I SA/Sz 576/07

I SA/Sz 576/07 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2008-12-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-08-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska
Kazimiera Sobocińska /przewodniczący/
Kazimierz Maczewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I FZ 179/09 - Postanowienie NSA z 2009-07-30
I FZ 602/07 - Postanowienie NSA z 2007-12-17
I FZ 180/09 - Postanowienie NSA z 2009-07-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 37 ust. 7
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. L., M. L., Z. L. - wspólników Spółki Cywilnej "P." na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc marzec 2003 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 czerwca 2007 r. nr (...), wydaną na podstawie przepisów art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 23 § 2, art. 63 § 1,
art. 207 § 1 i § 2, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 ust. 1, art. 4 pkt 8, art. 6 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 35 ust 1 pkt 3, art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 1, § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 17 listopada 2006 r. nr (...), określającą Spółce Cywilnej A. J. L. J. M., M. L., Z.L. - w D., zobowiązanie w podatku akcyzowym za marzec 2003 r. w wysokości (...) zł.
Z obszernego uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej w S. przeprowadzili w Spółce kontrolę m. in. w zakresie podatku akcyzowego, obejmującą okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 marca 2003 r. Podstawową działalnością Spółki w okresie objętym kontrolą był połów ryb przy użyciu kutra "D." na Morzu Bałtyckim oraz ich sprzedaż w stanie nieprzetworzonym.
W wyniku kontroli wykazano, że Spółka w okresie od 1 stycznia do
31 marca 2003 r. nie ujawniła w ewidencji księgowej 2 faktur VAT, dokumentujących zakup 42.437 kg paliwa (oleju napędowego). W marcu 2003 r. na podstawie faktury nr (...) z 13 marca 2003 r. Spółka zakupiła 18.698 kg (22.222 l) oleju napędowego - które w tym miesiącu odsprzedała nieustalonym nabywcom. Sprzedawcą paliwa dla Spółki była B S.A. w S., a pośredniczyła w tych dostawach firma C w D.. Przesłuchana w toku postępowania J. U. ( C) potwierdziła, że należności za paliwo Spółka zapłaciła gotówką.
W postępowaniu wyjaśniono również, że faktury dokumentujące sprzedaż przedmiotowych ilości paliwa wystawione były przez sprzedawcę (B S.A.) na kupującego - Spółkę Cywilną A z siedzibą w D. (NIP: (...)) i każdorazowo były wysyłane przez sprzedawcę na adres Spółki. Dostawca paliwa nie stwierdził przypadków kwestionowania przez Spółkę przesyłanych na jej adres faktur VAT, które nie zostały zaewidencjonowane w urządzeniach księgowych Spółki, jak również przypadków zwrotów przez pocztę przesyłek zawierających te faktury. Fakt doręczania przesyłek na adres Spółki potwierdziła świadek K. T. - listonosz. Ponadto wykluczyła ona sytuację, w której odmówionoby przyjęcia przesyłki adresowanej na adres Spółki.
Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że paliwo, które kupowała Spółka miało zostać wykorzystane do napędu silnika kutra "D.". Organ wyjaśnił także, iż w aktach sprawy brak jest bezpośredniego dowodu potwierdzającego fakt dokonania odsprzedaży przedmiotowej ilości oleju napędowego przez Spółkę, jednak fakt taki potwierdzają liczne dowody pośrednie. Dowodami takimi są przede wszystkim zeznania osób przesłuchanych przez organy ścigania, w związku z próbą sprzedaży w dniu 10 marca 2003 r. przez J. L. cysterny paliwa w S.. Zgodnie z treścią zeznań tych osób, proceder sprzedaży paliw trwał od 2000 r. Również zatrzymany i przesłuchiwany przez policję w dniu 11 marca 2003 r. J. L. potwierdził dokonywanie fikcyjnych dostaw paliwa na kuter, które w rzeczywistości było sprzedawane do stacji paliw.
Przy ocenie tych dowodów organ odwoławczy powołał się także na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia
30 sierpnia 2006 r. (sygn. akt I SA/Sz 411/06) oddalający skargę wspólników Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2000 r. oraz na wyrok skazujący J. L. za poświadczenie nieprawdy i sprzedaż paliwa w związku ze zdarzeniem z dnia 10 marca 2003 r. Ponadto, w uzasadnieniu decyzji organu II instancji przywołano także fakty wynikające z dokumentacji księgowej Spółki, wskazujące na to, iż już od roku 2000 Spółka dokonywała pozaewidencyjnego zakupu i sprzedaży paliwa.
W toku postępowania kontrolnego przeprowadzono również analizę zużycia paliwa przez kuter D. w okresie objętym kontrolą skarbową. Na podstawie podanego rozliczenia paliwa przez Spółkę oraz według informacji Okręgowego Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w S. określono średnie zużycie paliwa
w ilości 75 kg/godz. Ustalono, iż w kontrolowanym okresie, przy uwzględnieniu 1.144 godzin pracy silnika, Spółka mogła zużyć do napędu kutra 85.800 kg paliwa, podczas gdy zakupiła go w ilości 111.539 kg.
Powyższe ustalenia - zdaniem organu odwoławczego - wskazują, iż Spółka dokonywała większych zakupów oleju napędowego, niż ilość zużywana do napędu kutra, a niezużyte paliwo sprzedawała stacjom paliw.
Odnosząc się do kwestii podpisów pod kwitami bunkrowymi, organ II instancji stwierdził, że badanie ich przez biegłego w toku postępowania prowadzonego przez organy ścigania nie wskazało osób podpisujących wszystkie zakwestionowane kwity bunkrowe, przy czym biegły w sposób jednoznaczny ustalił, że część podpisów na kwitach bunkrowych złożył Z. L. - pracownik Spółki i jednocześnie syn J. L., jeden zaś z kwitów podpisał prawdopodobnie drugi z synów J. L. - M. L.. Ponadto, wśród zakwestionowanych przez J. L. kwitów bunkrowych znajduje się osiem kwitów odpowiadających fakturom VAT zaewidencjonowanym przez Spółkę w jej urządzeniach księgowych, które - zgodnie z opinią biegłego - zostały również podpisane przez nieustalone osoby i zaopatrzone w pieczęć Spółki. W ocenie organu, świadczy to, że zarówno faktury zaewidencjonowane, jak i niezaewidencjonowane w urządzeniach księgowych Spółki były podpisywane przez nieustalone osoby.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że fakt dokonywania sprzedaży paliwa uprzednio zakupionego przez Spółkę został zweryfikowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., m.in. w ww. wyroku z dnia 30 sierpnia 2006 r. oraz w wyroku z dnia 18 maja 2005 r. sygn. akt I SA/Sz 255/04, jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny, np. w wyroku z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt I FSK 821/05. Wyroki te dotyczyły wcześniejszych okresów rozliczeniowych w podatku VAT.
W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano dalej, że zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, pod pojęciem wyrobów akcyzowych należy rozumieć towary, które zostały wymienione w załączniku nr 6 do ustawy. Ustawodawca w poz. 1 tego załącznika wymienił produkty naftowe i syntetyczne paliwa płynne klasyfikowane do symbolu SWW 024. Tym samym towary te są wyrobami akcyzowymi w rozumieniu powołanej ustawy. Organ podatkowy uznał, że skoro z powyższych ustaleń wynika, iż Spółka na podstawie faktury nr (...) z 13 marca 2003 r. Spółka zakupiła 18.698 kg oleju napędowego, który następnie sprzedała, to zostały spełnione przesłanki, determinujące opodatkowanie podatkiem akcyzowym. Spółka wykazała bowiem czynności podlegające opodatkowaniu i przedmiotem tych czynności były wyroby akcyzowe.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku dochodowym, podatnikami podatku akcyzowego są również sprzedawcy wyrobów akcyzowych. Aby określony podmiot stał się podatnikiem na podstawie tego przepisu, muszą zostać spełnione następujące przesłanki:
1) musi mieć miejsce sprzedaż wyrobów akcyzowych,
2) przedmiotem sprzedaży muszą być wyroby akcyzowe podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym,
3) przedmiotem tej sprzedaży muszą być wyroby akcyzowe, od których podatek akcyzowy nie został zapłacony.
Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że Spółka nabywała paliwo - sprzedawane przez B S.A. - jako paliwo z przeznaczeniem do napędu silników okrętowych (tzw. paliwo żeglugowe). Ramy podatkowe preferencji podatkowych, z których korzystało to paliwo wyznaczał przepis § 26 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia do 31 sierpnia 2003 r.
Zgodnie z tym przepisem, do dnia 31 grudnia 2003 r. zwolniona od podatku akcyzowego była sprzedaż oleju napędowego i opałowego, dokonywana przez producenta tego paliwa na zamówienie podmiotów wymienionych w odrębnych przepisach, w sprawie zasad sprzedaży oleju napędowego armatorom rybołówstwa morskiego - z przeznaczeniem na zaopatrzenie podmiotów posiadających środki transportu morskiego oraz armatorów rybołówstwa morskiego, w celu zużycia do napędu silników środków transportu morskiego lub jednostek rybołówstwa morskiego tych podmiotów. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że B S.A. była podmiotem wymienionym w odrębnych przepisach, tj. w "Wykazie podmiotów upoważnionym do sprzedaży paliwa armatorom rybołówstwa morskiego wraz z wykazem punktów sprzedaży" - opublikowanym przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w porozumieniu z Ministrem Infrastruktury, stanowiącym załącznik nr 1 do "Wytycznych z dnia 10 stycznia 2003 r. dla okręgowych inspektorów rybołówstwa morskiego w sprawie zasad sprzedaży oleju napędowego armatorom rybołówstwa morskiego".
Zwolnienie to przysługiwało pod warunkiem dołączenia do zamówienia oświadczenia stwierdzającego, że zakupione paliwa zostaną zużyte do celów uprawniających zastosowanie zwolnienia podatkowego, o czym stanowił § 26 ust. 2 powyższego rozporządzenia. Tym samym, paliwo to w chwili sprzedaży de facto posiadało status wyrobu akcyzowego, od którego akcyza nie została zapłacona. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w S., zmiana przeznaczenia przedmiotowego paliwa poprzez dokonanie sprzedaży przez podmiot posiadający środek transportu morskiego oznacza, że w takim wypadku spełniony został warunek uznania Spółki za podatnika w rozumieniu art. 35 ust 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Powyższa decyzja Dyrektora Izby Celnej została zaskarżona przez wspólników Spółki Cywilnej A. J. L., M. L. i Z. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.
z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się jej uchylenia w całości, skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji:
- naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym,
- naruszenie zasad postępowania podatkowego określonych w art. 121 § 1, art. 122, art. 187, art. 188, art. 191 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Rozwijając w uzasadnieniu skargi stawiane zarzuty skarżący podkreślili, iż organ odwoławczy nie był samodzielny w podejmowaniu skarżonej decyzji, gdyż nieprawidłowo przyjął stan faktyczny wprost z ustaleń organu pierwszej instancji oraz odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, tj. przesłuchania kierowców autocystern na okoliczność miejsca dostawy paliwa, rzekomo sprzedawanego przez Spółkę oraz wyjaśnienia z udziałem biegłego możliwości wytankowania paliwa uprzednio zatankowanego do zbiorników kutra. Powoływanie się przez organ na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. sygn. akt I SA/SZ 255/04
i I SA/Sz 411/06 świadczy o tym, iż organ nie był samodzielny w prowadzeniu postępowania i mimo potwierdzenia wątpliwości co do zasadności odmowy przeprowadzenia żądanych przez stronę dowodów, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Ponadto zarzucono w skardze, że Dyrektor Izby Celnej w S. dokonał błędnej oceny stanu prawnego w sytuacji, gdy za prawidłowe przyjął ustalenie organu pierwszej instancji, że Spółka Cywilna nabytego paliwa nie zużyła do napędu kutra, tylko je sprzedała. Ponadto, zdaniem skarżących, skoro Dyrektor Izby Celnej uznał, iż dostawca paliwa (PUM B) sprzedał skarżącej Spółce paliwo na warunkach określonych w § 26 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów
z 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego i sprzedający nie mieli obowiązku dostarczenia paliwa bezpośrednio do zbiorników zainstalowanych na kutrze, to dokonał również błędnej interpretacji ww. przepisu. Według skarżących to spółka B powinna być podatnikiem podatku akcyzowego, skoro nie dotrzymała warunków zwolnienia, określonego w § 26 ust. 2 rozporządzenia. Jeśli więc organ odwoławczy uznał, że paliwo nie zostało zatankowane do zbiorników zamontowanych na kutrze D., tylko dostarczone wprost autocysterną B do innego odbiorcy, to właśnie ta spółka, wiedząc iż paliwo nie zostanie zużyte do celów uprawniających zastosowanie zwolnienia podatkowego, nie dotrzymała warunków podanych w oświadczeniu Spółki o przeznaczeniu tego paliwa do napędu silnika kutra, zatem powinna ona naliczyć przy tej dostawie, która nie trafiała do zbiorników kutra D., podatek akcyzowy. Potwierdził to również, zdaniem skarżących, Dyrektor Izby Celnej w swojej decyzji z dnia 13 czerwca 2007 r. nr (...) określającej zobowiązanie Spółki A za kwiecień 2002 r. W związku z powyższym organ odwoławczy naruszył przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie.
Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008 r. pełnomocnik skarżących przedłożył kopię postanowienia Prokuratora Rejonowego w K. z dnia 2 października 2008 r. o umorzeniu śledztwa przeciwko wspólnikom wymienianej Spółki Cywilnej, m. in. J. L., M. L. i Z. L., podejrzanym o przestępstwa karne skarbowe - wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia takich przestępstw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. u z n a ł, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, brak bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.
Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, jej przedmiotem jest określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym podmiotowi gospodarczemu który nabywając na rynku wewnętrznym paliwa przeznaczone do napędu silników okrętowych, nadwyżki tego paliwa następnie odsprzedawał. Materialno-prawną podstawą określenia tego zobowiązania stanowił przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy
z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), zgodnie z którym obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy, z zastrzeżeniem art. 37 ust. 7, ciąży na sprzedawcy wyrobów akcyzowych.
Zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w niniejszej sprawie, skutkujący określeniem wspólnikom skarżącej Spółki - jako sprzedawcom wyrobów akcyzowych - podatku akcyzowego za marzec 2003 r. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości - co do zgodności z rzeczywistością - ustalenie, że Spółka dokonała zakupu oleju napędowego na podstawie ujawnionej faktury VAT od B S.A. Okoliczność ta została udowodniona w szczególności na podstawie kopii faktury od dostawcy i dowodu zapłaty, których podatnicy nie kwestionowali, a J. L. zajmujący się sprawami Spółki fakty te potwierdził, mając do dyspozycji komplet materiałów uzyskanych od dostawców. Późniejsze wycofanie się przez J. L. z tego potwierdzenia słusznie uznano za nieprzekonujące w świetle całości zgromadzonego i wnikliwie rozpatrzonego materiału dowodowego. Twierdzenie natomiast, że podpisy na dowodach bunkrowych i innych nie pochodzą od J. L. słusznie oceniono jako zabieg zmierzający do uniknięcia skutków podatkowych, co zostało szczegółowo i przekonująco uzasadnione w zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta nie miała też istotnego znaczenia dla oceny materiału dowodowego, wobec faktu iż dostawca paliwa (B S.A.) otrzymał zapłatę za paliwo, co potwierdził podmiot pośredniczący w dostawie.
Nie budzi również zastrzeżeń ustalenie, że zakupione poza ewidencją paliwo Spółka sprzedała, uzyskując przychód, którego również nie zaewidencjonowała, na co wskazują liczne dowody zebrane w toku postępowania podatkowego, w postaci zeznań świadków, w tym także samego J. L.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono obszerny materiał dowodowy szczegółowo omówiony i prawidłowo oceniony, który dawał podstawy od wnioskowania z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że tego rodzaju proceder trwający od 2000 r. miał miejsce. Zdarzenie z 10 marca 2003 r. stanowi dobitne tego potwierdzenie. Proceder ten potwierdzili w pierwszych zeznaniach J. L., H. G. - pracownik stacji paliw E w U. i kierowca cysterny. Wycofanie się z tych zeznań nie zostało racjonalnie wyjaśnione (poza chęcią uniknięcia kary). Również nie ma żadnego innego racjonalnego wyjaśnienia, co stało się z paliwem zakupionym poza ewidencją, jeśli nie zostało sprzedane. Analiza zużycia paliwa przez kuter, mająca na celu sprawdzenie i porównanie rzeczywistego zużycia do ilości zakupionego paliwa, wykazała zużycie paliwa na poziomie nieprzekraczającym ilości paliwa wynikającej z ewidencji zakupu.
Nie ma też istotnego znaczenia dla oceny dowodów zgromadzonych w sprawie podnoszony przez skarżących fakt, iż organy podatkowe nie udowodniły możliwości wytankowania paliwa bezpośrednio ze zbiorników kutra, bowiem ww. zdarzenie
z 10 marca 2003 r. potwierdziło, że uczestnicy procederu niezaewidencjonowanej sprzedaży paliwa, w tym kierowca autocysterny, "zadbali" o to, by paliwo było sprzedane bezpośrednio z autocysterny, z pominięciem zbiorników kutra.
Wskazać też należy, że fakt dokonywania sprzedaży paliwa uprzednio zakupionego przez Spółkę potwierdził wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt I SA/Sz 740/04, oddalający skargę A. i M. L. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r., oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1148/05, oddalający skargę kasacyjną od tegoż orzeczenia. Tak samo ustalono np. w wyrokach WSA w S. z dnia 30 sierpnia 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 426/06, 428/06 i 429/06, oddalających skargi Spółki na decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2002 r. oraz za luty i marzec 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt I FSK 1448/06, oddalił skargę kasacyjną wspólników Spółki dotyczącą marca 2003 r. Również w przedmiocie podatku akcyzowego wyrokami WSA w S. sygn. akt I SA/Sz 567-569/07 i 572/07 oddalono skargi wspólników Spółki na decyzje organu II instancji za maj, czerwiec, lipiec i październik 2002 r. Skargi kasacyjne wspólników Spółki od tych wyroków zostały oddalone przez NSA wyrokami z dnia 14 października 2008 r. - sygn. akt: I FSK 1260-1263/08.
Należy zatem stwierdzić, że skoro organy podatkowe prawidłowo ustaliły, iż wspólnicy Spółki Cywilnej dokonywali sprzedaży nabytego oleju napędowego, to są oni podatnikami podatku akcyzowego - jako sprzedawcy wyrobów akcyzowych, zgodnie
z treścią art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sąd nie stwierdził też, by zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wskazywanych w skardze przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, w postępowaniu podatkowym zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który został następnie w całości rozpatrzony i rozważony, a dokonana przez organ odwoławczy ocena tego materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Także w pozostałym zakresie, nieobjętym skargą, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zaprezentowanej oceny legalności zaskarżonej decyzji nie zmienia też fakt umorzenia w dniu 2 października 2008 r. śledztwa przeciwko wspólnikom Spółki Cywilnej A., m. in. J. L., M. L. i Z. L., podejrzanym o popełnienie w latach 2000 - 2003 przestępstw karnych skarbowych związanych ze sprzedażą paliwa "żeglugowego" - wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia takich przestępstw. Umorzenie śledztwa nie dowodzi tego, że wspólnicy wymienionej Spółki Cywilnej nie handlowali takim paliwem, lecz wskazuje jedynie na to, że w postępowaniu karnym organy ścigania nie zgromadziły wystarczających dowodów pozwalających na skierowanie do sądu aktu oskarżenia przeciwko tym osobom. Jak wskazano wyżej, dowody które zgromadziły organy ścigania pozwoliły im bowiem jedynie na postawienie J. L. w stan oskarżenia za czyn polegający na poświadczeniu nieprawdy w fakturze VAT w dniu 10 marca 2003 r., za co został on skazany przez sąd.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.