I SA/Sz 496/08

I SA/Sz 496/08 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2008-11-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska
Kazimierz Maczewski /przewodniczący sprawozdawca/
Marzena Kowalewska
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 201 par. 1 pkt 2 w zw. z  art. 146
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2007 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2008 r. nr (...), wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w S. - po rozpatrzeniu zażalenia A. N., na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 24 kwietnia 2008 r. nr (...), odmawiające zawieszenia postępowania podatkowego wszczętego z urzędu w sprawie określenia A. N. kwoty prawidłowego rozliczenia w podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2007 r. - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że Z. N. - małżonek A. N. - w piśmie z 11 października 2007 r. poinformował Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. o otrzymaniu indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej przez działającego w imieniu Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 27 września 2007 r., oraz wyjaśnił, że w dniu poprzednim, jedynie z "ostrożności" wpłacił na konto tego urzędu skarbowego kwotę (...) zł, stanowiącą równowartość ewentualnego podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży dwóch nieruchomości gruntowych (na łączną wartość brutto (...) zł). Nie zgadzając się z udzieloną interpretacją Z. N. odmówił złożenia deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług VAT-7.
Organ podatkowy I instancji ustalił, że małżonkowie A. i Z. N. w dniu 4 kwietnia 2007 r. zawarli warunkową umowę sprzedaży ze Spółką z o.o. "N." z siedzibą w S. na sprzedaż niezabudowanych działek gruntu o numerach: 168, 169, 170, 171, 172, 173, 174, 175, 176, 177, 178 i 179, o łącznej powierzchni (...) ha, położonych w miejscowości K., gmina D.. Aktem notarialnym z dnia 20 kwietnia 2007 r. A. i Z. N. przenieśli własność ww. nieruchomości na rzecz ww. spółki. Ponadto w dniu 27 lipca 2007 r. A. i Z. N. zawarli z I. O.-G. umowę sprzedaży nieruchomości niezabudowanej, stanowiącej działkę nr (...) o obszarze (...) ha, położoną w miejscowości K..
Wobec powstałych wątpliwości interpretacyjnych, Z. N. wnioskiem z 12 lipca 2007 r. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w B. o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy sprzedaż łącznie 13 działek gruntowych przeznaczonych w planie zagospodarowania pod zabudowę, wydzielonych po 7 latach z gruntów rolnych nabytych w 1994 r. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zdaniem wnioskodawcy, zbycie w 2007 r. części gruntu podzielonego na działki budowlane nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nabywając grunty nie miał zamiaru ich odsprzedaży. W udzielonej interpretacji przepisów prawa podatkowego Dyrektor Izby Skarbowej w B., nie zgadzając się ze stanowiskiem Strony, uznał, że w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym zbycie nieruchomości gruntowych przeznaczonych pod zabudowę podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Stanowisko takie Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał, po rozpoznaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa w ww. interpretacji, złożonego przez wnioskodawcę. Stanowisko organu zostało przez Z. N. zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Ze względu na treść wydanej interpretacji oraz fakt, że A. N. nie zarejestrowała się na potrzeby podatku od towarów i usług, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia 4 grudnia 2007 r. wszczął wobec niej postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty prawidłowego rozliczenia w podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2007 r.
W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego A. N. pismem z 10 marca 2008 r. złożyła - wraz z małżonkiem - do organu podatkowego wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez WSA w Warszawie skargi Strony na ww. interpretację indywidualną.
Po rozpatrzeniu wniosku Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w S. ww. postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2008 r. odmówił zawieszenia toczącego się postępowania podatkowego, nie znajdując przesłanek do zastosowania m.in. przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, iż orzeczenie sądu administracyjnego w opisanej wyżej sprawie nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu podatkowym w sprawie określenia kwoty prawidłowego rozliczenia w podatku od towarów i usług, gdyż rozpatrywane jest w zupełnie oddzielnym i odmiennym postępowaniu. Postępowanie podatkowe zmierzające do wydania indywidualnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, nie jest bowiem tożsame z postępowaniem podatkowym wszczętym na podstawie przepisów rozdziału 8 działu IV Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy podkreślił, że postawienie znaku równości miedzy tymi postępowaniami prowadziłoby m.in. do ograniczenia uprawnień organów podatkowych w zakresie badania stanów faktycznych sprawy, w których postępowanie podatkowe zostało wszczęte, do informacji udzielanych przez stronę postępowania.
W zażaleniu na to postanowienie A. i Z. N. podnieśli, iż zawieszenie toczącego się postępowania jest zasadne, gdyż w dniu 29 kwietnia 2008 r. WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w B. w całości, jako naruszającą prawo. Strona podkreśliła, że interpretacja ta była podstawą do wszczęcia postępowania podatkowego i z uwagi na to organ podatkowy powinien zawiesić postępowanie podatkowe do chwili uprawomocnienia się ww. wyroku i wydania ponownej decyzji w tym zakresie. Ponadto w zażaleniu zarzucono, że z uwagi na brak rozdzielności majątkowej pomiędzy małżonkami, formalnie powinno być prowadzone jedno postępowanie wobec obojga małżonków.
W uzasadnieniu wymienionego na wstępie postanowienia organu II instancji wskazano dalej, że spór w niniejszej sprawie dotyczy wyjaśnienia, czy toczące się postępowanie sądowo-administracyjne przed WSA w Warszawie, stanowi jedną z przesłanek do zawieszenia prowadzonego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. postępowania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień i lipiec 2007 r. - skoro przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd jest to, czy przedmiotowe dostawy na gruncie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) podlegały opodatkowaniu tymże podatkiem. Rozstrzygnięcie takiej kwestii zależy więc od ustalenia, czy rozpatrzenie przez sąd skargi jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 201 tej ustawy stanowi bowiem podstawę do zawieszenia postępowania podatkowego będącego w już w toku w ściśle określonych przypadkach, enumeratywnie wymienionych w § 1 tego artykułu.
Zgodnie z powołanym art. 201 § 1 pkt 2 O.p. (wskazywanym we wniosku jako podstawa zawieszenia postępowania), organ podatkowy zawiesza postępowanie "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd". Wystąpienie zatem takiej przesłanki obligatoryjnie przesądza o konieczności zawieszenia, czy to z urzędu, czy na wniosek strony prowadzonego postępowania podatkowego. Zdaniem organu II instancji, takie zagadnienie wstępne występuje jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje zatem w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w przepisie inny organ lub sąd. Nie zgadzając się ze stanowiskiem skarżącej, organ uznał, że dokonanie wnioskowanej interpretacji nie stanowi kwestii prejudycjalnej, tzn. wywierającej na prowadzone postępowanie podatkowe wpływ, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., przede wszystkim z uwagi na istotę i znaczenie postępowania podatkowego, prowadzonego w trybie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej. Stosownie bowiem do art. 122 tej ustawy, organy podatkowe w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a zatem organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe zobowiązany jest do samodzielnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na rozpatrywaną sprawę, zgromadzenia materiału dowodowego i na jego podstawie rzetelnego i obiektywnego jej rozpatrzenia. Zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych ma bowiem na celu ustalenie przez organ podatkowy rzeczywistego obrazu stanu zaistniałego i uzyskanie tym samym podstawy do właściwego zastosowania przepisów prawa.
Zasada ta została natomiast wyłączona w przypadku wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, bowiem w takim postępowaniu składający wniosek o interpretację indywidualną obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Interpretacja indywidualna, zgodnie z art. 14c § 1 zd. pierwsze ustawy, zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W przypadku wydania interpretacji indywidualnej nie następuje więc rozstrzyganie sprawy, a jedynie zajęcie stanowiska w kwestii wykładni przepisu wywołującego problemy interpretacyjne. Dokonanie wnioskowanej interpretacji nie ma charakteru merytorycznego dla postępowania podatkowego w tym znaczeniu, że nie przesądza nieodwracalnie o uprawnieniach i obowiązkach podatnika.
Dyrektor Izby Skarbowej uznał w związku z powyższym, iż wyrok WSA w Warszawie w sprawie ze skargi Z. N. na udzieloną mu interpretację indywidualną, nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., w prowadzonym przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. wobec A. N. postępowaniu podatkowym w podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2007 r. Wyrok taki można uznać jedynie za okoliczność mogącą mieć wpływ na sposób załatwienia przedmiotowej sprawy podatkowej, a nie za podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania podatkowego, a tym samym za przesłankę do zawieszenia postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. A. N. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jako naruszającego prawo.
Uzasadniając skargę, skarżąca podniosła, iż zgodnie z treścią art. 14k § 1 O.p., "zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej". Wskazując na dalsze przepisy rozdziału 1a Ordynacji podatkowej, skarżąca uważa, że istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy między udzieleniem interpretacji (jej treścią) a sprawą podatkową, szczególnie gdy stan faktyczny dotyczący sprawy podatkowej, będącej przedmiotem postępowania podatkowego mieści się w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o interpretację, uchyloną następnie przez WSA w Warszawie.
Skarżąca wskazała także, iż to ona i jej małżonek, po otrzymaniu interpretacji Ministra Finansów (mimo złożenia skargi do WSA w W.arszawie) złożyli wnioski o wszczęcie postępowań podatkowych i wpłacili na konto urzędu skarbowego kwotę ewentualnego podatku - czyli sami zainicjowali te postępowania. Wobec tego, gdyby przedmiotowa interpretacja była prawomocna, skarżąca i jej małżonek poprzez złożenie deklaracji VAT-7 po zarejestrowaniu się, wykonaliby ciążące na nich ewentualne obowiązki podatkowe. Jeżeli natomiast interpretacja byłaby zgodna ze stanowiskiem wnioskodawców, oznaczałoby to bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania podatkowego.
W związku z tym skarżąca uważa, że zawieszenie postępowania podatkowego dotyczącego skarżącej pozwoli na uniknięcie zbędnych czynności dokonywanych przez organ podatkowy do czasu prawomocnego wydania interpretacji podatkowej.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonego aktu następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skargę należy oddalić, bowiem postanowienie to nie narusza prawa w podanym wyżej stopniu.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zawiesza postępowanie "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd".
Przepis ten nakazuje organowi podatkowemu zawieszenie postępowania podatkowego, w razie zaistnienia przesłanki w nim wskazanej, co zarazem oznacza, że w takim wypadku nie może być prowadzone dalej postępowanie w sprawie - do czasu podjęcia postępowania.
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma zatem ustalenie, czy taka przesłanka zawieszenia postępowania wystąpiła w sprawie. Rozstrzygając tę kwestię należy więc wyjaśnić, czy w postępowaniu dotyczącym wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, prowadzonym z wniosku małżonka skarżącej (obecnie na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym), rozstrzygane jest zagadnienie wstępne dla prowadzonego równolegle przedmiotowego postępowania podatkowego.
Kwestie związane z udzielaniem interpretacji przepisów prawa podatkowego uregulowane są w rozdziale 1a działu II Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 3 tej ustawy, "składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego". Ponadto, "wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych" (art. 14b § 4 O.p.). W myśl art. 14b § 5 O.p., "nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej". Wskazać też należy, że - zgodnie z art. 14c § 1 zd. pierwsze O.p. - "interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny".
Istotne znaczenie dla wyjaśnienia ww. spornej kwestii mają również przepisy art. 14k i 14m Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14k § 1, "zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej". Także w art. 14m § 1 O.p. przewidziano sytuację, w której w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej nie została uwzględniona interpretacja.
Rozdział 1a Ordynacji podatkowej nie zawiera przepisu, który wprost lub nawet pośrednio wskazywałby na niedopuszczalność wszczęcia lub prowadzenia postępowania podatkowego (a więc w takim wypadku, na konieczność zawieszenia takiego postępowania) - w sprawie, w której okoliczności faktyczne byłyby zbieżne ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku o interpretację - w trakcie toczącego się już postępowania wywołanego takim wnioskiem. Z przytoczonych powyżej przepisów rozdziału 1a Ordynacji podatkowej (art. 14b § 4 i § 5) wynika raczej, że ustawodawca daje prymat postępowaniu podatkowemu, a w szczególności rozstrzygnięciu zapadłemu w takim postępowaniu. Wniosek taki potwierdza też cytowany przepis art. 14k § 1 O.p., w którym przewidziano możliwość nieuwzględnienia interpretacji indywidualnej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Odpowiednio zasada ta dotyczy także interpretacji ogólnej (art. 14k § 2 O.p.). Również w art. 14m § 1 O.p. przewidziano taką możliwość. Organ podatkowy, rozstrzygając sprawę podatkową, może zatem nie uwzględnić wydanej interpretacji - równocześnie przepisy te ustanawiają gwarancję dla podatnika, iż zastosowanie się do wydanej interpretacji (przed jej zmianą) nie może szkodzić podatnikowi. Ponadto, w myśl art. 14k § 3 O.p., w razie nieuwzględnienia interpretacji przez organ podatkowy w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę. Przy spełnieniu określonych warunków, zastosowanie się do interpretacji, która nie została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, powoduje zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji (art. 14m § 1 i § 2 O.p.).
Skoro zatem organ podatkowy przy rozstrzyganiu sprawy podatkowej może nie uwzględnić wydanej interpretacji, byłoby nielogiczne, aby (w razie równoległego prowadzenia postępowania w sprawie interpretacji i postępowania podatkowego) obowiązany był zawieszać postępowanie podatkowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie interpretacji. Stwierdzić więc należy, że przepisy rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej nie uprawniają do takiego wniosku.
Zasadnie też w związku z tym organ II instancji wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej nie następuje rozstrzyganie sprawy, a jedynie zajęcie stanowiska w kwestii wykładni przepisu wywołującego problemy interpretacyjne, wobec tego dokonanie wnioskowanej interpretacji nie ma charakteru merytorycznego dla postępowania podatkowego w tym znaczeniu, że nie przesądza nieodwracalnie o uprawnieniach i obowiązkach podatnika.
Odnosząc się do przepisów Ordynacji regulujących postępowanie podatkowe, wskazać należy, że cytowany wyżej przepis art. 201 § 1 pkt 2 O.p. nakazuje organowi podatkowemu zawieszenie postępowania podatkowego, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przedstawiona powyżej analiza przepisów Ordynacji, regulujących postępowanie dotyczące interpretacji podatkowych, wykazała, że zarówno rozpatrzenie sprawy, jak i wydanie decyzji podatkowej nie jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia (zakończenia) postępowania interpretacyjnego. Oznacza to zarazem, że w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji nie jest rozstrzygane "zagadnienie wstępne" wobec postępowania podatkowego, którego rozstrzygnięcie musiałoby poprzedzać rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej niezbędne jest bowiem zarówno samodzielne wyjaśnienie (ustalenie) przez organ rzeczywistego stanu faktycznego sprawy (inaczej niż w postępowaniu interpretacyjnym, w którym organ jedynie ocenia przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny), jak i dokonanie jego prawnej oceny przez organ podatkowy. Jeżeli w takim postępowaniu występują kwestie faktyczne i prawne zbieżne lub nawet identyczne z występującymi w postępowaniu o interpretację przepisów podatkowych, to i tak organ podatkowy jest uprawniony, a zarazem zobowiązany, do samodzielnego wyjaśnienia i rozstrzygnięcia tych kwestii.
"Zagadnienie wstępne", o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., występuje w postępowaniu podatkowym wtedy, gdy organ podatkowy nie jest uprawniony do jego rozstrzygnięcia w takim postępowaniu i dlatego dalsze postępowanie podatkowe musi wstrzymać (zawiesić) do czasu rozstrzygnięcia takiego zagadnienia w innym postępowaniu. W ocenie Sądu, taka przesłanka zawieszenia postępowania podatkowego (wystąpienie zagadnienia wstępnego) występuje tylko wówczas, gdy z przepisów prawa wynika wyraźnie, że rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uzależnione jest od uprzedniego jego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. Oznacza to zarazem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd pozostaje w takim związku z postępowaniem podatkowym, że bez jego rozstrzygnięcia nie jest możliwe rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy podatkowej. (Podobny pogląd wyrażono w wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2003 r. V SA 2826/02, w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 września 2004 r. III SA 1137/03 i w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 19 kwietnia 2006 r. I SA/Sz 14/06).
Uznać zatem należy, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła taka przesłanka zawieszenia postępowania podatkowego, wobec czego zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu, że z uwagi na brak rozdzielności majątkowej pomiędzy małżonkami, formalnie powinno być prowadzone jedno postępowanie wobec obojga małżonków, należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 166 § 1 O.p. w sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ podatkowy, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Przepis ten upoważnia więc organ do wszczęcia jednego postępowania (lub połączenia już wszczętych postępowań). Jeżeli organ nie skorzystał z tego uprawnienia, to strony takich postępowań w każdym czasie mogą składać wnioski o ich połączenie. W myśl art. 166 § 2 O.p., w sprawie połączenia postępowań organ podatkowy wydaje postanowienie, na które służy zażalenie. Kwestie połączenia postępowań podatkowych prowadzonych wobec skarżącej i jej małżonka powinny być rozstrzygane w odrębnym postępowaniu, a na odmowę połączenia lub na brak rozstrzygnięcia tej kwestii przez organ podatkowy przysługują odpowiednie środki zaskarżenia. Kwestie te nie mogły być więc rozstrzygane w przedmiotowym postępowaniu dotyczącym zawieszenia tego postępowania, a ewentualny brak ich odrębnego rozstrzygnięcia nie miał wpływu na wynik przedmiotowej sprawy (treść zaskarżonego postanowienia).
Mając wszystko powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, wobec czego nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.