I SA/Sz 568/13

I SA/Sz 568/13 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2013-11-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Anna Sokołowska
Elżbieta Woźniak
Joanna Wojciechowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I FSK 263/14 - Postanowienie NSA z 2015-03-31
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 8 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi G. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Gmina Miasto, dalej "Gmina", złożyła wniosek w dniu 26 listopada
2012 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym przedstawiła stan faktyczny. Wskazała, że jest podatnikiem podatku od towarów i usług i od wielu lat prowadzi projekty inwestycyjne, polegające na budowie infrastruktury wykorzystywanej dla celów kulturalnych. Do 2011 r. Gmina ponosiła wydatki dotyczące modernizacji Amfiteatru Miejskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Środki trwałe powstałe w wyniku ukończeniu ww. inwestycji Gmina udostępniła Miejskiemu Domowi Kultury (MDK) w S do nieodpłatnego użytkowania na podstawie aktu notarialnego z dnia
5 maja 2010 r. Na podstawie ww. umowy przyznano MDK prawo nieodpłatnego użytkowania tej nieruchomości i pobierania z niej pożytków z przeznaczeniem na działalność statutową MDK.
MDK jest odrębną jednostką od Gminy i posiada osobowość prawną na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzaniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r., poz. 406). MDK zajmuje się, min. organizacją imprez kulturalnych. MDK jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Gmina w składanych deklaracjach podatkowych dla podatku od towarów i usług nie ujawniła podatku należnego, ani podatku naliczonego związanego z nieodpłatnym użytkowaniem Amfiteatru Miejskiego.
Gmina zadała pytania:
1) czy w opisanym stanie faktycznym podatnik może uznać, że czynność nieodpłatnego udostępnienia infrastruktury budynków kulturalnych podlega opodatkowaniu, w konsekwencji czego przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego?
2) Jaka powinna być podstawa opodatkowania dla czynności wydania do nieodpłatnego użytkowania?
Odnośnie pytania 1 - zdaniem Gminy, czynność nieodpłatnego oddania do używania była opodatkowana, choć nie została wykazana w deklaracji i ewidencji,
w związku z czym przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego. Gmina powołała się na treść art. 8 ust. 2 podatku od towarów i usług w brzmieniu do końca marca 2011 r., jak i od 1 kwietnia 2011 r. Według Gminy, przedmiot inwestycji został przekazany innemu podmiotowi, posiadającemu osobowość prawną. Na poparcie swojego stanowiska Gmina powołała się na wyroki Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C 230/1994 i 50/88. Zdaniem Gminy, ma ona prawo do złożenia korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług za historyczne okresy obejmujące zarówno zwiększenie sprzedaży opodatkowanej z tytułu użyczenia wraz z podatkiem należnym, jak i zwiększenie podatku naliczonego do doliczenia z tego tytułu.
Odnośnie pytania 2- zdaniem Gminy, podstawą opodatkowania dla ww. czynności powinna być w każdym miesiącu miesięczna wartość amortyzacji składników majątku oddanych do nieodpłatnego użytkowania powiększona o ewentualne koszty administracyjne związane z oddaniem tych składników do nieodpłatnego użytkowania. Zgodnie z art. 29 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej ustawy, podstawa opodatkowania jest koszt świadczenia tych usług poniesiony przez podatnika. Na poparcie swojego stanowiska Gmina powołała się na wyroki Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C 230/1994 i 50/88.
Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając z upoważnienia Ministra Finansów wydał w dniu 19 lutego 2013 r. indywidualną interpretację, w której uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) w zakresie w jakim towary są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Organ wskazał, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy spełnione są określone warunki, tj. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Ww. zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
Stosownie do art. 86 ust. 10 pkt 1 tej ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18. Przepisy art. 86 ust. 11 i ust. 13 tej oraz art. 88 ustawy regulują przypadki umożliwiające podatnikowi obniżenia kwoty podatku należnego, gdy podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, 11, 12, 16 i 18. Ogólne zasady składania korekt deklaracji zostały uregulowane w art. 81 ustawy Ordynacja podatkowa.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.
o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. W myśl art. 6
ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podatników. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, min. sprawy kultury (art. 7 ust. 1 pkt 9 i 15 ww. ustawy).
Organ podał, że na mocy art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r.
o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. Nr 13, poz. 123 ze zm.) jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury. Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym (art. 9 ust. 2 ww. ustawy).
Organ wskazał, że na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Organ przywołał treść art. 8 ust. 1 i 2 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2011 r. oraz
w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011 r. dotyczącego świadczenie usług.
Zdaniem organu, z art. 8 ust. 2 ww. ustawy do dnia 31 marca 2011 r. nieodpłatne świadczenie usług było traktowane jako odpłatne świadczenie pod warunkiem, że usługi świadczone były na cele niezwiązane z prowadzonym przedsiębiorstwem, a podatnikowi przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami przysługiwało prawo do odliczenia podatku (w całości lub części). Natomiast z dniem 1 kwietnia 2011 r. nieodpłatne świadczenie usług było traktowane jako odpłatne świadczenie pod warunkiem użycia towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarczą, jeżeli przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, w całości lub części przy nabyciu tych towarów. Tylko łączne zaistnienie ww. przesłanek umożliwia objęcie zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, usług świadczonych nieodpłatnie.
Organ przytoczył treść art. 244, art. 252 § 1 Kodeksu cywilnego w celu wyjaśnienia pojęcia użytkowania. Organ wyjaśnił, że nieodpłatna czynność przekazania budynku amfiteatru przez Gminę MDK jest czynnością związaną z "prowadzeniem przedsiębiorstwa" i w tym przypadku nie ma zastosowania art. 8 ust. 2 ww. ustawy. Nieodpłatne przekazanie infrastruktury na cele statutowe samorządowej jednostki kultury nastąpiło w związku z prowadzoną przez Gminę działalnością (wykonywanie we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność zadań publicznych, wskazanych w art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Organ podał, że oddanie ww. infrastruktury w nieodpłatne używanie nie stanowiło czynności opodatkowanej, Gminie nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z realizacją inwestycji. Zgodnie z art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług, rozliczenie podatku naliczonego uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Organ stwierdził, że warunki uprawniające do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesione wydatku na modernizacje amfiteatru nie zostały spełnione, gdyż towary i usługi zakupione w ramach realizacji inwestycji nie posłużyły czynnościom opodatkowanym wykonywanym przez Gminę, a ponadto wykorzystywane są do wykonywania czynności opodatkowanych przez odrębny podmiot. Zatem Gminie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczenia od wydatków poniesionych z tytułu realizacji przedmiotowego zadania, jak również Gmina nie miała uzasadnionych podstaw do złożenia korekt deklaracji dla podatku od towarów
i usług. Organ stwierdził, że wobec ustalenia, iż czynność przekazania ww. infrastruktury nie podlegała podatkowi od towarów i usług, ocena stanowiska podatnika odnoszącego się do pytania nr 2, stała się bezprzedmiotowa.
Organ wskazał, że powołane przez podatnika wyroki ETS nie mają wpływu na niniejszą sprawę, gdyż dotyczą innych zagadnień.
Gmina wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, zaś organ w odpowiedzi na ww. wezwanie stwierdził, że nie widzi podstaw do zmiany udzielonej interpretacji indywidualnej.
Gmina złożyła skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzuciła organowi naruszenie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) przez przyjęcie, że nieodpłatne użyczenie infrastruktury MDK nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu.
Zdaniem skarżącej, ww. infrastruktura została oddana w nieodpłatne użytkowanie jednostek kultury, w celu wykonywania przez tę jednostkę usług kulturalnych. Mienie to służy działalności opodatkowanej prowadzonej przez tę jednostkę, będącą odrębnym od Gminy podatnikiem podatku od towarów i usług. Powyższa czynność jest czynnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, zaś podstawą opodatkowania dla tej czynności jest w każdym miesiącu miesięczna wartość amortyzacji składników majątku oddanych do nieodpłatnego użytkowania powiększona o ewentualne koszty administracyjne związane z oddaniem tych składników do nieodpłatnego użytkowania. Tym samym, skarżąca ma prawo do złożenia korekt deklaracji na podatek od towarów i usług.
Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała wyroki ETS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Istota sporu jest czy nieodpłatna czynność udostępnienia infrastruktury kulturalnej przez Gminę MDK jako czynność świadczenia usług podlega opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Z uwagi, że ustanowienie użytkowania na rzecz MDK powstało z dniem 5 maja 2010 r. należało rozważyć zmiany w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług. Jednakże bez zmian obowiązujących od dnia 1 kwietnia 2013 r. z uwagi na datę wydania interpretacji indywidualnej, tj. 19 lutego 2013 r.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.- brzmienie przepisu bez zmian w treści obowiązującej przed 31 marca 2011 r. jak i od 1 kwietnia 2011r.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 8 ust.1 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2011 r. przez świadczenie usług, rozumienie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów. Usługi o charakterze nieodpłatnym, jako nie mieszczące się w zakresie opodatkowania tym podatkiem co do zasady nie podlegają opodatkowaniu.za wyjątkiem określonym w art. 8 ust. 2, gdzie za odpłatne świadczenie usług uznaje się także nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami w całości lub części.
Oznaczało to, że za czynność zrównaną z odpłatnym świadczeniem usług uznawało się także wszelkie nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie były one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów lub usług związanych następnie z wyświadczeniem tego rodzaju usługi. W tym przypadku podatnik występował w roli konsumenta tej usługi, przeznaczając ją na cele niezwiązane z prowadzoną działalnością. Przez usługi niezwiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa należało uznać wszelkie usługi, których świadczenie odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności. Z drugiej jednak strony usługa ta musiała zostać wykonana przez podatnika działającego w tym charakterze, a więc prowadzącego działalność gospodarczą (w rozumieniu ustawy).
Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. W myśl art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podatników. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, min. sprawy kultury (art. 7 ust. 1 pkt 9 i 15 ww. ustawy).
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (brzmienie przepisu bez zmian w ww. ramach czasowych), podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Na podstawie art. 15 ust. 6 ww. ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych (brzmienie przepisu bez zmian w ww. ramach czasowych).
W myśl art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (brzmienie przepisu bez zmian w ww. ramach czasowych), w zakresie w jakim towary są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje gdy spełnione są określone warunki, tj. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Ww. zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
Zdaniem Sądu, skoro przekazanie ww. infrastruktury zostało przez Gminę dokonane w wykonaniu zadań własnych, do których należą sprawy zaspokojenia potrzeb kulturalnych mieszkańców Gminy i których realizacja nałożona jest ustawą o samorządzie gminnym to czynność ta jako nie związana z działalnością gospodarczą Gminy jako podatnika podatku od towarów i usług, nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Gminie nie służyło zatem prawo do prawo do odliczenia podatku naliczonego, w całości lub części przy nabyciu towarów lub usług, jak również Gmina nie miała uzasadnionych podstaw do złożenia korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług. Wobec nieopodatkowaniu ww. czynności podatkiem od towarów i usług, zgodzić należało się z organem, że odpowiedź na pytanie nr 2 była bezprzedmiotowa.
Okoliczność, że samorządowa jednostka kultury-MDK posiadająca osobowość prawną, powstała na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r.
o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. Nr 13, poz. 123 ze zm.) zajmuje się czynnościami opodatkowanymi w zakresie świadczenia usług kulturalnych, użytkując do tych celów majątek Gminy nieodpłatnie nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż niniejsza sprawa dotyczy jednorazowej czynności przekazania w nieodpłatne użytkowanie ww. infrastruktury przez Gminę na rzecz MDK. Nie można też twierdzić, że Gmina realizuje dalej zadania własne przez odrębny od niej prawnie podmiot, jakim jest MDK.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011 r., przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust.1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Na podstawie art. 8 ust. 2 ww. ustawy za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów;
2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
Pierwszym przypadkiem nieodpłatnego świadczenia usług jest wykorzystanie (użycie) przez podatnika podatku od towarów i usług towarów stanowiących część jego przedsiębiorstwa i nabytych z prawem do odliczenia do celów innych niż działalność gospodarcza. Tymi innymi celami będą przede wszystkim cele prywatne podatnika - osoby fizycznej, jak i cele, w których zakresie podmiot, będący podatnikiem podatku od towarów i usług, nie działa jako podatnik (np. występując jako organ władzy publicznej). Tylko łączne zaistnienie ww. przesłanek umożliwiało objęcie podatkiem od towarów i usług, usług świadczonych nieodpłatnie.
Drugi rodzaj nieodpłatnego świadczenia usług to nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
Należy przyjąć, że "nieodpłatnego świadczenia usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika" dotyczy przypadku innego niż określony w art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, które polega na użyciu towarów do celów niezwiązanych z działalnością. Przepisy jedynie przykładowo wskazują na świadczenie usług na cele osobiste podatnika oraz niektórych innych osób. Nie ma w obecnym stanie prawnym znaczenia to, czy przy świadczeniu tych usług podatnik miał prawo do odliczenia, czy nie miał takiego prawa (por. komentarz do art. 8 VAT. Komentarz. A. Bartosiewicz, wydawnictwo LEX 2013)
Zdaniem Sądu, odpowiedzi na pytanie czy nieodpłatna czynność oddania w użytkowanie ww. infrastruktury kulturalnej przez Gminę na rzecz MDK można opodatkować podatkiem od towarów i usług należało szukać w art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. Gmina, będąca podatnikiem od towarów i usług przekazała w użytkowanie ww. infrastruktury innemu podmiotowi, podatnikowi podatku od towarów i usług. Przekazany został – towar jakim były przedmiotowe budynki, będące majątkiem Gminy, tj. stanowiących część jej "przedsiębiorstwa" i nabytych z prawem do odliczenia do celów innych niż działalność gospodarcza.
Jak już wyżej wskazano, skoro przekazanie ww. infrastruktury zostało przez Gminę dokonane w wykonaniu zadań własnych, do których należą sprawy zaspokojenia potrzeb kulturalnych mieszkańców Gminy i których realizacja nałożona jest ustawą o samorządzie gminnym to czynność ta jako nie związana z działalnością gospodarczą Gminy jako podatnika podatku od towarów i usług, nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Gminie nie służyło zatem prawo do mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, w całości lub części przy nabyciu towarów lub usług. również Gmina nie miała uzasadnionych podstaw do złożenia korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług. Wobec nieopodatkowaniu ww. czynności podatkiem od towarów i usług, zgodzić należało się z organem, że odpowiedź na pytanie nr 2 była bezprzedmiotowa.
Nadto, gdyby przyjąć możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, przedmiotowa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z przyczyn wyżej podniesionych, tj. wykonywaniu przez Gminę zadań własnych.
Ponadto jak wyżej wskazano okoliczność, że samorządowa jednostka kultury-MDK posiadająca osobowość prawną, zajmuje się czynnościami opodatkowanymi
w zakresie świadczenia usług kulturalnych, użytkując do tych celów majątek Gminy nieodpłatnie nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż niniejsza sprawa dotyczy jednorazowej czynności przekazania w nieodpłatne użytkowanie ww. infrastruktury przez Gminę na rzecz MDK. Nie można też twierdzić, że Gmina realizuje dalej zadania własne przez odrębny od niej prawnie podmiot, jakim jest MDK.
Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne, zaś orzeczenia ETS powoływane przez skarżącą nie miały wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Mając na uwadze powyższe, wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.