I SA/Sz 485/19

I SA/Sz 485/19 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2019-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Kwiecińska
Marzena Kowalewska
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III FSK 2339/21 - Postanowienie NSA z 2024-11-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 54 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi J.L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr. [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (organ egzekucyjny) prowadzi wobec J. L. (dalej: "zobowiązany", "strona", "skarżący") postępowanie egzekucyjne na postawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w Z. G. oraz Burmistrza L..
Organ egzekucyjny w dniu 11 października 2018 r. wezwaniem nr [...] dokonał zajęcia nieruchomości zobowiązanego, dla której Sąd Rejonowy w S., VI Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w P. prowadzi księgę wieczystą nr [...]
Następnie w dniu 22 października 2018 r. organ egzekucyjny wezwaniem nr [...] dokonał zajęcia nieruchomości zobowiązanego, dla której ten sam sąd prowadzi księgę wieczystą nr [...]
Pismem z dnia 18 lutego 2019 r. zobowiązany wniósł skargę na zajęcia należących do niego nieruchomości. W skardze podniósł, że nie otrzymał ani tytułów wykonawczych, ani przedmiotowych zajęć nieruchomości. Wskazał, że tytuły wykonawcze, jak i zajęcia nieruchomości zostały wystawione na nieaktualny adres zamieszkania.
Organ egzekucyjny, mając na uwadze terminy doręczeń ww. zajęć nieruchomości, uznał, że skarga na czynności egzekucyjne została złożona z uchybieniem czternastodniowego terminu, który upłynął w przypadku pierwszego zajęcia w dniu 12 listopada 2018 r., w przypadku drugiego zajęcia - w dniu 21 listopada 2018 r. W konsekwencji organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne.
W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że zawiadomienia o zajęciach nieruchomości zostały doręczone stronie w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a."), na jedyny adres zgłoszony przez zobowiązanego w Rejestracji Centralnej Ewidencji Podatników.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem zobowiązany wniósł zażalenie, w którym powielił dotychczasową argumentację oraz zażądał przedstawienia dowodów na potwierdzenie twierdzeń organu.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]:
uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność zajęcia nieruchomości dokonanej wezwaniem z dnia 22 października 2018 r. nr [...]
i orzekł o braku podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na tę czynność;
utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność zajęcia nieruchomości dokonanej wezwaniem z dnia 11 października 2018 r. nr [...] [...]
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że wskazanym przez wierzyciela, a zarazem potwierdzonym przez System Centralnej Rejestracji adresem zamieszkania, zameldowania i korespondencyjnym strony był adres przy [...] w L.. Zdaniem organu odwoławczego, kwestionowane czynności zajęcia nieruchomości należało jednak ocenić z uwzględnieniem aktualnego adresu zobowiązanego, wskazanego przez niego w piśmie skierowanym do organu w dniu 18 października 2018 r. (19 października 2019 r. data wpływu do organu), tj. ul. [...], [...].
W konsekwencji, organ odwoławczy, wskazał, że pierwsze zajęcie nieruchomości z dnia 11 października 2018 r. miało miejsce przed poinformowaniem organu egzekucyjnego o zmianie adresu. Wezwanie dotyczące zajęcia nieruchomości z dnia 11 października 2018 r., organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu w trybie zastępczym. Jak wynikało z pocztowego dowodu doręczenia, ww. wezwanie zostało przesłane na aktualny na dzień jego sporządzenia adres zobowiązanego i wobec nieobecności adresata przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniach 12 października 2018 r. i 22 października 2018 r.). Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od daty pierwszego awizowania została uznana za doręczoną i zwrócona do organu egzekucyjnego. Stanowiło to podstawę do uznania, że doręczenie zobowiązanemu wezwania z dnia 11 października 2018 r. było skutecznie i zostało dokonane w dniu 29 października 2018 r. Jak wskazał organ odwoławczy, nie stanowił przeszkody do uznania skuteczności doręczenia fakt, że w okresie po pierwszym awizowaniu zobowiązany poinformował o zmianie adresu do korespondencji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt.: I OSK 901/14 oraz z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt. II OSK 2619/11). Organ odwoławczy podał, że skoro doręczenie miało miejsce dnia 29 października 2018 r., to mając na uwadze 14-dniowy termin na wniesienie skargi na czynność egzekucyjną, termin do jej wniesienia upłynął w dniu 12 listopada 2018 r. Wobec powyższego, organ egzekucyjny zasadnie przyjął, że wniesienie skargi w dniu 18 lutego 2019 r., nastąpiło po terminie określonym w przepisie art. 54 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), zatem postępowanie nie mogło być wszczęte. Prawidłowo zatem, zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a. organ egzekucyjny wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie za skargi na czynność zajęcia nieruchomości z dnia 11 października 2018 r.
Zdaniem organu odwoławczego, inaczej się wyglądała sytuacja zawiadomienia z dnia 22 października 2018 r., które miało miejsce po otrzymaniu informacji o zmianie adresu. Skoro organ egzekucyjny dysponował nowym adresem zobowiązanego, obowiązany był doręczyć wezwanie dotyczące zajęcia nieruchomości z dnia 22 października 2018 r. na adres przy: ul. [...], [...]. Jeżeli więc prawidłowe doręczenie nie miało wówczas miejsca, to termin na wniesienie skargi na czynność nie rozpoczął swojego biegu, a co za tym idzie nie mógł zostać przekroczony. Innymi słowy, skoro zobowiązany nie został prawidłowo wówczas poinformowany o czynności zajęcia nieruchomości z dnia 22 października 2018 r., to nie naruszył 14-dniowego terminu na wniesienie skargi na ww. czynność. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, należało uchylić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność zajęcia nieruchomości dokonanej wezwaniem z dnia 22 października 2018r., i orzec o braku podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w tej sprawie.
Organ odwoławczy zauważył, że zobowiązany sam wskazał, że wezwanie z dnia 22 października 2018 r. otrzymał w dniu 14 lutego 2019 r. Skoro zatem pismem z dnia 18 lutego 2019 r. wniósł skargę na czynność egzekucyjną, organ egzekucyjny obowiązany jest rozpatrzyć skargę merytorycznie jako wniesioną z zachowaniem ustawowego terminu.
Organ odwoławczy wskazał też, że ocena zarzutu o nieskuteczności doręczenia zobowiązanemu tytułów wykonawczych - w związku z wniesionymi zażaleniami z dnia [...] marca 2019 r. - zostanie przedstawiona w odrębnych postanowieniach po rozpoznaniu środków zaskarżenia wniesionych przez stronę na postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] oraz nr [...]
Zobowiązany złożył skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz nakazanie organowi rozpatrzenia skargi na czynności egzekucyjne.
Zdaniem skarżącego, nie uchybił on terminowi do wniesienia skargi na czynność z dnia 11 października 2018 r. Podkreślił z całą stanowczością, że po raz pierwszy właściwie i zgodnie z prawem doręczono mu "dokument o zajęciu nieruchomości" w dniu 14 lutego 2019 r. i od razu wniósł skargę na czynności egzekucyjne.
Nadto podniósł zarzut przedawnienia, wskazał, że egzekucja jest prowadzona bez podstawy prawnej, bowiem zdaniem skarżącego jedynie prawomocny wyrok sądu jest podstawą do przeniesienia jego odpowiedzialności za zadłużenie spółki oraz zaznaczył, że nie wykazano, że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna.
Organ odwoławczy, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie było postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. uchylające postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] lutego 2019 r. w części dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność zajęcia nieruchomości dokonanej wezwaniem z dnia 22 października 2018 r. oraz utrzymujące w mocy ww. postanowienie w części dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ze skargi na czynności zajęcia nieruchomości dokonanej wezwaniem z dnia 11 października 2018 r.
Skarżący zaskarżył punkt 2 ww. postanowienia organu egzekucyjnego dotyczący odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ze skargi na czynność zajęcia nieruchomości z dnia 11 października 2018 r.
Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynikało bowiem, że skarżący wniósł skargę na dwie czynności egzekucyjne związane z zawiadomieniami o zajęciu prawa majątkowego: na zajęcie nieruchomości z dnia 11 października 2018 r. oraz na zajęcie nieruchomości z dnia 22 października 2018 r.
W niniejszej sprawie kwestią sporną było zaś, czy organ prawidłowo przyjął, że wniesienie przez skarżącego w dniu 18 lutego 2019 r. skargi na czynności zajęcia nieruchomości z dnia 11 października 2018 r. nastąpiło z uchybieniem 14-dniowego terminu i czy organ zasadnie odmówił merytorycznego rozpoznania tej skargi.
Przeprowadzona, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), dalej p.p.s.a., przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego wykazała, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa zarówno w zaskarżonej jak i w pozostałej części, zaś podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należało, że możliwość złożenia skargi na czynność egzekucyjną przewidziana została w art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.
W świetle tego przepisu skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego, i służy ona kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych wskazanych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności.
W ramach skargi na czynność egzekucyjną ocenie podlegają działania organu egzekucyjnego (oraz egzekutora), który na zlecenie wierzyciela egzekwuje należność wskazaną w tytule wykonawczym. Podnosić przy tym można wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności.
Skarga na czynności egzekucyjne nie jest natomiast środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie całokształtu postępowania egzekucyjnego oraz podstaw jego prowadzenia.
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego, umożliwia zobowiązanemu kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć. Dlatego też zarówno w orzecznictwie (tak: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2555/10 i z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1285/12; dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), jak i piśmiennictwie (zob. M. Romańska w: System egzekucji administracyjnej, pod redakcją J. Niczyporuka, S. Fundowicza, J. Radwanowicza; Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, s. 536) przyjmuje się, uwzględniając zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym, i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Innymi słowy, skarga na czynności egzekucyjne jest przysługującym zobowiązanemu środkiem prawnym o charakterze subsydiarnym i stanowi uzupełnienie innych środków zaskarżenia, przysługujących zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym.
Skarga na czynności egzekucyjne nie może zatem dotyczyć m.in. okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne nie może też dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a.
Przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne nie mogły być zatem kwestie związane z istnieniem egzekwowanego zobowiązania. Wobec tego podnoszone w skardze zarzuty przedawnienia, prowadzenia egzekucji bez podstawy prawnej, niewykazania bezskuteczności egzekucji wobec spółki nie mogły w niniejszym postępowaniu odnieść żadnego skutku prawnego.
Skarżący, składając skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości z dnia 11 października 2018 r. oraz w skardze do Sądu zarzucił, że nie doszło do skutecznego doręczenia zawiadomienia o tym zajęciu, jako, że zostało skierowane na nieaktualny adres zobowiązanego, nie mogło więc być mowy o uchybieniu czternastodniowego terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.
Podstawą skargi było więc przekonanie strony o wadliwym sposobie doręczenia zawiadomienia z ww. daty o zajęciu nieruchomości na adres: L. [...], tymczasem gdy skarżący w dniu 18 października 2018 r. zawiadomił organ podatkowy o zmianie adresu na: G. W. , ul. [...], zaś o wszczęciu postępowania egzekucyjnego i zajęciach został zawiadomiony 14 lutego 2019 r.
Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że zawiadomienie o pierwszym zajęciu nieruchomości z 11 października 2018 r. odbyło się przed poinformowaniem organu egzekucyjnego o zmianie adresu w piśmie z dnia 18 października 2018 r. Przebieg doręczenia przedmiotowego zawiadomienia został udokumentowany w aktach sprawy: kserokopią koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru (potwierdzonych: "za zgodność z oryginałem", k. 62 – 64 akt adm.). Na odwrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru, w punkcie 2, pracownik poczty zaznaczył, że z powodu niemożności doręczenia przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w "UP L. w dniu 12.10.18". Jednocześnie doręczyciel zakreślił na dokumencie, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zwrotka została prawidłowo wypełniona. Z kolei na kopercie znajdują się właściwe pieczęcie dotyczące dwóch kolejnych awiz z dnia 12 października 2018 r. i z dnia 22 października 2018 r. oraz pieczęć wraz z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie" z dnia 30 października 2018 r.
Zdaniem Sądu, brak było powodów dla odmowy wiary ww. dokumentom dotyczącym przebiegu doręczenia, zaś skarżący jedynie wskazywał na wadliwy adres doręczeń, wywodząc z tego, że w ogóle do doręczenia nie doszło, zatem nie miało ono przebiegu wynikającego z akt sprawy. Tymczasem, w ocenie Sądu, przesyłka zawierająca zajęcie nieruchomości z 11 października 2018 r., była prawidłowo dwukrotnie awizowana i wskutek jej niepodjęcia w terminie 14 dni od daty pierwszego awizowania, została uznana za doręczoną w trybie fikcji doręczenia określonej w art. 44 K.p.a., w dniu 29 października 2018 r. Zgodnie z art. 44 § 1 K.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania doręczenia), w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę,
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
W myśl art. 44 § 2 K.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Stosownie do art. 44 § 3 K.p.a., w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zgodnie zaś z treścią art. 44 § 4 K.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Zdaniem Sądu, aby organ był uprawniony do skorzystania z ww. instytucji doręczenia zastępczego, musi dysponować dokumentem, z którego wynika, że próby doręczenia przesyłki podejmowane były zgodnie z regulacją cytowanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego. Doręczenie w trybie tzw. awizo stwarza bowiem domniemanie, że przesyłkę doręczono adresatowi, chociaż faktycznie do tego doręczenia do rąk adresata nie doszło. Przepis art. 44 § 1-5 K.p.a. jest więc regulacją wyjątkową i powinien być wykładany i stosowany ściśle.
W ocenie Sądu, przedmiotowe zawiadomienie spełnia przesłanki, wymienione w art. 44 K.p.a., brak było więc podstaw do uznania, że nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu pisma.
Jak wyżej wskazano, skarżący zawiadomił organ o zmianie adresu w dniu 18 października 2018 r., a więc już po pierwszym awizowaniu przesyłki. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyraził pogląd, że zmiana przez stronę adresu w okresie awizowania przesyłki pozostaje bez znaczenia dla uznania skuteczności doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 K.p.a. (por wyroki z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2619/11, z dnia 2 grudnia 2015 r. I OSK 901/14). Organ w takiej sytuacji nie ma obowiązku ponawiać wysyłki korespondencji na nowy adres. Sąd w składzie orzekającym podzielił powyższy pogląd.
Wobec tego, zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że w dniu 29 października 2018 r. nastąpiło skuteczne doręczenie stronie pisma o zajęciu nieruchomości z 11 października 2018 r., zaś z dniem następnym rozpoczął bieg czternastodniowy termin do wniesienia skargi na tę czynność. Prawidłowo zatem stwierdził organ, że doszło do uchybienia tego terminu przewidzianego w art. 54 § 4 u.p.e.a. i skarga nie mogła być merytorycznie rozpatrzona, bowiem została bowiem wniesiona dopiero w dniu 18 lutego 2019 r.
Skoro skarga na czynności egzekucyjne w tym przypadku wniesiona została po upływie 14-u dni, dopuszczalne było zastosowanie art. 61 a § 1 K.p.a. (w zw. z art. 18 u.p.e.a.) i odmowa wszczęcia postępowania w części dotyczącej zajęcia nieruchomości z dnia 11 października 2018 r.
Zdaniem Sądu, zasadnie natomiast stwierdził organ odwoławczy, że zgłoszenie zmiany adresu w dniu 18 października 2018 r. miało wpływ na ocenę skuteczności doręczenia zawiadomienia o zajęciu nieruchomości z dnia 22 października 2018 r.
W tym wypadku, z zestawienia dat wynikało, że zobowiązany nie został prawidłowo poinformowany o czynności egzekucyjnej, nie doszło bowiem do skutecznego doręczenia zawiadomienia z dnia 22 października 2018 r. na ww. adres w L.. Przesyłka zawierająca ww. pismo została nadana do skarżącego po zgłoszeniu organowi zmiany adresu. Zatem, należało przyjąć, że termin na wniesienie skargi na tę czynność mógł rozpocząć swój bieg po dniu 14 lutego 2019 r., a więc po otrzymaniu przedmiotowej informacji, na co wskazał sam skarżący. W konsekwencji należało orzec o braku podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w tej sprawie, na co prawidłowo wskazał organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, nakazując w tym przypadku merytoryczne rozpatrzenie skargi z dnia 18 lutego 2018 r.
Reasumując, stwierdzić należało, że zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu, Sąd nie dopatrzył się bowiem żadnych naruszeń prawa materialnego
i procesowego. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.