R. K., jako strona prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego, posiadająca interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., jest wyłącznie uprawniony do wniesienia skargi na decyzję organu
w niniejszej sprawie. Z kolei M. K., nieposiadająca interesu prawnego w złożeniu skargi na postanowienie organu, jako że nie była stroną postępowania administracyjnego, nie mogła skutecznie wnieść w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego.
Działając w trybie art. 6 p.p.s.a. Sąd wyjaśnia, że odrzucenie skargi w stosunku do M. K. nie pozbawia R. K. prawa do sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Odrzucenie skargi w stosunku do M. K. nie ma skutku względem R. K., który był stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia, a poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego stał się stroną postępowania sądowego.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że wniesienie skargi przez M. K. jest niedopuszczalne i dlatego skarga w stosunku do niej podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.