I SA/Sz 58/21

I SA/Sz 58/21 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Bolesław Stachura
Elżbieta Dziel /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Kwiecińska
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Sygn. powiązane
II GSK 1541/21 - Wyrok NSA z 2021-10-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2277
art. 18
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 75, art. 77, art. 78
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu i piwa oddala skargę.
Uzasadnienie
R. K. (dalej: "strona", "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "organ odwoławczy") z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Z. (dalej: "organ I instancji") z [...] marca 2020 r. nr [...] w sprawie cofnięcia zezwolenia nr [...] z 19 września 2014 r. wydanego stronie przez organ I instancji na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu i piwa do spożycia poza miejscem sprzedaży w punkcie należącym do strony.
Na skutek wniosku wniesionego przez Komisariat Policji w Z.,
a następnie przeprowadzonego w sprawie postępowania, decyzją organu I instancji zostało cofnięte stronie zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu i piwa do spożycia poza miejscem sprzedaży w punkcie należącym do strony - sklepie "M. ", znajdującym się przy ul. [...] w Z.. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2277 ze zm.; dalej jako "ustawa o wychowaniu w trzeźwości").
Strona wniosła odwołanie się od ww. decyzji. W wyniku przeprowadzonego postępowania, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że orzekając o cofnięciu wydanego zezwolenia, oparł się na materiale dowodowym pozyskanym z Komisariatu Policji w Z., który to materiał w sposób jednoznaczny potwierdza fakt naruszenia ładu i porządku publicznego w określonych dniach przez osoby znajdujące się pod wpływem alkoholu zakupionego m.in. w punkcie handlowym skarżącej. Stwierdzono łącznie 79 interwencji w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r., zakończonych wystawieniem mandatów karnych. W tym 10 interwencji w okresie od 27 maja do 17 listopada 2019 r. w obrębie sklepu należącego strony oraz 9 interwencji w okresie od 2 kwietnia do 5 listopada 2019 r. w bliskiej okolicy sklepu należącego do strony. Zdaniem organu, w sprawie szczególne znaczenie ma okoliczność, że interwencji tych nie zgłaszał ani właściciel, ani pracownicy sklepu, ale mieszkańcy okolicznych domów.
Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, że zaistniała sytuacja obligowała do zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy
o wychowaniu w trzeźwości, jeżeli zostało stwierdzone, że w ciągu 6 miesięcy
w punkcie sprzedaży alkoholu i jego najbliższej okolicy doszło do wielu naruszeń porządku publicznego, mających związek ze sprzedażą alkoholu w tym lokalu, a
o których to zdarzeniach osoba prowadząca ten punkt nie poinformowała niezwłocznie organów właściwych do zapewnienia porządku publicznego.
Strona złożyła skargę na decyzję organu odwoławczego, zarzucając zaskarżonej decyzji:
I. naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") poprzez:
- niepodjęcie przez organ szeregu czynności niezbędnych do dokładnego oraz rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przejawiające się w szczególności w nieprzesłuchaniu w charakterze świadków:
. pracowników oraz klientów sklepu "M. " mimo zgłoszonego w tym zakresie wniosku dowodowego przez skarżącą na okoliczność wzmożonego zakłócenia porządku publicznego przez klientów sklepu "K. " oraz niepodjęcia przez pracowników ww. sklepu odpowiedniej interwencji; zgłaszania przez pracowników sklepu "M. " przypadków ww. naruszeń na Policję oraz do Straży Miejskiej; braku możliwości każdorazowej interwencji ze względu na ograniczoną widoczność z okien sklepu "M. "; dokonywania sprzedaży alkoholu przez właściciela oraz pracowników sklepu "M. " zgodnie
z obowiązującymi przepisami prawa w tymże zakresie;
. mieszkańców okolicznych domów, mimo że organ posiadał wiedzę na temat ich danych osobowych oraz adresu zamieszkania, na okoliczność dokonanych przez nich interwencji w związku z zakłóceniem porządku publicznego w rejonie sklepu "M. ";
- oparcie wydanego rozstrzygnięcia wyłącznie na:
. przedłożonym przez funkcjonariuszy Policji enigmatycznym wykazie interwencji, podjętych w poszczególnych dniach na obszarze, w którym ulokowane są trzy punkty sprzedaży alkoholu- sklep "K. ", sklep "M. " oraz budka informacji turystycznej, bez ustalenia, gdzie osoby, których interwencja dotyczyła, zakupiły i spożywały alkohol, a także w połączeniu
z innymi właścicielami lokali, bez przeprowadzenia dodatkowych dowodów na te okoliczności, i z którego to wykazu nie wynika, czy to klienci sklepu "M. " zakłócali porządek publiczny w związku z prowadzoną przez tenże sklep sprzedażą alkoholu;
. liście osób zamieszkałych okolicy sklepu "M. ", przedłożonej przez Komisariat Policji, nieopatrzonej żadnym tytułem lub wyjaśnieniem, a która to lista zgodnie z twierdzeniem skarżącej zawiera w swej treści w istocie wykaz osób wnioskujących o zamontowanie kamer przy ich ulicy i w konsekwencji niepodjęcie przez organ dodatkowych czynności wyjaśniających w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
- nieustaleniem, czy przypadki naruszenia porządku publicznego przez klientów sklepu "M. " zostały zgłoszone przez pracowników tego sklepu mimo złożonego przez skarżącą na tę okoliczność wniosku dowodowego w postaci przesłuchania
w charakterze świadków pracowników sklepu "M. ", co skutkowało niewyjaśnieniem rozstrzygających dla sprawy okoliczności, w szczególności brakiem dokładnego ustalenia, czy to klienci sklepu "M. " czy też pozostałych pobliskich sklepów zostali ukarani mandatem w związku z zakłóceniem porządku publicznego
w dniach, w których podjęto poszczególne interwencje, nieustaleniem czy pracownicy sklepu "M. " zgłaszali przypadki naruszeń porządku publicznego na Policję, niewykazaniu, ze osoby zakłócające porządek publiczny zakupiły alkohol w sklepie "M. " i w konsekwencji nieustalenie w sposób bezsprzeczny adekwatnego związku przyczynowego między prowadzoną przez skarżącą sprzedażą alkoholu,
a zakłóceniem porządku publicznego;
b) art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącej w postaci przesłuchania w charakterze świadków pracowników oraz klientów sklepu "M. " na wskazane wyżej okoliczności, mimo że przedmiotowy wniosek dowodowy przyczyniłby się w istotny sposób do wyczerpującego zebrania
i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem ustalenia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wydania w tymże przedmiocie prawidłowego rozstrzygnięcia;
c) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie powstałych w postępowaniu wątpliwości na niekorzyść skarżącej w postaci cofnięcia jej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, mimo że ww. regulacja ma na celu ochronę strony przez negatywnymi konsekwencjami nieprecyzyjnego ustalenia przez organ stanu faktycznego, co
w wyniku licznych uchybień proceduralnych dokonanych przez organ miało miejsce
w sprawie;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, polegające a jego niewłaściwym zastosowaniu oraz błędnym przyjęciu, że zachodzi adekwatny związek przyczynowy między zakłócaniem porządku publicznego a prowadzeniem sprzedaży alkoholu w sklepie "M. " i tym samym cofnięcie skarżącej zezwolenia na podstawie ww. przepisu, podczas gdy skarżąca zgłaszała naruszenie porządku publicznego na obszarze jej sklepu organom powołanym do jego ochrony, a postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ w żaden sposób nie wykazało, aby osoby zakłócające porządek publiczny nabyły alkohol w sklepie "M. ", w związku z czym nie wykazano w sposób jednoznaczny oraz niebudzący wątpliwości, że w niniejszym stanie faktycznym występuje adekwatny związek przyczynowy między zakłóceniem porządku publicznego a prowadzeniem przez sklep "M. " sprzedaży alkoholu.
Wobec powyższych zarzutów, skarżąca wniosła o:
- uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego oraz decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."),
- zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Nadto skarżąca na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie w całości decyzji przez organ odwoławczy, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez organ, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie oraz wskazał, że z uwagi na podstawy do odrzucenia skargi, nie rozstrzygnął wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 5 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 940/20, tutejszy sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wyżej powołanych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny
z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie przepisu art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, zgodnie z którym "przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, zgodnie z którym, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Z przytoczonego przepisu wynika, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powinno nastąpić
w przypadku łącznego wystąpienia następujących okoliczności:
- powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliżej okolicy, zakłócania porządku publicznego,
- zaniechaniu przez prowadzącego punkt sprzedaży poinformowania organów powołanych do ochrony porządku publicznego o występujących zakłóceniach porządku publicznego,
- istnienia związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych
w danym punkcie sprzedaży a zakłóceniami porządku publicznego.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że najistotniejsze dowody, na których oparto rozstrzygnięcie uzyskane zostały z Komisariatu Policji w Z..
Pismem z 18 listopada 2019 r. Komisariat Policji w Z. – Referat Prewencji wniósł do Burmistrza Z. o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wydanego m.in. dla skarżącej, ponieważ w rejonie sklepów "K. " i "M. " mieszczących się przy ul. [...] i [...] w Z., w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 15 listopada 2019 r., policjanci podjęli i przeprowadzili łącznie 79 interwencji w miejscu publicznym. Podczas tych interwencji w stosunku do będących tam osób nałożono 79 mandatów karnych oraz sporządzono 7 wniosków
o ukaranie do Sądu Rejonowego w D. P.. Jak wskazał Komendant Komisariatu Policji, przyczyną zakłócenia ładu i porządku publicznego jest działalność gospodarcza sklepów "K. " i "M. ", przyciągająca osoby zakłócające ład
i porządek publiczny w związku ze sprzedażą alkoholu.
Według wykazu interwencji, nadesłanego przez Komisariat Policji w Z. – Referat Prewencji wraz z pismem z 13 stycznia 2020 r., przy ul. [...] gdzie mieści się sklep "M. ", tylko w okresie od 27 maja 2019 r. do 16 listopada 2019 r. miało miejsce 7 interwencji policjantów (27 maja, 29 maja, 24 września, 31 sierpnia, 18 października, 10 listopada, 16 listopada) w związku z zakłócaniem porządku publicznego, zakończonych nałożeniem 8 mandatów karnych i skierowaniem 3 wniosków do Sądu Rejonowego. Co istotne, wszystkie wymienione interwencje, jak wynika z danych Policji, były to interwencje własne podjęte przez funkcjonariuszy Policji. Żadna z nich nie wynikała z powiadomień skarżącej.
W trakcie postępowania administracyjnego, jak i w skardze strona nie zakwestionowała powyższych danych, czyniąc jedynie starania do wykazania, poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wskazanych świadków, że wzmożone zakłócanie porządku publicznego powodowane jest przez klientów sklepu "K. " oraz że miały miejsce zgłoszenia przez pracowników sklepu "M. " przypadków naruszeń porządku publicznego na Policję oraz Straż Miejską.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko tut. sądu wyrażone
w wyroku z 4 lutego 2021 r. o sygn. akt II SA/Sz 966/20 w przedmiocie cofnięcia skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu zważywszy na okoliczność, że stan faktyczny w obu sprawach jest taki sam
i stanowił podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.
Zauważyć należy, że próba wykazania przez stronę faktu dokonywania
w różnych okresach czasu zgłoszeń organom powołanym do ochrony porządku publicznego o występujących zakłóceniach porządku publicznego w okolicy sklepu nie ma istotnego znaczenia dla oceny sprawy w kontekście wykazanych przez Policję 7 konkretnych przypadków własnych interwencji, wymuszonych zakłóceniem ładu
i porządku publicznego przy sklepie "M. " w okresie 6 miesięcy. Podkreślić bowiem należy, że ustawodawca sankcjonuje już dwukrotne naruszenie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliżej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, przy jednoczesnym zaniechaniu prowadzącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych powiadomienia
o tym fakcie organów powołanych do ochrony porządku publicznego.
Za bezsporne należy uznać, że w najbliższej okolicy w tym samym czasie funkcjonował m.in. sklep "K. ", w którym również sprzedawano napoje alkoholowe oraz, że z działalnością ww. sklepu także wiązały się liczne naruszenia ładu i porządku publicznego, co uwidacznia wykaz interwencji Policji w okolicy także tego sklepu. Zdarzenia te nie zostały jednak przypisane przez organy jako obciążające skarżącą, prowadzącą sklep "M. ".
Odnosząc się do akcentowanego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącej o przesłuchanie w charakterze świadków wskazanych pracowników oraz klientów sklepu również na okoliczność braku możliwości każdorazowej interwencji ze względu na ograniczoną widoczność z okien sklepu "M. " wyjaśnić należy, że w myśl art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.
Zdaniem tutejszego sądu, bez znaczenia dla wyniku sprawy było odstąpienie przez organy od przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu wykazanie ograniczonej widoczności okolicy z wnętrza sklepu "M. ", co miałoby usprawiedliwiać brak powiadamiania właściwych organów
o mających miejsce zakłóceniach porządku publicznego. Skoro przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy zobowiązuje osobę legitymującą się zezwoleniem na sprzedaż alkoholu do każdorazowego powiadamiania odpowiednich służb o zakłócaniu porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy, to rolą prowadzącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych jest podjęcie takich czynności, które w danych warunkach pozwolą mu na skuteczne wywiązywanie się z nałożonego obowiązku. To w gestii przedsiębiorcy leży decyzja, czy w tym celu posłuży się on urządzeniami monitorującymi otoczenie, czy skorzysta z usług własnych pracowników lub firm zewnętrznych. Mają to być działania skuteczne, umożliwiające natychmiastowe zgłoszenie właściwym służbom każdorazowego przypadku wystąpienia zakłóceń porządku publicznego.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, wedle którego, w ramach zgromadzonych dowodów winny znaleźć się takie, które wskazywałyby na bezpośredni związek pomiędzy nabyciem alkoholu w konkretnym punkcie jego sprzedaży ze stwierdzonym naruszeniem ładu i porządku publicznego przez konkretną osobę. Takiego wymogu nie stawiają przepisy ustawy. W art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy mowa jest o "zakłócaniu porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży", co jest określeniem obejmującym wszelkie nieakceptowalne z punktu widzenia porządku publicznego zdarzenia mające związek z dystrybucją napojów alkoholowych, nie koniecznie z nabyciem przez konkretnego uczestnika zdarzenia alkoholu w danym punkcie. Doświadczenie życiowe pozwala przyjąć, że już samo funkcjonowanie punktu sprzedaży napojów alkoholowych wiąże się z ryzykiem gromadzenia się w jego bezpośrednim sąsiedztwie osób mogących stwarzać zagrożenie dla porządku publicznego. Okolicznością powszechnie znaną, zdaniem sądu niewymagającą dowodzenia, jest to, że nie rzadko w okolicy sklepów oferujących sprzedaż napojów alkoholowych gromadzą się osoby będące już po spożyciu alkoholu lub towarzyszące tym, które udały się nabyć alkohol, niekiedy nakłaniające do sfinansowania lub zakupu napojów alkoholowych, czasem uzależnione od alkoholu oraz o niskim poszanowaniu dla norm moralnych, kulturalnych i prawnych. Przedłożone przez Komendanta Komisariatu Policji
w Z. dokumenty oraz zdjęcia tezę tą potwierdzają.
Z tych właśnie względów ustawodawca nałożył na osoby legitymujące się zezwoleniem i prowadzące punkt sprzedaży napojów alkoholowych obowiązek podejmowania właściwych działań prewencyjnych i szczególnej formy współpracy
w dziedzinie niwelowania niekorzystnych skutków jakie wiążą się ze sprzedażą
i konsumpcją alkoholu (awanturnictwo, zakłócanie porządku publicznego, spożycie alkoholu w bezpośrednim sąsiedztwie sklepu, brak poszanowania cudzej własności, niszczenie mienia).
Na negatywne skutki w aspekcie zakłócania porządku publicznego przez punkty sprzedaży napojów alkoholowych wskazuje ilość własnych interwencji funkcjonariuszy Policji w okolicy zarówno sklepu "M. " jak i "K. ", wynosząca ogółem 79 interwencji na przestrzeni niespełna 11 miesięcy. Nawet jeżeli tylko część z nich związana była z działalnością sklepu skarżącej, na co precyzyjnie wskazał Komendant Komisariatu Policji, to i tak była to ilość obligująca organy do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Oznacza to, że skarżąca nie sprostała obowiązkowi należytej współpracy ze służbami powołanymi do ochrony porządku publicznego
w zakresie każdorazowego informowania o występujących zakłóceniach porządku publicznego. Nawet przyjmując, bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, za wiarygodne twierdzenia skarżącej o dokonywaniu stosownych zgłoszeń na Policję i Straż Miejską, to w obliczu informacji Policji o wymuszonych, 7 własnych interwencjach przy sklepie "M. " w okresie 6 miesięcy, spowodowanych zakłócaniem porządku publicznego i które, co istotne, według Komendanta Komisariatu Policji w Z. miały związek z działalnością tego konkretnego sklepu, cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w trybie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości było uzasadnione.
Sposób sfomułowania przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ww. ustawy nie pozostawia organom orzekającym swobody uznania co do konieczności cofnięcia zezwolenia
w przypadku wystąpienia przesłanek w nim określonych. W ocenie sądu, skoro materiał dowodowy pozwalał organom na stwierdzenie, że wystąpiły wszystkie przesłanki obligujące do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie "M. " prowadzonym przez skarżącą, to zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy
o wychowaniu w trzeźwości.
Podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione, bowiem nie prowadziły do skutecznego wykazania takich uchybień prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko tego rodzaju naruszenie przepisów proceduralnych mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia żądania skargi w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 ww. ustawy, orzekł o oddaleniu skargi.